ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

10. bölüm / 16

8.BÖLÜM: "İLK"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 8.BÖLÜM: "İLK"

Yaralarımız; bizi ayakta tutan yegane şeydir. Peki o yaraların kalbimizde bıraktığı derin izler? İşte o izler silinmesi mümkün olmayan yegane şeydir. İzlerimiz; bizi güçlü tutan, ayakta dimdik durmamızı sağlayandır. Kimse kimsenin izlerinin nedenini sormasın çünkü; herkesin vardır bir yarası.Unutamadığı... Silemediği...

- .ೃ࿐ -

Orta okuldaydım. Aynı sınıfta olduğum bir kız vardı. Dış görünüşü yüzünden hep alay konusu olan bir kızdı. Dış görünüşü çirkin olsada içi tam tersiydi. Bu yüzden hep dışlanmıştı. Çirkinsin diye dışlarlardı hep. Uzaktan izlerdim onu. Okuldakilerin aksine dış görünüşünden değil. Nasıl yaklaşacağımı bilmediğimden.

Bir gün cesaretimi toplayıp yanına gitmiştim. Herkes onu yanından kovarken yanına gitmem şaşırtmıştı onu. Tereddüt etmişti başlarda. Sonradan iyi anlaşmaya başlamıştık. İlk defa bu kadar mutluydu. Bir arkadaşı olmuştu.

Günler geçtikçe daha çok sevmiştik birbirimizi. Benim de arkadaşım olmuştu uzun zamandan sonra. Nedeni ise babamdı. Ona göre ben ağa kızıymışım. Herkesle arkadaş olamazmışım. Başlarda korktuğumdan hep uzak durmuştum diğer çocuklardan. Ama onları birlikte oyunlar oynarken görmek hep imrendiğım bir şeydi.

Okuldaydık. Dersimiz bedendi. Bir gün bende onlarlarla oynamak için gitmiştim yanlarına. Babam görmez beni diye kendimi inandırıyordum. Beklediğimin tersine babam ögrenmişti. Ve ben o günün akşamı sabaha kadar dışarda kalmıştım. Yağmurlu akşamdan hediye olarakta hastalanmıştım. Ateşim vardı.

Buna rağmen o gün orda onlarla oynamak çok güzeldi. Zerre pişman olmamıştım. İyileşir iyileşmez yine okula gitmiştim. Babamın uyarılarını dinlememiştim. Bir kere almıştım oyunun tadını. Bırakmak istememiştim. Bırakmadımda. Sonucunun bu kadar ağır olacağını bilmeden mutlu mutlu oynamıştım.

Atımı almıştı benden.

Çok yalvarmıştım babama. Geri getirsin diye. Getirmemişti. Arkadaşlarımla oynamam yasaktı. Oynamıştım.Bir çocuğun bildiği tek şeyi elinden almıştı Berham Demirhan.

Atım yok diye yemeden içmeden kesilmiştim. Yemek yemek gelmiyordu içimden. Bu babamın umrunda bile değildi. Ama başka birinin umrundaydı.

Tek ailem olan abimin.

O halime daha fazla dayanamamış babamla konuşmaya gitmişti. Atımı geri getirme karşılığında yemeğimi yemem konusunda anlaşmıştık. Babamın yanına gidip konuşmuştu Yaman abim. İsteğini geri çevirmemişti Berham Demirhan. Oğlunun istediği gibi getirtmişti atımı. O gün çok mutlu olmuştum. Mutluluğum abimide mutlu etmişti. Atım gelen kadar yemeği kendi elleri ile yedirmişti bana.

Tabi babamın son uyarılarısını dinlemek zorunda kalmıştım. Bu sefer aynı hatayı yaparsam olacakları anlatmıştı babam.

Dinlemiştim artık onu. Atımı benden almasın diye her dediğini yapıyordum. Biliyordu beni neyle vuracağını. Arkadaş ortamından uzak durmuştum ondan sonra. Ta ki ilk okuldan orta okula kadar.

Alay ettikleri, dışladıkları, yanlarından kovdukları kızı kendime arkadaş edinene kadar. Ona acıdığımdan değil ya da üzüldüğümden de değil. Onu anladığımdan.

O ana kadar hep babam istediği için arkadaşım olmamıştı. Çirkin diye alay ettikleri kızla arkadaş olmuştum. Bu süreçte hep babamdan gizlemiştim. Arkadaşımı kaybetmek istemiyordum. Atımı da kaybetmek istemiyordum. En iyisinin bunu babamdan gizlemek olduğuna karar vermiştim.

Sakladım da.

Okuldaki bir kız ona zorbalık yapana kadar. Herkes öyle üstüne gidiyordu ki dayanamamıştı. Gitmişlerdi artık. Ailesiyle beraber başka bir şehire taşınmışlardı. Ne kadar incindiyse benimle veda etmeden gitmişti. Çok kızmıştım ona. Sırf yüzünde lekeler var diye kaçmıştı. Çok saçma geliyordu bana.

Biri ona çirkinsin dedi diye kaçtığına çok sinirlenmistim. Şimdi anlıyordum onu. Bir insan yaşayamadığı bir duyguya dışardan yorum yapması kolay.

Yaşanılanı yaşamadan anlayamazsın.

Adar'ın karşımda bana sarf ettiği bu kelimeler beni kendime getirmişti. 'yaralarınla daha çirkinsin.' Şimdi daha iyi anlıyordum onu.

Çirkinsin diye alay ettikleri kızın yaptığını yapmak istiyorum. Kaçmak istiyorum. Yok olmak istiyorum. Dilinden dökülen kelimelerin bir zehir misali batması yok olma isteğimi körüklüyordu.

Nefret ettiğim insanın bile bu söyledikleri acıtıyordu. Diğer tüm yaşadıklarım kadar acıtmamıştı belki ama hangi kadın yaralarıyla daha çirkin olabilirdi ki. Hiç bir kadın bu ağır cümlelerin altında kalmamalıydı. Bu kadarını hiçbir kadın hak etmiyor. Tıpkı benim gibi.

Güçsüz değil tam tersi daha güçlü duracaktım karşısında. Başım dik, gözlerim meydan okurcasına bakıyordu yeşilin en soğuk irislerine.

"Yaralarım bu kadar çok mu batıyor sana Çağan Adar Karadağ."

Sesim beklediğimden de fazla cesurdu. Zira karşımda sert çehresiyle duran adam için bu sözleri sarf etmek cesaret isteyen bir eylemdi. Bunu o da fark etmiş olmalı ki tek kaşı havaya kalkmıştı.

Nedensizce bir süre daha birbirimize baktık. Yeşilleri yüzüme baktı. Bir şeyler arar gibi baktı. Ama yüzündeki duygusu biran olsun değişmiyordu. Duygusuz gibi bakıyordu.

Beni bu kadar yakından incelemesi beni rahatsız etmişti. Birkaç adım gerileyip rahatsızlığımı belli ettim. O da bunu anlamış olacak ki bana dikkatlice bakışı son bulmuştu.

Her zaman bağırarak konuşması yerine daha sakin konuşuyordu artık. Ama sertliğinden gram eksilmemişti.

"Yaralarından çok acıların batıyor Arin Demirhan."

İyi anlamda mı söylemişti kötü anlamda mı söylemişti anlamadım. Bunu sorgulayacak değildim zaten.

"Sebep olduğun acılarım mı?"

İkimizde ne sakindik ne de birbirimize bağıracak kadar yükselmiştik. Konuşarak canımızı sıkıyorduk sadece.

"Acılarının sebebi ben değilim. Hiç kimse durduk yere can yakmaz Demirhan kızı. Bunu sakın unutma."

Nefreti yüzünde belirirken bana mıydı olan nefreti başkasına mıydı bilmiyorum. Bana bakarken başkasına bakıyormuş gibi hissediyordum. Nefret ettiği kişi geliyordu sanki.

