21. Bölüm

Ege Demiray
Yaklaşık 20 dakika sonra buluşacağımız yere varmıştım.
Onu benimle almayı teklif etmiştim ama doğal olarak kabul etmemişti.
İçeriye girdiğimde beni, tavandan sarkan şık bir avize ve hafif sesli müzik karşıladı. Tam karşımda duvar boyunca devam eden bir pencereden gün batımının turuncuya boyadığı gökyüzü ve durgun bir deniz gözüküyordu. Okdukça geniş bir mekandı fakat fazla kalabalık değildi. Bazı masalarda çiftler karşılıklı yemeklerini yiyor, bazı masalarda ise gençler kahvelerini içerken ders çalışıyorlardı. Hoş bir ortamdı. İçeriye doğru yavaş adımlar atarak pencere önünde, gün batımını ve denizi görebileceğimiz bir masa ayırdım.
Helen henüz gelmemişti ama gecikeceğinide sanmıyordum.
İki kişilik masanın bir sandalyesini hafifçe geri çekip oturdum.
Belli etmemeye çalışıyordum fakat heyecandan neredeyse ölüyordum.
Aniden açılan kapıyla başımı o yöne doğru çevirdim fakat gelen Helen değildi. Yeniden başımı önüme çevirdiğimde karşıdan bana doğru gülümseyerek gelen garsonu fark ettim. Bende yüzüme hafif bir tebessüm kondurarak yanıma gelmesini bekledim. Kısa süre içinde masama varmıştı. Koluna astığı beyaz bir kumaş ve şık bir takım elbisesi vardı.
"Buyrunuz, Efendim. Siparişiniz nedir?"
"Bir su alabilir miyim? Soğuk olsun mümkünse," dedim hafif mahcup bir tınıyla. Hızla önüne gelen buzlu suyu hiç düşünmeden kafama diktim. Kuruyan boğazıma şimdilik iyi gelmişti fakat ertesi gün sesimin kısılabileceği ihtimaliyle yüzümü buruşturdum.
Bardağı masaya bıraktığımda fazla sert bırakmış olmalıydım ki masa titremişti. Heyecanımdan el koordinasyonlarımı karıştırmıştım resmen!
Kağı tekrar açılınca bu sefer gelen kişinin o olduğuna emindim. Yanılmamıştım. Kapıda beliren kişi Helen'di. Bedenini tamamen saran ve dizlerinin üzerinde biten çiçekli elbisesi ve beline kadar uzanan kumral saçlarıyla harika gözüküyordu.
Bu kızın kendinden haberi var mıydı?
Mest olmuş gibi ona bakıyordum. Fotoğraflarımı gördüğünden beni tanıyıp tebessüm ederek yanıma geldi. Karşıma oturduğunda kalbim yerinden çıkarcasına çarpıyordu.
"Merhaba. Geciktim mi?"
Stresten kekelememek için cümlemi kafamda toparlamaya çalıştım.
"Yok. Ben biraz erken geldim."
(...)
Bir yarım saat kadardır oturuyorduk ama ikimizde doğru düzgün konuşamamıştık.
En sonunda bu sessizliği bölmek adına bir soru sordum.
Sormaz olaydım! Kırılası bir dilim vardı gerçekten!
"Nerede oturuyorsun?"
Sorduğum soruyla birlikte başını eğdiği yerden ağır ağır kaldırıp sorgular bir ifadeyle yüzüme baktı. Saniyeler, veyahut dakikalar geçmiş olabilirdi. Ne kadar olduğunu sayamadığım bir süre sessiz kaldık.
Nasıl toparlayacağımı bilemediğim için öylece birbirimizi izledik.
Sorumu yanlış anlamış olacaktı ki, en sonunda bana ters bir bakış atıp bir kaşını kaldırdı. Başını anlamadım? der gibi sağa eğince paniğim daha da artmıştı.
Soracağım soruyu bile heyecanımdan doğru düzgün soramamıştım.
"Ee yani şey. Ben demek istemiştim ki..."
Bıkkınlıkla dolu bir nefes vererek gözlerimi kapattım.
