Bölümler 16Şu an: " Araf'ın kadim yolcusu"
- 1 "bazı sezgiler , sadece hayal değildir... "532 kelime
- 2 " görmek için sadece gözler yetmez ..."1.092 kelime
- 3 " Delirmek belkide en akıllı seçimdir "1.437 kelime
- 4 "Güvendiğin gün düşman kazanmış olursun, belkide hayal kırıklığı... "1.313 kelime
- 5 "kader gayretin bittiği yerde başlar , ben kanat çırptıkça kaderim uçmaktır..."698 kelime
- 6 " seçtiğimiz yollar bizi biz yapar, bizden bizi alarak "...1.488 kelime
- 7 " BAZEN DÜŞMAN EN YAKININDADIR, SEN UFUKLARDA DİYE KENDİNİ AVUTURSUN..."1.149 kelime
- 8 " ölüm , yeni bir hayata açılan bir kapıdır."1.825 kelime
- 9 " doğruluk mu, cesaret mi ?"1.646 kelime
- 10 Cesaret !1.438 kelime
- 11 "ÖLÜMÜN SESİ "1.854 kelime
- 12 " Doğum "2.332 kelime
- 13 " ARAFTAKİLER... "191 kelime
- 14 " ÖYLE BİR GELKİ,TOPRAKLARIM SARSILSIN.."193 kelime
- 15 " HÜZNEDENİN SONU HAZİNDİR"2.926 kelime
- 16 " Araf'ın kadim yolcusu"1.254 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Volka’nın kehaneti Araf’ın kadim meydanında yankılanıp zihinlere bir karabasan gibi çökerken, ilahi boyutların ötesinde, bambaşka bir diyarda—Dünyada—zamansız bir yasın ağır gölgesi hüküm sürüyordu.
Araf’ı sarsan o mor şimşekler ve kararan gökyüzü, Dünya’da yerini yağmurlu, gri ve nefes almayı bile zorlaştıran acı dolu bir güne bırakmıştı. Arya’nın ailesi ve en yakın dostu Deniz, içlerini kavuran amansız bir yangının tam ortasındaydı.
Cenaze evi, taşınması imkânsız bir sessizlikle kuşatılmıştı. Odalara sinen taze çiçek ve karanfil kokusu, gidenin geri gelmeyeceğinin o soğuk kanıtı gibi havada asılı duruyordu. Arya’nın annesi ve aile fertleri, göz pınarlarında yaş kurumuş hâlde, fotoğrafına bakıp derin bir kabusun içinden uyanmayı bekler gibi çaresizce duruyorlardı. Her taziyet dileği, atılan her başsağlığı adımı, ailenin yüreğindeki o taze yarayı daha da derinleştiriyordu.
Deniz ise köşede, sırtını duvara dayamış, gözlerini tek bir noktaya dikmişti. İnanamıyordu. Arya’nın o neşeli sesi, birdenbire yok olan varlığı ve geride bıraktığı devasa boşluk, Deniz’in chest bölgesine ağır bir taş gibi oturmuştu. Yüzünü kaplayan o solgun ifadeden, günlerdir tek bir damla uyku uyumadığı, zihninde sürekli "Neden?" sorusunu sorduğu her hâlinden belliydi. Arya’nın yokluğu, sanki hayatın tüm renklerini çekip almış, geriye sadece acıdan ibaret bir gri bırakmıştı.
Gözyaşlarının, fısıltıyla edilen duaların ve feryatların birbirine karıştığı bu cenaze evinde kimse gerçeğin farkında değildi. Dünya’da cansız bir beden veya kayıp bir izin ardından tutulan bu derin yas devam ederken; hiç kimse Arya’nın aslında Araf’ın kaderini ellerinde tutan, henüz gücünden habersiz o gizemli kadın olduğunu ve gelişinin başka bir evrende krallıkları sarsacak bir yıkımın habercisi olduğunu bilmiyordu.
Deniz, cenaze evinin kasvetli köşesinde kendi zihninin zindanına hapsolmuş durumdaydı. Kafasını duvara yaslamış, gözlerini zemin kaplamasındaki belli belirsiz bir noktaya dikmişti. Vicdanını bir akrep gibi sokan o amansız sorular zihninde kesintisiz bir yankıya dönüşmüştü: "Neden onu yalnız bıraktım? O gün yanında olsaydım, bir dakika bile ayrılmasaydım yine böyle olur muydu? Nasıl fark edemedim, nasıl engel olamadım?" Kendini suçlamanın o kör kuyusunda debelendikçe nefesi kesiliyor, Arya'yı koruyamadığı düşüncesi içini diri diri kemiriyordu.