Hem 'hiç kimse durduk yere can yakmaz' dediği ne anlama geliyordu? Ben mi yakmıştım canını? Bu mümkün değildi. Daha önce görmediğim bir adamın canını nasıl yakmış olabilirim ki.

Bilmece gibi konuşup kafamı karıştırmaktan başka hiçbir şey yapmıyordu. Ne var yani doğru dürüst anlatsa. Beni bilinmezliklerin ortasında bırakıyordu böyle konuşarak.

Bu tartışmaya bir son vermek adına geri çekiliyordu ki konuşmamla bu girişimi yarıda kaldı.

"Neden bu kadar nefret dolusun? Ben mi yaktım canını? Bu yüzden mi bunca acıyı çekiyorum?"

Nefret dolu bakışları yok olurken yerine sert ifadesi gelmişti.

"Kimse benim canımı yakamaz. Buna cüret edenler ise artık yoklar. Yok oldular." Biraz bekledikten sonra seri katilleri aratmayan bir ifade ve sesle sözünü tamamladı. "Bir kişi hariç."

Bir insan öldürecek kadar soğuk kanlı olması beni ürkütüyordu. Gözündeki tehlike, karşısındaki insanı 'öldür artık beni' diye yalvartacak cinstendi.

Korkumu gizlemek adına konuyu değiştirtirdim.

"Gitmek istiyorum."

"İzin vermiyorum."

"Neden?"

"Bir nedene ihtiyacım yok. Karım yanımda kalacak o kadar."

"Hiçbir şeyin değilim."

"Karımsın."

Her soruma hızlı cevap vermesi başka ne soracağımı düşündürüyor. Beni babamın önüne atıp 'Onunla işim bitti,' diyen o değilmiş gibi konuşması daha fazla öfkelenmeme neden oluyordu. Sahi babam benim evden kaçtığımı anlamıştır. Niye hala ortalıkta yoktu. Beni gördüğü yerde öldürecek adam ortada yoktu. Şaşırtmıştı.

Tekrar Adar'ın söylediklerine odaklandım. Hayatımı mahveden adam bana sen karımsın diyor. Kimin günahını aldım da bu manyak adamı karşıma çıkarmıştı. Kime ne yaptıysam çok büyük bir ah aldığım kesindi.

Acaba ona manyak dediğimi bilse benide öldürür müydü? Kesinlikle evet. Bunu bilmese benim için daha iyi olur. Aksi halde tahtalı köyü boylardım. Adamda katilleri aratmayacak bir tehlike seziyordum.

"Bu yüzden babamın önüne atıp yalan yanlış şeyler söyledin di mi?"

Bunu beklemiyor olacak ki bir kaç saniye boş boş baktı. Bakar tabi. Beni bıraktıktan sonra arkasını dönüp gitmişti.

Vicdansız manyak.

Konuşmayacağını anladığımda dönüp gitmek istedim. Ama bu manyak adamın beni bırakmaya pek niyeti yoktu. Karşı çıksam ne kadar az hasarla çıkardım orasıda muamma. Yukarı da çıkmak istemiyordum. Onun dediğine gelmek çok zoruma gidiyor artık.

"Gidemiyorum yani?"

Son kez şansımı denemekte fayda vardı. Bir umut kurtulmak adına her şeyi deniyordum. Soruma kaşlarını kaldırıp gidemiyeceğimi tekrar etmiş oldu. Ama benimde pes etmeye pek niyetim yoktu. Belki çok konuşup onu daraltırsam beni bırakırdı.

Adar'dan kurtulmak için bulduğum bütün yollar bana mübah geliyor.

"Burada kalacaksam bana kıyafet lazım. Hiç kıyafetim yok."

Anında cevap verdi.

"Bulunduğun odada kıyafet mevcut."

Şaşırdım. Kendimi toplamak amaçlı hemen şaşkın ifademin yerine düz bir ifade takındım.

"Bir kaç elbiseyle geçinemem."

"İki yıllık alışverişten kurtuldun. İstediğin kadar kıyafet, elbise gereken herşey dolabında var. Yok yetmez diyorsan söyle aldırırız."

Yuh. Ne çeşit bir psikopat bu acaba. Hem yıllarca burda kalmaya niyetim yok benim. İlk fırsatta kurtulmam gerekiyor. Ama bunları o bilmeyecek.

"Çok yemek yerim ben. Her saat başı yerim. Acıkınca sinirli olurum ve yemek yapamayacağıma göre burda kalamam."

Cevabı geçikmedi tabi. Hemen başka bir çözüm sundu beyefendi.

"Evde yemek yapan biri var. Ayrıca-" dedikten sonra beni değişik bir şeymişim gibi süzüp konuşmasına devam etti." Sende hiç sinirli bir tip yok. Senden olsa olsa elinden muzu alınmış maymun olur."

NEEEE!!!!

O bana maymun mu demişti? Şaşkınlıktan bir süre aval aval yüzüne baktım. Bunu gerçekten beklemiyordum. Yemek yemediğim zamanlarda sinirli olabilirim ama kessinlikle elinden muzu alınmış maymuna benzemiyordum. Yani abim bana böyle bir şey söylememişti.

"Sen önce kendine bak. Her ağzımı açışımda kulağımın dibinde kuyruğuna basılmış kedi gibi bağırmaktan başka hiçbir şey yapmıyorsun."

Allah'ım ben ne dedim. Manyak bir adama söylenecek sözler miydi bunlar. Dilimi eşek arısı soksaydı da bunları söylemeseydim.

Adar'ın tek kaşı havaya kalmıştı. Bu da bunları beklemiyor olduğunu gösteriyordu. Beklemez tabi. Ben de bunları söylemeyi beklemiyordum. İçime cesaret tohumları kaçmış olmalı. Yoksa bunları söyleyemeyecek kadar yaşamayı seviyordum. Tabi bu aralar sevdiğim pek söylenemezdi ama ölmek için çok gençtim. Ne olursa olsun yaşamam gerekiyordu. Öleceksem de bunu bu adamın elinden istemiyordum.

Adar'ın yüzünde buram buram tehlike varken üzerime gelmesi kalp sıkışmasından öteki dünyaya gideceğimin habercisiydi. Üzerime gelirken ki adımları yavaştı. Şu an yüzümün korkudan bembeyaz olduğuna kalıbımı basardım.

"Ne dedin sen?"

Valla bir şey demedim. Demeyi çok isterdim ama dilim dönmüyordu. Konuşmayı unuttum o an. Her adımında daha çok yaklaşıyordu bana. Dik durup' kuyruğuna basılmış kedi gibi bağırıyorsun' demek vardı. Ama çok korkuyordum. Öleceksem de cesur bir şekilde ölmek istemiyorum. Buna hazır değildim.

Sırtımın çok az bir mesafeden sonra duvara yapışacağını bildiğimden hemen konuşmaya başladım. Tabi buna konuşmak derlerse.

"Bi-bir şey demedim. Sen n-ne duydun ki."

Normalde konuşurken zorlanırdım birde dur durak bilmeden üstüme gelmesi konuşma yetimi tamamen kaybetmeme neden oluyordu.

"Hiç duymamam gereken şeyler. Yanlış kişiye yanlış yerde. Sence de fazla cesur değil misin?"

Yürek yediğime göre.

"Ben yukarı çıkayım. Bir sürü işim vardı."

"Bir adım daha atarsan bedelini ödersin."

Tam arkamı dönüp odaya koşuyordum ki Adar'ın itiraz istemeyen sesi kulağımı doldurduğunda mecbur olduğum yerde kaldım. Yavaş ve korkak hareketlerle ona döndüm. Aramızda iki adımlık mesafe vardı. O da olduğu yerden dikkatle bana bakıyordu. Ama benim için bir bombanın yanında durmak kadar tehlikeliydi ve korkutucuydu.

Kaçmaya çalışsam daha bir adımımda beni yakalardı. Elimden gelen tek şeyi yapmaya başladım. Kurtuluşum için dua etmek. Kabul olmasını dilemekten başka çarem yok gibi duruyordu.

