" ARAFTAKİLER... "

Araf, yaşayanların sandığı gibi boş bir sessizlikten ibaret değildi. Burası bölük pörçüktü; gücünü karanlıktan alan Gölgeler, kibirlerinden okuduklarını sanan Işıklar ve arada sıkışıp kalmış zavallı Faniler arasında bölünmüş devasa bir savaş alanıydı.
Gölgeler kendi içlerinde bölünmüştü zaten. Bir yanda gücün ve intikamın peşindeki Eresler, diğer yanda ölümün derinliğini temsil eden Orcuslar... Işıklar tarafı ise daha az karmaşık değildi; entrikacı Lokiler, doğanın ve kadim gücün koruyucusu Silvanuslar ve kendilerini Araf’ın tek yargıcı sanan Aronlar. Biz bu güç dengesinin içinde her gün sınırları korurken, Faniler bölümünden yükselen o fısıltıyı duyduk.
Daha önce Araf’a düşen hiç kimse buranın sınırlarını sarsmamıştı.
Sisin ortasında duruyordu. Üzerinde geldiği dünyadan kalma kanlı kıyafetleri vardı ama ruhundaki öfke, bir Fani’ninkinden çok daha yıkıcıydı. Gölgeler de Işıklar da yaklaşmaya cesaret edemedi. Normalde buraya gelen bir Fani ruhu korkudan erir ya da bir klanın kölesi olurdu. Ama o, çöküşün eşiğinde bile yumruklarını sıkmış, doğrudan Araf’ın mühürlü kapısına bakıyordu.
Yanmdaki Orcus savaşçısı kılıcını çekerken fısıldadı: "Bu kız bir Fani olamaz. Ruhundaki karanlık bir Eres kadar keskin, öfkesi ise..."
Cümlesini bitiremedi. Çünkü o kız, Araf'ın katı kurallarını hiçe sayarak ilk adımını attı ve Araf’ın sarsılmaz dengesi o an bozuldu.
(Tanıtım bölümüdür. Devamı gelecek.)