Aynı saatlerde, evin diğer odasında ise bu acı dolu evin kapılarını kapatmanın hazırlığı vardı. Arya’nın yokluğunun sindiği bu duvarların arasında daha fazla kalmaya ne Sahra Hanım’ın ne de Leyan’ın gücü yetiyordu. Her bir köşe, her bir oda Arya’nın anılarıyla doluydu ve bu evde geçirdikleri her saniye yaralarını daha da kanatıyordu.
Sahra Hanım’ın kız kardeşi, yani teyzeleri salona geçip kararlı ama bir o kadar da şefkatli bir sesle konuştu:
"Bu evde daha fazla duramazsınız, bu acı sizi tüketir. Hemen valizlerinizi hazırlayın, gidiyoruz. Benim yanımda kalacaksınız."
Sahra Hanım ve Leyan, teyzelerinin desteğiyle kendi odalarına geçip kendi kıyafetlerini ve kişisel eşyalarını valizlere doldurmaya başladılar. Arya’nın odasına ve eşyalarına dokunmaya henüz hiçbirinin cesareti yoktu; orayı olduğu gibi bırakıp sadece kendi ihtiyaçlarını yanlarına alıyorlardı. Sahra Hanım bir iki parça kıyafetini valize koyarken elleri titriyor, Leyan ise ablasız geçireceği yeni hayata adım atmanın ağırlığıyla gözyaşları içinde kendi eşyalarını topluyordu.
Evden ayrılmak, Arya'yı geride bırakmak gibi hissettirse de teyzelerinin yanına taşınmak bu ağır yas sürecinde ayakta kalabilmek için sığındıkları tek limandı. Valizler ferman gibi hazırlanıp kapının önüne konurken; Dünya’da bir aile kızlarının yasını tutup başka bir çatı altına sığınmaya çalışıyor, Araf’ta ise Tanrıların gazabıyla sarsılan halklar kehanetteki o gizemli kadının yaklaştığından habersiz bekliyordu.Kendi kıyafetleriyle doldurdukları valizlerin fermuarları çekildikten sonra, evdeki o ölümcül sessizlik daha da ağırlaştı. Sahra Hanım, Leyan ve teyzeleri, zamanı durdurmak istercesine salonun ortasında dikildiler. Ardından, bir daha ne zaman döneceklerini bilmedikleri bu evin anılarını dondurmak adına, dolaptan çıkardıkları katlı beyaz çarşafları tek tek açmaya başladılar.
Koltukların, masanın, konsolun ve Arya’nın sıklıkla oturduğu o küçük berjerin üzerine beyaz çarşaflar örtüldü. Evin her bir köşesi, beyaz bir örtünün altında ruhunu teslim etmiş birer silüete büründü. Her örtülen çarşaf, bu çatının altındaki yaşanmışlıklara yakılan sessiz bir ağıt gibiydi. İşleri bittiğinde Sahra Hanım başını kaldırıp beyaza bürünmüş salona son kez baktı; göz pınarlarından süzülen yaşlar çarşafın soğuk kumaşına damladı.
O sırada köşedeki suçluluk zindanından başını kaldıran Deniz, üzerindeki o ağır ezilmişlikle ayağa kalktı. Valizleri taşımak, hiç değilse bir işin ucundan tutarak vicdanındaki o amansız ateşi hafifletmek istiyordu. Yavaş adımlarla kapının yanındaki valizlere doğru ilerledi, "Abla, ver ben taşıyayım aşağıya..." diye fısıldadı sesi titreyerek.
Ancak Sahra Hanım da Leyan da ona doğru dönmedi bile.
Ne bir öfke patlaması yaşandı ne de tek bir bağırış... Sadece buz gibi, derin ve hissiz bir sessizlik çöktü aralarına. Sahra Hanım, Deniz’in uzandığı valizin sapını onun elinin altından sessizce çekti. Leyan ise Deniz’in yüzüne bile bakmadan diğer valizi kucaklayıp göğsüne bastırdı. İkisinin de hareketleri mekanik, bakışları tamamen boş ve hissizdi. Deniz’i yok sayarak, yardımlarını ellerinin tersiyle iter gibi eşyaları tek başlarına aldılar.
Deniz olduğu yerde dona kaldı. Onların bu sessiz mesafesi, bağırıp çağırmalarından çok daha fazla yakıyordu canını. Sahra Hanım ve Leyan’ın düşmanlığını kazanmak, onların gözünde Arya’nın felaketinin sorumlusu olarak kalmak istemiyordu. İçindeki o çaresiz feryatla "Benim bir suçum yok, ben onu yalnız bırakmak istemedim, bu acının sebebi ben değilim!" diye haykırmak, masumiyetini ispatlamak istiyordu. Ancak karşısındaki o aşılmaz hissizlik duvarı, sözlerin boğazında düğümlenmesine yetip artıyordu. Ne söylese boş kalacak, ne yapsa o evdeki devasa boşluğu dolduramayacaktı.
