41. BÖLÜM: YERALTI KULESİ VE GÖLGELERİN SESSİZLİĞİ

Taş kütlesinin altından sızan katranımsı, simsiyah sıvı zemindeki su birikintilerine karışırken çıkan fısıltı benzeri cılız sesler de yavaşça kesildi. Koridorda yükselen toz bulutu, havanın nemiyle ağırlaşarak yavaşça çöktü.

Cem, sırtını dayadığı soğuk ve pürüzlü duvardan güç alarak doğrulmaya çalıştı. Sağ omzundaki acı, her nefes alışında göğsüne bıçak gibi saplanıyordu. Üstü başı harabeye dönmüştü; giysileri yırtılmış, cildi beton tozu, kurum ve kurumuş kanla kaplanmıştı. Ellerindeki titremeyi bastırmak için Uzi’yi beline sıkıştırdı, şarjörün yuvasına oturduğundan emin oldu.

8. Mühür geride kalmıştı. Ancak tesisin derinliklerinden gelen o karanlık, basınçlı hava dalgası durmamıştı. Aksine, yıkılan geçidin ardından içeri giren rüzgâr, aşağılarda çok daha büyük ve keşfedilmemiş bir boşluğun varlığına işaret ediyordu.

Cem, çöken tavanın yan tarafında oluşan dar, ıslak gediğe doğru adım attı. Fenerini yakmaya çalıştı; camı çatlamıştı ama zayıf, sarımsı bir ışık hüzmesi saçmayı başarıyordu. Zayıf ışığın rehberliğinde molozların üzerinden tırmandı. Her adımında altındaki taşlar kayıyor, karanlık boşlukta yankılanan tehlikeli takırtılar çıkarıyordu.

Gediği geçip içeri adım attığında, bastığı zemin aniden değişti. Artık beton veya fabrika tuğlası yoktu. Ayaklarının altında, kusursuzca kesilmiş, birbirine harçsız kenetlenmiş zifiri siyah kesme taşlar vardı. Hava bir anda birkaç derece daha soğudu. Rutubet kokusunun yerini, yüzyıllardır gün ışığı görmemiş çok eski bir tapınağın, toza ve küfe karışmış ağır kadim kokusu aldı.

Cem zayıf fenerini ileriye doğru tuttu. Işık hüzmesi karanlığı yarmakta zorlanıyordu, ancak gördüğü manzara karşısında adımları kendiliğinden yavaşladı.

Burası sıradan bir sığınak veya tünel değildi. Yerin onlarca metre altında, akılalmaz devasa bir mağara boşluğuna inşa edilmiş, ters çevrilmiş dev bir kuleyi andıran mimari bir yapı duruyordu.

Cem, kulenin en üst dairesel balkonlarından birindeydi. Aşağıya doğru uzanan spiral taş merdivenler, halkanın etrafını sararak sonsuz gibi görünen karanlık bir dip noktasına doğru iniyordu. Kulenin ortasındaki devasa boşluktan yukarıya doğru bakıldığında ise devasa stalaktitler —mağara tavanından sarkan taş mızraklar— görünüyordu. Yapının mimarisi ne insan elinden çıkmış gibi kusursuzdu ne de doğanın bir rastlantısıydı; taşların üzerine kazınmış, hafifçe parıldayan karmaşık geometrik oymalar ve mühür sembolleri vardı.

"Bu da neresi böyle..." diye fısıldadı Cem. Sesi, kulenin dairesel mimarisinde yankılanarak defalarca geri döndü: *...neresi böyle... neresi böyle...*

Etrafta hiç kimse, hiçbir canlı yoktu. Ne bir hırlama ne de bir zincir sesi. Yalnızca kulenin derinliklerinden, derin bir kuyunun dibinden geliyormuş gibi yükselen hafif, düzenli bir hava akımı vardı. Bu mutlak sessizlik, yaratıkların haykırışlarından çok daha gerici, çok daha eziciydi. Yalnızlık hissiyatı bir kâbus gibi Cem’in omuzlarına çöktü.

