11. BÖLÜM: KURŞUN VE ET

Cem, kanlı ve çamurlu elleriyle tabancasını sımsıkı kavradı.

Kaburgalarındaki keskin acı, aldığı her nefeste göğsünü bir bıçak gibi yarıyordu. Yerde yatan çuvallı hizmetkarın parçalanmış cesedini arkasında bırakarak, tünelin rutubetli karanlığına doğru adımladı. Silahın emniyeti açıktı; arpacık, doğrudan zifiri karanlığın ortasına kilitlenmişti.

Islak ayakkabılarının çıkardığı *şlap, şlap* sesleri, tünelin taş duvarlarında yankılanıyordu. Her adımda zihninde tek bir düşünce vardı: *Namluda mermi var, bu kez kaçmak yok.*

Tünel sağa doğru dar bir kavis çizdi. Tam köşeyi döndüğü an, koridorun ortasındaki o devasa gölge yeniden belirdi.

Dikişli Taksici, iki metrelik heybetiyle tünelin tavanına neredeyse başı değecek şekilde duruyordu. Yüzündeki kaba dikiş izleri, nemli taşlardan sızan cılız ışıkta simsiyah birer yarık gibi görünüyordu. Cem’i gördüğünde ne duraksadı ne de bir adım geriledi.

Cem, bir saniye bile tereddüt etmedi. Tabancayı iki eliyle kavrayıp doğrudan adama doğrulttu ve tetiğe bastı.

*GÜM!*

Ateşin parlak patlaması tünelin karanlığını bir anlığına yarık gibi aydınlattı. 9mm mermi, adamın göğsünün tam ortasına saplandı. Yün ceketinden küçük bir kumaş ve pıhtılaşmış siyah et parçası fırladı.

Ama dev adam milim bile kımıldamadı. Adımlarını aksatmadan, sanki üzerine küçük bir su damlası düşmüş gibi Cem’e doğru yürümeye devam etti. Yüzünde en ufak bir acı belirtisi yoktu.

"Bu ne lan böyle..." diye fısıldadı Cem, gözleri dehşetle açılarak. "Hiç mi etkilemez ulan?!"

Dev adam, tüneli inleten boğuk ve derinden gelen sesiyle konuştu. Yüzündeki dikişler geriliyordu:

"Ben aydınlandım ve güçlendim... Sen de aydınlanacaksınız."

"Aydınlanmanın da senin de amına koyayım!" diye kükredi Cem.

Gövdeye vurulan kurşunların bir işe yaramadığını anlayan Cem, bu kez namluyu yukarıya kaydırdı. Arpacığı, adamın dikişlerle kaplı alnının tam ortasına, donuk cam bilyeyi andıran sağ gözünün üzerine hizaladı.

Tetiği ardı ardına ezdi!

*GÜM! GÜM! GÜM!*

Barut kokusu ve kulakları sağır eden patlama sesleri dar tünelde yankılandı. Yakın mesafeden kafaya inen ilk mermi, adamın alnındaki eti yarıp kafatasına sertçe çarptı. Dev adamın başı şiddetle geriye savruldu! Adımları bir anlığına duraksadı, gövdesi sola doğru yalpaladı.

Cem durmadı. Durursa öleceğini biliyordu. Tetiğe basmaya devam etti.

*GÜM! GÜM!*

Üçüncü kurşun, adamın sağ göz çukurunun tam ortasından içeri girdi.

*ÇAAAT!*

Kafatasının kırılma sesi barut gürültüsünü bastırdı. Adamın sağ gözü ve elmacık kemiği tamamen parçalanarak tünelin ıslak duvarlarına saçıldı. Yüzünün sağ tarafı, içi zift ve pıhtılaşmış kanla dolu kapkara bir çukura dönüştü. Siyah, kokuşmuş bir sıvı parçalanan göz çukurundan aşağıya, dikişli çenesine doğru akmaya başladı.

"Gez geber ulan! Geber!" diye haykırdı Cem, namludan çıkan alevlerin arkasından.

Ama dev mahluk ölmemişti.

Tek gözü kör olmuş, yüzünün yarısı dağılmış halde, gırtlağından insan dışı, yırtıcı bir kükreme koyuverdi. Sol kolunu bir kırbaç gibi savurarak aradaki mesafeyi bir salisede kapattı. Devasa, kaya gibi sert eliyle Cem’in boğazını kavradı.

"Aah!"

Dev adam, Cem’i tek koluyla havaya kaldırıp hırsla duvara doğru fırlattı!

*BUMMM!*

Cem’in sırtı ve başı bazalt taş duvara dehşet bir kuvvetle çarptı. Gözlerinin önünde binlerce şimşek çaktı, bilinci kararma noktasına geldi. Ağzından kanlı bir köpük fışkırdı. Dev adam, Cem’in boğazındaki elini daha da sıkarak onu duvara çiviledi. Cem’in ayakları yerden kesilmiş, nefesi tamamen tıkanmıştı. Yüzü morarmaya başladı, göz çukurları zorlanmaktan patlayacak raddeye geldi.

Adamın parçalanmış yüzü, Cem’in burnunun dibindeydi. Kör olan sağ göz çukurundan akan katranımsı sıvı, Cem’in yün paltosuna damlıyordu.

Cem, bilincini kaybetmek üzereyken sağ elindeki tabancanın ağırlığını son bir kez hissetti. Bütün hayatı, bütün varlığı o son reflekse bağlıydı.

Kolu titreyerek de olsa tabancanın namlusunu kaldırdı. Namlunun buz gibi çeliğini, dev adamın kalan sol gözünün altına, tam çene kemiğinin dibine dayadı.

Adamın çenesine saplanan namluyla birlikte Cem gözlerini kapattı ve parmağını tetiğe sonuna kadar bastırdı.

*GÜM! GÜM! GÜM!*

Sıfır mesafeden sıkılan üç kurşun, dev adamın kafatasının içindeki basıncı patlattı. Mermiler çene kemiğinden girip başın arkasından fırladı. Dev adamın kafası bir karpuz gibi ikiye yarılarak parçalandı. Beyin dokusu, dikiş iplikleri, kırık kemik parçaları ve kapkara ziftimsi kan tünelin tavanına ve Cem’in üzerine sıçradı.

Boğazındaki o demir gibi kavrayış aniden gevşedi.

Devasa kütle, bir çuval gibi dizlerinin üzerine çöktü. Ardından büyük bir gürültüyle çamurlu suyun içine kapaklandı. Tünel, kulakları çınlatan dehşet verici bir sessizliğe büründü.

Cem, duvardan aşağıya kayarak çamurun içine serildi.

Sırtüstı yatarken ciğerlerine hırıltıyla hava çekmeye çalıştı. Öksürdü, kan tükürdü. Yüzü ve göğsü dev adamın siyah, kokuşmuş kanıyla kaplanmıştı.

Birikaç dakika boyunca sadece tavandan düşen su damlalarının sesini dinledi: *Şıp... Şıp...*

Yavaşça, kemikleri sızlayarak dirseklerinin üzerinde doğruldu. Çamurun içinde hareketsiz yatan, kafası parçalanmış dev cesede doğru süründü. Titreyen kanlı elini uzattı, adamın cansız, omuzu üzerindeki deri parçasına dokundu. Ceset buz gibiydi, içindeki o şeytani canlılık tamamen çekilmişti.

Cem, yüzündeki siyah kanı koluyla silerek parçalanmış cesede baktı. Sesi pürüzlü, nefessiz ve kin doluydu:

"Umarım gebermişsindir..."