"EVET DELİRDİM"

Barış, telefonun ekranına bakarken öfkeden soluk soluğa kalmıştı. İçindeki Delta adeta zincirlerini kırmış, hırlıyordu. O videodaki Alfalardan birinin Deniz’in omzuna dokunuşu gözünün önünden gitmiyordu. Daha fazla evde duramazdı.

Ceketini kaptığı gibi evden fırladı, arabasına atladı ve lastikleri asfaltta ağlatarak doğrudan Deniz’in evine doğru yol aldı. İzmir sokaklarını adeta yararak ilerlerken direksiyonu öfkeyle sıkıyordu.

Denizlerin evinin önüne geldiğinde arabayı sert bir frenle durdurdu. Telefonunu çıkarıp hızla Deniz’i aradı. Deniz açtığı an, sesi bir emirden farksızdı: "Aşağı in. Hemen. Kapının önündeyim." Deniz ne olduğunu anlayamadan telefon yüzüne kapandı.

Deniz, yukarıdaki neşeli ortamı bozmamaya çalışarak Begüm’e kısa bir işi olduğunu söyleyip aşağı indi. Apartman kapısından dışarı adımını atar atmaz, gecenin karanlığında gözleri öfkeden parlayan Barış’la karşı karşıya geldi.

Barış, Deniz’i görür görmez adımlarını hızlandırıp tam önünde durdu. İçindeki o saf Delta feromonları etrafa yayılırken, sinirlerine daha fazla hakim olamadı ve ses tonunu normalin çok üzerine çıkararak, "Kim lan onlar?!" diye gürledi.

Deniz, sessiz caddede yankılanan bu sert ve yüksek sesle birlikte olduğu yerde irkilerek zıpladı. Kalbi aniden boğazında atmaya başlasa da hemen kendini toparladı, kaşlarını çatarak Barış’a diklendi.

"Sen ne hakla bana sesini yükseltiyorsun ya?! Ne bağırıyorsun gecenin bu saatinde, delirdin mi sen?!"

"Evet, delirdim!" diye bağırdı Barış, Deniz’e doğru öfkeyle bir adım daha atarak.

Aralarındaki mesafe iyice kapanmıştı, solukları birbirine çarpıyordu. "Yukarıdaki o herifler kim diyorum sana? Ne işleri var senin evinde, o elleri kolları neden senin üzerinde?!"

Deniz alayla ve öfkeyle güldü, kollarını göğsünde birleştirdi. "Sana ne Barış, sana ne? Benim evim, benim arkadaşlarım! Sana hesap mı vereceğim?"

Barış’ın gözleri hırstan kararmıştı, dişlerinin arasından tıslar gibi konuştu: "Bana bak deniz, sabrımı zorlama! Benim yanımda her saniye duvar örüyorsun, yüzün bir kez bile gülmüyor, sürekli beni tersliyorsun.

Ama o Alfalara gelince gözlerinin içi parlıyor, yanlarında kıkır kıkır gülüyorsun! Bana neden böyle mesafelisin de onlara gelince bu kadar neşelisin, ha?! Söyle, neyin nesi bu?!"

Caddenin ortasında, İzmir esintisinin altında ikisinin arasındaki o gergin ve hararetli diyalog havayı adeta ateşe veriyordu. Barış, öfkesine yenik düşmüş bir şekilde Deniz’in gözlerinin içine bakarak ondan bir cevap bekliyordu.

Ayy olaylı bölüm okuyun hadeee