49. BÖLÜM: IŞIĞA DÖNÜŞ VE SESSİZLİK

Tapınağın zeminindeki o simsiyah, kurumuş duman kalıntıları yavaşça havaya karışıp kaybolurken, Cem bir süre kıpırdamadan durdu. Göğüs kafesi, sanki içindeki son oksijen kırıntısını da tüketmek istercesine düzensiz bir ritimle inip kalkıyordu. Sağ eliyle sırtını dayadığı soğuk taş sütundan güç alarak kendini öne doğru itti.

Her şey bitmişti.

Kulenin en derinindeki o dondurucu karanlık, 10. Mühür'ün yok oluşuyla birlikte tüm baskısını kaybetmişti. Ancak Cem’in bedeni, ödediği ağır bedelin yükünü taşıyamayacak kadar bitkindi. Sol kolundaki yara kanamaya devam ediyor, donan bacağı her adımda karıncalanarak un ufak olacakmış hissi veriyordu. Sırtı, kaburgaları ve alnı... Vücudunun sağlam kalmış tek bir santimetresi bile yoktu.

Cem, adımlarını tapınağın sonundaki o devasa, aralanmış antik taş kapıya doğru yöneltti.

Sürüklediği sol bacağının mermer zeminde çıkardığı o ince sürtünme sesi, salonda yankılanan tek şeydi. Adımları yavaştı, ama durmadı. Her adımda zihninden o gürültüler geçti: Zincirli İtirafçı’nın ezilen zırhı, Çifte Yüzlü Teolog’un dönen mekanik çarkları, beyaz maskeli kasapların testere sesleri ve gölgenin içinden fısıldayan o insan yüzleri... Hepsini arkasında bırakıyordu.

Kapının aralığına ulaştığında, yukarı doğru kıvrılarak yükselen dar, toprak ve harç karışımı doğal bir mağara tüneliyle karşılaştı. Tünelin tavanındaki çatlaklardan aşağıya doğru süzülen rüzgâr, rutubetli ve ağır havanın yerini yeryüzünün o taze, ıslak toprak kokusuna bırakıyordu.

Cem, tünelin eğimli zeminini tırmanmaya başladı. Ellerini çamurlu yan duvarlara dayıyor, dizlerinin bağı çözüldükçe duvara tutunup kendini yukarı çekiyordu. Yüzüne değen her taze rüzgâr dalgası, ciğerlerine giren birer iğne gibi yakıcı ama canlandırıcıydı.

İlerledikçe, karanlığın rengi değişmeye başladı. Zifiri siyahlık yerini önce gri bir alacakaranlığa, ardından tünelin ucundan süzülen soluk mavi bir şafak ışığına bıraktı.

Cem tünelin çıkışına ulaştı.

Gözleri aylardır ya da günlerdir —zaman kavramını tamamen yitirmişti— görmediği o doğal ışıkla buluştuğunda acıyla kısıldı. Tünel, şehrin dışındaki terk edilmiş eski maden sahasının kenarındaki kayalık bir yarmaya açılıyordu. Sisli, nemli ve soğuk bir sabah vaktiydi. Yağmur çiseliyor, iri su damlaları Cem’in kurumuş kan ve çamur kaplı yüzüne düşerek siyah izler bırakıyordu.

Cem, tünelin ağzından dışarı iki adım attı. Islak çimlerin ve toprağın yumuşaklığı, botlarının altında tuhaf bir yabancılık yarattı.

Tam o sırada, ilerideki düzlükte sirayet eden çakar lambalarının kırmızı-mavi ışıkları sisin içinde dalgalandı. Peş peşe kapanan araç kapıları, siren sesleri ve çamurda koşturan postal takırtıları duyuldu.

"Kımıldama! Olduğun yerde kal!"

"Emniyet! Ellerini görebileceğim bir yere kaldır!"

Cinayet Büro ve Asayiş ekipleri, bölgeye çekilen ihbar üzerine maden sahasının etrafını sarmıştı. En az altı-yedi polis memuru, silahlarını çekmiş bir halde, çamurlu kayalığın eteğinde duran o harabeye dönmüş karaltıya doğru ilerliyordu.

Cem, durdu. Ellerini yavaşça havaya kaldırmaya çalıştı ama sol kolu o kadar ağırlaşmıştı ki ancak bel hizasına kadar çıkarabildi. Başını kaldırıp polislere baktı. Yüzündeki kurum, kan ve yorgunluk katmanlarının altından kim olduğu ilk anda seçilemiyordu.

Öndeki komiser muavini, elindeki feneri Cem’in yüzüne tuttu. Işık gözlerini aldığında Cem hafifçe başını eğdi.

"Ateş kes! Ateş kes!" diye bağırdı komiser muavini birden. Sesindeki sertlik yerini büyük bir şaşkınlığa bıraktı. "Bu... Bu Komiser Cem! Devrem!"

Polisler silahlarını indirip hızla Cem’e doğru koşmaya başladılar. İki memur Cem’in kollarına girip düşmesini engellemek için onu yakaladı.

"Komiserim! İyi misiniz? Tanrım... Ne oldu size böyle?" dedi genç polis memurlarından biri, Cem’in üzerindeki yırtık elbiselere ve kanlı yeleğe bakarak. "Günlerdir her yerde sizi arıyoruz! Tesis patladıktan sonra..."

Cem, memurların omuzlarına tutunurken başı geriye doğru düştü. Sesi boğazındaki kuruluktan dolayı adeta bir hırıltı gibi çıkıyordu.

"Aşağıda..." dedi Cem, kelimeleri bir araya getirmekte zorlanarak. "...aşağıda bir şey kalmadı. Bitti."

"Komiserim, ne diyorsunuz? Nereden çıktınız siz? İçeride başkaları var mı? Saldırganlar kimdi?" Komiser muavini telsizini çıkarırken heyecanla sorular sormaya devam ediyordu. "Ambulansı anons edin! Hızlı olun, durumu çok ağır!"

Cem, gözlerini gökyüzündeki sisli bulutlara dikti. Yağmur damlaları yüzünü yıkamaya devam ediyordu. Onlara yeraltındaki o devasa kuleyi, şeytani mühürleri, mekanik çarkları veya o ışığı emen canlı gölgeyi anlatsa bile kimsenin inanmayacağını biliyordu. O dünya, yeryüzünün mantığına ait değildi.

"Hepsi..." diye fısıldadı Cem, bilinci yavaşça kapanırken. "...hepsi o karanlığın altında kaldı. Mühür kırıldı."

Ayakları tamamen yerden kesildi. Bedenindeki son direnç noktası da kırılmıştı. Memurların panik içindeki bağırışları ve telsiz cızırtıları, kulağında giderek uzaklaşan cılız birer fısıltıya dönüştü.

"Gözlerini açık tut Cem Komiserim! Seyit, sedyeyi getirin çabuk!"

Cem, polislerin kolları arasında gözlerini kapattı. Fakat bu kez karanlık, onu yutmak isteyen bir kâbus değil; sonunda kavuştuğu derin, sessiz bir huzurdu.