15 BİRLİKTE

Ne kadar uyuduğumu bilmiyorum.
Gözlerimi açtığımda oda aydınlanmıştı. Perdelerin arasından sabah güneşi içeri giriyordu.
Bir an nerede olduğumu anlayamadım.
Sonra fark ettim.
Yatakta yatıyordum.
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
Ben yatağa geçmemiştim ki.
Başımı biraz kaldırdım.
O zaman gördüm.
Gurur yan tarafta uyuyordu.
Saçları iyice dağılmıştı. Kirli sakalı sabah ışığında daha belirgin görünüyordu. Yüzü her zamanki gibi sert değildi.
Aksine… yorgun görünüyordu.
Gerçekten yorgun.
Sabaha kadar araba süren oydu.
Ben koltukta uyuyakalmıştım.
Beni buraya onun getirdiğini geceyi hatırlamam fazla uzun sürmedi.
Bir süre öylece ona baktım.
İlk defa bu kadar savunmasız görünüyordu.
Tam o sırada hafifçe kıpırdadı.
Gözlerini araladı.
Beni kendisine bakarken görünce kaşını kaldırdı.
“Hiç.”
Yastığa geri yaslandım.
“Günaydın?”
“Günaydın?”dedi belli belirsiz gülümsedi
Gurur hafifçe gözlerini kapatıp tekrar açtı.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra doğrulup oturdu. Ellerini yüzüne sürüp saçlarını geriye attı.
“Kaç saat uyuduk?” diye sordum.
“Dün öğleden beri uyuyoruz sanırım.” dedi.
Sonra saate baktı.
Kaşları hafifçe çatıldı.
“Şirkete gitmem gerekiyor.”
Başımı ona çevirdim.
“Bugün mü?”
“Evet.”
Yataktan kalktı.
Ama birkaç saniye ayakta öylece durdu.
Sanki bir şey söyleyecekmiş gibi.
Sonra bana baktı.
“Sen dinlen.” dedi.
“Evden çıkma.”
Gözlerimi devirdim.
“Kaç yaşındayım ben?”
Gurur hafifçe gülümsedi.
O nadir gülüşlerinden biri.
“Biliyorum.” dedi.
Saçlarını eliyle geriye itti. Yorgunluğu hâlâ yüzündeydi ama ses tonu yeniden o alıştığım ciddiyete dönmüştü.
Ben tekrar yastığa gömüldüm.
“Bende burada uyurum o zaman.”dedim alık alık.
Gurur hemen cevap vermedi.
Bir süre bana baktı.
Sonra başını hafifçe iki yana salladı.
Kaşlarımı çattım.
“Niye?”
“Burada tek kalmanı istemiyorum.”
Doğrulup oturdum.
“Ben çocuk değilim.”
“Biliyorum.”
“E o zaman?”
Gurur birkaç adım yaklaştı.
“Hazırlan.” dedi kısa bir şekilde.
“Benimle geliyorsun.”
Bir an durdum.
“Şirkete mi?”
“Evet.”
Onu birkaç saniye süzdüm.
“Ben ne yapacağım şirkette?”
“Otursan bile yeter.”
Omuz silktim.
“İyiymiş.”
Yataktan kalktım. Saçlarım darmadağındı. Aynaya gidip kendime baktım.
Gözaltlarım hâlâ hafif mor görünüyordu ama en azından uyumuştum.
Arkamdan Gurur’un sesi geldi.
“Çok oyalanma.”
“Emredersiniz.”
Bunu söylerken hafifçe gözlerimi devirdim.
Gurur’un belli belirsiz gülümsediğini aynadan gördüm.
Bir süre sonra hazırdım.
Siyah topuklular koyu mavi bir kot ve düğmeli gri bir badi giydim hızlıca saçımı tarayıp makyajımı hallettim
Odamdan çıktığımda Gurur koridorda bekliyordu. Üzerini değiştirmişti. Saçları hâlâ biraz dağınıktı ama o yine de… Gurur gibi görünüyordu.
Ciddi. Sakin. Kontrol sahibi.
Beni görünce kısa bir bakış attı.
“Hazır mısın?”
Kafamı salladım.
Merdivenlerden birlikte indik.
Evde sabah hareketi başlamıştı.
Gurur kapıya doğru yürüdü.
