31. Bölüm

Kartal, uyandığında Simay'ın kendisine dediklerini bir bir hatırlıyordu. Bunun için üç haftadır ilk defa tebessümle çıkmıştı odasından. Hem Simay'dan uzak durduğu için hem de Hakan ve Poyraz meselesi yüzünden üç haftadır rahat nefes alamamıştı. Bunları babasıyla aralarındaki dargınlık takip ediyordu.
Kahvaltı için yemek yiyecekleri odaya geçtiğinde kendisine tuhaf bakan akrabalarını umursamadan annesini yanağından öpüp kendisi için ayrılan yere geçmişti.

-Ne oldu Kartal? Ne bu sevincin? Poyraz'ın akdığı ceza yüzünden mi!?

-Ne oldu amca? Sevinemez miyim ben?

-SEVİNEMEZSİN! SEN BENİM OĞLUMU-

-Senin oğlun değil! Senin oğlun yok amca!

-HER KİM OLURSA OLSUN BEN BÜYÜTTÜM ONU! BENİM OĞLUMDU! CANIMDI!

-O CANIN KANINDAN OLANLARIN EŞLERİNİ ÖLDÜRMEYE KALKTI AMCA!

-ÖLMEDİLER! KEŞKE ÖL-

-RÜZGAR! NE DİYORSUN SEN! KORTAN!

-Buyrun alfam!

-RÜZGAR'I VE MELEK'İ AL VE KENDİ YAŞAMASI GEREKEN YERE GÖTÜRÜN!

-ABİ! BANA BUNU YAPAMAZSIN!

-YAPARIM RÜZGAR! KRALLIĞI YÖNETEN BENİM! YAPARIM! İSTERSEM HEM SENİN HEM DE MMELEK YÜZLÜ ŞEYTANIN CANINI DA ALIRIM! BENİM SINIRLARIMI ZORLAMA! YOKSA İYİ OLMAZ!

-Yapmayın... Kralım yapmayın lütfen...

-YETER! YETER ARTIK! BİTMEDİ Mİ HINCIN RÜZGAR? ALMADIN MI BİZDEN GEREKTİĞİ KADAR! KARTAL'I DELİRTTİNİZ YETMEDİ Mİ!?ERTUĞRUL'UN BEBEĞİNİ ÖLDÜRDÜNÜZ YETMEDİ Mİ!? ALTAY'IN TAHTA SENDEN ÖNCE GEÇMESİNİN HINCINI ALMADIN MI!? YETMEDİ Mİ!? BENİM AİLEMİ KATLETTİNİZ YETMEDİ Mİ!? NE OLSUN İSTİYORSUN DAHA!? ÇIKIN! BİR SANİYE DAHA BU ÇATIDA YAŞAMAYACAKSINIZ! ÇIKIN GİDİN!

-UMAY KENDİNE GEL! KARŞINDA KİM VAR UNUTMA!

-UNUTURSAM NE OLUR!? SÖYLESENE RÜZGAR! BEN UNUTURSAM NE OLUR!? BEN SÖYLEYEYİM Mİ? HİÇBİR ŞEY OLMAZ! ÇÜNKÜ SEN KRALİYET SOYUNDANSAN BEN DE BİR VELİAHT ANNESİ VE BU KRALLIĞIN LUNASIYIM! SENDEN DAHA ÇOK YETKİYE SAHİP OLDUĞUMU UNUTMA! GEREKİRSE SENİ KRALLIKTAN MEN ETME HAKKINA SAHİBİM! GEREKİRSE SENİ BU KANDAN OLMADIĞINI SÖYLEYEREK YOK OLMANI SAĞLAYABİLİRİM!

-SEN BENİ TEHDİT EDEMEZSİN! SEN SADECE ABİMİN EŞİ OLAN KANSIZIN-

-RÜZGAR! EŞİMLE KONUŞMAYA HAKKIN YOK! BUGÜNDEN İTİBAREN SEN BENİM KARDEŞİM DEĞİLSİN! EŞİME DİLİNİ UZATANIN KAFASINI KOPARACAĞIMI BİLİYORSUN! BİR DAHA NE BENİM NE EŞİMİN NE DE OĞLUMUN YAKININDA GÖRÜRSEM AYNI ANNE BABAYA SAHİBİZ DEMEM KIYARIM CANINA! DUYDUN MU BENİ!?

-ABİ!