"Ben bir şey söylemedim ki. Galipten sesler duymaya başladın sanırım. İyisi mi sen git bir kendini okut. Hatta dur. Benim tanıdığım bir kadın var çok güzel üfler. Seni de bir üflesin. Hiç bir şeyin kalmaz. Garantisini veriyorum bak."

Korkudan saçmalamam had sayfayı bulmuştu. Yoksa Adarın bana sen mal mısın bakışlarını atmasının başka açıklaması olamazdı.

"Saçmalamayı kes. Konuştukça saçmalama seviyen artıyor. Yok kesmem diyorsan şimdiki cezadan daha ağır bir ceza alırsın."

"Ne cezası? Ne oldu ki? Neden ceza alıyorum durduk yere?"

Küçük bir adım atıp konuştuğunda ses tonunda artık susmazsan öleceksin der gibi çıkıyordu.

"İstersen neden ceza aldığını söyleyeyim ama bu senin açından hiç iyi olmaz."

Daha fazla konuşmasına izin vermeden söze girdim.

"Cezam ne? Hemen ver. Kesin hak ettim."

Tabi ki hak etmedim. O da bana laf sokmuştu. Şimdi kalkıp bunları ona söylesem kim bilir ne yapar bana manyak herif. En iyisi şimdilik sessiz kalmak. Diğer türlü neler yapacağını kestiremiyorum.

"Bu kadar istekli olduğunu bilmiyordum. Öğrendiğim iyi oldu. Daha sık tekrar ederim."

Görende beni ceza hastası sanır. Korkudan konuşamıyoruz diye bunlarda yapılmaz ki. Az insaf. Gerçi insaflığı bu adamdan beklemek salaklıktan başka hiçbir şey değil.

"Evi görüyor musun?" Deyip gözleriyle evi gösterdi. Bende saf saf evi inceliyordum. Nasıl görmem. Bütün sülalemi toplasam kalacak kadar büyüktü. Acaba bütün evsizleri toplayıp buraya getirsem ne olurdu. Bu fikri düşündüğümde yüzümü anında buruşturup fikri zihninden kovdum.

Şu dünyada yapacağım en büyük günah masum insanları Adar gibi canavar bir adamın evine getirmek olur. Zavallı insanlar ona her baktığında arkalarına bakmadan kaçarlardı. Bu kadar büyük yükü taşıyamazdım. Ben bunları düşünürken Adarın keskin ve sert sesiyle kendime gelip ona baktım. "Bütün evi dip köşe temizleyeceksin. Etrafta tek bir toz dahi görürsem işte o zaman gerçek bir ceza ile tanışırsın. Ve inan vereceğim ceza bu verdiğimki kadar basit olmaz."

Ağzım açık söylediklerini dinledim. Bir Adar'a bir de eve baktım. İşte şimdi bittim.

"Ne?! Ben nasıl temizleyeyim bu evi?" Tekrar eve bakıp Adar'a döndüm. "Pardon bu eve 'ev' demek büyük ayıp olur." Dediklerimi umursamadı bile."İki saat. Tam iki saatin var. Döndüğümde bitmiş olsun."

Cevap vermemi beklemeden arkamda duran dış kapıdan çıkıp gitti. Bakışlarım evi bulduğunda çocuk gibi oturup ağlama isteği oluştu içimde. Ev iki katlı olmasına rağmen her odası iki odaya bedeldi. Göründüğünün aksine ev tertemizdi. Sırf canımı sıkmak için yapmadıysa bir şey bilmiyorum. İstediği oldu beyfendinin çünkü şu an ayaklarımı yere vura vura temizlik malzemelerini aramaya koyuldum. İki saat sonra her yerimin acılar içinde bulacağımı bile bile gittim.

— Çağan Adar Karadağ —

Evden çıkıp arabaya ilerlerken göz ucuyla etrafa baktım. Korumaların hepsi yerinde duruyordu. Hepsi özel eğitimlerden geçmiş korumalardı. Ama benim için önemli olan sadık adamlar olmasıydı. İhaneti kabul etmeyen biriydim. Hepsi bunu bilerek burdaydı. Aksi takdirde ihanet ve sadakasizliğin bedelini nasıl ödeyeceklerini gözleriyle görmüştü hepsi.

Korumaların şefi Kerem beni gördüğü an hızlı adımlarla yanıma ilerledi. Kerem bu adamlarımın arasından en güvendiğim kişiydi. Sadakatinden asla şüphe etmezdim. Uzun zamandır yanımda çalışıyordu. Kimsesi yoktu. Otuz beş yaşlarında olmasına rağmen hayatında biri yoktu. Bu onun açısından iyi bir şeydi. Düşmanlarımız vardı. Ve hiç biri iyi niyetli değildi.

Bize dokunamayacaklarını bildikleri için zaaflardan vurmayı seviyorlardı. Kadın, çocuk onlar için fark etmezdi. Yeterki canları yansın düşüncesindeler.

Güçlü olmak istiyorsan zaafının olmaması gerekir. Olsa bile bunu kimse bilmeyecek. Kendimiz dahil.

Kerem yanıma ulaşınca ceketinin düğmelerini ilikleyip başını yere eğdi. Kerem'e güvensem de aramızdaki patron çalışan ilişkisi durumunu koruyordu. Diğer türlü araya duygusallık girerdi ve bu benim isteyeceğim son şey bile değildi.

Mantıkla hareket edenler hep daha üstün olmuştur benim gözümde. İnsanların mantıklarıyla hareket etmesi onları daha çok yıkılmaz yapardı. Duygusallık hayattaki en büyük mağlubiyettir. Duygular insanı yıpratır. Acı çekmesine sebep olur. Yani tüm olumsuzlukları barındıran duyguydu.

"Arabanız hazır Adar Bey."

Onun başı yerde eğik olmasına rağmen başımla onayladım.

"Her şey yolunda mı?"

"Evet efendim. Her şey istediğiniz gibi ilerliyor. Mekandaki adamımızla konuştum şimdi. Az önce mekana giriş yapmışlar."

"Güzel. Ben iki saat yokum.Gözün açık olsun."

Arabaya yaklaştığımızda durup Kerem'e baktım. Ben durunca başını kaldırıp bana baktı. Evi işaret ettim. "Adamlara söyle ben evde bile olsam içeri girmesinler bundan sonra." Başka bir şey söylemeden arabaya bindim. Arkamdan 'emredersiniz' dediğini duymuştum.

Arabayı çalıştırıp açılan büyük siyah kapıdan geçtik. Dikiz aynasından arkaya baktığımda diğer arabaların peşimden geldiğini gördüm. İhtiyacım olmasa bile gelmeleri gerekiyordu. Bizim gibi adamların bu tür saçmalıkları yapması hoşuma gitmese de zorunlu olan bir şeydi.

Gideceğim yeri hızlı gittiğimden yarıladım. Arabayı durdurup torpido gözünden silahımı alıp şarjörünü kontrol ettim. Buna bugün ihtiyacım olacaktı. Daha fazla oyalanmadan anahtarı üzerinde bırakıp arabadan indim. Arkamda arabalardan inmiş adamlarıma dönüp

"Siz burada bekleyin." Dedim ve hepsini arkamda bırakıp gideceğim yere büyük adımlarla yürümeye başlayarak.

Kumarhaneye gelmiştim.

Göz ucuyla etrafa baktığımda misafirlerimin boş gelmediğini gördüm. Birkaç itle kendilerini koruyacaklarını zannediyorlardı. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Onları koruyan itler de benimdi. Onları korumak için verdiğim korumalardı hepsi. Kendi patronlarına ihanet eden adamların benim yanımda yeri yoktu. Onlar da günü geldiği zaman yok olacaklardı.

