34. BÖLÜM: SARNIÇTAKİ GÖLGE VE MUHAFIZ

Bileklerini aşan dondurucu su, her adımında Cem’in hareketlerini daha da zorlaştırıyordu. Tünelin genişleyip devasa bir yeraltı sarnıcına açıldığı noktada, rutubet ve çürümüş su yosunu kokusu genzini yakacak kadar ağırlaşmıştı. Su yüzeyinde hafif dalgalanmalar oluşuyor, sarnıcın yüksek tonozlu tavanında yankılanan damla sesleri, karanlıkta adeta yankılanan ritmik bir kâbus melodisine dönüşüyordu.

Cem elindeki Uzi’nin dipçiğini omzuna sıkıca dayadı. Sol elini silahın ön tutamağına kenetlemiş, işaret parmağını tetik korkuluğunun kenarına koymuştu. Belinde duran son işaret fişeğiyle dolu tabanca, hâlâ son çare olarak bekliyordu. Ancak bu kez göğsünü kabartan, ellerini daha az titreten bir güç vardı: Şarjöründe pirinç kovanlı, ölümcül 9mm mermiler barındıran otomatik bir makineli tabanca.

Sarnıcın girişindeki geniş taş sütunun arkasından geçerken, suyun derinliklerinden gelen boğuk bir çalkantı sesi yükseldi.

**ŞLUP... ŞLURP...**

Cem anında durdu. Fenerinin ışığını suyun yüzeyinde gezdirdi. Işık huzmesi, kapkaranlık ve durgun görünen suyun üzerinde kırılırken, birkaç metre ilerisinde dairesel dalgalar oluşmaya başladı. Su adeta alttan alta kaynıyor, kabarıyordu.

Saniyeler içinde suyun içinden devasa bir karaltı yükseldi.

Bu, Sarnıç Boğucusu’nun eşiğini koruyan muhafızdı. Yaratık sudan doğruldukça, üzerindeki şeffaf, jelatimsi deri ve kaburgalarının arkasında kor gibi parıldayan buz mavisi mistik bir ışık etrafı aydınlatmaya başladı. Yaratığın göğüs kafesinin tam ortasında, fosforlu bir küre gibi parıldayan devasa, mavi bir öz vardı. O ışık, yaratığın transparan dokularından süzülüyor; damarlarındaki morumsu, zehirli sıvıyı ve iç organlarının ürpertici hatlarını açığa çıkarıyordu. Başında gözleri yoktu; sadece kıkırdaksı, pürüzsüz bir doku ve ardına kadar açılmış, sipsivri dişlerle kaplı devasa, yuvarlak bir ağız boşluğu vardı.

Yaratık sudan yarı beline kadar yükseldiğinde, geniz yırtan, ıslak ve boğuk bir böğürme sarnıcın duvarlarında yankılandı:

**GRAAAARGHHH!**

Cem, yaratığın göğsündeki parlak çekirdeği ve üzerindeki ıslak, jelatimsi kaygan deriyi gördüğü anda refleks olarak tetiğe asıldı.

**TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!**

Uzi’nin namlusundan alev fışkırdı. Tünelin dar ve yankılı atmosferinde makineli tabancanın sesi adeta kulakları sağır eden bir patlama fırtınasına dönüştü. Bos kovanlar suyun içine tıpır tıpır dökülürken, mermiler yaratığın jelatimsi gövdesine çarptı.

Ancak kurşunlar, muhafızın üzerindeki o kalın, peltemsi su ve mukus katmanına saplandıkça hızını kaybediyor, yaratığın morumsu dokularında derin yaralar açsa da onu durdurmaya yetmiyordu. Yaratık acıyla böğürerek devasa, pençeli ellerini suya vurdu.

**ŞPLASH!**

Oluşan devasa dalga Cem’i geriye doğru savurdu. Cem dengesini kaybetip buz gibi suyun içine yuvarlandı. Uzi’yi sudan yüksekte tutmaya çalışırken akciğerlerine dondurucu su doldu. Tıkanarak, öksürerek ayağa kalkmaya çalıştı.

Tam o sırada, yaratık suyun altında bir gölge gibi süzülerek Cem’in yanına ulaştı. Islak, buz gibi ve pulsu dokulu devasa eli, Cem’in bacağını yakaladı!

