31. BÖLÜM: BEYAZ MAGNEZYUMUN GAZEBİ

Deponun ağır, paslı döküm demir kapısının arkasından tünele adım atan Cem, postallarının altında yeniden o cıvık, katran kaplı zeminin soğuk, yapışkan ve vakumlu hissini duyumsadı.

Tünelin kasvetli mimarisi, ilk köpeğin patlayarak tutuşmasından geriye kalan geniz dağlayıcı, koyu ve zehirli bir plastik dumanıyla baştan aşağı bürünmüştü. Tünelin asırlık Bizans kireçtaşından örülmüş yüksek kemerlerinden ip gibi süzülen simsiyah zift damlaları, aşağıdaki balçık birikintilerine düştükçe "şıp... şıp..." sesleriyle bu karanlık yeraltı mahzeninin tekinsiz ritmini tutuyordu. Nemli taş duvarlar, meşalelerin isiyle karışmış zift katmanları yüzünden ayna gibi parıldıyor, fenerin beyaz ışık huzmesini kör edici kavislerle geri yansıtıyordu. Cem, elindeki ağır döküm işaret tabancasını iki eliyle birden kavramış vaziyette, dumanın ve katran buharının içinde kırılan titrek ışığıyla koridorun derinliklerini taradı.

*Ziftin Sahibi* henüz ortalıklarda görünmüyordu. Ancak tünelin taş duvarları ve zemin boyunca biriken çamurumsu katran kanalları, onun o ağır, erimiş ve boğucu varlığının bıraktığı simsiyah, yapışkan izlerle doluydu.

Cem kararlı ve sarsılmaz adımlarla, postallarının tabanına yapışan zift birikintilerinin üzerinden ağır ağır geçerek tünelin genişleyen merkez salonuna doğru ilerledi. Havadaki yoğun ham petrol, kükürt ve yanık kimyasal duman kokusu ciğerlerini her nefeste bir fırın gibi yakıyordu. Ancak montunun ve mühimmat yeleğinin derin ceplerinde duran o ağır, madeni magnezyum fişeklerinin varlığı, ona bu zifiri karanlığın ortasında uzun zamandır hissetmediği mutlak bir hakimiyet hissi veriyordu.

Çok geçmeden, tünelin sağ ve sol tarafındaki karanlık nişlerden, oyuk taşların ve cıvık balçığın içinden o tanıdık, mide bulandırıcı katran şapırtıları yükselmeye başladı. Havadaki frekans basıncı aniden ağırlaştı; duvarlardan süzülen katran damlaları hızlandı.

Kalan iki zift köpeği, duvarlardaki ve zemindeki simsiyah birikintilerden birer canlı ve etsi uzuv gibi sıyrılarak açığa çıktı. Derileri baştan aşağı cıvık, katranımsı ve ıslak bir zift tabakasıyla kaplıydı. Yüzlerinde ne bir göz ne de bir burun vardı; sadece çürük, kör beyaz ışıklarla parıldayan o derin, kemiksi oyuklar ve dikey açılan gırtlaklarından taşlara dökülen katran salyaları göze çarpıyordu. Yaratıklar, avlarının kokusunu almış birer leşçil gibi gırtlaklarından çıkan hayvani, tünelin taş duvarlarını zangırdatan boğuk hırıltılarla cıvık bedenlerini gerip Cem’in üzerine doğru hamleye hazırlandı.

Cem hiç istifini bozmadı. Taş tabana bastığı postallarını sabitledi, bir adım bile gerilemedi.

— "Gelin bakalım..." diye fısıldadı dişlerinin arasından, soğukkanlı bir nefretle. "Bakalım bu sefer de yutabilecek misiniz o mermileri!"

Soldaki zift köpeği, tünelin nemli taş duvarından güç alarak cıvık, simsiyah bedenini havada bir yay gibi gerdi ve doğrudan Cem’in boğazına doğru fırladı. Yaratık havadayken açık duran çenesinden katran damlaları tünelin karanlığına saçılıyordu.

Cem, işaret tabancasının dumanlı namlusunu havadaki o şekilsiz yaratığa doğru buz gibi bir soğukkanlılıkla kaldırdı. Parmağını döküm tetiğe kilitledi.

**GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

İşaret tabancasının ağır mekanizmasından çıkan muazzam patlama sesi, tünelin dar kavislerinde ve asırlık taş kemerlerinde bir bomba gibi patladı. Tabancanın dumanlı ağzından fırlayan binlerce derece sıcaklıktaki, kızıl ve kör edici beyazlıkta parıldayan magnezyum fişeği, havadaki köpeğin tam göğüs kafesinin ortasına saplandı.

Fişek, cıvık katran dokusunun içine bir milisaniye içinde saplandığı an, içerisindeki sıkıştırılmış yoğun magnezyum bileşeni yaratığın bünyesindeki ham petrol ve zift ile muazzam, zincirleme bir kimyasal tepkimeye girdi.

**CIIIIIIZZZZZZ-PAT!**

Yaratık henüz Cem’e temas bile edemeden, göğsünden dışarıya doğru fışkıran çıldırtıcı bir beyaz alev huzmesiyle havadayken sarsıldı. Katrandan oluşan dokusu, magnezyumun dondurucu ve yakıcı ısısına dayanamayarak içten dışa doğru patladı. Yaratığın şekilsiz, cıvık bedeni bir salise içinde binlerce alevli katran damlasına, çatırdayan siyah kül parçalarına ayrılarak tünelin taş duvarlarına ve zeminine darmadağın halde saçıldı. Taş tabana düşen katran parçaları, havada cızırdayarak birer küçük alev topu gibi yanmaya devam ediyordu.

Cem hiç duraksamadı. Başını ve silahın namlusunu anında sağ tarafa kırdı.

İkinci zift köpeği, eşinin patlayarak yanmasını fırsat bilip zemin üzerindeki balçık havuzunun içinden kayarak, bir yılan gibi alçaktan Cem’in bacaklarına doğru atılmıştı. Ağzı kulaklarına kadar açılmış, katrandan sivri dişleri Cem’in postallarını parçalamak üzere uzanmıştı.

Cem, sol eliyle işaret tabancasının altındaki mandalı geriye çekti. **ŞAK!** Dumanı tüten sıcak kovanı yere fırlatırken, sağ eliyle yeleğinin cebindeki ikinci ağır magnezyum fişeğini saniyeler içinde yuvaya sürdü. Mekanizmayı tek bir bilek hareketiyle sertçe kilitledi. **ŞAK!**

Yaratık tam ayağına dolanmak üzereyken, tabancanın namlusunu doğrudan köpeğin açık duran, katran sızdıran çenesinin içine dayadı.

— "Geber!"

**GÜÜÜÜÜÜÜÜM!**

İkinci patlama tünelin yüksek tavanından eski kireç ve taş parçalarının dökülmesine neden oldu. Yüksek ısılı magnezyum fişeği köpeğin gırtlağından içeri girip arka omurgasından patlayarak çıktı.

Köpeğin başı ve gövdesi, içeriden tutuşan devasa bir havai fişek gibi patlayarak kör edici bir ışıkla aydınlandı. Katrandan biçim almış beden bütünüyle bütünlüğünü kaybetti; erimiş, alevler saçan siyah bir çamur yığını halinde tünelin zeminine saçıldı. Yaratıktan geriye sadece zeminde cızırdayan, etrafa pis bir kimyasal koku yayan alevli bir zift birikintisi kaldı.

Tüneli kaplayan o boğucu karanlık, zeminde ve duvarlarda yanmaya devam eden magnezyum ve katran alevlerinin kızıl-beyaz ışıklarıyla aniden aydınlanmıştı. Ortalıkta ne bir köpek kalmıştı ne de yaklaşmaya cesaret eden başka bir siluet...

Cem, dumanı tüten işaret tabancasının mekanizmasını açtı. Boşalan sıcak kovan, yerdeki zift birikintisine "cızzz" diye düşerek söndü. Cebinden taze bir magnezyum fişeği daha çekip yuvaya sürdü ve kilitledi. **ŞAK!**

Silahı iki eliyle kavramış vaziyette, dumanların arasında uzanan ve ziftin kaynağına giden o devasa, karanlık ana salona doğru kararlı adımlarla yürümeye devam etti. *Ziftin Sahibi* az ilerideki karanlığın içinde, kendi sonunu hazırlayan bu alevleri bekliyordu.