24. Bölüm

Ertuğrul duyduğu şeylerle şaşkınlıktan ne yapacağını bilemiyordu. Karşısındaki adamın her şeyi patır patır dökmesini elbette bekliyordu. Ancak beklemediği şey Poyraz'ın Hakan'ın oğlu olmasıydı... Beklemediği şey en baştan beri güvenlerini kazanan o adamın kendilerine ihanet etmesiydi...
O adam çocukluklarından beri saraya girip çıkıyordu. Ellini kolunu sallayarak geziyordu. Hepsi de bu duruma izin veriyordu. Çünkü kimsenin aklına o adamın gözünün krallıkta olacağı gelmemişti...
Poyraz'a gereğinden fazla yakın davranmasını hiçbiri sorgulamamıştı. Durumu en küçük veliaht olmasına bağlamışlardı. Ancak bugün öğrendikleriyle bakınca durum netlik kazanmıştı...

&

Kartal, dolapları tek tek açıp kapatırken bir şey bulamamasıyla sinirleri ve endişesi iyice tavan yapmıştı. Eşine bir şey olacak diye elleri titreyerek arıyordu şırıngayı... Korkmasının, endişelenmesinin nedeni kendi canı değildi... Cananıydı...

Açtığı dolaplar boş çıkınca çekmecelere yönelmişti hızlıca. O esnada içeriden gelen konuşma sesleri zihninde bir boşlukta yankılanıyordu. Hiçbir şeyi anlamasa da konuşulanların tüm hayatlarını etkileyeceği bildiği tek şeydi...

Kartal aradığı ilacı ya da şırıngayı bulamadıkça iyice sinirleniyordu. Umutları tek tek suya düşüyordu. Eşine bir şey olacak korkusuyla her yeri tek tek yokluyordu. Ancak bulduğu şeyler sadece bir hiçti...

Kalan son dolap onun son umuduydu... İçeride başka dolap ya da çekmece yoktu. Diğer odaların hepsinin boş olduğunu biliyordu. Kulübeye girdiklerinden itibaren burada geçirdikleri anılar canlanmıştı aklına. O zaman birisi kulübeyi bulur korkusuyla eşya getirememişlerdi. Kulübenin içerisindeki eşyaları kullanmışlardı. O zamandan bu zamana da pek bir şey değişmemişti. Çünkü bu kez de Poyraz görülürüm korkusuyla getirmemişti herhangi bir şey.
Kartal derin bir nefes alarak açtığında karşısında gördüğü şırıngayla rahatlamıştı. İçerisinde ne olduğunu bilmese de genç kıza iyi geleceğinden emindi. Çünkü Poyraz tek bir şey yaparak hayatları mahf ederdi... O tek şey ise ölümden beterdi...
Şırıngayı kaptığı gibi içeri geçmişti genç veliaht. Mühürlüsünün gözlerinin kapandığını, renginin iyice solduğunu görünce gözleri dolmuştu. Kızın nefes alış verişleri iyice azalmıştı. Göğsünün hareketi çok yavaştı. Çok dikkatli bakılmazsa hareket ettiği bile görülmezdi...
Kartal hızlıca eşinin yattıpı koltuğun kenarına gelerek kıyafetinin üzerinden şırıngayı batırmıştı. Onun batıracağı yeri bulmasını Demir sağlamıştı. Nereye ve nasıl yapacağını kısa bir şekilde anlatarak Kartal'ı cesaretlendirmişti. Yoksa genç veliaht yanlış bir şey yaparım korkusuyla şırıngayı doğru düzgün enjekte edemeyecekti...
Kartal, şırıngadaki ilacın tamamını boşaltmıştı. Tüm ilaç bitince şırıngayı nazikçe genç kızın vücudundan çıkarmıştı. Şırıngayı çıkardıktan sonra da elinden hızlıca fırlatarak eşinin yüzünü elleri arasına almıştı. Kızın ten renginin gelmesi için içinden bütün duaları okuyordu. Dolan gözlerinden iki damla yaş akmıştı dua okurken. En son kardeşini, annesinin ailesinin tamamını, çocukluğunu kaybettiği gün ağlamışken bugün eşi için ağlıyordu... Gelecekte ise kim için ağlayacağı bilinmiyordu...
Kartal, eşinin başında beklerken Ertuğrul karşısında olan haine sorular sormaya devam ediyordu. Tüm bilgileri öğrendikten sonra sorgu sırası ilk başta kurt krakı Altay'a daha sonra ise Kartal'a geçecekti. Tabii o esnada alınması gereken eşlerinin intikamlarını unutmayacaklardı...