Arabaya yaklaştığımızda bana baktı.
“Uyuyakalırsan haber ver.”
“Arabada mı?”
“Evet.”
Gülümsedim.
“Abartma"
Dudağının kenarı kıvrıldı
Sonra arabaya binip motoru çalıştırdı.
Ve birkaç dakika sonra…
Konağın kapısından birlikte çıkıyorduk.Şirketin önüne geldiğimizde tamamen uyanmış sayılmazdım ama en azından gözlerim artık kapanmıyordu.
Gurur arabayı park etti.
Bina oldukça büyüktü. Cam cepheli, ciddi görünen bir yerdi. Girişinde Alazıran Holding yazıyodu. İçeri girerken insanların bize baktığını fark ettim.
Aslında… daha çok Gurur’a bakıyorlardı.
Ama ben yanında olduğum için bakışlar bana da kayıyordu.
Asansöre bindik.
Gurur’un yanında dururken omuzlarım istemsizce dikleşmişti. Bilmiyorum neden ama yanında yürürken daha ciddi durma ihtiyacı hissediyordum.
Asansör kapısı açıldı.
Koridora çıktığımız anda bir kadın bize doğru yürüdü.
Kadın oldukça bakımlıydı. Topuklu ayakkabıları koridorda tık tık ses çıkarıyordu. Saçları kusursuz düz siyah, makyajı kusursuz… Ve lacivert gözleri...
Ama Gurur’u görür görmez yüzündeki ifade değişti.
Gözleri parladı.
“Gurur…” dedi biraz fazla sıcak bir sesle.
Ben hiçbir şey söylemeden duruyordum.
Kadının bakışları yavaşça bana kaydı.
Beni baştan aşağı süzdü.
Sonra kaşını hafifçe kaldırdı.
“Bu kim?”
Ses tonu meraklıydı ama içinde başka bir şey de vardı.
Gurur hiç tereddüt etmedi.
Elimi tuttu.
Parmakları benimkilerin arasına geçti.
“Karım.” dedi sakin bir sesle.
Kadının yüzü bir an dondu.
Ben Gurur’a baktım.
Sonra tekrar kadına döndüm.
Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Evet.” dedim.
Elimi biraz kaldırdım.
“kocam.”
Parmaklarımı çevirip yüzüğümü ona doğru gösterdim.
Kadının bakışları yüzüğe kaydı.
Bir saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Gurur hâlâ elimi tutuyordu.
Sanki bırakmayı düşünmüyormuş gibi.
Kadın sonunda zoraki bir gülümseme yaptı.
“Anladım…” dedi.
Ama sesindeki hayal kırıklığını saklayamıyordu.
Gurur ise çoktan yürümeye başlamıştı bile.
Beni de yanında çekti.
Koridorun sonunda ofisine doğru ilerlerken bana kısa bir bakış attı.
“İyiydin.” dedi.
Gülümsedi
"Eyvallah" dedim ve gülümsedim
Gurur başını hafifçe yukarı aşağı salladı.
Ama dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.
Ve hâlâ…
Elimi bırakmamıştı.
Gurur beni koridorun sonundaki büyük kapıya kadar götürdü.
Kapıyı açtı.
“Gir.” dedi.
İçeri adım attığımda ilk dikkatimi çeken şey camlardı. Neredeyse bütün duvar camdı. Şehir aşağıda küçücük görünüyordu.
Ofis sade ama çok düzenliydi. Büyük bir masa, iki koltuk, bir kitaplık… ve köşede kahve makinesi.
“Vay…” dedim istemsizce.
Gurur arkamdan içeri girdi.
“Ne?”
“Burası baya büyük bir yer.”
“Şirket.” dedi omuz silkerek.
"Sensin buranın sahibi dimi?"
"Evet"
Gözlerim hâlâ camdan dışarıdaydı.
“Ben burada ne yapacağım?”
“Otur.” dedi.
Masasının önündeki koltuklardan birini gösterdi.
“İstersen bilgisayarı kullanabilirsin. İstersen kitaplara bak.”
O sırada kapı tıklandı.
“Gel.” dedi Gurur.
Kapı açıldı.
İçeri takım elbiseli bir adam girdi. Elinde birkaç dosya vardı.
Ama beni görünce bir an durdu.
