39. BÖLÜM: ZİNCİR VE ÇELİK

Gece, yıkıntıların üzerine zift gibi çökmüştü. Havada keskin bir yanık kokusu, rutubet ve paslanmış demir tadı vardı.

Cem, kırık beton blokların arkasında diz çökmüş, nefesini düzene sokmaya çalışıyordu. Kalbinin göğüs kafesine vurduğu her darbe, kulaklarında yankılanan ritmik bir uğultuya dönüşmüştü. Etrafındaki ölümcül sessizlik hayra alamet değildi. *O* gelecekti; bunu biliyordu. Zincirli İtirafçı’nın adım adım yaklaştığını hissetmek için onu görmek gerekmiyordu. Çevredeki havanın ağırlaşması, sıcaklığın aniden düşmesi yeterliydi.

Cem, ağır hareketlerle sniper tüfeğini kucağında sabitledi. Parmakları soğuk metalin üzerinde kaydı. Keskin nişancı dürbününün kapağını yavaşça açtı. Derin bir nefes alıp dışarı verdi; tüfeğin dipçiğini omzunun çukuruna tam olarak oturtarak betonun üzerine kurdu. Dürbünü gözüne yaklaştırdığı an dünya daraldı, tek bir dairesel çerçeveden ibaret kaldı.

Parmağı tetikteydi. Kasları bir yay gibi gerilmişti. Her an gelebilirdi.

*Ve geldi.*

Karanlığın içinden önce o tüyler ürperten ses duyuldu: Beton zeminde sürünen ağır çelik zincirlerin şıngırtısı. Hemen ardından, görüş alanına heybetli bir siluet girdi. Zincirli İtirafçı, karanlığı yararak ileri çıktı. Üzerindeki katmanlı, zifiri siyah zırh, cüzi bir ışık kırılmasında bile parlamıyor, adeta etraftaki gölgeleri yutuyordu. Zırhın göğüs plakasında karmaşık semboller kazınmıştı ve her adımında omzuna dolanmış devasa zincirler birbirine çarparak gürültü çıkarıyordu.

Cem, dürbünün artı göstergesini yaratığın tam göğsünün ortasına, zırhın birleşim noktasına odakladı. Nefesini tuttu. Rüzgarın yönünü, mesafeyi, hedefin yavaş ama kararlı adımlarını zihninde hesapladı. Zaman yavaşladı.

*Şimdi.*

Parmağı tetiği yavaşça ezdi.

**BUM!**

Tüfeğin kükremesi geceyi yardı. Namludan çıkan devasa alev hüzmesi karanlığı aydınlatırken, mermi hipersonik bir hızla hedefine doğru süzüldü. Merminin metal zırha çarpma sesi, adeta bir örse balyoz vurulmuş gibi patladı.

Ancak Cem’in beklediği devrilme gerçekleşmedi.

Mermi, İtirafçı’nın zırhından bir kıvılcım sağanağı çıkararak sekti. Yaratık sarsılmadı bile; sadece başını hafifçe merminin geldiği yöne, Cem’in saklandığı sipere doğru çevirdi. Kaskının arkasındaki karanlıktan kor gibi yanan iki kırmızı nokta belirdi.

"Bu... imkansız," diye fısıldadı Cem. Zırh, en yüksek kalibreli zırh delici mermiyi bile çocuk oyuncağı gibi savuşturmuştu.

Zincirli İtirafçı, sırtındaki devasa zinciri tek bir el hareketiyle boşa çıkardı. Zincirin ucundaki gülle benzeri çelik ağırlık, havadaki nemi yararak ıslık çalmaya başladı.

"Seni buldum, günahkar," diye gürledi İtirafçı. Sesi, paslı metallerin birbirine sürtünmesi gibi pürüzlü ve derindendi.

Cem siperden geriye doğru çekilmeye fırsat bulamadan, devasa zincir bulunduğu beton bloğa çarptı. **ÇAT!** Taş ve moloz parçaları patlama etkisiyle etrafa saçıldı. Cem, suratına çarpan toz ve taş kırıklarıyla sarsılarak kendini yan tarafa doğru attı. Tüfeği kenara fırlatıp belindeki tabancaya sarıldı.

İtirafçı, yıkıntının üstüne doğru adımladı. Ağır adımları altındaki betonu çatlatıyordu.

"O zırhın arkasına saklanmak kolay!" diye bağırdı Cem, doğrulmaya çalışırken. Tabancasını doğrultup zırhın açıklıklarına, eklem yerlerine peş peşe ateş etti.

*TAK! TAK! TAK!*

Mermiler zırhın diz ve dirsek korumalarından sekerek karanlıkta kayboldu. İtirafçı, atılan mermileri hiç önemsemeden ilerlemeye devam etti. Aralarındaki mesafe tehlikeli şekilde kapanıyordu.

"Zincirler günahlarını tartacak," dedi İtirafçı ve kolunu hızla savurdu.

Cam fırtınasını andıran bir hızla gelen zincir, Cem’in sağ omzunu sıyırarak arkasındaki duvarı delip geçti. Şiddetli darbe Cem’i savurdu. Sırtı sert bir şekilde yere çarptı, akciğerlerindeki bütün hava dışarı körüklendi. Acı, bir kırbaç gibi vücuduna yayıldı.

Cem, karşısındaki devasa tehdide ve onun delinmez zırhına baktı. Zırhın hiçbir zayıf noktası görünmüyordu. Tabancadaki son mermileri de harcamak sadece zaman kaybıydı. Bu şekilde göğüs göğüse savaşmak intihardan farksızdı; bu canavarla açık alanda kapışamazdı.

Geri çekilmekten başka çaresi yoktu.

Cem, yerden kalkmak için kendini zorladı. Ağzındaki kanı yere tükürdü. İtirafçı zincirini tekrar çekip ikinci bir darbe için savururken, Cem yan taraftaki dar koridora, fabrika kalıntılarının derinliklerine doğru hamle yaptı.

"Kaçamazsın!" diye gürledi arkasından gelen ses.

Cem, gölgelerin arasına dalarak izini kaybettirmeye çalışırken, arkasında betonları yıkan devasa zincirin gürültüsü ve yaklaşan ağır zırhın ayak sesleri gelmeye devam ediyordu...