32. BÖLÜM: KATRAN CEHENNEMİ VE MAGNEZYUM ATEŞİ

Zift köpeklerinin patlayarak yanmasından geriye kalan alevli katran parçaları, tünelin taş tabanında cızırdayarak erimeye ve etrafa boğucu bir kimyasal duman yaymaya devam ediyordu.

Cem, ağır döküm işaret tabancasını iki eliyle sımsıkı kavramış vaziyette, namlusunu duman kaplı karanlığa doğru doğrultarak adımlarını sabitledi. Postallarının altından gelen "şlakk-şlakk" sesleri, tünelin genişleyen kemerli tavanında yankılanıyordu. Her nefesinde genzini yırtan ham petrol ve kükürt kokusu daha da ağırlaşıyordu.

Zift kaplı tünelin derinliklerinden, taş kemerleri zangır zangır titreten boğuk, boğulurcasına bir gürültü yükseldi. Tavan boyunca uzanan kalın katran katmanları, devasa bir balçık şelalesi gibi zemine boşalmaya başladı.

Gölge ve katranın içinden 6. Mühür sıyrıldı.

*Ziftin Sahibi*, insansı ancak devasa gövdesiyle, yüzü olmayan o simsiyah başını Cem’e doğru kaldırdı. Dikey yarılan gırtlağından, tünelin duvarlarında yankılanan, taşları bile titreten gür bir nida döküldü:

— *"Aydınlanma Vakti!"*

Yaratık, erimiş petrolden ve katrandan oluşan devasa sağ kolunu bir kırbaç gibi havaya kaldırıp gaddarca Cem’in üzerine savurdu. Katrandan kol havadayken genişleyerek tünelin genişliğini kaplayan kapkara bir dalgaya dönüştü.

Cem hiç istifini bozmadı. Gözlerini bir milim bile kırpmadan işaret tabancasını yaratığın göğsüne doğrulup tetiğe kilitlendi.

**GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

Fişek tabancasından çıkan muazzam patlama, tünelin içinde yankılandı. Binlerce derece sıcaklıktaki kör edici beyaz-kızıl magnezyum fişeği, havadaki zift dalgasını delip geçerek doğrudan *Ziftin Sahibi’nin* tam göğsünün ortasına saplandı.

Fişek, erimiş ham petrol dokusunun merkezine girdiği an, içerideki magnezyum bileşeni yaratığın tüm bedenini anında zincirleme reaksiyona soktu.

**CIIIIIIZZZZZZ-PAT!**

Yaratığın göğüs kafesi içten dışa doğru çıldırtıcı bir parlaklıkla patladı. Sıcak katran ve alev dalgası etrafa saçılırken, *Ziftin Sahibi* acı dolu boğuk bir çığlıkla geriye doğru savruldu. Devasa insansı bedeni taş zemine çarpıp darmadağın oldu; katrandan gövdesi alev alev yanarak geniş bir ham petrol havuzuna dönüştü.

Cem hızla işaret tabancasının mekanizmasını kırdı. **ŞAK!** Dumanı tüten boş kovanı cızırdayan ziftin içine fırlatıp cebinden üçüncü magnezyum fişeğini yuvaya sürdü ve kilitledi. **ŞAK!**

Ancak savaş bitmemişti.

Zeminde alev alev yanan o devasa katran havuzu fokurdamaya, kaynamaya ve akılalmaz bir hızla bükülmeye başladı. Yaratık yenilgisini kabul etmiyordu; alev alan dış kabuğunu fırlatıp tüneldeki tüm zift birikintilerini, taş duvarlardaki ve tavandaki kapkara balçık katmanlarını devasa bir vakum gibi kendi merkezine çekmeye başladı.

Saniyeler içinde, tünelin tüm genişliğini kaplayan, belirgin bir kolu veya bacağı olmayan, devasa bir tepe büyüklüğünde, amorf ve iğrenç bir kütle şekillendi. Yaratığın yüz yüzeyinde tek bir insansı hat kalmamıştı; baştan aşağı cıvık, kat kat bükülen, sürekli akan ve genişleyen dev bir balçık dağına dönüşmüştü. Taş kemerlere değen üst kısmı tünelin tavanını kazıyor, gırtlağından yüzlerce boğuk sesin birleşimi olan çıldırtıcı bir haykırış yükseliyordu.

