20. BÖLÜM: KEFENSİZ VAİZ VE SAHTE DUA

Tüneldeki rutubet kokusu, taze kanın metalik ve geniz yakan kokusuyla ağırlaşmıştı.

Cem, titreyen ellerine bakamıyordu. Parmaklarının arasındaki yapışkan sıcaklık, iradesi dışında gerçekleşen o birkaç saniyelik Dehşetin ve paniğin en net kanıtıydı. Kızın cansız bedeni, şapelin kemerli taş tabanında yatıyordu; gözleri tavandaki çatlaklara dikilmiş, cansız ve sitemkâr bir boşlukla bakıyordu. Onu öldürmek istememişti. Sadece bir anlık panik, tünelin üzerlerine çöken klostrofobik baskısı ve bileğine ansızın kapanan o soğuk parmaklara verilen kontrolsüz bir refleksti. Ama sonuç değişmiyordu: Kız orada, buz gibi taşların üzerinde hareketsizce yatıyordu ve ölmüştü.

Cem, göğsü hızla kalkıp inerken geriye doğru hırpalanmış bir adımla çekildi. Boğazından düğümlenen hırıltılı bir hıçkırığı bastırmaya çalışarak elindeki pompalı tüfeğin kabzasını parmakları beyazlaşana kadar sıktı. Adımları ağır, vicdanı üzerine çöken tonlarca taşın altında ezilmiş gibiydi. İçindeki vicdan azabı henüz zihninde tam olarak şekillenememişken, şapelin derinliklerinden gelen o karanlık dalga yükselmeye başladı.

Ulus’un altındaki Bizans döneminden kalma bu eski şapelin sütunları arasından, doğrudan beyin kıvrımlarını zorlayan keskin ve çıldırtıcı bir çınlama yayıldı.

Hava aniden ağırlaştı, ciğerlere çekilen oksijen yerini cıva gibi koyu ve soğuk bir basınca bıraktı. Duvarlara asılı olan zayıf fenerlerin ve yağ lambalarının ışığı titreyerek karardı; taşların arasından sızan kireçli su damlaları, sanki zaman yavaşlamış gibi tek tek, ağır ağır yere düştü. Cem’in şakaklarında zonklayan basınç o kadar şiddetlendi ki, gözlerinin arkasına batan iğneler hissetti. Kulaklarını tıkamak istedi ama elindeki tüfeği bırakamadı.

İç organlarını titreten, doğrudan zihninde yankılanan o hırıltılı ve karanlık ses, tünelin her bir metrekaresinden aynı anda yükseldi:

— *"Aydınlanmanın vakti!"*

Karanlık sütunların gölgesinden öne doğru uzanan şey, insanlıktan çoktan soyunmuş, etten ve taştan mamul bir felaketti.

Kefensiz Vaiz’in bacakları ve dizleri, tünelin tabanındaki kireçtaşlarıyla bütünüyle kaynaşmış, o zemin taşlarının cansız bir uzantısı haline gelmişti. Yürüyemiyordu, adımlayarak gelemezdi. Ancak gövdesi ve kolları, kemik sınırlarını ve anatomi kurallarını hiçe sayan dehşet verici bir esneklikle ileriye doğru burkuldu, uzadı. Yırtılmış, kirlenmiş ve çürümeye yüz tutmuş dini cübbesinin altından görünen göğsünün tam ortasında; derinin altındaki kaburgaları yakarak ve kırarak şekillendirilmiş, kor gibi parlayan devasa bir mühür yarası tüterek yanıyordu.

Ağzı unnatural bir şekilde, dikey olarak ikiye açıldı. Çene kemiği kırık bir menteşe gibi gıcırtıyla ayrılırken, gırtlağından tersine çevrilmiş iblis duaları dökülmeye başladı; Latince, Aramice ve anlaşılması imkansız bozuk bir Türkçe heceleri birbirine karışıyordu. Ağzından çıkan her bir harf, odaya kapkara, zehirli bir duman silsilesi gibi yayılıyordu.

Kefensiz Vaiz, gövdesinin yırtıcı esnekliği ve devasa kollarının yardımıyla zemin taşlarını oyar gibi tutunarak, bacakları sabit olmasına rağmen bir yay gibi gerilip Cem’in üzerine doğru savruldu.

Cem, dehşet içinde tüfeği omuzladı. Parmakları tetiğin üzerinde kontrolsüzce titriyordu. Nişangâhı yaratığın göğsünde kor gibi tütmekte olan o parlak yara merkezine sabitlemeye çalıştı.