Kapıda duran iki adam selam verdiğinde görmezden gelerek geçtim. Geçtiğim koridor hafif ışıklarla aydınlatılmıştı. Her ilerleyişimde biraz daha aydınlanıyordu. Koridorun sonuna geldiğimde merdivenleri hızlı adımlarla bitiriyordum.

Kimse yoktu. Geleceklerini bildiklerim için kumarhaneyi kapatmıştım. Merdivenleri bitirip masaların arasından hedefimin yanına ilerledim. Ve işte oradalardı.

Behram Demirhan ve Civan Duran. İki şerefsiz.

İçimde körüklenmeye başlayan nefreti bastırmak istesemde yapamıyordum. Tüm duygularımı kontrol edebilen ben, bu iki şerefsizi gördüğümde kendimle mücadeleye giriyorum. Her defasında kendimi zapt edebilmem oldukça zordu.

Nefretin büyüklüğünü bir nebze geçirebilsem belki rahatlayabilirim ama bu girişimim tam tamına on dokuz yıldır geçebilmiş değil. Berham Demirhan'a ne yapsam canını yakarım diye düşünüyorum. İki şey vardı. Biri Yaman Demirhandı. Diğeri canını bile vereceği mal varlığı. Bu iki şey bu adamın canını yakar. Bugün biraz can yakarak bu ateşi söndürebilirdim. İçimin soğumayacağını bile bile.

Kumarhanede yankılanan tek ses adım seslerimdi. Ayakta, arkaları dönük duruyorlardı. Kendi aralarında sesiz bir şeyler konuşuyorlardı. Konuşsunlar bakalım. Yanlarında tahmini on üç adam vardı. Hepsi de bana çalışıyordu.

Adamlardan biri yanlarına yaklaşıp geldiğimi haber vermiş olmalı ki ikisininde bakışları beni buldu. Ve gelir gelmez gözlerinde bana karşı sinir ve nefreti gördüm. Tıpkı benim onlara hissetiğim gibi. Ama bu duygulardan çok gözlerindeki korku hepsinden büyüktü. Duygularını saklamakta çok iyiler. Başkası görse ifadesiz olduklarını zanneder.

Duyguları saklamak konusunda tecrübe edinmiş biri olarak bunu benden saklamaları imkansız. Sadece birini saklayamıyorum.

Nefret.

Ne kadar çabalarsam çabalayayım asla gizliyemediğim tek duygum. Yaman'la iş için her buluşumuzda Behram Demirhan'la karşılaşmamız benim için zor bir süreçti. Onu her gördüğümde karanlığımın içinde gün yüzüne çıkıyordu. Tıpkı şimdi ki gibi.

Başında durdukları masanın yanına vardığımda adamlarımdan biri sandalyeyi oturmam için çekti. Beklemeden masanın başında bulunan sandalyeye oturdum. İşte şimdi başlıyoruz.

"Fazla beklettim mi?"

Yüzleri sinirden kızarırken zerre umursamayıp baktım cibiliyetsiz suratlarına. Sonrada tahammül edemediğim sessiz ama sinirli sesini işittim Behram Demirhan'ın.

"Ne yapmaya çalışıyorsun?"

Rahat bir tavır takınıp arkama yaslandım. Ayak bileğimi ayağımın üstüne atıp yanda duran sandalyenin üstüne elimi attım. Karşımda duran iki sinir küpüne diktim gözlerimi.

"Ne yapmışım?"

Elini yumruk yapıp sıkması daha fazla kudurduğunu gösteriyordu. Böyle devam.

"Bütün fabrikalarımı patlatmakta ne demek. Patlattığın fabrika ve şirket sayılarından haberin var mı?Üstüne elimde neyim var neyim yok kaybettim. Konak dışında elimde hiçbir şey kalmadı. Bunları senden başka yapacak kimse yok. Boşuna bilmemezlikten gelme."

Lafını bitirir bitirmez yanında duran zeka yoksunu konuşmaya başladı.

"Senin yüzünden battım ben. Varım yağum heba oldu. Hepsini sen yaptın. Sen yaptın lan di mi?"

Konuşmasını bitirir bitirmez belindeki silahı çıkartıp namlusunu bana doğrultu.
Sinirden ve korkudan ellerinin titremesini şimdi fark ediyordum. Aynı anda hem sinirli hem de korkuyor.

Tam bir korkağın yapacağı hareketler.

İstifimi bozmadan karşımda duran iki korkağa baktım. Ellerinde ne varsa hepsi gitmişti. Buna tabi ki ben sebep olmuştum. Asıl hedefim Behram Demirhan'dı ama yanında dolanan Civan itini gördüğümden beri o da Behram kadar nasibini alıyordu benden.

Behram Demirhan'ın elinde ne varsa artık yok olmuştu. Yaşadığı konak hariç. Civan Duranda onunla aynı durumdaydı. Yaşadıkları yer hariç hiçbir şeyleri kalmamıştı.

Kazandıkları paraların çoğunu bu kumarhaneden kazanıyorlardı. Benim kumarhanemden. Başladıklarında kazanmalarına izin veriyordum. Her kazandıklarını zannetiklerinde daha fazla hırslanıyorlardı. Hırsları bütün mal varlıklarını kaybetmelerine neden olmuştu.

Behram Demirhan'ın dışardan yasal olarak gösterdiği herşey benim iznim tarafından hepsi patlatılarak yok edildi. Geri kalanını kumarhanede kaybettikleriydi.

Bunları yapabilmem baya bir zaman almıştı. Hırslarına yenik düşmeleri fazla zaman almasada benim için sabırsız bir andı.

Şimdi yıkılışlarını görmek beni tatmin ediyordu.

"Nişanlanacağım kadını kaçırdığın yetmiyormuş gibi senin yüzünden bok çukuruna düştüm. Ne olduysa o kadın yüzünden geldi başıma."

"Kes sesini. Bir daha ağzından o kelime çıkarsa seni o bok çukuruna gömerim."

Sinirden gülmeye başladığında ifadesizce bakıyordum. Silahı elinde daha sıkı tutmaya başladığında gülen yüzü gitmişti.

"Kesmezsem ne yaparsın lan. Beni mi öldürürsün."

Bağırarak konuştuğunda içimde bir yerlerde sinir baş göstermeye başlamıştı.

"Biraz daha konuşmaya devam edersen bu isteğin şüphesiz karşılıksız kalmaz."

İçimdeki sinirin aksine sakin çıkan sesim olacakların habercisiydi. Ama karşımda sinirden yerinde durmayan Civan iti bundan bir haberdi. Bana o silahı kaldırması bile büyük cesaretti.

Cesaret aptalların işiydi.

Civan'ın tam tersi olan Behram bu olanları sessizce dinliyordu. İçinde kopan fırtınayı kimse görmüyor sanıyordu.Ben bilirdim. Herşeyini kaybetmişti. Behram gibi bir adam bunu kolay kolay hazmedemezdi.

"Sen beni öldüremez-"

Konuşamadı. Tek bir kurşun, sesini kesmesine yetti. Yere yığılan bedeni beni bir işkenceden kurtarmıştı. Alnından süzülen kan gri fayansları kırmızı rengiyle kirletiyordu. Elimdeki silahı önümde duran masaya bırakıp Behram Demirhan'a baktım.

Civanın bedeni ayaklarının ucunda serilirken geri sendelemek zorunda kalmıştı. Bakışlarını önündeki cesetten alıp bana çevirdiğinde yutkunmakta zorlandığı gördüm.

Etraftaki adamalar korkudan başlarını yerden kaldıramazken bana bakabilen tek kişi karşımda elinde tuttuğu tesbih tutuyordu. Titreyen elleriyle.

Civan'ın yaptığının aptallık olduğunu biliyor hatta bunu yapmasına izin veriyordu. Bunun olacağını biliyordu. Civan'ın öleceğini biliyordu. Ama onu durdurmak için hiç bir hamlede bulunmadı.

Yine şaşırtmamıştı.

"Eee nerde kalmıştık Behram Demirhan."