Valizler arabaya yerleştirilirken Deniz sadece geride durup izleyebildi. Sahra Hanım ve Leyan, beyaza bürünmüş evlerine ve geride duran Deniz’e son, donuk bir veda bakışı atıp teyzelerinin arabasına bindiler. Araba uzaklaşırken, Dünya’da bir aile paramparça olmuş vicdan azabı ve yasla baş başa kalıyordu...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Yağmur, gri gökyüzünden zift gibi ağır ağır üzerlerine boşalmaya devam ederken, arabanın kırmızı arka ışıkları sokağın ucunda tamamen kayboldu. Geride kalan tek şey; ıslak asfaltın kokusu, sokağın ürpertici sessizliği ve ruhu çekip alınmış, üzeri beyaz çarşaflarla kaplanmış o ıssız evdi.
Deniz, sanki ayaklarının altındaki zemin kaybolmuş gibi sendeleyerek bahçedeki ahşap banka doğru yürüdü. Islaklığı, soğuğu hissetmiyordu bile. Çöktü oturdu. Cebinden çıkardığı sigara paketini açarken elleri öyle şiddetle titriyordu ki ilk çakmağı çakışında rüzgâr alevi yuttu. İkincisinde, avucunun içiyle rüzgâra siper olarak sigarasını yaktı. Ciğerlerine çektiği o ilk derin duman, boğazını yakarak içindeki vicdan azabının ateşine karıştı.
Gözlerini kapatıyor, Sahra Hanım’ın elini elinin altından sessizce çekişini, Leyan’ın ona bakmayan o buz gibi bakışlarını tekrar tekrar yaşıyordu. Bir bağırış, bir tokat bekliyordu belki de... Bir suçlama duymak, "Senin yüzünden oldu!" dedirtmek istiyordu onlara. Çünkü o zaman savunabilirdi kendini, feryat edebilirdi. Ama o hissizlik, o derin reddediş; Deniz’in göğsüne çakılmış en ağır hançerdi.
"Ben ne yaptım?" diye fısıldadı karanlığa doğru, dumanı yağmura karıştırarak. Bir sigara bitti, izmaritini ıslak toprağa bastırıp yenisini yaktı. Saçlarından süzülen damlalar yüzünü ıslatırken, ağlayıp ağlamadığını kendisi bile ayırt edemiyordu. O bahçede, zaman kavramını yitirmiş hâlde, kendi suçluluk zindanının kapılarını üzerine kilitledi.
Fakat Deniz’in bilmediği, rüyalarında bile göremeyeceği bir şey vardı.
Bambaşka bir evrenin eşiğinde, boyutların ötesinde bir boyutta duran Arya, her şeyi izliyordu.
Gözlerinin önünde süzülen o saydam, puslu görüntünün içinde Deniz’in bahçede tek başına, omuzları çökmüş hâlde sigara içişini bakıyordu. İçindeki o çaresiz feryadı, zihnindeki "Neden koruyamadım?" sorusunun yarattığı yıkımı tam tepeden, bir hayalet gibi seyrediyordu. Kendi ailesinin beyaza bürünen evi terk edişini, teyzesinin arabasına binişlerini, annesinin o donuk gözyaşlarını görmüştü.
İçinde devasa bir yumruk büyüdü Arya’nın. Elleri titreye titreye öne doğru uzandı, "Deniz..." diye fısıldadı dudakları. Suçsuz olduğunu, onun bir kabahatli olmadığını haykırmak, gidip o ıslak bankta yanına oturup omuzuna dokunmak istedi. Annesine ve Leyan’a sarılmak, "Ben buradayım, ölmedim, sadece başka bir kaderin ortasındayım!" demek için çıldırdı.
Ama parmakları, iki dünyayı birbirinden ayıran o soyut duvara çarptı.
Dünya’da onun için gözyaşı dökülüyor, kıyafetleri geride bırakılıyor, evine beyaz çarşaflar örtülüyordu. Dünya onu gömmüştü. Oysa o, Araf’ın tam ortasında, elinde krallıkları yıkacak bir güçle, tanrıların bile korktuğu o kehanetin öznesi olarak dikiliyordu.
Deniz bahçede bir sigara daha yakarken, Arya gözlerini o görüntüden zorlukla çekti. Yüzündeki o insanı ısıtan neşeli ifadeden eser kalmamıştı artık. Bakışlarına, Araf’ın gökyüzündeki mor şimşeklerin soğukluğu ve kadim bir kaderin ağırlığı yerleşti. Dünya’da onun arkasından tutulan o derin yas, Araf’ta başlayacak devasa bir fırtınanın en sessiz başlangıcıydı....
~ Devam edecek~
Bölüm etkileşimi
