3. BÖLÜM: YANLIŞ SOKAK

Taksicinin vitesi değiştirirken çıkardığı o mekanik gıcırtı, arabanın içindeki ağır ve nemli havada yankılandı. Dışarıda Ankara’nın akşam karanlığı iyice çökmüş, sis caddelerin üzerindeki sarı sokak lambalarının etrafında harmanlanan bir buğuya dönüşmüştü. Islak asfalttan yükselen buhar, eski Tofaş’ın yan camlarında ince su damlacıkları biriktiriyordu. Cem, başını soğuk cama yaslamış, yolun iki yanından kayıp giden silik binaları izliyordu.

Cebindeki cızırtılı ses çıkaran eski model cep telefonunun titreşimiyle irkildi. Elini ağır ağır yün paltosunun derin cebine sokup telefonu çıkardı. Ekrandaki numaraya bakmadan yeşil tuşa bastı ve cihazı kulağına götürdü.

"Alo?" dedi Cem. Sesi günün yorgunluğundan pürüzlü, kısık çıkıyordu.

"Cem? Ne yaptın oğlum, çıktın mı Emniyet’ten?"

Arayan, çocukluk arkadaşı Murat’tı. Sesi, telefonun ahizesinden hafif bir cızırtıyla geliyordu. Cem derin bir nefes verdi, sırtını eski kılıflı koltuğa biraz daha gömdü.

"Çıktım abi, çıktım. Taksideyim şimdi, eve geçiyorum," dedi Cem. Gözleri bir anlığına ön dikiz aynasına kaydı. Taksici, koyu renk kasketinin gölgesi altında yola bakmaya devam ediyordu; ne başını çevirmişti ne de aynadan tek bir bakış atmıştı.

"Valla iyi yapmışsın," dedi Murat telefonda. "Ulan günlerdir haberlerde sizin orayı izliyoruz. Ortalık fena karışık diyorlar. Senin sesin de bitik geliyor zaten."

"Sorma... Kafam kazan gibi oldu. Bütün gün o rutubetli koridorlarda, bağrış çağrışın içinde helak olduk. Zaten şu yürüyen yürüyen ayaklarım su aldı yine. Ayakkabının tabanı tamamen delinmiş."

Murat telefonda hafifçe güldü. "Ulan Cem, bir tutturamadın şu hayatı. Sana diyorum kaç zamandır, bırak şu otobüs köşe kapmacasını, taksi parası saçmayı. Bak bizim mahalledeki kaportacı Rıza Abi’de bir tane yeşil Toros var. 93 model ama motoru canavar gibi. Müşteriden takasa gelmiş, uyguna bırakacak. Biraz birikmişin varsa ayarlıyalım sana onu."

Cem, gözlerini dışarıdaki silik ışıklara dikip hafifçe gülümsedi. Bir anlığına cinayet büronun o kanlı mühürlerinden, soğuk cesetlerinden ve Tarık Candan’ın hezeyanlarından uzaklaşmak ona iyi gelmişti.

"Toros mu?" dedi Cem, sesinde belli belirsiz bir istek belirerek. "Kaç istiyor Rıza Abi?"

"Konuşuruz hallederiz onu, senin polisolduğunu söylerim, biraz taksit maksit yaptırırız. En azından başını sokacak bir teneken olur oğlum. Bu soğukta, bu ayazda rezil olup durmazsın."

"İyi olur valla..." dedi Cem, cebindeki kalan parayı düşünerek. "Şu ay başı bir gelsin de... Olaylar da bir durulsun, gelip bakayım arabaya. Gerçekten çekilmiyor artık bu çile."

"Tamamdır kardeşim, sen eve git bir güzel dinlen. Yarın haberleşiriz."

"Tamam Murat, görüşürüz."

Cem telefonu kapatıp tekrar cebine kaydırdı. Avuç içiyle şakaklarını ovdu, gözlerini birkaç saniyeliğine kapatıp derin bir nefes aldı. Zihni hâlâ bodrum katındaki o duvara kanla çizilmiş mühürle meşguldü. Ancak birkaç dakika sonra, arabanın altından gelen ses değişti. Islak asfaltın o sürekli su sesi gitmiş, yerini tekerleklerin bozuk, çukurlu ve kırma taşlı bir yolda çıkardığı sert takırtılara bırakmıştı.

Cem gözlerini açtı. Başını camdan dışarı uzattı.