-Poyraz, anneni öldürenin Rüzgar dayım olduğunu söylüyorsun ama dayımın eşi Melek yengem biliyorsun değil mi!? Yengemle dayım ruh eşi! Bir kurt hayatı boyunca sadece bir kere mühürlenir! Dayım da yengemle mühürlendi! Sana kim söylediyse yalan söylemiş! Bunu sen de biliyorsun sadece kabul etmek istemiyorsun!

-Babam bana yalan söylemez Ertuğrul! Beni seviyor o! Niye yalan söylesin sizin aksinize!?

-Biz ne yaptık!? Hangimiz sana yalan söyledik!? Ulan el üstünde tutuldun sen! Sırf kurdunun hasta olduğunu sandıkları için üzerine titredi bütün sülale! Şimdi de yalan söylediğimizin iftirasını atamazsın sen!

-Suçsuz kimseyi öldürmem dediniz! Yalandı... Mühürlü eşler birbirlerini el üstünde tutarlardı dediniz! Yalandı... Kimse mühürlüsünden başkasını sevmez dediniz! O da yalandı...

-Bak bana! Nehir'e ne kadar aşık olduğumu, ne kadar sevdiğimi görmüyor musun!? O beni ne kadar istemese de beni sevdiğini anlamıyor musun Poyraz!? Bak Kartal'a! Sevmese eşinin peşine düşer miydi bu kadar!? Ona bir şey olacak korkusuyla titrer miydi elleri sence!? Söylesene Poyraz!? Kim yalan söylemiş sana söyle!

-Gösteri sizin sevginiz! Kim kendisini istemeyen bir kadını sever!? Hangi erkek bunu gururu-

-Kes sesini! KES! NE GURURUNDAN BAHSEDİYORSUN! SEN BABANIN MANİPÜLASYONLARINA O KADAR KANMIŞSIN Kİ KARŞINDA YAŞANAN HER ŞEYİ YOK SAYIYORSUN! SEVGİ NEDİR BİLMİYORSUN! EŞ NEDİR, MÜHÜR DUYGUSU NEDİR BİLMİYORSUN! SEN SADECE BABAN OLACAK O ALÇAĞIN ANLATTIĞI MASALLARI GERÇEK SANIYORSUN! AMA BÜYÜMENİN VAKTİ GELDİ POYRAZ! ÇÜNKÜ O KURT BÜYÜKANNEYİ YEDİ! ÇÜNKÜ PAMUK PRENSES O ELMAYI YİYİNCE ÖLDÜ! ÇÜNKÜ KÜL KEDİSİNİN PERİSİ HİÇBİR ZAMAN GELMEDİ! ANLADIN MI! MASALLAR SADECE ÇOCUKLARA AİTTİR! SADECE ÇOCUKKEN GÜZELDİR!

-BENİM BABAM BANA YALAN SÖYLEMEZ DEDİM! BABAM BANA MASAL ANLATMAZ! BENİ KANDIRMAZ DEDİM! ASIL SEN SANA ANLATILAN MASALLARDAN AYRILAMAMIŞSIN!

-ULAN DUA ET! DUA ET Kİ SENİ ALTAY DAYIM YARGILAYACAK! YOKSA ŞU DAKİKADA BOYNUNDAKİ O DAMARINI KESMİŞTİM!

Ertuğrul, aldığı bilgilerin yeterli olduğunu anladığında hızlıca karşısındaki kurdu dönüşmesi için zorlamaya başlamıştı. O sırada Kartal yerinden kalkmadan eşinin yüzünü izlemeye devam ediyordu. Onun neferlerinin düzelmesini duyana kadar da yerinden kalkmayacaktı. Oradan kalktığında eşine bir şey olacağını düşünüyor, yetişemeyeceğinden korkuyordu. Bu sebepten içindeki kurdu da huzursuz ettiğinin farkında değildi. Ancak gözünü bir saniye bile kırpmadan karşısındaki mühürlüsünü izlemeye devam ediyordu. Herhangi bir olumsuz durumda genç kıza hemen müdahale etmek için başından ayrılamıyordu...

