" ÖYLE BİR GELKİ,TOPRAKLARIM SARSILSIN.."

"Uğruna harcanacak bir hayat ver bana , gel ve Aydınlığımı karart vesperon..."

" Savaşların çıkacağı, kaosun doğduğu bir dünya bırak bana , hükümsüzlüğünü ver bana..."

" Bir asırlık bekleyişe sığdır , bin asır konuşulsun adın..."

" Bana kaderinde rol ver vesperon, elimi uzatayım gölgene, bir cehennem ver bana..."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Asırlar önce bir kehanet düştü Araf topraklarına. Araf halkı ; ölümsüz veya fanı olarak değil , ilk kez bir bütün olarak duydu o yerden gelen fısıltıları. Tanrılara karşı geldiği için cezalandırılan ölümsüzler yine kibirlerine teslim olup güldüler bu sözlere, tanrılara karşı gelemeyen faniler ise yine Tanrılarına sığındı....

“Zamanın durduğu diyarda, kanın ve ruhun sınırları silindiğinde;
Kalbinde dünya kadar ağır bir acıyla, ruhunda bin bir öfkeyle bir Fani düşecek Araf’ın kalbine.
Ne Işıkların kibirli tacı koruyabilecek onları,
Ne de Gölgelerin karanlık zırhı saklayabilecek ecellerini.
Göğsünde kırık bir dünyayı taşıyan o fani ruh,
Aronların kehribar gözlü kahinlerini kör edecek,
Lokilerin oyunlarını başlarına yıkacak,
Silvanusların köklerini kurutacak.
Ereslerin intikamını kılıcına biat ettirip,
Orcusların ölüm ordularını tek bir adımıyla dize getirecek.
O gün gelip çattığında,
Araf üçe değil, sadece onun bastığı toprağa ve boyun eğenlere bölünecek.
Çünkü o, ölmek için değil; burayı yok etmek için gelecek.”

(Devam edecek)