15. BÖLÜM: PASLI FİŞEKLER VE SOĞUK ET

Morumsu cılız şamdan ışıklarının duvardaki kanlı semboller üzerinde kırıldığı o dondurucu odada, zaman tamamen durmuş gibiydi.

Cem, ağır demir kapının önünde sırtını soğuk taşa dayamış halde nefeslenirken gözleri odanın rutubetli köşelerine kaydı. Odanın dip tarafında, üzeri zift ve toz kaplı çürük bir çuval örtüyle kapatılmış alçak bir ahşap tezgah duruyordu. Örtünün altındaki kütle tuhaf bir şekilde düzgün, uzunlamasına bir hat oluşturuyordu.

Cem, belindeki yeni beylik tabancasının soğuk kabzasını sımsıkı kavrayarak yavaşça ayağa kalktı. Bacağını sürüyerek tezgaha yaklaştı. Sol kanlı eliyle çuval örtünün ucundan tuttu ve tek bir hamlede geriye doğru çekti.

*ŞRRRRT!*

Örtünün altından fırlayan toz bulutunun arasından, simsiyah çeliği ve ahşap dipçiğiyle ağır bir pompalı tüfek belirdi. Winchester tarzı, namlusu biraz kısaltılmış, mekanizması pas sökücü yağla sıvazlanmış av tüfeği... Yanında ise tahta bir kutunun içine dökülmüş, kırmızı plastik kovanlı, pirinç dipçikli onlarca 12 kalibre şevrotin fişeği duruyordu.

Cem’in gözleri inanamayarak açıldı. Göğsündeki o dondurucu çaresizlik hissi bir anlığına yerini hafif bir nefes aralığına bıraktı.

"Pompalı..." dedi fısıltıyla. Sesi titriyordu. "Gözünü sevdiğimin yeri..."

Hemen tüfeğe uzandı. Soğuk ve ağır çeliği avuçlarına aldığında, silahın o yıkıcı kütlesi kollarını aşağıya doğru tarttı. Mekanizmasını geriye çekip kilit yatağını kontrol etti; tertemizdi. Tezgahtaki kutudan kırmızı fişekleri tek tek toplamaya başladı. Fişeklerin üzerindeki pirinç kaplamalar şamdan ışığında parıldıyordu. Silahın altındaki şarjör haznesine fişekleri hırsla bastırmaya başladı:

*TİK... TİK... TİK... TİK... TİK...*

Beş fişeği hazneye sürdü, birini de namluya verip üzerini tamamladı. Cebine, kabanının derin astarlarına ve beline de bulabildiği kadar çok fişek tıkıştırdı. Artık sadece tabanca mermisine ya da çivili sopaya mahkûm değildi. Elindeki bu canavar, o çuvallı mahlukların etini ve kemiğini tek bir patlamada dağıtabilecek güçteydi. Yerdeki o ağır, kanlı dikenli sopaya baktı. Onu bir kenara, duvarın dibine fırlattı. Artık ona ihtiyacı yoktu.

Tezgahın altındaki ahşap sandıkta gözü bir şeye daha takıldı. Kirli bir beze sarılı birkaç somun kuru ekmek, kurutulmuş tuzlu et parçaları ve ağzı mantarla kapatılmış toprak bir su testisi duruyordu.

Cem’in midesi o an hatırlandı. Saatlerdir süren o dehşet kovalamacasında vücudundaki tüm şeker ve güç tükenmişti. Titreyen elleriyle testinin mantarını çekip çıkardı. Hiç düşünmeden testiyi tepesine dikti.

*FAK... FAK... FAK...*

Buz gibi, kireç kokan su genzinden aşağı süzülürken canının yenilendiğini hissetti. Ağzındaki pıhtılaşmış polis kanının ve pas tadının bir kısmı silindi. Kuru ekmekten ve sert etten devasa ısırıklar aldı, çiğnemeden yuttu. Midesine giren o ilk lokmalarla birlikte baş dönmesi hafifledi.

Tezgahın kenarına çöktü. Birkaç dakika öylece durdu.

