Bölümler 16Şu an: 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"
- 1 ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri389 kelime
- 2 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER5.491 kelime
- 3 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"6.448 kelime
- 4 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"4.409 kelime
- 5 4.BÖLÜM: "YANGIN"8.831 kelime
- 6 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"5.797 kelime
- 7 6.BÖLÜM: "HİCRAN"7.034 kelime
- 8 7.BÖLÜM: "KÂBUS"6.204 kelime
- 9 8.BÖLÜM: "İLK"6.319 kelime
- 10 9.BÖLÜM: "ÖMÜRLÜK İZLER"6.880 kelime
- 11 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"6.562 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"7.290 kelime
- 13 12.BÖLÜM: "DENGESİZ"7.275 kelime
- 14 13.BÖLÜM: "BADEM ŞEKERİ"8.810 kelime
- 15 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"7.397 kelime
- 16 15.BÖLÜM: "HANÇER"13.634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Savaşmak mı yorar insanı yoksa
savaşmadan sana atılan darbelerin
geçmesini beklemek mi?"
━━━━━━━━✦❘༻𓂀༺❘✦━━━━━━━━
Hayatın birçok yüzüyle tanıştım. Yaşadıkça farklı yüzünü gördüm. Acısınıda, tatlısınıda. Kimi zaman çok mutlu olurdum kimi zaman çok yıpranırdım. Ama hep bir duygu içerisinde bulunurdum. Ne olursa olsun o anki bir duygubelirtilerim olurdu. Duyguları bu kadar yoğun hissetmem iyi mi bilmiyorum ama bazen hissetmeyi hissetmemeye tercih ederdim. Çünkü duygular insanların kalbinin bir köşesinde bulunur. Ve o duygu bazen hiç yapmamanız gereken şeyi yaptırır insana.
Hata yaptırır.
Kimisi için o hatalar pişman değilim dedirtecek kadar özel ve güzeldir. Herkesin sahip olamayacağı bir düşüncedir bu. Ama kimisi için keşke yapmasaydım ya da böyle olmasaydı düşüncesi olurdu. Hep içinde bir yerlerde bir keşke kelimesi geçerdi. Pişman olunmuş bir keşke. Ben hangi taraf olduğumu hiç bilemedim. Hala da bilmiyorum. Ama pişman olacağım bir şey yapmak hep korktuğum bir şeydi. Tıpkı şimdi babamın gönderdiği bir notla ayağına kadar gelmem gibi. Bir keşkem oldu. Hemde babam yüzünden. Hep olduğu gibi.
Babamın bana atacağı tokadı Adarın beni arkasına çekip önümde durmasıyla eli havada kaldı. Ama o tokat Adarın babamın elini daha havadayken engellmesi bir oldu. Herşey o kadar ani oldu ki ben sadece izlemek zorunda kalmıştm. Adar beni arkasına alır almaz babamın bana kaldırdığı eli engelledi. Ama şoka uğradığım şey bu değildi.
Adarın babamın elini kırmasıydı.
Adarın beni babamın zulmünden kurtarması beni şaşırtsada sonradan bunu yapma sebebinin bunu kendine yediremediğini düşünmek oldu. Çağan Adar Karadağ karısı olmuş kadına tokat yedi dedirtmezdi. Kendini düşünerek yaptı bu hareketi yoksa babamdan tokat yemem onun umurunda bile olmazdı. Daha düne kadar bana yapmadığı kalmayan adam bugün beni babamdan koruyordu. Aradaki çelişki çözülmesi zor bir düğümdü.
Babamın acı haykırışları konağı inletirken ben çıkamadığım şaşkınlıkla bakıyordum olanlara. Adar elini çeker çekmez babam,kırılmış elini diğer eliyle sıkmaya başladı. Canının yandığını alnındaki terlerden anlıyordum. Eli yavaştan morarması bunun en iyi kanıtıydı.
Acı çekmesi beni üzmesi gerektirirdi belkide ama bende o duygunun emaresi bile yoktu. Duygularım alınmış değildi. Sadece Behram Demirhana yoktu duygularım. Ben bunu geçte olsa anladım.
Behram Demirhan artık üzüleceğim bir adam değildi.
Ben belki iyi bir evlat olamadım. Belki hiç yararım dokunmadı bu ailaye ama bildiğim bir şey varsa oda Behram Demirhandan asla iyi bir baba olunmayacağıydı. Ona baba demek bile ağır geliyor artık bana. Baba kelimesinin hakkını vermiyordu.
Acı feryatları kulağımın içinde yankılanıyordu. Oysa o bu acılardan daha fazlasını yaşatıyordu bana. Abimi kaybetmeme neden olan Behram Ağa bu acıya bir ah bile etmemeliydi. Hayatımı alt üst eden adamın acı çekmesi beni mutlu etmemişti ama asla üzmedide.
Başkalarının yanında beni ezip hakaretler etmesi, karşısındaki bir yabancıymış gibi davranması artık beni zerre ilgilendirmiyor. Behram Ağa hak ettiğini yaşıyor.
"Bir daha elini karımın üstünde görmeyecem. Diğer türlü kırık olan sadece elin olmaz."
Sakin halleri korutucu duruyordu. Gözlerindeki nefret kendini aştıkça aşıyordu. Nefretin sınırı olmadığını ben Çağan Adar Karadağdan öğrendim.
Konağın girişinde duran birkaç adam Adarın hareketiyle babama yaklaştılar. İki adamda babamın iki kolundan tutup çıkarmaya başladılar. Behram Ağanın canı yanıyor olmalı ki tepki veremiyordu. Bende onun canının nasıl yandığına bakıyordum.