**PAT!**

Tünelin dar ve sağır edici alanında patlayan fişek, kulakları felç eden bir gürültüyle duvarlarda yankılandı. Fişekten çıkan şevrotin saçmaları doğrudan Vaiz’in göğsüne vurmuştu. Ancak saçmalar canlı bir ete vurmuş gibi bir ses çıkarmadı; sanki asırlık bir kireçtaşı kütlesine çarpmışçasına etrafa kıvılcımlar ve kuru taş tozları saçarak dağıldı.

Vaiz durmadı. Hatta hızını bile kesmedi. Göğsündeki kızgın mühür yarası hafifçe tüttü, ardından çene kemiği dikey olarak daha da geniş, etleri yırtılırcasına açıldı. Gırtlağından fışkıran kelimeler Cem’in zihninde adeta fiziksel bir darbe etkisi yarattı.

"Etimi kıramazsın! Mührün mimarı beni bu taşlara çiviledi!"

Cem çıldırmış gibi tetiğe bir kez daha bastı. **PAT!** Fişek Vaiz'in omuz ve boyun kısmına denk geldi. Saçmalar yaratığın üzerindeki eski kumaş parçalarını yırttı, altındaki zift kadar koyu ve katılaşmış sıvıdan bir damla sıçrattı ancak devasa kolun hamlesini durdurmaya yetmedi. Saçmalar hiçbir etki göstermiyordu. Vaiz’in kemikli, çivileşmiş ve uzamış parmakları zemini kazıyarak gövdesini Cem'in durduğu noktaya doğru fırlattı.

Cem, tüfeğin kovanını bile tazeleyemeden geri kaçmak zorunda kaldı. Yaratığın bedeninden fışkıran o ağır, frekanslı çınlama ve dikey ağzından dökülen ters dualar zihnini paralıyordu. Sol kulağından sıcak bir sıvının —kanın— boynuna doğru sızdığını hissetti. Bu odada durup bu taşlaşmış dehşetle savaşamazdı; saçmaların ve mermilerin hiçbir hükmünün olmadığı bir iblisle yüzleşiyordu.

Tüfeği göğsüne bastırıp arkasını döndü ve tünelin zifiri karanlık derinliklerine doğru koşmaya başladı.

Ayakları dipteki balçıklaşmış çamur ve kireçli suya batıp çıkıyordu. Her adımı kaygan taşların üzerinde dengesini bozuyor, düşme tehlikesi yaratıyordu. Fenerinin titrek, zayıf ışığı, tünelin rutubetten kararmış duvarlarında kırık ve düzensiz gölgeler fırlatıyordu. Akciğerleri yanıyor, attığı her nefes boğazına batan bir bıçak gibi sızlıyordu.

Ancak arkasından gelen sesler hiç azalmıyordu. Taşlaşmış alt bedeninin ve o devasa esnek kolların taş zemin ile tünel duvarlarına sürrtünürken çıkardığı o gıcırtılı, kemik kırılmasını andıran yüksek gürültü tüneli dolduruyordu. Vaiz, kireçleşmiş bacakları yerde bir yük gibi sürüklenmesine rağmen, kollarının korkunç gücüyle tıpkı devasa, taşlaşmış bir örümcek gibi tünelin tavanına, duvarlarındaki taş kemerlere tutunup kendini öne doğru fırlatarak kovalamacayı sürdürüyordu.

Tünelin darlığı, kovalamacayı daha da ölümcül kılıyordu. Cem, başını eğerek alçak kemerlerin altından geçiyor, adımlarını hızlandırmaya çalışıyordu. Fakat Vaiz’in gırtlağından yükselen fısıltılı, zihni kemiren ve akıl sağlığını eriten ses, tam ensesindeki havayı yakarak yankılandı:

— *"Hiçbir yere kaçamayacaksın! Bu gece aydınlanma gecesi!"*

Cem arkasına bakmaya bile cesaret edemedi. Kızın cansız bedeni gerideki şapelde, Vaiz’in taşlaşmış ayaklarının yakınında yalnızlığa terk edilmişti. Önünde ise sonu belirsiz, karanlık, rutubetli ve klostrofobik bir tünel labirenti uzanıyordu; Vaiz’in taşlara sürünen tırnak sesleri ise adım adım yaklaşmaya devam ediyordu.