Sarsılmaz ifadesini korumaya devam etmesi gereksiz bir mücadeleden başka hiçbir şey değildi. Güçlü durmaya çalışması gülünç bir durumdu. Onun için bu kadar kolay olmayacaktı. Acı çekişini yavaş yavaş izleyecektim.

"Beni bu kadar kolay yıkamazsın."

Samimiyetten uzak alayvari bir gülüş peyda oldu yüzümde.

Kaybetmeyi kabul etmeyerek ezilmedigini göstermeye çalışıyordu. Ama nafile bir çabaydı. Parasız biri olarak fazla iddialıydı.

"Kaybettiklerin az geldi herhalde. Kalan konağıda alabilirim istersen."

Parmakları arasında tuttuğu tesbihi sıkmakatan kopmuştu. İpin içinden çıkan kehribar boncuklar her tarafa dağılıp yere düştü. Tesbihin yere düşerken ki sesi geldiğinde yüzüne bakmaya devam ediyordum.

"Hayatın yere dağılan tespih gibi olacak." Yerdeki boncukları gösterdim başımla. "Toplayanında olmayacak. Dağıldığın noktada nasıl acı çektiğini göreceğim ben Behram Ağa. Nasıl sen acımadan yaptıysan bende aynısını yapacağım sana. İşte o zaman kendin ölmek isteyeceksin. Aramızdaki tek fark bu olacak sen öldürdün ben süründüreceğim."

Yaslandığım sandalyeden doğrulup ellerimi masanın üzerinde birleştirdim.

"Yaptığının cezasını yaşayarak çekeceksin."

Yumruk yaptığı eli sıkmaktan sararmıştı. Bunlar daha başlangıçtı. Hayatını cehenneme çevirmeden bana huzur yoktu.

"Kızını aldım."

Konuşmadı. Öfkeyle baktı sadece.

"Almak gibi planların varsa hemen bu fikirden vazgeç."

Masadan öne eğildim.

"Ha yok ben rahat durmayacağım dersen bana uyar. İstediğin gibi keyfimi kaçır.Tabi cesaret edebilirsen."

Oturduğum yerden kalkıp sinirden kızarmış adamı arkamda bıraktım. Çıkışa ilerledim. Geldiğim koridorları geri yürüdüm.Kumarhanenin çıkışında duran iki adam yanıma geldiğinde arka tarafı işaret ettim.

"İçeriyi temizleyin. Diğerini bırakın gitsin. Takip edin. En ufak hareketinde bana haber verin."

Başıyla onayladı." Emredersin patron."Arabanın yanına ulaştığımda şoför kapısını açıp hemen arabayı çalıştırdım.

Şimdi diğer tutsağımla ilgilenme vaktiydi.

— Arin Demirhan —

"Burası da bitti."

Derin bir nefes alıp temizlendiğim televizyon ünitesinin üzerinden doğruldum. Elimi belime atıp sağa sola esneme haretleri yaptım. Sanıyorum artık belimi hissetmiyordum. Sanki ev değilde saray temizlenmişim gibi yorulmuştum.

Gücüm yetse Adar'a Türkiye'deki bütün tuvaletleri temizletirdim. Yerse tabi. Konuştuğu zaman nefes alsam suç işlemiş gibi hissetmem normal değildi. Adamın bir bakışı beni korkudan titretiyordu.

Ama ondan korkuyor olmam konuşmayacağım anlamına gelmiyor. Artık her boka ağlayan bir Arin değil, dimdik bir Arin var karşısında. Beni ezmesine hakaret etmesine müsaade etmeyiyecem. Ne var yani sert bakıyorsa. En fazla korkudan dilim tutulur. Olmadı beden diliyle konuşurum artık.

Etrafı göz atım. Oturma odasıda bitmişti. Pardon buraya oturma odası demeye bin şahit ister. Adam bir ev büyüklüğünde oturma odası var. Ama tek sıkıntı o da değil. Buradan daha temizleyemeye yetişemediğim odalarda vardı. Bir oturma odası neyine yetmiyorsa.
Oturmak için koltuğa yürüdüğümde tutulan yerlerime ağrı girmişti. İçimden Adar'a söve söve koltuğa oturdum.

Revamıydı şimdi bu bana.

Elimdeki bezi yanıma atıp arkama yaslandım. Daha kaç temizlenmemiş oda vardı acaba. Bütün odaları temizlemesemde olurdu bence. Her yeri kontrol edecek hali yoktu. Düşününce bu manyak adamdan her şey beklenirdi. Bütün evi temizlemedim diye bana kim bilir neler yapar.

"Yukarda bir şey kalmadı. Her yer pırıl pırıl Vallah."

Yaren'inyorgun sesiyle geldiği tarafa baktım. Evet kendisi bu koca sarayı temizlemede bana yardımcı oldu. Kendisine ne kadar teşekkür etsem az kalırdı.

Yaren Adar'ın çalışanıymış. Geçen bir ara eve gelirken kapıyı açan Yarendi. Ve ben o sıra kaçmam gereken bir adet hazır bombadan kaçtığım için onunla tanışma fırsatımız olmamıştı. Çok tatlı ve cana yakındı. Gelir gelmez bir şeye ihtiyacım olup olmadığını soruyordu. Bu konuda onu bir tık pişman etmiş olabilirim. Yanıma gelip kendini koltuğa attı. Başını koltuğun başlığına yaslayıp gözlerini kapattı. Bu da 'canım çıktı' profilini gösteriyordu.

Ev temizdi zaten. Yaren de daha dün evi temizlediğini söylemişti ama yapmak zorunda olduğumu söyleyip temizliğe yol arkadaşımla birlikte girişmiştik. Adar da sırf işkence için yapmıyorsa bende bir şey bilmiyorum. Gıcık adam.

"Çok teşekkür ederim Yaren ya. Sana da yük oldum böyle." mahçup sesimi duymuş olmalı ki bir gözünü açıp 'saçmalama' bakışı attı. " Bakma öyle. İlk tanışmamızda kendimle birlikte seni de yaktım." dediğim şeyle gözlerim irice açıldı. "Adar öğrenmez di mi? Baştan temizletir evi. Sana da ayrı bir takar. Niye yardım ettin diye seni kovmasın sonra. Ya benim yüzümden işinden olursan?" Ben Adar'ın öğrenmesi düşüncesi ile yanıp tutuşurken Yaren'in gülme sesiyle ona baktım.

"Merak etme Adar Bey hiçbir şey öğrenemez. Evde senden ve benden başka kimse yok. Ben zaten bunun için burada kalıyorum. Benim işim bu. Hem benim anlamadığım neden bütün evi sana temizliyor." Yaslandığı yerden doğrulup sorgular bakışlar atmaya başladı.

"Boşver ya." deyip kestirip attım. Nedenini bilmesede olurdu. Yaren de bunu umursamıyor olacak ki gerisin geri yaslandı. Biraz daha otururken aklıma gelen şeyle telaş içinde gözlerim saati aradı. Ve evet. On dakika kalmıştı. Evin çoğu bitmişti ama kalan bir kaç oda vardı. Adara içimden saydırarak bezi elime alıp ayağa kalktım. "Daha temizlenmemiş odalar var. Nasıl yetişecek hepsi ya." Ben isyanlarıma devam ederken Yaren'in sesiyle ona döndüm.

"Bitti sayılır. Bir iki oda kaldı. Geri kalanları ben dün temizledim zaten. Kimse girmediği için hala temizdir. Geri kalan iki odayı da bölüşürüz. İki dakikada hallederiz. "

Allah Yaren'i bana mucize diye gönderdi galiba. Bunun başka açıklaması olamazdı. Minnetle baktım ona. Karşılığında sıcak bir tebessüm aldım. Yaren üst katı bitirdiği için kalan alt kattaki odaları temizlemeye başladık. Bu temizliğin tek avantajlı noktası bütün evi gezmem olmuştu. Bu sayede evi görmüş olmuştm. Dezavantajlarına gelirsek say say bitmezdi. Bu yüzden bunları düşünüpte zaten yorgun olan bünyemi daha fazla yormak istemiyordum.

