~7.bölüm~eski aile

Keyifli okumalar

7.Bölüm~ eski aile

Başak'tan
Kabus gördüğüm günden bu yana üç gün geçmişti. Hâlâ kendimde hissetmiyordum . Rüyalarım bu eve geldiğimde geçmişti ama tekrar görmeye başlamıştım .Pars sürekli yanıma gelip terapi için ikna etmeye çalışıyordu ama ben istemiyordum .

Belki o terapist beni zorlamayacaktı ama ben yinede zorladığını düşünerek kendimi üzecektim.

Bilmiyorum. Daha önce kimse bana yardım etmek istememişti. Bu yüzden biraz şaşkındım. Dünya benim hapis kaldığım ev gibi değildi . Bunu buraya geldiğim ilk gün anlamıştım fakat şimdi netleşiyordu. Benim iyiliğimi düşünen insanlar vardı ve ben onları üzmek istemiyorum. Kendime bir şans verip o terapiye gidebilirdim ama içimde anlamsız bir korku vardı. Pars gelirse teklifini kabul edebilirdim ama sadece bir seferlik olucaktı bu .

Aradan üç gün geçmişti ama Ege sürekli odama uğruyor. Benimle zaman geçiriyordu. O geceden asla konuşmuyorduk. Yanyana gelince ders çalışıyorduk ya da bana eski sevgililerini anlatıyordu. O anlattıkça ben şaşırıyordum. Ben bu çocuğa daha iyilerini bulurdum ama bulmak istediğim mechuldü. Allah var yakışıklıydı. Gerçi abilerimin hepsi ayrı bir felaketti . Ama en çapkını kesinlikle Ege'ydi.

Ege'nin dışında yanıma Mirza 'da sürekli uğruyordu. Onun sayesinde biraz da olsa gülüyordum. Çok şakacıydı. Ama bildiğim bir şey varsa o da ne kadar mutlu görünmeye çalışırsa çalışsın ben üzgün olduğunu anlıyordum. Arada sırada da o sevdiği kızı anlatıyordu. Onu anlattığı zaman gözlerindeki ışık ve gölge nasıl aynı anda olduğunu anlamasam bile onun adına üzülüyordum . Benim kendisine üzüldüğümü anlayınca hemen konuyu değiştiriyordu.

Pars ilaç vermek ve nasıl olduğumu sormak için uğruyordu. Gözlerinde beni kaybedecekmiş gibi bir endişe vardı . Onu anlıyordum. İyi olmamı istiyordu. Hem kendim hemde yeni ailem için iyi olmaya çalışıcaktım.

Burcu hanım ve Korhan bey'de ara sıra yanıma uğruyorlardı. İyi olup olmadığımı kontrol ediyordular .

Üç günün böyle geçmişti . Kendi içimde bu aileye bu kadar çabuk bağlanmamı kabul etmesem bile Meriç abimin göğsüne yaslanıp gözümde gözyaşı kalmayana kadar ağlamayı özlemiştim. Ben bunu yaparken onun saçımı okşayışını özlemiştim. Nasıl bu kadar çabuk alıştığım ise açıkçası şaşırtıcıydı.

Sağ Salim dönmesini Umut ediyordum.

Bu sabah erkenden kalkıp kendime bir çeki düzen vermek istiyordum . Elimi yüzümü yıkadım . Aynadaki bana bakıp bunun ben olmadığımı kendime hatırlattım . Güzel bir duş aldıktan sonra üzerime hafif göğüs dekolteli olan ve dizimin biraz üstünde olan mavi çiçekli bir elbise giydim . Göğüs dekoltesi çok fazla değildi o yüzden sorun olacağını düşünmüyordum. Saçlarımı dağınık topuz yaptım . Yüzümde biraz renk gelmesi açısından makyaj yaptım. Abartı değildi . Banyodan çıkıp saate baktığımda kahvaltı saati yaklaşıyordu.

Ders kitaplarını dün Ege'yle çalıştıktan sonra toplarlamadığımdan dolayı hızlıca topladım.

Kapıdan çıktım. Aşağıya doğru indiğimde ev baya sessizdi.

Sesizce salona gittim Mirza ve Ege vardı. Beni gördüklerinde şaşırmışlardı , ben böyle birşey beklemiyorlardı herhalde.

Neşeli bir sesle "günaydın" dediğimde üzerlerindeki şaşkınlığı attıklarında onlarda "günaydın" dediler.

Başak hanım salona gelip "hadi yemeğ-... başak... " O da şaşırmıştı.
"Günaydın Burcu hanım " dedim aynı ses tonunda
" Günaydın kızım... Gelin kahvaltı hazır ." Dedi .

Bizde onaylayıp yanlarına gittik . Korhan bey beni gördüğünde hafifçe gülümsedi diğerleri gibi şaşırmamıştı. Aksine benim böyle yapacağımı biliyormuş gibi.

