"bazı sezgiler , sadece hayal değildir... "

Karanlıktı. Zifiri karanlığın tam ortasında bir yere sıkışmıştım sanki . Göz kapaklarımın ağırlaştığını hissediyordum. Karanlık yüzünden bulanık görüyordum. Bir süre sonra göz kapaklarım tamamen kapandı. Açmak için zorladım kendimi. Yavaş yavaş etrafın değiştiğini fark ettim. Etraf tanıdık kokularla doluydu, ama bir türlü ne olduğunu kestiremiyordum. Gözlerim kamaşmaya başladı. Etrafımdaki simgeler belirgin hale gelmeye başladı. Dağlık bir araziydi sanırım burası . etrafımda irili ufaklı birçok dağlar , etrafını saran tarlalar vardı. Güneş o kadar kavurucu görünüyordu ki tarlalar sararmış samanlarla doluydu. Gözlerimi bakabildigim her yöne gezdirdim. Önümde uzun dar bir yürüyüş yolu vardı. Aslında Yol demek mümkün değildi çünkü yürümeden kaynaklı olsa gerek aşınmış gibiydi . İçimde büyük bir ürperti oluşmaya başladı . Arkamdan bir ses geliyordu ,Adım sesleri. Gitgide yaklaşan adımlar tam yanımda durdu . Yanıma doğru döndüm fakat bu daha önce gormedigim bir şeydi. Bir insan mı ? Bir yaratık ya da bir varlık mı bu şey ? Tıpkı bir insan gibi bir vücuda sahip fakat sanki bir o kadar da farklı duruyor. Güneş çok bakmaktan mı bilmiyorum fakat yüzünü göremiyordum. Işığa fazla baktığımızda oluşan karaltı gibi yüzü sanki karaltıydı.
Bir şeyler konuşuyor ama hiç ses çıkmıyordu. Dudakları hareket ediyor ama ses yok. Neden duyamıyorum? Bir anda ileri doğru yürümeye başladık. Vücudumu kontrol edemiyordum sanki. Ona bağlı gibi o adım atıyor ben adım atıyordum. Biraz yürüdük , konuşmak için kendimi zorluyor konuşamıyordum. Bir yürüdüğüm yola bir yanımdaki şeye bakıyordum . Bir türlü anlam veremiyorum. Nerdeyim ? Bu şey ne ? Neden konuşamıyorum ? Beni buraya kim bıraktı? Ben sorularla cebelleşirken yürümeyi bıraktık . Durduğumuzda bile fark etmedim ta ki o şeyin sesini duyana kadar. " Arya ... gör ". Bu da ne şimdi adımı nasıl biliyor bu şey ? Neyi göreyim ? Elini kaldırdı ve karşımdaki manzarayı bana sunar gibi kıvırdı. Önümde duran manzaraya yönümü çevirdiğimde uzakta bir uçurum gördüm. Uçurumun bitiminde çok büyük ve yaşlı bir çınar ağacı vardı ve tam ortasında bir ev duruyordu. Ağacın içine ağacın katmanları oyularak yapılmış bir ağaç eve benziyordu . Ve gördüğüm en harika Evdi. Yuvarlar camlari , çatısından sarkan Çınar dalları çok görkemli bir hava katmıştı. Yine ağaçtan olsa gerek iki gözlü bir kapısı görünüyordu. Bu ağaç çok yaşlı olmalı diye düşündüm. O yaşlı olmalı ki ağacın ici oyularak ev yapılmıştı. Oraya gitmek istiyordum. Kalbim hızlandı, gözlerimi defalarca kırptım. Oraya gitmeyi çok istiyordum. Nedenini bilmiyordum , burayı daha önce hiç görmemiştim. Fakat sanki buraya aittim. Sanki Burası bendim...
Yanımdaki şey yine bana seslenmeye başladı " arya kaybolmak istedin kaybolduk " bu ne demek şimdi !
Ben mi kaybolmak istedim ? Neden isteyim ki ? Daha o kadar delirmiş olamam değil mi !. Hiç tanımadığım biri ile hiç görmediğim bir yerde kaybolmak isteyecek kadar . Bu sorularımın cevabı o evde olmalı. Oraya gitmeliyim . Oraya gitmek için yeltendim fakat o şey koluma dokundu ve beni engelledi. " Oraya gitmek için çok erken arya. Daha zamanı gelmedi ." Ne demek istiyor anlamıyorum. Kafam karıştı , kalbim göğsümü delecek gibi çarpıyordu. Vücudumda panik alarmları çalıyordu sanki. Mideme kramplar girmeye başladı. Etraf kararmaya başlamıştı. Ölüyor muydum? Bayılmak da olabilirdi başıma gelen . Karanlığın , hiçliğin ortasında sadece bir ses duyuluyordu uzaktan. " Arya sen buraya aitsin." kelimelerin düğüm olduğu noktadaydım.... " Arya sen buraya aitsin"...

Devam edecek...