Girdiğim odaya göz gezdirdim. Pek bir şey yoktu. Oyalanmadan odayı temizlemeye başladım. Olmayan tozları aldım. Her yerin üzerinden geçip kuru bezle tekrar üstünden geçtim. Aynı işlemi tekrar yaptıktan sonra silinecek başka yer varmı diye baktım. Yoktu. Odalar temiz olduğundan fazla uğraştırmasada büyüklüğü büyük sorundu.

Yaren'e bakmak için odadan çıkıyordumki dış kapının açılıp kapanma sesi geldi. Korkuyla Yaren'in olduğu odaya koştum. Adar, Yaren'in bana yardım ettiğini bilmemeliydi. Hem Yareni zor duruma koymuş olurdum hem de bana patlaması kaçınılmaz olurdu. Yaren'in temizlediği oda benim temizlendiğim odaya yakın olduğundan hemen odaya girmiştim. Yaren de koltukların önünde duran masayı temizlerken gördüğümde yanına koştum. Elindeki bezi elinden kapıp yana çektim onu. Yarencim de sessiz girdiğim için beni görmemişti bu yüzden hafif ürkmüş bana şaşkın şaşkın bakıyordu. Kapıya bakıp Adar'ın gelip gelmediğini kontrol ettim. Sonra Yaren'e sessizce nedenini açıkladım

"Adar geldi sanırım. Bana yardım ettiğini görmesin." Şimdi sırası olmadığından kısa kestim. Şaşkınlığı gitsede ani çıkışımdan hala korkmuştu. Tam o anda Adar'ın kalın ve sert sesi odayı doldurdu.

"Yaren sen çık."

Yaren Adar'ı görür görmez başını aşağı yukarı salayıp " Tamam." deyip odadan çıktı.

Adar da kanepeye ilerlerken odayı gözleriyle tarıyordu. Kendini kanepeye bırakıp bana baktı. İçimden Yarenin bana yardım ettiğini bilmemesi için dualar ediyordum o sıra. Anlarmıydı ki? Yok yok anlamazdı. Allah'ım sen beni bu korkunç yaratıktan koru. Vallah bir daha kimsenin dedikodusunu yapmıyacağım. Hep Berfin yüzünden milletin dedikodusunu yapıyorduk zaten. Yoksa bana ne Necmiye teyzenin sahte altınlarıyla millete hava atmasından. İçimdeki duaları Adar'ın sesiyle yarıda bıraktım.

"Temizledin mi her yeri?"

Kekelememeye dikkat ederek konuştum.

" Evet. Her taraf tertemiz oldu." Elimle yerleri gösterip "Şuraya bal dök yala yani. O kadar temiz oldu." Ben anlatırken ciddi anlamda beni dinliyordu. Ama söylediği şeyle duraksamak zorunda kaldım.

"Yala o zaman."

Söylediği şeyin doğru anlayıp anlamadığımı bir kaç dakika düşündüm. Ciddi miydi? Bu adamın ciddi olup olmadığını hiçbir zaman anlayamayacağım galiba. Çünkü yüzünde hiç mimik oynamıyordu. Hala aynı şekilde bakmaya devam edince ne yapacağımı bilemedim. Gözlerim bir temizlenmiş yere birde Adarda gidip geliyordu.

"Ciddi misin?"

Aynı ifadesizlikle bakıyordu.

" Ben onu lafın gelişi söylemiştim. Ciddi değildim yani." Aynı şekilde bakmaya devam etti.

En iyisi topuklamak. Bu manyak adamın ne yapacağı belli olmazdı. Gerçek anlamda yerleri yalatabilirdi. Onda bu potansiyel vardı. Zaten bütün evi temizlememe rağmen kontrol etmeyip gelip benle uğraşması bunun en güzel örneği. Boşuna manyak demiyordum ben bu adama.

Konuşmadan kapıya yürüyordum ki sesi bu girişimime engel oldu.

"Nereye?"

"İşim bitti."

"Ben çıkabilirsin demedim."

Sinirim baş göstermeye başlayınca gözlerimi kapatıp derin nefes aldım. Elimdeki bezi sıkıp sinirimi birkaç saniye olsun dizginlemeye başladım.

"Ben senin emir kulun değilim. Benimle bu şekilde konuşmazsın." Dişlerimi sıkarak konuştuğumdan çenem biraz ağrımıştı.

Tek kaşı havalanmış ' öyle mi' dercesine baktı." Nasıl konuşayım seninle?"

"İnsan gibi konuşabilirsin mesela."

Beni başıyla onaylayıp etrafı inceledi. Her tarafa baktıktan sonra gözleri bende durdu.

"Peki. Şimdi bir konuda anlaşalım seninle." deyip onu onaylamamı bekledi. Bu hareketine şaşırsamda onayladım. " Ben seninle insan gibi konuşacağım sende bana dürüst olacaksın." Bu noktadan sonra sesi tehlikeli bir hal almıştı."Eğer tersini sezersem işte o zaman o zaman şimdiki halimi mumla ararsın." İfademi incelerken " Anlaştık mı?" deyişini duydum. Benden onay beklerken içimden geçen bin bir kötü seneryo bana hiç yardımcı olmuyordu. Şimdi neden böyle bir şey söylemiştiki.

İçime giren sıkıntı ve Adar'ın bana dikkatli bakması soğuk terler dökmeme neden oluyordu. Kabul edersem ayrı bir dertti. Etmesem bir şeyler döndüğünü anlardı. Belki de anlamıştı. Beni deniyor olabilirdi. Ne yapacaktım ben şimdi. En az hasarla çıkmam için birinci seçenek daha makul duruyordu. Hem dolaylı yoldan sorularını cevaplarsam yalan sayılmazdı. Ama karşımdaki adam bunu yemiyecek kadar zekiydi.

"Kabul ediyor musun?"

Her şey olacağına varır demişler. Bundan kurtuluşum yok gibi duruyordu. Onu ağır ağır onayladıktan sonra dik durmaya çalıştım. Ne kadar iyi olabilirsem artık. O da memnun olmuştu cevabımdan. Bu iyi bir hareket miydi bilmiyorum ama içimdeki sıkıntının git gide büyümesi iyi değildi.

"Otur karşıma."

Karşısındaki kanepeyi işaret etti. Gidip gitmemek arasında tereddütlerim vardı. Niye böyle davranıyordu şimdi. Bu hareketlerine bünyem alışkın değildi. Kafasını falan mı çarpmıştı acaba. Ya kafasını çarpmanın etkisiyle daha çok psikopat olduysa. Allah'ım normal haline bile yetişemiyorum diğer türlüsünü düşünemiyorum.

Ağır adımlarla işaret ettiği tarafa geçtim. Bu sırada onunla göz göze gelmemek için üstün bir çaba sarf ediyordum. Kanepeye oturur oturmaz gözlerimi yere diktim. Ne güzel temizlemiş Yaren yerleri. Parlıyor resmen. Acaba hangi deterjanı kullanmıştı. Bunu sonra soracağımı aklımın bir köşesine yazdım. Tabi burdan sağ salim çıkabilirsem.

"Yalan söylediğini anladığım an hiç iyi şeyler olmaz bilmiş ol."

Gözlerim benden bağımsız keskin yeşillerini buldu. Korkum kendiliğinden coşmuş giderken hareket dahi edemiyordum. Kalkıp gitsem bir şey olduğunu düşünürdü. Kalsam kendi ölümümü hazırlamış olurdum.

"Anladın mı?"

Gözlerim gözlerine hipnoz olmuş gibiydi. Şimdi ne derse onu yapamak zorunda olduğumu hissediyordum.
Tıpkı ağzımdan çıkan kelime gibi.