-YOK SENİN ABİN! ÇIK GİT ŞİMDİ GÖZÜM GÖRMESİN SENİ!

-PİŞMAN OLACAKSIN! BENİ BU KADIN İÇİN YOK SAYIYORSAN PİŞMAN OLACAKSIN ABİ!

-BENİM TEK PİŞMANLIĞIM SENİN CANINI ALMAMAK OLUR! ZAMANINDA ALMADIĞIM SENİN CANIN OLUR PİŞMANLIĞIM!

-Çıkartayım mı alfam?

-GÖTÜR! AMA GELMESİN BİR DAHA BURAYA! YOKSA SEN DE ZARAR GÖRÜRSÜN!

-Anlaşıldı alfam! Önden buyurun!

-BU İŞ BURADA BİTMEDİ ABİ! BİTMEDİ!

-Abi? Sence de fazla olmadı mı?

-NE FAZLASI MİHRİBAN!? KENDİ OĞLUNUN NE HÂLE GELDİĞİNİ GÖRMEDİN Mİ!? BENİM UMAY'IMIN NE HÂLE GELDİĞİNİ GÖRMEDİN Mİ!? NE FAZLASI SÖYLE! KARTAL, EŞİ İÇİN NE HÂLE GELDİ ÇOK MU!? ÇOK MU SÖYLESENE!?

-Öyle değil abi. Ben Ertuğrul'un ve Nehir'in yaşadığı şeyleri asla unutmam... Benim torunum öldü abi... Ben ona çok der miyim hiç?

-Ne o zaman Mihriban? Ne çok?

-Her ne olursa olsun kardeşin abi... Benim de kardeşim. Ne olursa olsun ona yanlışı doğruyu bu şekilde öğretmek yerine farklı bir şekilde öğretseydik...

-Mihriban... Abim... Anlıyorum kardeşim... Ama sen bilmiyor musun hiç Rüzgar'ı? Söylesene? O sırf Melek'i bir gün geç bulduğu için kral olamamasının hıncını hem senden hem benden çıkarmadı mı? Yıllardır çıkarmıyor mu? Sadece bizden de değil... Tüm krallığı yıkmaya kalktı! Bizim gizli belgelerimizi düşman ırklara gösterdi! Benim kızımın ölümünde parmağı varmış! Daha ne anlatayım? Çocuk değil! Kaç yaşına gelmiş adam! Çocuk bile yapma dedin mi yapmaz! Daha ne olsun? Ne yapayım anlaması için? Söyle Mihriban! Biliyorsan söyle!

-Haklısın abi. Ne diyebilirim? Annemle babam en küçük çocuk diye şımarttılar! Her şeyi elde edebileceğini düşündü!

-Her şeyi elde etmek için doğmamış bebeğin günahına girer misin hala? Ya da sırf krallığı kendin yönetmek için gider herkesin hayatını mahfeder misin?

-Kartal, biliyorum canını yaktı Poyraz ama bunun acısını kardeşimden çıkartmak normal mi?

-Hala! Senin haberin yok değil mi? Amcam olacak o soysuz gidip insanlarla iş birliği yapmış zamanında! Savaşın tekrar ortaya çıkmasının nedeni o amcam olacak adamdı!

-Yalan... Yapmaz benim kardeşim! Yapamaz!

-Yaptı... Zamanında Mihrimah halamın ölmesinde de parmağı var! Kanıtlarını gösterebilirim!

-Yok... Benim kardeşim ablasını öldürmez... Yapamaz... Cani değil... Abi?

-Yapmış Mihriban... Ben seni korurken onun Mihrimah'ı koruması gerekiyordu. Ama o korumak yerine öldüren olmayı tercih etti...

-Hayır... HAYIR!.. YAPMAZ BENİM KARDEŞİM!.. BENİM İKİZİMİ ÖLDÜRMEZ...

-Mihriban sakin ol... Sakin ol canımın içi...

-YAPMAZ! TUĞRUL! YAPMAZ! YAPMAZ!

-Mihriban... Canımın içi... Güzelliğim... Sakin ol... Kriz geçireceksin... Sakin ol...

-BENİM CANIMI ÖLDÜREN BENİM KARDEŞİM OLAMAZ TUĞRUL! ABİ! OLMADI! YAPMADI O DEYİN! YAPMAZ O DEYİN! NE OLUR! KARTAL! YAPMADI DE! YAPMADI! BENİM KARDEŞİM BENİM CANIMIN YARISINA KIYMADI! KIYMADI... Kıymadı abi...