"Nerede yaşıyorsun diye sormak istemiştim."
Bir anda minik bir kıkırtı döküldü ağzından.
"Anladım, Ege. Ne bu heyecan? Bu arada Uzunköprü'de oturuyorum. Kampüse yakın diye oradan bir apartman dairesi tutmuştum. Sen hangi ilçedesin?"
Uzunköprü'den buraya gelmiş olmalıydı. Nereden baksan bir buçuk saatlik bir yol vardı. Ona beğendiğim bu mekanı söylerken nerede yaşadığını hesaba katmamıştım.
"Ben burada, Enez'de oturuyorum."
(...)
Bir süre böyle sohbet ettik. Üniversiteden, ailemizden, lisedeki arkadaşlıklardan...
Siparişlerimiz gelince ikimizde eski sessizliğimize geri dönmüştük.
Helen'de benim kadar heyecanlı olmalıydı. Gelen içeceğini iki eliyle tutup titrek nefesler vermesinin başka bir anlamı yoktu.
Önümde duran içeceğimle bakışırken bir anda bir soru sordu.
"Daha önce hiç ilişkin oldu mu, Ege?"
Sorduğu soru beni afallatmıştı. Ondan önce bir ilişkimin olduğunu soruyordu ama bunun ihtimali bile yoktu. Ben onunla ilk karşılaştığım andan beri kalbime mühürlenmişti.
"Hayır. Ben seni gördüğüm ilk andan beri benim ilkim de sonum da sen oldun, Helen. Seninle tanıştığım günden beri zincirlemiştim seni kalbimin baş köşesine..."
Ela gözlerindeki kahve harelerini yoğun bir hüzün kaplamıştı. Söylediklerimden utandığı, kızaran yanaklarından belli oluyordu. Bakışlarını benden çekip yan tarafımızdaki gün batımına çevirdi. Güneş çoktan batmıştı fakat gökyüzüne bıraktığı kızıllıklar yerli yerindeydi. Eli, içeceğinin pipetinde oyalanırken nahif sesiyle konuştu.
"Geberiyorum vicdan azabından Ege. Sen benim için resmen çıldırırken ben..."
Devamını getirmeye dili varmıyor gibiydi. Gözlerini kapatıp başını öne eğdi. Hoşlanmamıştım bu görğntüsünden. Benim için bu denli üzülmemeliydi.
"Ben sana hiç kızamadım, Helen. Kızmayı çok denedim... Ama her denediğimde seni özledim." dedim sesimi olabildiğince sakin çıkarmaya çalışarak.
Helen'in dudakları, bir şey söylemek ister gibi aralanmıştı. Fakat hiçbir şey söyleyemeden başını tekrar masaya eğdiğinde titreyen kirpiklerini fark etmiştim. Dudaklarım düz bir çizgi halini aldığında derin bir nefes verdim.
Kısa bir an duraksadıktan sonra başını kaldırıp gözlerini gözlerime kilitledi.
"Ben başkalarının lafına gelip seni kırmışım Ege. Neden çıkmadın karşıma da hesap sormadın bana? Neden bu yükle yaşamayı tercih ettin, Ege?"
Sesinde büyük bir pişmanlık ve geç kalmışlık vardı. Dediklerinde sonuna kadar haklıydı. Doğru söze ne söylenirdi ki?
Bakışlarımızı birbirimizden ayırmadan öylece durduk. En sonunda boğazımı temizleyip, bende aynı hüzünlü tonda cevap verdim.
"Yapamadım, Helen. Aslında yapacaktım ama senin bana peşimi bırak dediğin ve hemen sonrasında seni Emir'le gördüğüm gün...Benim için herşey sonlanmıştı. Hayatımda en çaresiz hissettiğim andı. O gün karar verdim ve sana hiçbir şeyden bahsetmemeyi tercih ettim. Onunlayken gülücükler saçan yüzün benimleyken ruhsuz duruyordu. Dayanamadım o haline. Yanımda acı çekmendense, başkalarıyla mutlu olmana karışmamak yapabileceğim tek şeydi..."