Ertuğrul, tüm feromonlarını karşısındaki hainin üzerine salgılamaya devam ederken Poyraz'ın da karşı feromon salgılamasını beklemiyordu. Ancak ne kadar dirense de güçsüz düşeceğini biliyordu. Çünkü gerçek bir veliahta karşı koyamazdı...
Ertuğrul en sonunda karşısındaki kurdun direncini kırdığında hızlıcs dönüşüm geçirmesini sağlamıştı. Karşısında ilk defa göreceği bir kurt beklerken aranan bir haini bulmak onlara yapılan en büyük darbeydi... Çünkü hain kaleye içten zarar vermişti...
Karşısındaki omega cılızlığı olan kahverengi kurda ilk defa hayal kırıklığı içinde bakmıştı Ertuğrul. Kurtlara karşı diğer ırklarla ittifak hâlinde olan kurdun yıllardır kuzeni sandığı kişinin olması hayatındaki en büyük hayal kırıklığıydı...
Ertuğrul karşısındaki kurda odaklandığı esnada Simay şırıngadaki ilacın etkisiyle daha düzgün nefesler almaya başlamıştı. Kartal duyduğu nefes sesleri ile ellerini semâya kaldırıp Rabb'ine şükretmişti...

Simay'ın neferlerinin tamamen düzelmesiyle Kartal bulunduğu yerden kalkarak arkasında kalan ikiliye dönmüştü. Ancak gördüğü kurtla baçından aşağıya kaynar sular dökülmüştü... Çünkü karşısındaki kurt sadece eşini kaçırarak tahta göz koyan cani değil diğer ırklarla kendi ırkını yok etmeye çalışan bir haindi...

-Ertuğrul, geri dönüşsün bırak! Daha sonra da bayıltıp babama götürelim! Bu itin bu kadar yaşamasına göz yuman babama götürelim de ne halt olduğunu görsün!

-Emrine amadeyim kuzen.

-Ne anlattığını arabada anlatırsın! Ben Simay'ı arka koltuğa uzandıracağım... Şu varlığına küfredeceğimin hainini de bagaja taşı bayılttıktan sonra!

-Tamam! Arabayı ben kullanayım o zaman! Sürerken ani tepkiler verip kaza yapma!

-Tamam! Biz gidiyoruz!

Kartal, geri eşinin yanına gelip onu kucağına alarak kulübeden ayrılmıştı. Son bir kez arkasına dönmek istese de artık geçmişini geride bırakması gerektiğinden bu isteğinden vaz geçip hızlıca yürümüştü. Arabayla arasında yirmi dakikalık mesafe ya var ya yoktu. O esnada aklındaki tek şey mühürlüsünün iyi olmasıydı...

Kartal tam arabaya geldiğinde genç kız gözünü açmıştı. Karşısında gördüğü çehreyle ilk başta irkilip daha sonra sinirlenmeye başlamıştı. Çünkü Kartal'a kızgındı... Onun kendi canı için kurtarmaya geldiğini düşünüyordu... Çünkü Kartal'ın hissettiği mührün yarısını dâhi zor hissediyordu... Çünkü mühür en çok kurtlara etki ediyordu...

-Bırak beni! Çekil!

-Simay! İyi misin? Dur!.. Dur kıpraşma yeni ayıldın!

-Sana mı soracağım ben ne yapacağımı!? Çekil dedim! Uzak dur benden!

-Tamam! Tamam! Bırakıyorum...

-Dokunma bir daha bana! Sen kimsin de ne hakla bana dokunuyorsun!? Veliaht olunca bir hak mı veriyorlar!? Uzaklaş!

-Lan ne yaptım ben!? Simay, bak kendine zarar vereceksin! Gel buraya!

-Kendime zarar veririm diye değil! Kendine zarar veririm diye korkuyorsun! Bilmiyorum muyum ben! Enayi mi yazıyor lan benim alnımda!? Uzaklaş!

-Tamam... Bak düşeceksin Simay! Allah aşkına kendime bir şey olursa diye niye endişeleneyim ben!? Akıl var mantık var! Senden önce kaç kez ölümle burun buruna geldim! Korksam o zaman korkardım!

-İnanayım mı!? Saf mıyım ben!? Gelme diyorum sana!

-Ormandayız! Bahar kokulum ormandayız! Kaybolacağız gel hadi gidelim! Seni hastaneye götüreyim lütfen...

-Kurt değil misin!? Koklaya koklaya bulursun yolu!

-Köpek miyim ben!? Hadi gel Allah'ın adını verdim gel gidelim...

-Köpeksin!

-Tamam... Senin için köpek de olurum ne olursun gel sağlığından emin olalım...

Kartal ilk defa alfalığını, kurdunu, veliahtlığını hiçe sayarak bir insana yalvarıyordu... Karşısında kendisini görür görmez ormana koşa eşine yalvarıyordu... Bu yalvarış kendisini asla güvendirmiyor aksine sanki daha da güç veriyordu... Çünkü yalvardığı kişi onun mühürlüsüydü... Onun bahar kokulusuydu...