Cem, duvarın kenarına yaklaşarak aşağıya fenerini tuttu. Işık, birkaç metre aşağıdaki basamakları aydınlattıktan sonra karanlığın içinde eriyip gitti. Kulenin dibi görünmüyordu. Dev sütunlar, kulenin ana gövdesini tutmak için mağara duvarlarından uzanıyor, üzerlerindeki devasa paslı zincirlerle yapıyı kayalara sabitliyordu. Bu zincirler, İtirafçı’nın taşıdıklarına benzemiyordu; her bir halkası bir insan boyundaydı ve zamanın yıpratmasıyla üzerlerini kalın bir küf tabakası kaplamıştı.

Cem, ağır adımlarla spiral merdivenlere doğru ilerledi. Ayakkabılarının siyah taşlara her teması, dairesel koridorda adeta bir saat tıkırtısı gibi ritmik şekilde yankılanıyordu. Her adımında etrafı gözlemliyor, silahını göğsüne paralel tutarak karanlık girintileri tarıyordu.

Kulenin iç duvarlarında belirli aralıklarla oyulmuş nişler (taş girintiler) vardı. Cem birinin önüne geldi ve zayıf ışığı içeri tuttu. Nişlerin içinde, taştan yontulmuş, yüzleri kazınarak silinmiş diz çökmüş heykeller duruyordu. Heykellerin elleri birleştirilmiş, sanki kulenin dibindeki bir şeye sonsuz bir itaatle dua eder gibi konumlandırılmıştı. Heykellerin üzerindeki toz tabakası o kadar kalındı ki, buraya yüzlerce yıldır tek bir rüzgârın bile değmediği anlaşılıyordu.

Cem parmağını heykelin üzerindeki toza hafifçe sürdü. Tozun altından çıkan siyah taş, soğukluğuyla parmağını sızlattı.

"Her adımda daha da derine batıyorum," diye düşündü. "Bu yer... sadece bir koruma alanı değil. Bir hapishane."

Sessizliği dinledi. Bir an için kalbinin güm güm atışından başka bir şey duyamadı. Ardından çok uzaklardan, belki kulenin en alt katlarından, belki de taşların arkasındaki karanlıktan gelen cılız bir ses duydu. Bir damla suyun taş yüzeye düşüşü: *Tıp... Tıp... Tıp...*

Bu ses, mutlak sessizliğin ortasında bir balyoz etkisi yaratıyordu. Cem nefesini tuttu, sırtını soğuk taş duvara yaslayarak bekledi. Dakikalarca hareket etmedi. Gözleri karanlığa alışmaya çalıştıkça, kulenin devasa boyutları zihninde daha net şekilleniyordu. Burası kat kat aşağı inen, her katında ayrı bir karanlık barındıran bir mühür yapısıydı.

Cem, duvarı takip ederek spiral basamaklardan aşağıya doğru inmeye devam etti. Her basamakta hava biraz daha ağırlaşıyor, göğsüne binen baskı artıyordu. Etrafta düşman olmaması rahatlatıcı olması gerekirken, tam tersine her an karanlığın içinden fırlayabilecek bir tehdidin beklentisi sinirlerini altüst ediyordu.

Zayıf fener ışığı, merdivenlerin bittiği ve daha geniş bir dairesel salona açılan büyük bir kemeri aydınlattı. Cem, kemerin altında durdu.

Kulenin bu katında, devasa taş sütunların ortasında, zemine oyulmuş geniş bir dairesel havuz duruyordu. Havuzun içi suyla değil, zifiri siyah, kıpırtısız bir sıvı ile doluydu. Sıvının yüzeyi bir ayna kadar pürüzsüzdü ve kulenin tavanındaki karanlığı yansıtıyordu.

Cem, havuzun kenarına kadar yavaşça yürüdü. İçindeki his, buradan bir an önce uzaklaşması gerektiğini söylüyordu ama yol sadece aşağıya, karanlığın tam kalbine gidiyordu.

Fenerini siyah sıvının üzerine tuttu. Işık, sıvının yüzeyinden yansıyıp dev taş sütunlara vururken, Cem sıvının dibinde derin bir gölge, belli belirsiz bir siluet fark eder gibi oldu...