Odada kalıp dinlenmek, o kapının arkasındaki cehennemi unutmak istiyordu. Ama biliyordu; bu oda bir sığınak değil, bir kapandı. Çürümüş Defterdar ve o çuvallı mahluklar tünelleri tarıyordu. Çok geçmeden bu ağır demir kapının önüne yığılacaklardı.

"Burada beklersem fare gibi avlarlar beni," diye fısıldadı Cem.

Derin bir nefes aldı. Pompalı tüfeğin kurma kolunu geriye çekip hırsla ileriye sürdü:

*ÇAT-ÇUT!*

İlk iri fişek namluya oturdu. Korku hâlâ iliklerinde geziyordu; elleri hafifçe titriyor, kaburgası her solukta sızlıyordu. Ama artık av değildi.

Demir kapıya doğru yürüdü. Heavy sürgüyü yavaşça çekip açtı. Kapıyı omzuyla iterek kanadı araladı ve kendisini yeniden o zifiri, rutubetli tünelin soğuk karanlığına bıraktı.

Koridora adımını atar atmaz, sağ taraftaki geçidin derinliklerinden gelen hızlı, ağır bot sesleri patladı.

*Şlap, şlap, şlap!*

İki çuvallı hizmetkar, ellerinde ağır demir çubuklar ve paslı nacaklarla köşeyi döndü. Başı çuval kaplı mahluklar Cem’i gördükleri an gırtlaklarından yırtıcı bir böğürme koyuverip üzerine doğru koşmaya başladılar. Tünelin dar duvarları arasında üzerlerine gelen iki devasa kütle gibiydiler.

Cem hiç gerilemedi. Kaçmadı.

Pompalı tüfeğin dipçiğini omzuna sımsıkı dayadı. Arpacığı, önde koşan ilk çuvallı adamın tam göğüs kafesine hizaladı. Tetiği ezdi:

*GÜÜÜÜM!*

Sağır edici bir patlama tünelin bütün taşlarını zangırdattı. Namludan fırlayan alev ve devasa saçma bulutu dar koridoru kapladı. 12 kalibre şevrotin, ilk adamın göğüs kafesini ve üzerindeki kaba kumaşı sıfır mesafeden darmadağın etti. Adamın göğsünde devasa bir oyuk açıldı; kemik ve et parçaları arkadaki taş duvara sıçradı. Mahluk daha ne olduğunu anlayamadan cansız bir et yığını gibi ivmeyle yere kapaklandı.

Cem zaman kaybetmeden kurma kolunu hırsla geriye çekip fırlattı:

*ÇAT-ÇUT!*

Boş kırmızı kovan cızırdayarak çamurlu suyun içine düştü, yeni fişek yuvaya girdi.

İkinci çuvallı adam, yoldaşının parçalanmış cesedinin üzerinden atlayarak elindeki nacağı Cem’in kafasına savurmak üzere havaya kaldırdı. Aradaki mesafe bir metreye kadar düşmüştü. Adamın çuval maskesinin arkasındaki o hırıltılı nefesi Cem’in yüzüne çarptı.

Cem tüfeğin namlusunu yukarı kaydırdı. Arpacığı doğrudan adamın çuval kaplı kafasının ortasına çiviledi.

Tetiğe bastı:

*GÜÜÜÜM!*

İkinci patlama tünelin tavanından kireç tozları yağdırdı. Saçma kütlesi adamın kafasını ve çuval maskesini tek bir salisede un ufak etti. Mahlukun baş bölgesi tamamen yok olarak arkaya doğru savruldu. Yüzü ve kafatası dağılan gövde, kontrolsüz bir şekilde havada bükülüp çamurlu suyun ortasına patır tır çöktü.

Tüneli yoğun bir barut dumanı ve kulakları sağır eden devasa bir çınlama kapladı.

Cem, tüfeğin kurma kolunu bir kez daha geriye çekti:

*ÇAT-ÇUT!*

Dumanı tüten ikinci boş kovan da suya düştü. Yerde yatan iki parçalanmış cesedin üzerinden süzülen simsiyah kan, ayaklarının altındaki çamurla karışıyordu. Cem, tüfeği iki eliyle sımsıkı kavrayıp dumanlı koridorun derinliklerine, o bilinmez karanlığa doğru ilk adımını attı.