Dışarıda ne Aydınlıkevler’in tanıdık apartmanları vardı ne de sokak lambaları. Taksi, etrafı yıkık dökük eski gecekondu kalıntılarıyla kaplı, zifiri karanlık ve çıkmaz bir harabe sokağa girmişti. Etrafta ne bir insan izi vardı ne de tek bir ev ışığı. Sadece sisin içinde hayalet gibi yükselen kurumuş kavak ağaçları ve derin bir sessizlik.

Cem’in içindeki polis refleksi anında uyandı. Sırtı dikleşti, vücudu kasıldı.

"Hemşehri..." dedi Cem, sesi aniden ciddileşerek. "Nereye geldik biz? Adres burası değil."

Taksici hiç cevap vermedi. Arabanın hızını kesmedi, aksine gaz pedalına biraz daha basarak harabelerin derinliğine doğru ilerledi.

"Hey! Sana diyorum!" dedi Cem, sesini yükselterek öne doğru eğildi. "Duymuyor musun beni? Durdur şu arabayı!"

Cem tam elini sürücünün koltuğuna uzatacağı sırada, ön koltuktaki devasa gölge aniden geriye doğru döndü. Adamın iri, ayı pençesini andıran kolu bir kırbaç gibi savruldu. Taksicinin sert ve kemikli dirseği, Cem’in çenesinin tam yanına dehşet bir kuvvetle indi.

*ÇAT!*

Cem’in kafası büyük bir şiddetle arka camın pervazına çarptı. Gözlerinin önünde binlerce beyaz ışık patladı, ağzına anında sıcak ve tuzlu bir kan tadı doldu. Bilinci bir anlığına bulanıklaştı, neye uğradığını şaşırdı.

Taksi, çakılların üzerinde acı bir fren sesiyle kayarak durdu. Motor stop etti, karanlık ve buz gibi bir sessizlik arabanın içini kapladı.

Cem henüz kendine gelemeden, sürücü kapısı sertçe açıldı. Dışarıdaki dondurucu ayaz arabanın içine dolarken, arka kapının kolu dışarıdan hırsla çekildi. Kapı sonuna kadar açıldı. Devasa bir el, Cem’in yün paltosunun yakasından kavradı ve onu bir çuval gibi arabanın dışına savurdu.

Cem, buz tutmuş çamurlu toprağın üzerine sertçe düştü. Dizleri ve dirsekleri taşlara çarptı. Soğuk hava ciğerlerini yakarken, öksürerek çamurun içinden doğrulmaya çalıştı. Yüzünden aşağı sıcak kan süzülüyordu.

"Ne yapıyorsun ulan sen!?" diye kükredi Cem.

Refleksle elini beline attı. Yün paltosunun altındaki kılıfından beylik tabancasını çıkardı. Emniyetini açıp namluyu karşısındaki karaltıya doğrultmaya çalıştı.

Ama karşısındaki adam bir insan değil, adeta duvardan sökülmüş bir taş kütlesi gibiydi.

Şoför, en az iki metre boyunda, devasa kütleli bir adamdı. Üzerindeki kasket düşmüş, arabanın içinden sızan cılız tavan ışığı adamın yüzünü ortaya çıkarmıştı. Adamın çenesinden şakaklarına kadar uzanan, kaba deri ipliklerle dikilmiş gibi duran koyu renkli, korkunç dikiş izleri vardı. Gözleri tamamen ifadesiz, cansız birer cam bilye gibi bakıyordu.

Cem silahı tam tetikleyecekken, adam devasa adımıyla aradaki mesafeyi bir salisede kapattı. Buz gibi, demir gibi sert eliyle Cem’in silahı tutan bileğini kavradı.

Cem’in bileğinde kemiklerin birbirine sürtündüğü o dehşet verici çıtırtı duyuldu. Adam, Cem’in kolunu öylesine bir kuvvetle sıktı ki Cem’in parmakları anında felç olmuş gibi açıldı. Tabanca çamurlu toprağın üzerine düştü.

"Aah!" diye haykırdı Cem, acıdan gözleri yuvalarından fırlayarak.

Dev adam, diğer elini devasa bir yumruk yapıp geriye doğru çekti. Adamın yüzündeki o dikiş izleri, ayazın altında gerilerek korkunç bir hal aldı. Yumruk, gecenin karanlığını yararak Cem’in tam suratının ortasına indi.

*BUM!*

Cem’in burnundan çıkan kırılma sesi, gecenin sessizliğinde yankılandı. Darbenin şiddetiyle Cem’in başı geriye doğru savruldu, bedeni çamurlu zemine serildi. Görüşü tamamen karardı. Kulaklarındaki uğultu büyürken, bilinci zifiri bir karanlığın içine doğru kayıp gitti. Göz kapakları ağırlaşarak tamamen kapandı.