Yaratığın niyeti netti: Cem’i sarnıcın metrelerce derinlikteki karanlık sularına çekmek, orada boğarak nefessiz bırakmak.

— "Bırak... Bırak lan beni!" diye bağırdı Cem.

Suyun altına çekilirken sol eliyle yaratığın bileğine vurmaya çalıştı ama yaratığın kavrayışı demir bir çember gibiydi. Sırtı sarnıcın dibindeki çamurlu taşlara değdi. Görüşü tamamen karardı, kulaklarında suyun uğultusu yankılandı. Akciğerleri patlayacak gibi gümplüyordu. Ağzından çıkan hava kabarcıkları yüzeye doğru süzülüyordu.

Cem, bir büro çalışanının son çaresizliği ve yaşama hırsıyla elindeki Uzi’yi yaratığın göğsünde parıldayan o mavi, fosforlu öze doğru dayadı.

Suyun altında emniyeti kontrol etme şansı yoktu; tetiğe var gücüyle asıldı!

**TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!**

Suyun altında boğuk, gürültülü patlamalar gerçekleşti. Mermiler, yaratığın göğsündeki o parlak koruyucu dokuyu sıfır mesafeden parçalamaya başladı. Yaratığın göğsünden fışkıran zehirli, fosforlu Mavi kan ve mukus suyun içinde dağılarak etrafı bulandırdı. Yaratık acıyla boğuk bir çığlık atarak grip gibi sıkıca tuttuğu Cem’in bacağını serbest bıraktı.

Cem, bacaklarını son gücüyle vurarak yüzeye doğru fırladı.

**PFFFÜÜÜÜHHH!**

Yüzeye çıktığı an aç bir hayvan gibi derin bir nefes çekti. Akciğerleri yanıyordu, gözleri sudaki kükürtten dolayı kıpkırmızı olmuştu. Suyun içinde bata çıka, sırtını sarnıcın kenarındaki yüksek bir taş basamağa dayadı.

Yaratık sudan tekrar fırladı! Göğsündeki mavi öz mermilerle parçalanmış, ışığı zayıflamıştı ama hâlâ hırsla üzerine geliyordu.

Cem, Uzi’nin boşalan şarjörünü tek bir hareketle mandallayıp düşürdü. Yeleğinden çıkardığı ikinci dolu şarjörü yuvaya itti: **ÇAT!**

Mekanizmayı çekip kurdu. Bu kez panikle sağa sola sıkmıyordu. Gözlerini yaratığın tam ortasındaki, koruması zayıflamış olan parıltılı çekirdeğe dikti.

— "Geber... Geber artık!"

**TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK-TAK!**

Kesintisiz bir kurşun yağmuru başladı. Mermiler, yaratığın parıldayan kalbini ve göğüs kafesini adeta kıyma makinesinden geçirircesine biçti. Morumsu sıvılar, doku parçaları ve kemik kırıntıları havada ve suda fışkırdı. Yaratığın vücudunu ayakta tutan mistik enerji, çekirdeğin parçalanmasıyla birlikte çökmeye başladı.

Yaratık, göğsünden fışkıran parlak Mavi ışık patlamalarıyla birlikte dizlerinin üzerine çöktü. Üzerindeki şeffaf doku hızlıca eriyor, sarnıcın dondurucu sularına karışıyordu. Son bir boğuk hırıltının ardından, devasa gövdesi suyun yüzeyine kapaklandı ve yavaşça dibe doğru çökmeye başladı.

Sarnıçta yeniden o ağır, tekinsiz sessizlik hakim oldu. Tek ses, Cem’in sırtını duvara dayamış vaziyette alıp verdiği kesik ve hırıltılı nefeslerdi.

Cem, elinde dumanı tüten Uzi’siyle suyun ortasında öylece durdu. Titreyen elleriyle silahı göğsüne bastırdı. Üzerinden sular damlıyordu.

İleride, sarnıcın tam ortasında yükselen devasa kemerli geçit ve suyun altından yükselen daha büyük bir parıltı görünüyordu. Muhafız düşmüştü.

Artık 7. Mühür’ün asıl sahibi olan **Sarnıç Boğucusu** ile yüzleşme vakti gelmişti.