Sonra bakışları Gurur’a kaydı.
“Toplantı on dakika içinde.” dedi.
“Tamam.” dedi Gurur.
Adam çıkarken bana kısa bir bakış daha attı.
Kapı kapandıktan sonra Gurur ceketini sandalyeye bıraktı.
“Ben birazdan toplantıya gireceğim.”
“Ne kadar sürer?”
“Belli olmaz.”
“Ben burada mı bekleyeceğim?”
“Evet.”
Sandalyeye yaslandım.
“Tamam.”
Bir süre Gurur dosyalara baktı. Ben de odanın içinde dolaşmaya başladım.
Kitaplığa gittim. Kitapların çoğu ekonomi, finans falandı.
Birini elime aldım.
“Sen bunların hepsini okuyor musun?” diye sordum.
“Bazılarını.”
“Çok sıkıcı görünüyorlar.”
Gurur başını kaldırıp bana baktı.
“Öyleler.”
Gülümsedim.
Sonra tekrar kitabı yerine koydum.
Tam o sırada Gurur ayağa kalktı.
Masaya doğru yürüdü. Sonra bir an durdu.
“Suay.”
“Hmm?”
“Az önce…”
Başımı çevirdim.
“Ne?”
“Gelen kadın sana bişeyler derse muhatap olma.”
“‘Neden?”
Gurur birkaç saniye bana baktı.
“Bilmiyorum ama garip bir kadın.”
Yavaşya kafamı salladım
“peki?”
bakışları birkaç saniye daha üzerimde kaldı.
Sonra başını hafifçe iki yana salladı.
“Toplantıya gidiyorum.”
Kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken arkasından seslendim.
“Gurur.”
Durdu.
“Hmm?”
Gülümsedim.
“Karını fazla bekletme.”
Gurur bir saniye bana baktı.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Ve kapıdan çıktı.Bunu neden dediğimi bilmiyodum kendi kendime sus artık diye bağrıyodum yanaklarımın kızarmaya başladığını hissettim ağzımı tutmalıydım artık.
Gurur odadan çıktıktan sonra ofis bir anda daha sessiz gelmeye başladı.
Elimdeki kitabı tekrar yerine koydum.
Camın önüne gidip aşağı baktım. İnsanlar küçücük görünüyordu.
Tam o sırada kapı tıklandı.
Başımı çevirdim.
“Gir.” dedim.
Kapı açıldı.
Koridorda Gurur’a yaklaşan o kadın içeri girdi.
Aynı kusursuz saçlar, aynı yüksek topuklu ayakkabılar.
Beni görünce yüzünde yapay bir gülümseme oluştu.
Kapıyı kapattı.
“Rahatsız etmiyorumdur umarım.” dedi.
“Hayır.” dedim sakin bir şekilde.
Kadın birkaç adım içeri geldi.
Beni baştan aşağı süzdü.
Sonra masanın önündeki koltuklardan birine oturdu.
“Demek…” dedi.
“Sen Gurur’un karısısın.”
Omuz silktim.
“Öyle.”
Kadın hafifçe güldü ama o gülüşte sıcaklık yoktu.
“Garip.”
Kaşımı kaldırdım.
“Ne garip?”
“Gurur’un evlenceğini hiç düşünmemiştim.”
“Neden.”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Bilmitorum soğuk biri konuşmaz gülmez sadece işine odaklı”
Birkaç saniye düşündüm.
“Bu evlenmeyeceği anlamına gelmiyor.”
Kadın dudaklarını birbirine bastırdı.
"Hem lara nerede onunla sevgiliydi"
"Bilmem" dedim
Sanki başka bir şey söylemek istiyordu ama kendini tutuyordu.
Sonra tekrar bana baktı.
“Ben Ece.” dedi.
“Suay Alazkıran.”
Alazkıranı daha bastırarak söylemiştim
Başını salladı.
“Ben Gurur’la uzun zamandır çalışıyorum.”
“Anladım.”
“Onu iyi tanırım.”
Bu cümleyi söylerken gözlerini üzerimde biraz daha uzun tuttu.
Sanki bir şey ima ediyordu.
Ama ben sadece gülümsedim.
“İyi.” dedim.
Bir an sessizlik oldu.
Kadın bakışlarını yüzüğüme kaydırdı.
