7. bölüm · Fırtına İçimizde
Chapter 7
Ben çok çok bölüm atcam. Sizde okuyun tamam mi?😂 öpüldünüzzz💋 İyi okumalarrr sizeee😝
𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡𐙚⋆°｡⋆♡
Fadime o akşam Koçari’ye döndü.
Evin kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeride ışık yanıyordu.
Eleni mutfaktaydı, Adil salonda televizyonu kısık sesle açık bırakmıştı. Aynı evde kalıyorlardı; zorunluluktan, sessiz bir anlaşmayla.
“Geç kaldın,” dedi Eleni, başını kaldırmadan.
“Kalabalıktı,” dedi Fadime. Daha fazlasını anlatmadı.
Adil göz ucuyla baktı. Bir şey sormadı. Zaten sormamayı öğrenmişti.
Gece ilerledi.
Rüzgâr Koçari’nin damlarını dövüyordu.
Fadime odasına çekildi, yatağın kenarına oturdu. Ayakkabılarını bile çıkarmadan.
Telefonu titredi.
Bilinmeyen numara.
Ekrana baktı. Kaşları çatıldı. Açmadı. Mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara:
“Üç yıl geçmiş. Hâlâ aynı yerde mi duruyorsun, Çeyrek Mafya?”
Fadime’nin eli dondu.
O laf…
Kimsenin bilmediği, kimsenin kullanmadığı o söz.
Boğazı düğümlendi.
Yazdı.
Fadime:
Sen kimsin?
Cevap gecikmedi.
Bilinmeyen Numara:
Bunu gerçekten bilmiyor musun?
Fadime dişlerini sıktı. Artık emindi.
Fadime:
İso.
Uzun bir sessizlik oldu. Sonra üç nokta belirdi.
İso:
Demek hâlâ hatırlıyorsun.
Fadime:
Unutulacak bir şey değildi. Sen gittin.
İso:
Yine aynı masal. Gitmek isteyen sendin.
Fadime ayağa kalktı. Oda dar geldi.
Fadime:
Arkamdan gelmeyen birine “kal” demem ben. Sen sustun. Her zamanki gibi.
İso:
O gece tek kelime etmeden dönüp yürüyen sendin.
Fadime:
Çünkü bekledim. Bir adım atmanı bekledim.
Telefonu sıktı. Parmakları titriyordu ama sesi yoktu.
İso:
Üç yıl geçti. Hâlâ beni suçlamaktan başka bir şey bilmiyorsun.
Fadime:
Çünkü hâlâ kaçıyorsun. Mesaj atıyorsun ama yüzüme bakamıyorsun.
Karşı taraftan uzun süre cevap gelmedi.
Sonra:
İso:
Yüzüne baktım bugün. Hiç değişmemişsin.
Fadime acı bir tebessüm etti.
Fadime:
Yalan. Ben değiştim. Sen geride kaldın.
İso:
Yanında doktor hanım vardı. Güzel siper bulmuşsun.
Fadime:
Eleni’yi ağzına alma. O senin gibi yarım bırakmaz.
Bu kez cevap sert geldi.
İso:
Ben yarım bırakmadım. Sen beni dışarıda bıraktın.
Fadime:
Hayır İso. Sen içeride kalmayı seçtin.
Bir an durdu. Son mesajı yazmadan önce nefes aldı.
Fadime:
Bir daha yazma. Geçmişle gece yarısı hesaplaşmam.
Telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Ama hemen ardından bir mesaj daha geldi.
İso:
Bu hesap kapanmadı, Fadime. Sen de biliyorsun.
Fadime ekranı kilitledi.
Kapının ardında rüzgâr uğulduyordu.
Aynı rüzgâr.
Aynı hesap.
Ama artık o patikada bekleyen kız yoktu.
Ve İso bunu çok geç anlamıştı.