Cem deşilen tünel tavanından düşen taş parçalarının arasında geriye doğru iki adım attı. Fenerin ışığında üzerine doğru devasa bir çığ gibi bükülerek gelen bu devasa balçık kütlesini gördüğünde gözleri dehşetle açıldı:

— "Bu ne lan?!"

Devasa balçık kütlesi, tüneli tamamen kapatarak bir heyelan gibi Cem’in üzerine doğru akmaya başladı. Geçtiği her yeri simsiyah, yakıcı ve boğucu katranla kaplıyordu.

Cem, zamanın durduğunu hissetti. Bu devasa kütle üzerine çökerse, altında diri diri boğulacak ve katranın içinde eriyip gidecekti.

Hemen elindeki işaret tabancasını bu devasa, biçimsiz yaratığın en yoğun, kaynayan merkez noktasına doğrulttu. Tetiğe bastı!

**GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

İlk magnezyum fişeği dev kütlenin tam kalbine saplandı. Fişek içeri girer girer girmez cızırdayarak alev aldı ama yaratık o kadar büyüktü ki tek bir fişek tüm kütleyi tutuşturmaya yetmedi. Balçık dağı alev alan kısmını öne fırlatıp Cem’i ezmek üzere hamle yaptı.

Cem can havliyle kendini sol taraftaki taş sütunun arkasına attı. Yaratığın fırlattığı alevli katran kütlesi sütuna çarpıp "ŞLAKK!" diye patladı. Taş sütun anında alevler içinde kaldı.

Cem durmadı. Sol eliyle kovanı fırlatıp cebinden dördüncü fişeği sürdü:

**ŞAK! - GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

İkinci fişek kütlenin üst kısmını vurdu. Parlak beyaz magnezyum alevi katranı içten içe yakarak cızırdatmaya başladı. Yaratık acıyla böğürerek yönünü Cem’in olduğu sütuna çevirdi.

Cem, cebinde kalan son iki fişeği de çıkardı. Titreyen parmaklarıyla işaret tabancasını yeniden doldurdu. **ŞAK!**

— "Hepsini yakacağım ulan! Bu tünelle birlikte geber!"

Cem, saklandığı sütunun arkasından fırlayıp doğrudan balçık dağının tam önüne dikildi. Yaratık üzerine çökmek üzere devasa bir dalga gibi havalanmışken, işaret tabancasını yaratığın alt tabanına, ham petrolün en yoğun biriktiği kök noktasına dayadı.

**GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

Son fişek tam kök noktasına saplandı!

Magnezyumun binlerce derecelik dondurucu ve yakıcı alevi, yaratığın tabanındaki tüm ham petrol deposunu tutuşturdu. Alevler çığ gibi büyüyerek kütlenin altından üstüne doğru zincirleme bir patlamayla yayıldı.

**CIIIIIIIIZZZZZZZZ-PAT! GÜÜÜÜÜÜÜM!**

Devasa balçık dağı, içeride hapsolan gasların ve magnezyum patlamalarının etkisiyle dev bir cehennem topu gibi infilak etti. Tünel, güneş kadar parlak, kör edici beyaz ve kızıl bir alev patlamasıyla aydınlandı. Yaratığı oluşturan tonlarca zift ve katran, alevler içinde patlayarak tünelin duvarlarına ve tavanına savruldu.

Cem, patlamanın basıncı ve sıcak hava dalgasıyla geriye doğru fırlayarak taş zeminde birkaç metre sürüklendi. Yüzünü kollarının arasında korumaya çalıştı.

Alevler ve duman yavaş yavaş çekildiğinde, tünelin ortasında duran o devasa balçık dağından geriye sadece cızırdayarak yanan, kurumuş ve taşlaşmış simsiyah kül kırıntıları kalmıştı. 6. Mühür tamamen yok edilmiş, tüneldeki o boğucu katran kokusu yerini yanan kimyasalın dumanına bırakmıştı.

Cem, sırtını duvara dayayarak güçlükle ayağa kalktı. Şakaklarından akan teri sildi. Elindeki dumanı tüten işaret tabancasını beline takıp dumanların arasından, 7. Mühür’ün — *Sarnıç Boğucusu'nun* — dondurucu ve nemli soğukluğunun yayıldığı derin yeraltı sarnıçlarına doğru ağır, yorgun ama zafere ulaşmış adımlarla ilerlemeye başladı.