Sonra tekrar gözlerime baktı.
“Onu ikna etmek zor olmuştur.” dedi.
“Gurur kolay biri değil.”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Beni ikna etmek de kolay değildi.”
Kadın bir saniye dondu.
Sonra kısa bir kahkaha attı.
Ama o kahkaha biraz gergindi.
Tam o sırada kapı tekrar açıldı.
Gurur içeri girdi.
Bakışları önce kadına, sonra bana kaydı.
Kaşları hafifçe çatıldı.
“Ece.”
Kadın ayağa kalktı.
“Toplantıya gelmeni bekliyorlar.”
Gurur başını salladı.
“Geliyorum.”
Ece kapıya doğru yürüdü.
Ama çıkmadan önce bana son bir bakış attı.
Sonra kapı kapandı.
Oda tekrar sessizleşti.
Gurur bana döndü.
“Bir şey söyledi mi?”
Omuz silktim.
“Yok.”
Sonra gülümsedim.
“Senin zor biri olduğunu söyledi sadece.”
Gurur birkaç saniye bana baktı.
“Yanlış değil.” dedi.
Ben de koltuğa yaslandım.
“Bence de.”
Ama o anda aklımdan geçen tek şey şuydu:
Ece’nin Gurura bakışları ve ondan hoşlandığı
Hiç hoşuma gitmemişti.Evli bir adamdanmı hoşlanıyordu hadi evli olduğunu bilmiyordu ama sevgilisinin olduğunu biliyordu kendi ağzıyla söyledi herşey saçmasapandı içinde olduşum hayat bile.
Gurur dosyaları masasına bıraktı.
Ben hâlâ koltukta oturuyordum. Ayağımı diğerinin üzerine atmış, camdan dışarı bakıyordum.
“Toplantın bitti mi?” diye sordum.
“Şimdilik.” dedi.
Sandalyeye oturup bilgisayarını açtı.
O sırada kapı tekrar tıklandı.
“Gel.” dedi Gurur.
Kapı açıldı.
İçeri genç bir adam girdi. Elinde tablet vardı. Ama beni görünce bir an durdu.
Sonra gülümsedi.
“Merhaba.” dedi bana.
Başımı hafifçe salladım.
“Merhaba.”
Adam Gurur’a döndü.
“Raporları getirdim.”
Gurur başını salladı.
Adam masaya doğru ilerledi ama gözleri arada bana kayıyordu.
Sonunda dayanamadı.
“Şirkette yeni misiniz?” diye sordu.
Gurur’un klavyede duran eli bir an durdu.
Ben omuz silktim.
“Hayır Bugünlük Gururla geldim.”
Adam gülümsedi.
“Tanışabiliriz diye düşündüm.”
Tam adımı söyleyecektim ki Gurur’un sesi geldi.
“Soğut.”
Adam Gurur’a baktı.
“Efendim?”
Gurur sandalyesinde arkasına yaslandı.
Bakışları ciddi bir şekilde adama kaydı.
“Raporu bırak.” dedi.
“Ve işine dön.”
Adam bir an afalladı.
“Tabii…”
Dosyayı masaya bırakıp hızlıca çıktı.
Kapı kapanınca odada kısa bir sessizlik oldu.
Ben Gurur’a döndüm.
“Biraz sert olmadı mı?”
Gurur bana baktı.
“Hayır.”
Kaşımı kaldırdım.
“Adam sadece merhaba dedi.”
“Gördüm.”
Gurur birkaç saniye sustu.
Sonra ayağa kalktı.
Masadan çıkıp bana doğru yürüdü.
Ben hâlâ koltukta oturuyordum.
Önümde durdu.
“Suay.”
“Hm?”
“Elini ver"
elini uzatıp benimkini tuttu.
Parmaklarının arasındaki yüzüğü döndürdü"
Elimi bırakmadı.
“Benim karım olduğunu görsünler.”dedi
Bir kaç saniye yüzüne baktım sonra ona uyum sağlafım ve el ele çıktık şirketten.
Daha ilk günden kıskançlık vakası yaşamıştık buraya gelmemem daha iyi olacaktı. Beni Suay olduğumdan veya sevdiğinden değil karısı olduğumdan dolayı kıskanıyordu
Yani sanrım
𑁤