-Ne oluyor? Anne? Anne! Kartal ne oldu!? Dayı? NE OLDU BU SOFRADA!

-Ertuğrul... Oğlum... Öldürmüş... Benim canımın yarısını... Öldürmüş...

-Kim öldürdü? Kim öldürdü söyle anne? Kim öldürdü?

-Rüzgar... Rüzgar... RÜZGAR BENİM CANIMI ALMIŞ! RÜZGAR BENİM KALBİMİ ALMIŞ! RÜZGAR! RÜZGAR ALMIŞ! MİHRİMAH'IMIN CANINI ALMIŞ! RÜZGAR YAPMIŞ! RÜZGAR KATİL! BENİM KARDEŞİM BENİM KARDEŞİMİN KATİLİ!

-Anne... Baba? Doğru mu?.. Annemin yıllarca göz yaşı dönmesinin nedeni Rüzgar dayım mı?..

-Öyleymiş... Kartal söyledi...

-NEREDE O SOYSUZ!? NEREDE! ONUN CANINI ALACAĞIM! NEREDE O!?

-DURUN! ERTUĞRUL KİMSENİN CANINI ALMAYACAKSIN!

-DAYI! BENİM ANNEM YILLARCA KATİLİNİN BULUNMASINI SAYIKLADI RÜYASINDA! AYNALARA KÜSTÜ KARDEŞİNE BENZEDİĞİ İÇİN! NE DEMEK ALMAYACAĞIM! NE DEMEK DAYI!?

-BİR DAHA BURAYA GELMEYECEK! GELDİĞİNİ GÖRÜRSENİZ ALACAKSINIZ KELLESİNİ! ŞİMDİ DERHAL DAĞILIN!

-DAYI!

-DAĞILIN DEDİM ERTUĞRUL! AL MİHRİBAN'I GÖTÜR ODASINA! ÇIKIN ODADAN!

-DAYI!

-ERTUĞRUL!

-YETER! ERTUĞRUL ÇIK VE KAFANI TOPARLA! ALTAY SEN DE BAĞIRIP ÇAĞIRMA! GİT O PİRELİ KARDEŞİNE GEREKEN CEZAYI SEN VER! YOKSA YARIN ÖBÜR GÜN ERTUĞRUL, KARTAL YA DA SELİN TAHTA ÇIKARSA CEZAYI ONLAR BELİRLEYECEK! KARTAL SEN DE... KALK GİT BİR ŞEYLER YAP GÖZÜME GÖZÜKME! İŞ BULAMADIM SANA! HAYDİ!..

-Anne ben ne yaptım?

-Sus! Git gözüm görmesin! Yemin ederim başıma ağrılar girdi! Beş dakikaya odayı boşaltın! Börte!

-Buyurun lunam!

-Beş dakikaya burada kimse olmasın! Ben çıkıyorum! Sen de peşime gelirsin!

-Elbette lunam!

Umay, yemek salonundan çıkınca Ertuğrul annesini alıp odasına götürmeye gitmişti. Lunanın sinirlendiğinde tersini bildiği için hepsi teker teker yemek salonundan ayrılmıştı.
Kartal, düşen suratıyla arabasına binip eşinin gittiği kütüphaneye gitmişti. Kenarda en kuytu köşeye sinerek onu izlemeye dalmışken Simay'ın kafasını kaldırmasıyla düzelen morali geri gelmişti. Hissettiğini anlamıştı Simay'ın. Bu yüzden de dudağının kenarı yukarı kalkmıştı.
Simay çözdüğü testten hissettiği yoğun duyguyla kaldırmıştı kafasını. Etrafına bakıp görmeye çalışmıştı Kartal'ı. Ancak Kartal istenmediği zaman bulunamazdı... Kendisi gözükmek istemediği sürece gözükmezdi...
Genç kız mühürlüsünü göremeyince kızaran yanaklarıyla kitabına dönmüştü tekrar. Unutmamıştı Kartal'ın rüyasında dediği cümleleri. O yüzden uzun bir süre karşısına çıkmasını istemiyordu.
Kartal, eşinin elmacı güzeli olan yüzünü görünce gülümsemesini iyice büyütmüştü. Rüyasında dediklerini hatırladığını anlatan bir kızarmaydı bu. O yüzden utanıp başını eğmesine tebessüm etmişti...