"Anladım."

"Kaçtığın akşam ne oldu?"

Ani sorusuyla hipnozdan çıktım. Yerine bir adet şaşkın Arin duruyordu. Kaçacağımı kimse bilmiyordu. Esma abladan başka kaçacağımı bilen yoktu. Aklıma gelen düşünceyle öğrenmesinden başka ihtimal yoktu. Ya konağa yerleştirdiği adamlarından öğrenmişti ya da her yere kamera taktırmıştı. Başka açıklaması olamaz. Gerçi kamera taktırsaydı sorduğu sorunun cevabınıda bilmiş olurdu. Birinci seçenek akıma daha çok yatmıştı. Zaten birinci seçenekler hep daha mantıklı olmuştur benim için. Yinede sormadan edemedim.

"Kaçtığımı nerden biliyorsun."

"Soruya soruyla karşılık verme."

"Bana emir verme."

Yavaştan sinirlenmeye başlıyordu. Bunu elini yumruk yapıp sıkmasından anlamıştım. Sinirlenirse sinrlensin banane yani. Oda bana emir vermesin.

"Bir kez daha sormayacağım. Kaçtığın akşam ne oldu?"

Her kelimeyi vurgulayarak anlatması okula yeni başlayan çocuklara harf ögretmek gibi hissettirdi. Ama bu adamdan bir tık korktuğum gerçeğini var sayarsak fazla kızdırmamalıyız. En azından hayatım için bunu yapmalıyım.

"Civan hayvanı geldi." Anlatmaya başlayacağımı anlamış olmalı ki yumruk yaptığı eli gevşemeye başlamıştı. " Beni öldürmek için yani." Olayları anlatınca yeniden yaşıyordum sanki. Civan'ın konağa girip bana silah çekmesi, hakkı değilmiş gibi benden hesap sorması, hakaret etmesi. Bunlardan beni en çok yaralayan babam olmuştu. Hiç değilse Civan gibi şerefsiz bir adamı bana tercih etmesi. İşte bu hazmedebileceğim bir şey değildi.

"Sonra ne oldu?"

Gözlerimin ıslanmaması için anlattıklarımı düşünmek istemiyordum. Ağlamayacaktım artık. Beni önemseyen insanlar için bir damla gözyaşı dökmeyecektim. Tamamen ifadesiz bakmaya başladım Adara. Hiç canım yanmıyormuş gibi. Tıpkı şimdi onun bana baktığı gibi. İfadesiz.

"Önce hakaret etti. Sonra silahını çıkardı. Vuracağı sırada Behram Demirhan geldi."

Yüzünde hiç duygu belirtisi yoktu. Bomboş bakıyordu yüzüme.

"Ne güzel işte. Kurtarmış sevgili kızını."

"Evet kurtardı ama beni değil. Civan'ı kurtardı." Yüzünde anlamadığını belirten ifade belirince anlatmaya devam ettim. " Civan'a, elini kana bulamaya değmez dedi." Yüzünde bir duygu belirtisi gelip geçti. Ya da ben öyle sandım. Bilmiyorum. Umursamadım, konuşmaya devam ettim. " Civan'ı ikna edip gönderdi. Sonra kendi silahını çıkardı. Ölmem gerektiğini söyleyip durdu." Bu noktadan sonra antamayacağımı anlayınca durup sakin nefesler aldım. Bu kadar zor olmamalıydı. Adar'a baktım. İfadesiz yüzü beni dikkatle izliyordu. Kendimden beklemediğim kadar duygusuz anlatmıştım şu ana kadar. Ama bundan sonrası için pek emin değildim.

"Sorun bittiyse gidiyorum."

Odaya çıkmak için ayaklanacağım sırada sesi buna izin vermedi.

"Ben bitti demedim. İkide bir gideceğim diye konuşup beni delirtme." Arkamı gösterip" Otur şuraya." demesi 'oturmuyorum' deme isteğimi artırıyordu. Ama malum korkum buna pek müsade etmiyordu. Benim suçum değil yani. Gerisin geri oturmak zorunda kaldım.

"Evinizde olduğum akşam."

Boş bakışlar attım. Anlamadığımı anlamış olacak ki anlayacağım şekilde hatırlattı sağolsun.

"Tuzlu kahve yaptığın akşam."

Normalde hatırladığım olay beni zaten utandırırken onun anlamlı konuşması beni yerin dibine sokmuştu. Ne var yani yanlışlıkla şeker yerine tuz koyduysam.
Misafir umduğunu değil bulduğunu içermiş.

Tamamen ifadesiz görünmek adına yüzüne baktım. Bir an önce gitmem gerekiyor bu adamın yanından. Bütün rezilliklermi ortaya saçardı bu gidişle.

"Eee ne olmuş o akşam?"

"Bende onu soruyorum. Ne oldu?"

Bu adamın ağzından lafı kerpeten bile alamaz. Ne diye doğru düzgün sormuyor ki. Ne sorduğunu bilmeden cevaplamamı istiyor. Herkesi kendi gibi zeki falan sanıyordu.

"Yalnız hatırlatırım ben Einstein değilim. Bir iki kelime verip gerisini getirmek gibi güçlerim yok benim. Ne sormak istiyorsan düzgün sor ki anlayabileyim."

"İlk defa doğru bir şey söyledin."

"Hangi konuda."

"Salak olduğun konusunda."

Sert bakışları şaka yapmadığını gösteriyordu. Zaten böyle bir tip şakanın ne olduğunu bile bilmez. Bir dakika. O bana salak mı demişti?

"Sen bana salak mı dedin?"

"Evet."

Geniş geniş konuşması ağzına çakmama neden olacaktı. Tabi ölmek istiyorsam bunu yapmalıyım. Şimdilik böyle bir isteğim olmadığından içimden sakin kalmak adına sayı saymaya başladım. Rahatlatır diyorlar. '1-2-3-4-5-6-7-8' yok olmuyordu. Sinnirden ani çıkışımı tutamadım.

"Bir daha bana salak dersen karşılığını alırsın."

Tek kaşı havaya kalktı.

"Denesene."

Nutkum tutuldu. Kendimi yokladım yapabilir miyim diye. Sonuç?

Hala korkuyorum.

Korkuyorsan ne diye kafa tutarsın ki. Hayır yani adam ya beni şuracıkta kesip biçerse. Etlerimi bütün hayvanlara yem diye verirse ne yapacam ben. Tersine gitmemek daha iyidir.

"Ne olmuş o akşam?"

Lafı değiştirmek iyi fikirdi. Ama aklıma takılan başka bir unsur vardı. Adar bana, babamın neden beni öldüremediğini sormadı. Ben sadece babamın bana artık ölmelisin deyişinden sonra anlatmadım. Niye devamını sormadığı merakımı alevlendirmişti.

"O akşam yüzünde yaralar vardı. Nasıl oldu?"

Dondum. Kelimenin tam anlamıyla donup kaldım. Yüzümdeki yaraları nerden görmüştü o? Makyajla yüzümdeki her şeyi kapatmıştım oysa. Yakından bakılsa bile zorla fark edilirdi. O da imkansızdı. Abim bile dibimde olmasına rağmen görmemişti.

O nasıl fark etmişti?

"Nasıl gördün?"

Derin nefes alıp bir kaç saniye gözlerini kapattı.

"Ben az önce sana ne dedim. Soruya soruyla karşılık verme. Bir daha tekrar etmiyeceğim."

İçimden sabır çeke çeke bekledim. Bu adam tam bir sabır testiydi. Şimdi karşılık versem bağırıp çağırması kaçınılmazdı. Düşününce gerçekten bu adam niye böyle oldu? Bu adamın normali bağırıp çağırmak yani. Kafasını çarptığına inanmaya başlıyordum. Doktora gitmesi şart.

Adar'a anlatmak için O güne gittim.Babama evlenmek istemiyorum dediğim için yediğim dayak. Babama o adam başka kadınlarla ilgileniyor dediğimde yediğim dayak. Doğruları söylediğim için yediğim dayak.