Güzel sohbetlerle birlikte kahvaltıyı bitirmiştik.

Pars yanıma gelip ilaçlarımı verdi. " Bugün hastaneye gideceğim anneme dedim ilaçlarını sana hatırlatacak" dedi . "Gerek yok zaten bugün evde olmayacağım ilaçları bana ver . İçerim" Dememle birlikte kaşlarını çattı. "Nereye gideceksin " dedi sorgularcasına.

"Biraz hava almaya çıkacağım sonra da Can'la buluşacağım"

Birşeyler homurdanıp
"Bekle ilaçlarını getireyim" dedi.

Pars gittikten sonra Ege beni gördü ve yanıma geldi "nereye gidiyorsun? "

"Sahile gideceğim oradan da biraz Can'la vakit geçireceğim " dedim.

Pars'la aynı tepkiyi verdiğinde kendime hakim olamayıp kahkaha attım. Ege bana şaşkın bir ifadeyle baktı.
"Hepiniz aynısınız" dedim gülerek.

O sırada Pars geldi. "İlaçların burada ... Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara " dedi.
Başımı sallayıp arkamı dönüp gidiyordum ki
"Bu halde mi gideceksin" dedi Ege
Kaşlarımı çatıp" ne varmış halim de" dedim .
" Üstündeki... " Dedi sadece ne dediğini anlayınca çatılan kaşlarım havaya kalktı. Dalga geçerek
" Bence gayet de güzel oldum . " Dedim
Ege eliyle yüzünü sıvazlayarak "bu kız bizi harbi katil edecek" diye mırıldandı.

Mirza " bence farklı bir şey giy " dedi. Yavaş yavaş sinirleniyordum . " Karışmayın ya . Hem size ne benim ne giydiğimden Allah Allah ya ... Gidin işinize bakın " dediğimde.
Ege yine mırıldanarak" zaten bakıyoruz da..." Dedi.

Burcu hanım imdadıma yetişip "karışmayın kızıma... Hem çok güzel olmuş boş yere kıskanmayın... Çok güzel olmuşsun kızım "

Gülümsedim. Teşekkür ettim. Sonra

" Neyse ben gideyim artık"

Hızlıca evden çıktığımda İtiraf edemesemde bu eve yavaş yavaş alışıyordum ve bu durum içimdeki küçük kız çocuğunu mutlu ediyor aynı zamanda sevildiğini hissediyordu. Ama şuan ki başak ise herkese istemsizce her şeye tereddütle yaklaşıyordu. Bunun sebebi geçmişimdi fakat ne unutabiliyordum ne de şimdiye odaklanabiliyordum. Ve bu durum beni günden güne zayıflatıyordu.

Daha evdeki kimseye doğru düzgün seslenemiyordum bile.

Can'la buluşacağımız yere gittiğimde gözlerimle Can'ı aradım. Onu gördüğümde sanki beni fark etmiş gibi kafasını telefonundan kaldırıp bana baktı. Gülümseyip yanıma doğru geldi.

Sıkıca birbirimize sarıldık. Onu gerçekten çok özlemişim. İçimi ferahlatan kokusunu içime çektim. Birbirimizden ayrıldıktan sonra

"Seni çok özlemişim" dedi. Gülümseyerek "bende" dedim .

"Gel hadi oturalım" dedi . Bir kafe gibi bir yerdeydik. Dışarıya konulmuş masalara oturduk .

" Anlat bakalım yeni ailene alıştın mı "

"İnan bilmiyorum Can ... Bir yandan bana çok yakınlarken bir yandan çok uzaklar ... Anlamıyorum ... Bana daha önce sizden başka kimse iyi davranmamıştı. Bu çok tuhaf ... garip hissettiriyor. Ne bileyim değerliymişin gibi..."

" Başak... Güzelim sen zaten çok değerlisin . Bunu birinin sana hissettirmesine gerek yok ."

Gülümseyerek" sağol Can, siz olmasaydınız şuan belki de ..."

"Şşşh ... Yok öyle bir şey . Devamını getirmeyeceksin herhalde. " Dedi . Şakaya vurarak.

🍀💔❤️🩹
Kafe'de biraz oturduktan sonra alışveriş yapmaya karar verdik . Merkezdeki bir alışveriş merkezine gittik . Şuan Can her zaman ki gibi kıyafet seçemiyordu. Ben ona yardım edip ona göre yakışacak olan parçaları seçiyordum.

Onun alacakları bittikten sonra benim önceden karar veremediğim kıyafet reyonuna tekrar döndük.

Ben iki kıyafet arasında kalırken "Can hangisi daha güzel" diye soruyordum.

