~1. Bölüm~ gerçek aile

İşte başlıyoruz...
Keyifli okumalar...

{✓}
1.Bölüm~ Gerçek aile

Okul zili çaldığında defterimi kapattım tahtadaki yazılar bulanıklaşıyordu . Kalbim yine hızlandı titreyen elimle çantamı aldım . Tam o sırada telefonum çaldı

~Bilinmeyen numara ~ kim beni arıyor diye düşünmeyi bırakıp aramaya yanıt verdim.

"Başak karayurt" dedi tanımadığım bir ses kibar ama mesafeli bir sesti fazla uzatmayıp
"Evet benim buyrun " dedim
"Ben doktor Nalan , acil hastaneye gelmeniz gerekiyor " dedi .
" bir sorun mu var " diye sordum merakına yenilip
" Bugün buraya gelip yüz yüze konuşmamız daha sağlıklı " dedi . Neden ısrarla cevap vermemesine anlam veremesemde onaylar mırıltılar çıkardım telefonu kapattım

Bir kaç dakika neler olabileceği hakkında fikir yürütmeme rağmen ne olduğunu anlamlandıramadım .

Toprağı aradım ilk çalışta açtı. " Naber küçük doktorum " dedi. Ses tonu heyecanlıydı zaten ben aradığım zaman genellikle enerjik bir şekilde telefonu açıyordu

" Hastaneden bir doktor aradı... Acil hastaneye gitmem gerekiyormuş " dedim . Şuan kaşlarını çattığına yemin edebilirim fakat kanıtlayamam.

" Olur birlikte gideriz... ben seni almaya geliyorum o zaman . Bir yere gitme beni orda bekle " dedi .

"Tamam görüşürüz abi " dedim . Benim abimdi her ne olursa olsun beni yalnız bırakmazdı. şu hayatta tek borçlu hissettiğim kişi olabilirdi . Ben bunları düşünürken yanıma bir araç yanaştı. Toprak gelmişti.

" Hadi atla arabaya gidip neler olduğunu anlayalım " dedi . Hafif bir tebessüm ile arabaya bindim . Gidene kadar havadan sudan muhabbet ettik.

Hastaneye vardığımızda arabadan inip hastaneye doğru gittik beni arayan doktoru bulup ne olduğunu sorduğumuzda " anne ve babanız ile ilgili bazı bilgiler var . DNA testi yapmamız gerekiyor , kendi anneniz ve babanızla kan gruplarınız uyuşmuyor , ailenle alınan örneklerle senin Dna'nız uyuşmuyor yani... onları öz kızı değilsiniz" dedi.

Anlattıkları iki üç cümleden oluşuyordu fakat neden bende böyle bir etki yaratmıştı... Zaten beni sevmiyorları...hayır sevmemeleri değil yeni ailemin beni sevmeyecek korkusuydu. Gerçi gerçek ailem yaşıyormuydu meçhul..

". Nasıl yani... Ben onların kızı değil miyim" dedim ağzımdan zorla çıkan cümlelerle .

" Hayır ama seni arayan ve gerçek ailen olduğunu düşünen bir aile var bu konuyu netleştirmek için sizden kan örneği almamız gerekiyor" dedi. Başımla onayladım sanki başka bir ihtimal varmış gibi.

Toprağa döndüm. artık göz yaşların yanağımdan süzüyordu " merak etme. Gerçek ailen kim olursa olsun seni hep yanında olucam "dedi .

Göz yaşlarımı sildi ve bana sıkıca sarıldı. Boğuk sesimle " dışarı çıkıp hava almak istiyorum." dedim.

Hastanenin bahçesine çıktığımız zaman bir banka oturduk . Bakışların yerdeydi aklımda bir sürü soru dolaşıyordu . Akşam olmak üzereydi.
Aklımda olan sorulardan bir tanesini Toprağa yönelttim
" Toprak ... Ya beni istemezlerse " dedim .
Yüzünde oluşan hafif bir gülümsemeyle
" Ya seni benden çok severlerse" dedi .
Ondan böyle bir yanıt beklemiyordum. Kafamı kaldırıp yüzüne baktığımda omuzlarını silkti " Şaka yapıyorum . Seni benden fazla kimse sevemez ve kimse seni benden alamaz , küçük doktorum " dedi .
Hafif bir tebessüm ettim . Belki de herşey düzelecekti ya da daha fazla sarpa sarıcaktı . Bunu bana zaman gösterecekti.