Adar'a baktım. Niye soruyordu bu soruları bana?Bunları öğrenerek eline ne geçecekti? Ne öğrenmek istiyordu? Ve neden yüzümdeki yaraları soruyordu?

"Anlatmak istemiyorum."

"İnsan gibi muamele görmek istiyorsan tersime gitme. Yok ben insan muamelesi görmek istemiyorum diyorsan benim için hava hoş. Bu kadar sakinlik benlik değil zaten."

Ondan ne şüphe.

"Seni ne ilgilendirir. Yara benim yaram. Yüzümdeki yaralarda benim, vücudumdaki yaralarda.

Sesimin yüksek çıkmasına mani olamamıştım. Ama bu da karşımdaki adam yüzündendi. Normal hayatımda pamuk gibi kızdım ben. Hayatıma girdiği andan beri bağırmaktan kendimi alamıyordum.

"Sesini kıs önce." Dişlerini sıkarak konuşması yerime sinmeme neden olmuştu. "Soracağım sorulara gevelemeden cevap ver. Bu seni son uyarışım." Bakışları beni delik deşik etmişti bu mesafeden."Ve biliyor musun? Ben hiçbir insana bu kadar sabır göstermedim. Hiçbir insanın beni bu kadar yormasına izin vermedim. Daha doğrusu beni yoracak kadar yaşama şansları olmadı." İşaret parmağıyla iki yana açtığı bacaklarına ritmik hareketlerle vuruyordu. Biraz bekledikten sonra bacağındaki ritim tutan parmağı durdu.

"İlksin."

Yutkundum. Ama yutkunuşum çok ağır gelmişti. Boğazımdan taş geçmişti sanırım. Ben resmen adamın beni öldürmesi için damarına basıyordum. Allahın sevdiği kulu olmak böyle bir şey miydi? Daha ölmediğime göre. Evet.

"Ne anlatayım?"

"O gün ne olduğunu."

Sıkıntılı nefesler aldım.

"Babama Civan'la evlenmek istemediğimi söyledim. O da izin vermedi tabi. Bende Civan'ın başka bir kadınla gördüğümü söyledim." O gün geldi aklıma. Restoranda olanlar girdi zihnime. Adar'ı ilk gördüğüm yerdi. "Restorantta onu başka bir kadınla görmüştüm. Telefon bahanesiyle masadan kalkmıştı. Bekledim. Bayağı bekledim. Gelmeyince bakmak istedim. Bir odaya girdiğimde gördüğüm manzara hiç iç açıcı değildi."

Anlatırken yüzünde herhangi bir ifade bulmak amacıyla yüzünü inceliyordum. Tabi ki de yoktu.

"Orada bütün gördüklerimi babama anlattım. Beni vermez umuduyla ama yanılmışım."

Gözlerim dolmasın diye gülümsemeye çalıştım.

"Direnişimin sonucu bu."

Babamın tokat atması bu anlattıklarımla yanağımda yeniden tokat atmış gibi sızı hissi uyandırdı. Elim refleksle yanağıma gidince başımı iki yana sallayıp o anı unutmaya çalıştım.

"Neden babana söylemek yerine abine söylemedin?"

Elimi yanağımdan çekip dik durdum. Canım beni düşünmeyenler için yanmayacaktı artık. Sesimde bana ayak uydurup dik ve duygusuz çıkmıştı.

"Civan'ın yediği haltları söyleseydim önce Civan'ı öldürürdü. Sonra babam tüm bunları biliyor diye tek kalemde silerdi onu. Belki daha fazlasını bile yapardı. Bilmiyorum. Yani abim benim yüzümden babamla araları kötü olsunlar istemedim. Hepsi bu."

Abimden bahsedince burnumun direği sızladı. Özlemiştim onu. Hadinden fazla hemde. Birkaç saniye görsem hıçkıra hıçkıra ağlardım. Biliyordum. Söz konusu abim olunca bende ki bütün kayışlar kopardı. O an kim ne der. Ne yapar zerre ilgilenmezdim. Bir abimi görürdüm.

Niye şimdi yoktu?

Düşünürsem ağlayacağımı bildiğimden düşünmemeye, aklımı başka şeylere yoğunlaştırdım. Gözlerimi etrafa gezdirdim. Oyalanacak bir şey aradım. Bulamayınca gözlerim Adar'la kesişti.

"Soruların bittiyse gidiyorum?"

Başka soru sorarsa bu sefer arkama bakmadan kaçacaktım. Bu ne ya. Ahirete geldimde sorguya mı çekiliyorum.

Biraz yüzüme baktıktan sonra gözlerini üzerimden çekti nihayet. Biraz daha baksa ' Hayırdır birader' deyip kroluğa geçiş yapacaktım.

"Bitti. Gidebilirsin."

Allah razı olsun ya.

Sen söylemesen anlamazdım. İçimdeki ses 'niye izin alıyorsun o zaman? deyince hak vermeden edemedim. Oturduğum kanepeden kalkıp yukarı çıkmak için çıkışa ilerledim. Kapıya ulaşınca kurtuldum diye çığlık atacakken bir şey engel oldu. Tahmin etmek pek zor olmasa gerek.

"Dur."

Ne var diye çığlık atmak istiyordum artık. Ondan bu kadar tırsmasam bunu yapardım. Zoraki bir sakinlikle arkamı yani ona döndüm. Ne istiyordu Allah bilir. Mahalledeki kadınların bile sorularına bu kadar maruz kalmadım. Bu nedir ya.

"Temizlik yorucu muydu?"

Bütün sinirim bu andan sonra kendini korkuya verdi. Niye sormuştu bunu durduk yere?

"Evet. Yani uçak getirsen çok rahat sığardı ev denilmeye bin şahit isteyen yere."

"O kadar yorulmaman gerekiyordu oysa. Yaren'in yardımıyla gayet iyi iş çıkarmışsın."

İşte şimdi bitmiştim.

Ani hareketle ayağa kalkıp bana doğru gelmeye başladı. Adımları yemeğine giden yırtıcı hayvandan farksızdı. Olduğum yerden kımıldamamak için kendimi zor tutuyordum. Ondan korktuğumu belli etmiyecektim. Aramıza az mesafe bırakıp durdu.

"Şimdi sana ne yapmalıyım?"

Başımı dik tuttup meydan okuyan gözlerle baktım. Bu harrketlerimi beklemiyor olacak ki dudak büktü 'vay be' gibisinden baktı. Adam haklı bende kendime inanamıyordum. Kendimden emin hareketlerim benim sonum olmasa bari.

"İnkar etmemen iyi. Aksi durumda daha fazla canın yanardı."

"Hiçbir şey yapamazsın bana."

Alaysı gülüşü göründü. Ama çok hafifti. Varla yok arasında gibiydi. Hatta samimiyetsiz olan görünmez bir gülüştü.

"Sence de yapamaz mıyım?"

"Yapamazsın."

"Bunu sana düşündüren ne?"

"Bana zarar verirsen abim seni yaşatmaz."

Ağzımdan çıkanlar benden bağımsızdı. O kelimeler kendiliğinden çıkmış gibiydi. Dilimden dökülenler bir insana hem bu kadar yakın hem de seni istemeyecek kadar uzak durabilir miydi? Durabilirdi. Bende tam bu anı yaşıyordum.

Abim bana bir zarar gelse eskiden olduğu gibi yakar yıkar mıydı? Bana zarar gelmesin diye gözünden sakınır mıydı? Tüm dünyayı karşısına alır mıydı yeniden? Canı pahasına korurmuydu beni?

"Abin senin yüzünden gitti. Sen onun için hayal kırıklığından başka hiçbir şey ifade etmiyorsun artık. Buna alışsan iyi edersin."

Hiçbir ceza bu kadar ağır olamazdı benim için.

♡...♡

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

562okunma 16beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…