"Kızım, zaten benim kıyafetlerimi bile sen seçiyorsun . Ben nereden bileyim hangisi daha güzel " dedi.
Sıkıntıdan oflayarak kafamı kaldırıp etrafa bir göz attım başka güzel bir kıyafet görebilir miyim diye ama o sırada gözüme birşey çarptı.

Az ileride annem ve onun gerçek kızı vardı. Birlikte kendilerine elbise seçiyorlardı.

Bir kere bile benimle alışveriş yapmayan annem , bir kaç haftadır tanıdığı yeni kızıyla kıyafet seçiyordu.

Neden bu kadar ağır gelmişti. Tam o sırada yanına babam demeye dilimin varmadığı adam geldi . Yakınımızda olduğu için seslerini duyuyordum .

"Kızım , hangisini beğendin . Hemen alalım" dedi o adam . Bana bir kere bile kızım demeyen adam ona kızım diyordu. Kalbime bir sızı düştü.

" Bunu beğendim babacığım, sence bana güzel olur mu ?" Dedi gerçek kızı , babacığım diyordu demek , benim bir defa bile baba diyemediğim Adama babacığım diyordu. Gözlerimden istemsizce yaş geldi. Can 'da benim baktığım yere bakıyordu. Ama o benim aksine öfkeye...

" Sana her şey yakışır bitanem. " Dedi. Bana böyle güzel cümleler kurmuyordu. Şuan onun saçlarını okşuyordu. Ama onu yerinde ben olsaydım saçlarımı çekiyor olurdu.

Bana Can'ın seslenmesiyle kendime geldim. " Başak... Gel başka reyona gidelim " dedi. Beni bu anki durumdan kurtarmaya çalışıyordu ama ben göreceğimi görmüştüm.

Kısık sesimle " sahile gidelim" dedim . Hızla başımı sallayıp oradan uzaklaştık . Beni görmemişlerdi ama ben onların her halini görmüştüm.

🍀💔❤️🩹

Sahile gidene kadar ikimizden de ses çıkmadı.

Banka oturup denizin kokusunu içime çektim. Gözlerimi denizden ayırmayarak
"Ben sevilmeyi hak etmiyor muyum Can " dedim ama sesim fısıltıdan farksızdı.

"Olur mu öyle şey Başak... Onlar senin kıymetini bilemediler sadece "

Yaklaşık yarım saat kadar orada öylece oturduk.
Sonra beni eve bırakması için arabaya bindik . Sabahleyin kendi arabasıyla gelip beni almayı teklif etmişti ama ben reddetmiştim .

Eve gelince arabadan çıkıp yanıma yaklaşım beni kendi bedenine sardı. Sıkı sıkı sarıldıktan sonra kulağıma doğru " bugünkü olanlar için kendini üzme, kalbine iyi gelmez . Boş ver onları artık seni düşünen bir ailen var ." Dedi . Başımı olumlu anlamda salladım ama kafama takacağımı o da biliyordu.

Eve kadar beni bıraktı. "Ben bir Pars'la konuşmak istiyorum" dedi. Başımı salladım birlikte içeriye girdik Can Pars'a konuşmak istediğini söyledi onlar konuşurken ben hiçbir şey demeden oda geçtim. Ama aklımda sürekli neden beni sevmedikleri vardı . O kızdan ne eksiğim vardı ki .
Oysaki ben sadece sevgi istiyordum ne para ne pul sadece saf sevgi... Ama onu bile bana vermemişlerdi.

🍀💔❤️🩹
Başak yaşadığı olayları kaldıramadığı için kendini uykuya teslim etmişti.

O sırada Can Pars'ın odasının kapısı çalmış ve içeriye girmişti.

Can
"Pars konuşmamız gereken konular var"

🍀💔❤️🩹
Can'dan
Ben kendimi bu kadar kötü hissetmemiştim daha önce . Bugün başak o nefes israfı olan o adamı gördü, yanında gerçek kızı ve karısı vardı , başak onların bu kadar mutlu olmasına hem şaşırmış hem de üzülmüştü, neden kendisini öyle sevmediler diye düşünerek, kendini her gün daha fazla heba etmesini istemiyordum. Bu yüzden Pars'la bu konuyu konuşsam en azından bir çözüm bulabileceğimizi düşünüyordum.

Kapıyı çalıp içeriye girdim
"Pars konuşmamız gereken bir konular var"
"Gel " dedi . Koltuğa oturduğumda
"Konu ne ?" Diye direkt konuya girdi .

Derin bir nefes aldım fakat aldığım nefes anlatacaklarınız ağırlığını taşıyamayacaktı.
Elimle yüzümü sıvazladım daha fazla uzatmadan

"Pars ... Başağın kalbi nasıl, ciddi bir şey var mı?" Diyerek konuya giriş yaptım.