🍀💔❤️🩹

Koluma bağlanan turnikeye bakıyordum . Hemşire damarlarımdan kan alırken kalp atışlarımı hissetmemek için gözlerimi kapattım . " Hadi ama başak sen bir doktor olacaksın " diye kendi kendine fısıldadım .

🍀💔❤️🩹

Birkaç gün sonra

Okuldan eve dönmüştüm toprak gözleri doluydu
" Kim aradı" diye sordum . Kalbim çarpıyordu heyecanlanmıştım.
Telefonu bana uzattı " doktor Nalan , açmalısın " dedi .
" Başak hanım , merhaba " dedi sesi sakin ama ciddiydi.
" Merhaba buyrun" dedim
" Sonuçlar çıktı siz ... karayurt ailesinin kızı değilsiniz , gerçek aileniz sizi yıllar önce kaybetmiş . Sizi yanlarına almak istiyorlar . Aynı zamanda bir ikiziniz var " dedi .

Dizlerimin bağı çözülmüştü .
İkiz ... Gerçek aile ... Yeni bir hayat bu kelimeler aklımda dolaşıyordu. "Onlarla konuşmak ister misiniz?" diye sordu . Boğazım düğümlenmişti. Toprak elimi tutarak " konuş... Ben buradayım " dedi .

Onayladığımda hoparlör de bir kadının yumuşak ve titrek sesi duyuldu.
" Başak... Kızım " dedi .
Göz yaşlarımı tutamadım " siz kimsiniz " dedim zorlukla .
" Ben annen ... Burcu . Baban Korhan. Üç tane abin bir ikizin var seni ... Seni kaybettiğimiz günden beri seni aradık lütfen eve gel " dedi

Kalbim sızladı ilk defa bir bana bu kadar içten kızım diyordu bir yanımda tek ailem olarak gördüğüm toprak varken diğer yandan daha hiç tanımadığım gerçek ailem vardı " tamam ... Gelirim " dedim

Telefondan bir hıçkırık sesi geldi "tamam kızım bekliyoruz ... Seni seviyoruz " dedi .

Seni seviyoruz... seni seviyoruz bu kelimeler beynimde dolanıyordu. Ne zamandır seni seviyorum kelimesi duymuştum yada gerçek anlamda birinden duymuş muydum, duyduysam ya Toprakdır yada Candır.

Bir süre sonra toprak biraz hava almak için beni dışarıya çıkardı . Hastanenin bankında oturduk .

" İkizin... Varmış " dedi sessizce
" Evet..."
"Ve üç abin daha ... Gerçek bir annen ve baban "
" Evet..."
Bir süre sessiz kaldık " peki sen ? Artık benim abim olmayacak mısın?" Diye sordum bunu sormak kalbime ağır gelmişti.

Gözleri doluydu ama ona inat gülümsedi
" Ben senin her zaman abin olacağım . İster kan bağı olsun ister olmasın . Sen benim küçük kardeşimsin ha bide aynı zamanda doktorum " dedi.

Gözlerim doldu, çenem titredi ama ağzımdan tek bir kelime bile çıkmadı
Sanırım hayatımda ilk kez geçmişinden değil geleceğimden korkuyordum.

💔❤️🩹🍀

Evvet arkadaşlar. Öncelikle bu bölümü biraz kısa yaptım hem sizi hemen bölümlerle boğmak istemediğimden hemde alıştıra alıştıra gitmek istemediğimden.

Sizce Başak gerçek ailesine alışabilecek mi?

Toprak ve Başak'ın ilişkisini sevdiniz mi ?

Peki ya sizce Can kim ?

Bir sonraki bölümü en kısa zamanda yayınlamayı düşünüyorum.

Yorum atar ve beğenirseniz çok mutlu olurum..😇😇😇