42. BÖLÜM: BEYAZ MASKELER VE KAN KUZGULARI

Devasa dairesel havuzun kenarında duran Cem, yüzeydeki zifiri siyah, kıpırtısız sıvının üzerindeki yansımalara bakarken soluğunu tutmuştu. Havuzun dibindeki belirsiz gölge, sanki taş kemerlerin arkasındaki derinliklere işaret ediyordu. Hava gittikçe ağırlaşıyor, genzini yakan demir ve çürümüş et kokusu, kulenin taş duvarlarına sinmiş nemli küf kokusuna karışıyordu.

Cem, fenerinin sarımsı, titrek ışığını havuzun arka tarafındaki gölgelere yöneltti. Derin sütun dizilerinin hemen ardında, kulenin üst kotlarına ve yan koridorlarına doğru kıvrılarak yükselen dar, basamakları aşınmış taş merdivenler belirdi. Taşların üzeri yeşilimsi bir yosun tabakası ve donmuş siyah kan lekesiyle kaplıydı.

Cem, tüfeğini ve elindeki tabancayı daha sıkı kavradı. Her basamakta botlarının çıkardığı o hafif takırtıyı bastırmak için ağırlığını parmak uçlarına vererek merdivenleri tırmanmaya başladı.

Yükseldikçe havadaki ısı tuhaf bir şekilde artıyor, ancak bu sıcaklık ferahlatıcı değil, mide bulandırıcı bir mahzen nemini beraberinde getiriyordu. Yukarıdaki katlardan, taş sütunların arasından boğuk, mırıltılı sesler süzülmeye başladı. Bu sesler ne bir konuşmaya ne de bir duaya benziyordu; ritmik, duygudan yoksun, bir ayinin veya mekanik bir işin tekdüzeliğini taşıyan boğuk fısıltılardı.

Merdivenlerin bittiği noktada, Cem büyük bir taş kemerin arkasına sinerek kendini tamamen gölgeye çekti. Duvarın pürüzlü yüzeyine sırtını dayadı, başını yavaşça kemerin kenarından uzatıp aşağıda kalan geniş, kemerli salona baktı.

Gördüğü manzara, insan zihninin sınırlarını zorlayacak kadar rahatsız edici ve soğuktu.

Geniş, ıslak taş salonun ortasında, duvarlardaki meşalelerin ve idare lambalarının cılız sarı ışığı altında çalışan adamlar vardı. Üzerlerinde, göğüsleri ve dizleri koyu pıhtılaşmış kan lekeleriyle kaplanmış uzun, lekeli beyaz kasap önlükleri bulunuyordu. Ancak en korkunç olanı yüzleriydi: Yüzlerinde hiçbir mimik, hiçbir insani ifade taşımayan, pürüzsüz, bembeyaz, ifadesiz plastik maskeler takılıydı. Maskelerin göz deliklerinin arkasındaki karanlıkta tek bir duygu emaresi bile seçilmiyordu.

Adamlar, adeta hissiz birer makine gibi iş bölümü yapmışlardı.

Cem’in hemen görüş alanının solundaki büyük taş tezgahın başında duran iki kasap (C ve D), devasa testereler ve kasap bıçaklarıyla bir insan cesedinin parçalarını biçiyorlardı. Testerenin kemiğe sürrtünürken çıkardığı o tiz, gıcırtılı ses —*tırrr... tırrr...*— taş duvarlarda yankılanıyor, her kemik kırılmasında etrafa kan ve doku parçaları saçılıyordu. Adamlardan biri, keskin bir bıçakla cesedin göğüs kafesine derin, eğri büğrü çizikler atarak pıhtılaşmış derinin üzerine karmaşık, şeytani mühür sembolleri kazıyordu. Bıçak deriyi her yırttığında çıkan o ıslak ses, salonun gürültüsüzlüğünde netçe duyuluyordu.

Salonun ortasında duran diğer iki adam (A ve B) ellerindeki uzun, keskin testereler ve kasap bıçaklarını birbirine sürterek bileyliyordu. Metalin metale sürtünürken çıkardığı o soğuk, kıvılcımlı gıcırtı insanın dişlerini kamaştıracak cinstendi. Hemen arkalarında (E), elinde kısa bir ameliyat bıçağı tutan bir başka beyaz maskeli adam, yerde yatan bir başka cansız bedenin başucunda durmuş, soğukkanlılıkla kurbanın derisine yeni işaretler kazımaya devam ediyordu.

Zemin; donmuş kan birikintileri, paslı zincirler, yerlere saçılmış eski kitaplar ve duvar kenarlarından fışkıran kök benzeri morumsu, organik uzantılarla doluydu. Duvar köşesindeki tahta masaların üstünde duran kâğıt tomarı ve kitaplar, buranın sadece bir kaskat mezat yeri değil, aynı zamanda sistemli bir ritüel laboratuvarı olduğunu gösteriyordu.

Cem, sırtından aşağı buz gibi bir ter damlasının süzüldüğünü hissetti. Tetiğe basan parmağı titremeye başladı. İçindeki tiksinti ve öfke patlama noktasına gelmişti ama mantığı ona durmasını fısıldıyordu. Aşağıda en az beş veya altı tane bu hissiz mahluktan vardı ve ellerindeki uzun kasap testereleri ile bıçakları, en küçük bir patırtıda doğrudan onun üzerine yönelebilirdi.

Tam o sırada, tezgahın başındaki adam (C) testereyi bir anlığına durdurdu. Kesik et kokusuyla ağırlaşmış havada sadece meşalelerin çıtırtısı kaldı.

Adam yavaşça başını kaldırdı. O pürüzsüz, cansız beyaz maske, doğrudan Cem’in saklandığı karanlık kemere doğru döndü.

Cem nefesini tamamen kesti. Vücudundaki her bir kas kilitlendi. Yüzünü taşın gölgesine çekip duvarla bütünleşti. Kalbinin güm güm vurması, kulaklarında devasa bir davul gibi çınlıyordu.

Aşağıdaki maskeli adam birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan, tek bir jest bile sergilemeden o karanlık noktaya baktı. Ardından, sanki hiçbir şey olmamış gibi tekrar önüne döndü, elindeki ağır testereyi kaldırıp taş masadaki kurbanın üzerine indirdi.

*TIRRR... TIRRR...*

Kemik ve et fırtınası yeniden başladı.

Cem, karanlığın koruyuculuğuna sığınarak yavaşça geriye, merdivenlerin üst sahanlığına doğru bir adım attı. Bu dehşet yuvasının ortasından fark edilmeden geçmesi imkansızdı. Bu maskeli adamlar, 9. Mühür'ün —Çifte Yüzlü Teolog’un— bu alt katlardaki mühür işçileri ve kasaplarıydı.

Sessizce bir çıkış yolu, bu kanlı mezbahayı üst katlara bağlayan gizli bir koridor araması gerekiyordu. Aksi takdirde, bu hissiz kasap bıçaklarının bir sonraki hedefi kendisi olacaktı.