Pars benim ciddiyetimi anlamış olacak ki arkasına yaslandı bir yandanda elindeki kalemi çeviriyordu.
"Kalp kaslarında zayıflama var ... Stresi , aniden gelen üzüntüleri, panik atak ve sürekli tetikte olması gerektiği düşüncesi... Bunlar hepsi bir araya gelince vücudu zayıflıyor . Bu durum hem fiziksel hem de psikolojik olarak onu bir çöküşe sürüklüyor " dedi.

Dedikleri boğazımda düğüm oluşturdu. Sert bir şekilde yutkunup

"Pars ... Bugün onunla dışarıya çıktık. Kafe'de oturduk sonrasında alışveriş merkezine gitmeye karar verdik . Ona başta kıyafet baktık ama o kararsız kalınca bana kıyafet bakmaya başladık sonrasında benim işim bitince tekrar ikilemde kaldığı kıyafet reyonuna gittik. Herşey güzel gidiyorken orada ... O adamı ve o kadını gördü ama ona en çok acı veren onların yanındaki kız oldu . Volkan pisliği o kızın saçını her okşadığında başağın içinde bir şeyler koptuğunu hissettim Pars ... O adam o kıza her kızım değişimde Başağın gözünden bir damla yaş süzüldü. Gözlerinde acı, hüzün ve değersizlik vardı. Sonra oradan ayrılmak için sahile gittik . Sahile gittiğimizde ' ben sevilmeyi hak etmiyor muyum Can 'dedi... Pars... O cümle içimi yaktı. Ama ben hiçbir şey yapamadım, en çok da o koydu. " Dedim

Pars başını yere dikmiş düşünüyordu .
Derin bir nefes daha alıp

"Ben onun daha fazla acı çekmesini istemiyorum Pars ... Onu iyileştirmek için elinden ne geliyorsa yap , onu terapiye ihtiyacı var . Bu gidişle onu kurtaramamaktan endişe ediyorum. Ben onun her zaman yanında oldum olacağım da ama onun profesyonel bir desteğe ihtiyacı var " dedim .

Pars ellerini yumruk yapıp sıktı .
" Can , bunu bende biliyorum fakat başak kabul etmiyor. Korkuyor, biliyorum ama tedaviye ihtiyacı var. Belki de terapistin onu zorlamasından korkuyor. Ne olursa olsun onu kazanmaya çalışacağım . Merak etme elimden gelenin fazlasını yapacağım ama o bize bir adım atmadan ne yaparsam yapayım işe yaramaz . Ona biraz zaman tanımamız lazım. Böyle ilerlememeli "

" Onu yüklerinden kurtar eğer kurtarmayacaksan bile en azından yüküne ortak olun . En azından yalnız hissetmesin "

" Yapacağım . Ne pahasına olursa olsun."

🍀💔❤️🩹
İlahi bakış açısı

Can'ın gitmesinden yaklaşık yarım saat geçmişti. Pars bahçeye çıkıp biraz ne yapabileceği hakkında düşündü. Ardından soğuk bir su içip salona girdi . Meriç ve Başak hariç tüm aile buradaydı.

"Bir şey konuşmamız lazım " diyerek konuya giriş yaptı Pars

Tüm aile üyeleri dikkat kesildi.

"Başak... İyi değil" dedi direkt

Burcu hanım kızının haline üzüldü . Korhan bey başımı ellerinin arasına alarak kafasını yere çevirdi. Ege kaşlarını çattı. Mirza ellerini yumruk yaptı.

"Kalp kasları zayıflamaya devam ediyor " derin bir nefes alıp "ilaçları ne kadar düzenli vermeye devam etsemde , ruh sağlığı iyi olmadıkça kendisi ve kalbinde iyi olmayacak . O gece... birinin ona vurduğunu gördü rüyasında... Hâlâ geçmişinden kalan korkuları var. Terapi alması gerekiyor " dedi Pars

Salondaki kimseden ses çıkmıyordu. Adeta ölüm sessizliği vardı .

Pars sözlerine devam etti .

"Bugün... Can'la dışarıya çıktıklarında... O adamı ve ailesini görmüş. O adam her gerçek kızının saçını okşadığında başak ağlamış . Kendini değersiz görüyor. O sevmemiz yetmiyor kendini değerli hissetmesi için daha fazla çaba sarf etmemiz gerekebilir.

Dediğim gibi terapiyi kabul etmiyor . Korkuyor . Ona destek olmamız lazım "

Pars'ın söyledikleri salondaki herkesin kalbine birer hançer saplamıştı.

Korhan bey içinde bir yerlerde öfke, Burcu hanım geç kalmışlık hissetti . Ege o dakika 'onu sonsuza kadar koruyacağım ' diyerek yemin etti.
Mirza onu koruyamadığı için vicdan azabı çekti.

Ama hepsinin ortak olan noktası bundan sonra Başağın iyiliği için her şeyi yapacaklarıydı .

Bir sonraki bölümde görüşmek üzere 😇 😇