3. Bölüm

Beni unut, demiştin.
Sanki unutmak,
Bir kitabın arasından kurumuş çiçeği çıkarmak kadar kolaydı.
Oysa ben,
Adını her sustuğum cümlede sakladım.
Ve her susuş,
Bir ömür kadar uzun sürdü.
_______________________________________
1 hafta sonra
Aynı bir rutin ile bir haftayı geride bırakmıştım. Günümün çoğunluğu okulda geçiyordu zaten. Haftasonları ise Berk'in ısrarı ile evden çıkıp biraz gezmiştik. Genellikle sahilde takılmıştık. Tabii sahil dışında geniş ve ihtişamlı kafeler, oldukça büyük mağazalarda gezmiştik. Fakat o rahatça uyuyup gezebildiğimiz haftasonu geride kalmıştı ve bugün günlerden Pazartesi idi.Herkesin nefret ettiği bir gün olduğu kesindi. Bu sıkıcı hayatta bir hafta daha dayanabildiğimizi müjdeliyordu adeta. Ayrıca lanet olası okulunda başladığı gündü. Cuma'yı iple çekiyordum her seferinde.
Duymaktan nefret ettiğim ama sürekli duymaya maruz kaldığım alarmın tiz sesi ile uyanmıştım. Tavanla bakışmamı zorda olsa bitirince doğrulup bacaklarımı yatağımdan aşağı doğru sarkıttım. Ayaklarımı soğuk, ahşap zemine sürterek odamdaki banyoya geçip hazırlanmaya başladım. Sabahları erken uyandığımda aynada resmen bir canavarla karşılaştığım için yansımama bakmamayı tercih ediyordum. Genelde göz altlarım, gece geç uyuyup sabah erken kalkmaktan koyu bir hâlde olurdu. Yüzümde ise baygın bir ifade belirirdi. Bu manzarayla karşılaşmak istemediğim için direkt yüzüme soğuk su çarpmaya başladım.
Üzerime siyah bol bir t-shirt ve altıma da üstümle takım olan bir eşofman giydim, saçlarımı elimle düzeltip aşağıya indim. Okul formasının yakaları rahatsız ediciydi. Bu yüzden pek giyinmeyi tercih etmiyordum. Müdür yardımcısının sesine katlanabilirdim fakat o boğucu giysiye katlanabileceğimi asla düşünmüyordum.
Merdivenlerden ağır adımlarla ilerlerlerken aklıma bir düşünce takıldı. Uzun zamandır ailemle doğru düzgün diyalog bile kurmamıştım. Yeni fark etmeme artık şaşıramıyordum. Aklım bir karış havadaydı. Sınav haftasında kendimi olabildiğince ortamdan soyutluyor, zaten içime kapanıkken daha çok kapanıyordum. Ve tabii ailemde bu hâlimden şikayetçiydi. Derslerin yoğunluğu ve üzerimdeki yoğun stresten, tüm günümü okula gidip gelmekle ve odama çekilip Helen ile tek taraflı görüşmekle geçiriyordum. Aslında bundan memnundum. Yakındığım tek konu, ailemle daha fazla vakit geçiremememdi. Fakat bu değişikliğimi fark eden Berk yüzünden haftasonumu uyuyarak geçirmek yerine kafelerde dolaşarak, sahil kenarlarında oturarak geçirmiştim.
Saçma bir sosyalleşme çabasıydı ve tabii ki olumsuz sonuçlandı.İnsanlarla konuşmayı pek sevmezdim.Gereksiz gelirdi.Bana kalsa tüm gün odamda oturup kendi hâlimde yaşamımı sürdürebilirdim ama maalesef ki bu isteğim imkan dahilinde değildi.
Düşüncelerimden sıyrılabildiğimde merdivenin son basamağına gelmiştim. Hızlı adımlarla holde yürüyüp bahçeye çıktım.
Vakit kaybetmeden okula varmalıydım. Akşam bardaktan boşalırcasına yağan yağmur, bugün dindiği için okula yürüyerek gitmeyi tercih etmiştim. Çıkmadan önce de kahvaltı yapmadığım için annemden bir ton azar işitmiştim. Normalde karışmazdı ama çok sık tekrarladığım için endişeleniyordu.Haklıydı aslında. Demir eksikliğim tavan yapmıştı son dönemlerde. Tabii ki annemin gözünden kaçmamıştı. Gözlerinden tek bir ayrıntıyı bile kaçırmayan annem, fark ettiği o küçük rahatsızlığımın peşini bırakmaya hiç niyetli değildi. Israrla kahvaltı yapmamı istemesinin nedeni de tam olarak buydu.
Dudaklarıma kondurduğum sıcak bir tebessümle bahçenin demir kapısını açtım. Omzumdan düşmeye çalışan çantamı yerine sabitleyip yola doğru sık adımlarla ilerledim.
