" AŞK KIVILCIMI "

Barış’ın güçlü kolu Deniz’in belini sıkıca kavramış, aralarındaki mesafeyi tamamen sıfırlamıştı. İkisinin de nefesleri birbirinin yüzüne çarpıyor, Delta’nın yoğun baskısı altındaki sokak lambasının ışığı bu anı daha da gerginleştiriyordu.

Barış, kollarının arasındaki bu narin ama baş kaldıran bedene baktıkça içindeki tüm kontrol mekanizmalarının çöktüğünü hissetti. Deniz’in saten gömleğinin açıkta bıraktığı boynundan yükselen o büyüleyici Omega kokusu, Delta feromonlarıyla karışıyor ve Barış’ın aklını başından alıyordu.

Gözleri, Deniz’in şaşkınlıkla aralanmış dudaklarına kaydı. Zamanı, mekanı, okul bahçesindeki yüzlerce insanı tamamen unuttu. Kendini kaybetmiş bir şekilde, adeta bir çekim alanına kapılmış gibi yavaşça Deniz’in dudaklarına doğru eğildi.

Deniz, Barış’ın gözlerindeki o koyu, arzulu parıltıyı gördüğünde kalbinin göğüs kafesini delecek gibi çarptığını hissetti. Dudaklarında hissettiği o sıcak nefesle birlikte bir anlığına boşluğa düşer gibi oldu, ama son anda iradesi ağır bastı.

Tam dudakları birleşmek üzereyken, elini Barış’ın göğsüne koyup onu sertçe itti ve kendini geriye çekti.

"Kendine gel Barış!" diye fısıldadı sesi titrerken. Üstünü başını alelacele düzeltti, gözlerindeki o anlık karmaşayı gizlemeye çalışarak arkasına bile bakmadan hızla davet alanına doğru yürümeye başladı.

Barış ise arkada, elleri havada, dudaklarında Deniz’in kokusunun bıraktığı o yarım kalmış hisle kalakalmıştı. Derin bir nefes alıp saçlarını geriye doğru savurdu ve kendi kendine güldü. Bu çocuk onu gerçekten delirtiyordu.

Deniz, kalabalığın arasına daldığında kalbi hala kulaklarında atıyordu. Müzik sesleri, gülen havacı adayları, şık elbiseler... Hiçbiri umurunda değildi. Bahçenin daha sakin bir köşesinde elinde içeceğiyle duran en yakın arkadaşı Begüm’ü görünce adımlarını oraya yönlendirdi.

Begüm, Deniz’in geldiğini görünce yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ona doğru döndü. "Sonunda gelebildin! Aşkım ya bu ne şıklık, resmen yıkılıyorsun..." dedi ama Deniz’in yüzündeki o allak bullak olmuş ifadeyi, hızlı hızlı alıp verdiği nefesleri fark edince kaşları çatıldı.

"Deniz? İyi misin sen? Yüzün kireç gibi olmuş, ne oldu?"

"İyiyim, iyiyim... Sadece içeri girerken biraz acele ettim," dedi Deniz, Begüm’ün şüpheci bakışlarından kaçarak.

Begüm ona bir içecek uzatırken okul dedikodularından bahsetmeye başladı ama Deniz’in aklı tamamen arabanın yanında, o sokak lambasının altında kalmıştı.

Begüm’ün anlattığı hiçbir şeyi duymuyordu. Dudaklarında hala Barış’ın sıcak nefesini, belinde ise o güçlü elin baskısını hissedebiliyordu. Gözleri istem dışı olarak sürekli giriş kapısına, Barış’ın arkasından gelip gelmeyeceğine kayıyordu.

Ehehehherheh nasıldi bölüm bence güzeldi burayada birşeyler yazıyom mal gibi sanki okuyan varmış gibi neyse iki üç kisinin hatrina yazıom Aşklar biyy 😉 🩵 ❤️ ❤️