8. bölüm · Fırtına İçimizde
Chapter 8
Merhabalaarrr efenimmm nasılsınızzz😙Umarim iyisinizdirrr🙏🏻 Hadi size keyifli okumalarrr💋
𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡
Telefon sessizdi.Ama Fadime uyumadı.Gece boyunca o mesaj ekranda asılı kaldı sanki.“Bu hesap kapanmadı.”Saatler sonra, sabaha karşı, telefon yine titredi.
İso:
Engellemedin.
Fadime gözlerini kapadı. Cevap vermedi.
Bir dakika geçti.
Sonra bir mesaj daha.
İso:
Bak, yine kaçıyorsun.
Fadime derin bir nefes aldı. Yazdı.
Fadime:
Kaçmak mı? Hayır. Sana artık cevap vermemek bu.
İso:
Sessizlik en büyük silahın oldu hep.
Fadime:
Çünkü konuşunca sen hep kayboldun.
İso:
Ben kaybolmadım. Beni karanlıkta bıraktın.
Fadime:
Karanlık senin seçimin İso. Işığa gelmeyi hiç istemedin.
İso:
Hâlâ beni tanıdığını sanıyorsun.
Fadime:
Tanımasaydım bu kadar kırılmazdım.
Bir süre yazı gelmedi.
Sonra tek cümle:
İso:
Yarın seni göreceğim.
Fadime’nin kalbi hızlandı ama cevabı netti.
Fadime:
Göremezsin. Çünkü ben sana bakmayacağım.
Telefonu kapattı.
SABAH
Koçari sabaha sisle uyandı.
Fadime evden çıktı. Omuzları dikti. Yüzü sertti.Sağlık Ocağının başında duruyordu İso.Elleri cebinde.Gözleri onda.Fadime onu gördü.
Ama bakmadı.Yanından geçti.İso bir adım attı.“Fadime—”Durmadı.Adını duymamış gibi yürüdü.Adımları netti.Sanki orada biri yoktu.İso’nun yüzü gerildi.İlk kez bu kadar dışarıda kaldığını hissetti.
AYNI GÜN – AİLELER
Öğleye doğru söylenti köyü dolaştı.“İso’yla Fadime yine görüşmüş.”Akşam olmadan Şerif ortaya çıktı.Öfkesi sessizdi ama keskin.
İso’yu evin arkasında yakaladı.
“Baban toprağa girdi,” dedi Şerif.“Ve o kizin ailesi hâlâ nefes alıyor.”İso gözünü kaçırmadı.“Ne istiyorsun?”Şerif yaklaştı.“Fadime’yi alacaksın.Dağa götüreceksin.Ve bir daha geri getirmeyeceksin.”
İso’nun kanı çekildi.“Delirdin mi sen?”“Bu köyde adalet böyle sağlanır,” dedi Şerif.“Ya onu öldürürsün… ya da biz seni.”İso’nun sesi sertleşti.“Ben kadına el kaldırmam.”
Şerif sırıttı.“Sevdiğin kadına mı?”İso bir adım attı.“Adını ağzına alma.”
ŞİRİN / ŞİRUN – FIRTUNA
O gece İso soluğu babaannesinin yanında aldı.Şirun sobanın başındaydı.Her şeyi biliyordu.“Kan yine kapıya dayandı,” dedi kadın.
“Gözlerinden anlıyorum.”İso başını eğdi.“Benden Fadime’yi istiyor”
Şirun’un eli durdu.“Öldürmek için.”Sessizlik çöktü.Sonra Şirun konuştu.“Bu işin tek bir yolu kaldı.”İso başını kaldırdı.“Ne?Evlenmek.”
İso irkildi.“Ne diyorsun sen?”“Fadime senin karın olursa,” dedi Şirun,
“kimse ona dokunamaz.”“Kan davası evlilikle kesilir.”İso’nun sesi kısıktı.
“O beni yüzüme bile bakmıyor.”Şirun ayağa kalktı.“Bakmıyorsa sen bakacaksın.”“Kaçıyorsa sen duracaksın.”“Bu köyde aşk susarak değil, bedel ödeyerek yaşanır.”
İso dışarı çıktı.Rüzgâr yine sertti.Aynı rüzgâr.Ama bu kez hesap yalnızca geçmişle değil,
kanla, aileyle ve bir evlilikle yazılıyordu.Ve Fadime…Henüz hiçbir şeyden habersizdi.