Kulaklığımı açıp şarkımı dinleyerek okula yürüdüm.
...
Okul bahçesi görüş alanıma girdiğinde, cebimden telefonumu çıkarıp çalan şarkıyı kapattım. Kulaklıklarımıda çıkarırken okul kapısının önüne varmıştım. Etrafıma göz gezdirdim. Bahçede çok kişi yoktu. Sadece bazı banklarda ve çardaklarda beraber oturan arkadaş grupları vardı. Etrafı incelemeye devam edecekken birşeye çarptığımı hissedince panikle önüme döndüm.
"Önüne baksana be!"
Bakışlarımı aşağıya eğdiğimde, yere çömelip düşen kitaplarını toplamaya çalışan bir kız gördüm. Ona çarpmamdan dolayı kitaplarını düşürmüş olmalıydı. Özür dileyerek bende yanına eğildim. Yerde kalan kitapları kitapları toplayıp kıza verdim. Kız ise önüne düşen saçlarını kulapının arkasına atıp sinirle bana baktı.
"İnsanları izlemek yerine önğne bak bir sonrakine," diye tısladı. Tekrardan özür dileyip koşar adımlarla sınıfıma çıktım. Yavaş adımlarla sınıfın içinde ilerleyip sırama oturdum. Berk bugün yoktu. Her sıraya oturduğumda dırdır ederdi fakat bugün gelmemişti. Önce bu sessizliğin tadını çıkarmayı planlıyordum fakat dürüst olmak gerekirse dırdırlarının önemini anlamış gibi hissediyordum. Beni yargılamadan dinleyebilen bir insan olduğu için onun boş konuşmalarına da razıydım ama ona bunu belli etmiyordum. Belli edersem, daha fazlasına maruz kalabilme ihtimalim oldukça yüksekti.
Yaklaşık 5-6 dakika sonra hoca sınıfa pata küte dalmıştı. İlk dersimiz Türkçe'ydi. Dinlemeyi sevdiğim bir ders olduğunu söyleyemezdim ama sınav haftasında olduğumuz için mecburen dinlemek zorunda kaldım.
...
Çıkışa kadar sınıftan dışarıya adımımı atmamıştım. Derslere düzgünce odaklandığım da söylenemezdi. Berk'in burada olmamasından fırsat bilip, tüm gün sıramda oturarak etrafa boş boş bakışlarla bakmıştım. Gerçektende Berk benim neşe kaynağımdı. Farkında değildim ama yokluğu yoğun hissediliyordu. O olmayınca hâlim meçhuldu. Kafamı masama gömüyor ve duygusuz bakışlarla sınıftakileri ve etrafı izliyordum.
Yine aynı şekilde derse odaklanmaya çalışırken, aniden zil çaldığında irkilsemde hızla kafamı kaldırıp olduğum yerde doğruldum. Hızlıca çantamı toparlayıp sınıftan çıktım.
Koridor insan kaynıyordu. Sıkış sıkış, birbirlerini iten insanlar etrafımı sarmalamışken bakışlarımı yan tarafıma çevirince...Helen'in hemen sol yanımda olduğunu gördüm. Gördüğüm an âdeta mest olmuş gibiydim. Tatlı ama boğmayan yasemin kokusuda onunla birlikte yanımdan geçmişti. Gözleri merakla etrafı süzüyordu.
Hızlanıp önüme geçti ve birkaç saniye içinde bahçeye çıkmıştı. Onu bu kadar acele ettiren şey neydi? Merak etmiştim fakat üstelemek istemedim. Haddime değildi.
Çok geçmeden bende bahçeye çıktığımda...Beynimden vurulmuşa döndüm. Olduğum yerde sabitlenmiştim resmen. Gözümü bile kırpamıyordum. Kalbime yüzlerce bıçak darbeleri atılıyor gibi hissediyordum. Genzime bir yumru, midemede bir taş oturmuştu.
Helen, her zamanki gibi çardakta oturmuştu...Yanında sınıftan Emir vardı ve gülüşüyorlardı.
Epey mutlu görünüyordu ve en olmadık kişi ile...
Ben onsuz bir akşam bile geçiremezken, o başka erkeklerle mutlu görünüyordu...
Ben onunla bir gün o çardakta oturma hayali kurarken, o başkaları ile gerçekleştiriyordu hayalimi...
Ben cefasını çekerken, başkaları onun sefasını sürüyordu...
Onu suçlamamalıydım. Ömrünün sonuna kadar tek kalsın istemezdim. Ama...Bana karşı dikenlerini çıkarıp başkalarına çiçek açmasının sebebini anlayamıyordum...O benim gözümde,
Çöldeki bir damla su, karanlıklar içindeki ışık, soluklar arasında canlı bir renkti.
Ben ise onun gözünde bir hiçtim. Kocaman bir hiç...