Yıkılan Duvar

Yeni bir haftaya başlıyorduk. Serra hakkında birçok şey öğrenmiştim. İngiliz dili ve edebiyat okuyormuş. Sevgilisi yokmuş. Ortak arkadaşımız varmış mesela. Ortaokuldan bir arkadaşımla üniversitede aynı bölümdeymişler. Nasıl biri ilgisini çeker, diye sorduğumda, daha çok romantik birinden hoşlanır demişti. Alp’in sevgilisi pek çok olmamıştı ama olduğumda da en az Akel kadar romantik birine dönüşüyordu. Bence birbirlerine çok yakışırlardı. Eskiden Akel’den kıskandığım için ön yargılı davranmıştım. Ama artık sadece Alp’in mutlu olmasını istiyordum. Bizden daha mutlu olmayı hak ediyordu. Karşılıksız sevse bile sadık kalmıştı.

Artık başka konulardan da korkmuyordum. Belirsizlik daha fazla canımı sıkıyordu. Sürekli maili atanın kim olduğunu düşünmek yerine, bir kere yüzleşip hayatıma devam edecektim.

“Lafı dolandırmadan direkt konuya gir. Maili atan kim?” tamamen alakasız anda sordum.

Bir süre susup ne cevap vereceğini düşündü. Kafasında hazır olup olmadığımı tartıyordu. Karar vermiş olacak ki derin nefes aldı. “Asena Rüzgar.”

İsmi kulaklarımda yankılandı. Asena Rüzgar… Ama neden? Bunları nereden biliyordu? Ya da ben ona ne yapmıştım ki? Onların mutluğu için ben kendi mutluluğumdan vazgeçmiştim.

“Bir yanlışlık olmalı. Hastanede beni gördü, tanımıyordu ki. Hem nasıl bilebilir?”

“Nasıl öğrendi bilmiyorum ama o şerefsiz için sana nefret beslemiş belli ki. Hastanede de numara yapmış.” öfkesini gizlemiyordu. Ama öfkesinin asıl sahibi Asena yerine Akel’di.

“Tek ortak noktamız Akel. Benim bile bilmediğim şeyleri biliyor. Yani Akel’den öğrenmiş olamaz. Başka bir yerden tanıyor olmalı. Babanı tanıyor olabilir mi acaba?” ihtimalleri gözden geçiriyordum ama hiçbiri mantıklı gelmiyordu.

“Bilmiyorum, güzelim. Ama öğreneceğiz.” elimi tutup dedi.

Artık öfkeli değildim. Sadece kim olduğunu ve niye yaptığını öğrenmek istiyordum. Hesap sormak değildi niyetim. Ne duyacağımı, dahası nasıl tepki vereceğimi kestiremiyordum. Eskiden olsa kafa göz dalardım. Ama şimdi koca bir bilinmezlik…

“Durumu hazmedeyim, öyle düşünürüz.” Akel buradaysa onlar da dönmüş demektir. Ama bunu Alp’e söyleyemezdim. Burada olduğunu duyduğu an kavga ederdi.

“Tamam. Sen iyice düşün, sonra yine konuşuruz. Ne karar verirsen ver, ben hep yanında olacağım.” buruk bir tebessüm belirdi dudağında.

Onunla konuşmalıydım. Yerini öyle öğrenebilirdim. Eğer konuşmak istersen nerede bulacağını biliyorsun, demişti. Aklıma tek bir yer geliyordu. Acaba gider miydi oraya? Bu soğukta bekler miydi?

“Kırtasiyeye gitmeliyim. Yeni kalemler almam gerek.” son günlerde hep yaptığım şeyi yaptım, yine ona yalan söyledim ve o da hep olduğu gibi anladı.

“Tamam, yalnız kal biraz. Ama yalan söylemeyi kes! Yemiyorum işte.” kaşlarını çatıp söylendi.

Başımı sallayıp yanından ayrıldım. Taksiyi biraz uzağa çağırıp oraya doğru yürüdüm. Temiz havaya ihtiyacım vardı ama gideceğim yerde uzaktaydı. Ben de böyle bir çözüm bulmuştum. Taksilerin ne kadar erken geldiğini düşünürsek geç gelmem yerinde olmuştu.

Buraya ilk kez geldiğimde ne hissettiğimi bilmiyor, bazı sorularımı kördüğüme çevirmeye gelmiştim. Anlatacakları bu konuyla ilgili olabilir miydi acaba?

Etrafıma bakındım. Artık tadilat sesi yoktu, bina çoktan hazırdı. Evet, onun beni ilk gördüğü parka gelmiştim. Buradan başka bir yeri düşünemiyordum. Omuzları düşmüş, bankta oturuyordu. Yavaş adımlarla ilerledim. Uzaklara dalmış, beni fark etmiyordu. Sakallarını kesmemişti. Geçen gördüğümden daha uzundu. Onu daha büyük gösteriyordu.

Yanına vardığımda bir harekelenme hissedip, irkilerek döndü. “Ka-Karen? Geldin!” gelmemi beklemiyor olmalıydı. Büyümüş grileri bir beni bir de etrafı kontrol ediyordu. “Geleceğini biliyordum. Beni dinleyeceğini bi—” yarıda böldüm.

“Sadece birkaç soru soracağım.” soğuk tavrımı korudum.

“Ne istersen sor? Hadi otur.”

Bugün karakterlerin bilgisayardaki halini kontrol ederken, gözlerinin içi gülüyor kelimesini çok kullanmıştık. Kelime şu an onun gözlerinde hayat bulmuştu; gri gözleri parlıyordu.

En uzak köşeye oturdum. Yabancı gibi davranmak çok zordu. Her günümün beraber geçtiği adamla aramıza, ikimizin de aşamayacağı bir duvar örmüştüm.

“Anime işi nasıl gidiyor?” konu açmak istiyordu ama yine kendini ele vermişti. Önce yılbaşı partisi şimdi de anime.

“Beni mi takip ediyorsun?” yoksa başka türlü bilmesi imkânsızdı.

“Her şeyi anlatmama izin verecek misin?” klasik Akel! Cevaplamak yerine soruyla cevap vermişti.

“Üç buçuk yıl önce dinleyeceğimi dinledim ben. Sana sormam gereken başka bir şey var. Asena nerede? O da mı döndü?” lafı dolandırmadan konuya girdim. Onunla konuşmak, kendime acı çektirmekti.

“Asena mı? O ne alaka? Sana mı ulaştı? Bir şey mi dedi?” yüzü gerildi, endişeyle art arda sordu.

“Soruma cevap ver! Nerede?” istemeden sesimi yükselttim. Bir an önce buradan gitmek istiyordum.

“Bilmiyorum. Aylardır görmüyorum.” gözlerini kaçırıp önüne döndü.

“Ne demek görmüyorum. Onlarla birlikte değil miydin?” yalan mı söylemişti? Kızına sahip çıktı diye onu affetmişken, beni kandırmış mıydı?

“Konuşmak istediğim konu bu işte. Bilmediğin şeyler var.” elimi tutmaya yeltenirken hızlıca çektim. “Çok özür dilerim. Bir an boş bulundum.”

“Dinlemek istemiyorum. Sadece bana Asena’yı bul.” yine kandırmaya çalışacaktı.

“Ne olduğunu anlat bari. Seni bana getirecek kadar önemli olan şeyi bilmek istiyorum.” bir daha görmek istemiyorum, dediğim adamın ayağına gitmiştim.

“Söylemeyeceksen ben başkalarından da bulurum.” ayağa kalkıp gitmek istedim. Bir adım atmıştım ki hemen kalkıp önüme geçti.

“Gitme! Nerede olduğunu bilmiyorum ama bulabilirim. Gel, hadi. Otur.” özlemi bakışlarına yansıyordu. Grileri matlaşmıştı.

“Bulunca adresini mesaj atarsın. Gitmem gerek.” sesim titremiş, burnum sızlamıştı. Hâlâ onu sevmek, kendime yaptığım en büyük işkenceydi.

“Yalvarırım izin ver, biraz konuşalım. Olmuyor, Karen! Sensiz nefes alamıyorum. Dayanamıyorum... Sen de hâlâ âşıksın. İkimize de işkence etme, güzelim.” Yapma bunu işte! Benim için çok kolaymış gibi karşımda yalvarışını seyrediyordum.

“Ben Kuzey’i seviyorum.” gözlerimi başka tarafa çevirdim. Gözünün içine bakarak diyemezdim. Tutmaya çalıştığım gözyaşlarım özgürlüğüne kavuşurdu.

Alayla güldü. “Onu sevdiğin için mi beni öptün? Gözlerinin içine bakarken beni öpemezdin, utanırdın. Ama o gün hiçbir şeyi umursamadan, sadece özlediğin için öptün. Kimse beni buna inandıramaz.” O hareketimden sonra çok zordu zaten.

“İnanıp inanmamak kendi bileceğin iş. Sadece beni rahat bırak!” duygularımı öfkemin ardına sakladım. Arkamı dönüp hızlı adımlarla yürüdüm. Bu sefer ardımdan gelmemişti. Öyle bir şey bir söyledi ki olduğum yere sabitledim. Nefes almayı unuttum. Gerçekten doğru olabilir miydi yoksa yine yalan mıydı?

“Benim kızım değil! Test sonuçlarıyla oynamış!” diye gürledi.

Sesi kulaklarımda yankılanırken dünya bir anlığına sustu. Ayaklarım yere kök salmış gibiydi; ne ileri gidebiliyordum ne de geri dönebiliyordum. Nefesim boğazımda düğümlendi, sanki biri görünmez elleriyle içimi sıkıyordu. Kalbim, göğsüme sığmayacak kadar sert atıyordu.

Ya doğruysa? Ya inandığım her şey, sarıldığım her gerçek, tek bir cümleyle paramparça oluyorsa? Bu ihtimal, zihnime bir zehir gibi sızdı. Bizden çalınmış zamanın yükü omuzlarıma çöktü.

Güven dediğim şey, içimde sessizce yıkılan bir duvar gibiydi. Artık neye tutunacağımı bilmiyordum. Ve ben… iki ihtimalin ortasında, kendi gerçeğimi bile tanıyamayacak kadar kaybolmuştum.