Adar'ın bakışlarını üstümde hissetmemle gözlerim refleksle onu buldu. Öfkeli hali beni ürkütürken ona bakmakta zorlanıyordum.
"Şimdi sana tek bir soru sorucam. Sende gevelemeden cevap vereceksin."
Gözlerim kaçırdım.
"Senin burda ne işin var?"
Başım yere bakarken cevap vermeye çalıştım.
"Ben şey-"
"Sen ne Arin?"
Aniden bağırmasıyla yerimde sıçrayıp ona baktım. Sinirli bakan gözleri konuşmama engel oluyordu. Gözlerim bulanıklaşırken kendimi güçlü tutmaya çalışıyordum.
"Ben annemden kalan emaneti almaya gelmiştim. Yani Behram Ağa beni çağırınca geldim. Ama başka bir niyetim yoktu yemin ederim. Sadece annem için gelmiştim buraya."
Adarın kaşları çatmış sorgular bir şekilde baktı.
"Behram seni nasıl çağırıyor buraya? Sana telefon verdiğimi hatırlamıyorum."
Gözlerimdeki buğulu görüntüyü silmek için elimle gözlerimi sildim. Şimdi ağlamanın sırası değildi.
"Ben odadayken biri not bırakmıştı."
Elini yumruk yapmıştı. Dişlerini sıkmaktan çene kasları atıyordu. Evinde casus olduğunu öğrenmesi onu olduğundan daha fazla öfkelendirmişti. Casus her kimse ben onun yerine korkuyorum artık.
"Madem notu buldun niye bana söylemedin."
Tane tane konuşuyordu. Bu kadar siniri nerden topluyorsa. Hayır yani konuşmaya da korkuyorum zaten.
"Sana söyleseydim gitmeme izin vermezdin."
"İzin vermeyeceğimi nerden biliyorsun?"
Ağzım açık ciddi mi diye baktım. İzin verirmiydi gerçekten?Bu kadar zahmete boşuna mı girdim ben.
"Nasıl yani? Kızmaz mıydın?"
Arkasını dönüp yanında duran sandalyenin başına yasladı ellerini. Kendini zor tuttuğu belliydi. Bana şuana kadar dayanması onun için büyük bir başarıydı. Adama çıt desen seni öldürecekmiş gibi bakıyor. Ama hala soruma bir cevap alamamıştım. Tam konuşmaya başlayacağım sırada dönüp bana baktı.
"Yaptığının bir karşılığı olmayacağını mı sanıyorsun?"
Korku bütün bedenime ince ince sızdı. Adarın bu halleri iyi şeyler olmayacağını tüm netliğiyle gösteriyordu. Tedirginlikten tırnaklarımı birbirinde sürtmeye başladım.
"Ne yapacaksın bana?"
İki elini birden siyah kumaş pantolonunun cebine koyup rahat bir tavır takındı.
"Sana dokunmam."
Söylediğiyle derin bir nefes alıp kendimi rahatlatmaya başladım. Bir şey yapmayacağının rahatlığıyla yüzüne baktım.
"Ama sana zarar veremeyecek olmam başkalarını öldürmeyeceğim anlamına gelmiyor."
Rahatlığın yerine giden korku geri geldi. Hemde daha fazlasıydı. Soğukkanlılığı tüylerimi diken diken etti.
" Ne demek istiyorsun?"
" Buraya tek başına geldiğini düşünmüyorum. Seni buraya kadar getirdiyseler sorumluluğu alarak getirmişlerdir."
Başımı iki yana sallayıp karşısına dikildim. Aramızda az bir mesafe vardı şimdi.
"Kimse getirmedi beni buraya. Kendim geldim. Kimse kaçtığımı bile görmedi. Kimsenin suçu yok."
Korkum kendini aşmış ne yapamam gerektiğini unutuyordu bana. Benim yüzümden onlara bir şey olursa kendimi asla affetmezdim. Başkalarının hayatını tehlikeye atmam en büyük pişmanlıklarımdan biri olacaktı.
"Bana yalan söylememen gerektiğini ne zaman öğreneceksin.?"
"Yalan değil lütfen kimseye bir şey yapma. Onların hiçbir şeyden haberi yok. Ben kandırdım onları."
"İyi ya. Seni ellerinden kaçırdıkları için bile onları öldürebilirim."
Yanağımdan süzülen yaşı elimin tersiyle sildim. İkide birde başımı olumsuz anlamda sallayıp duruyordum. Onu nasıl ikna edecektim bilmiyorum ama kimsenin benim yüzümden ölmesine müsade edemezdim.
"Tamam. Tamam. Bir daha böyle bir hata yapmayacağım. Lütfen onlara zarar verme. Söz veriyorum bir daha sözünden çıkmam. Ne istersen onu yaparım. Onların hiç suçu yok. Masum onlar."
Cıklayıp " Boşuna nefesini tüketme. Yalan söylediğini ikimizde biliyoruz. Sırf bunun için onları öldürebilirim. Ama onlar zaten seni buraya getirerek ölümlerini kabul etmişler." Dedi.
Yanaklarım sırılsıklam olmuş onu ikna etmeye çalışıyordum. Onun arkasını dönmesiyle " Yürü." demesi bir oldu.
Arkasından ona yetişmeye çalışırken hala ona kendimi inandırmaya çalışıyordum.
"Kimse bana yardım etmedi diyorum. Ben kandırdım onları. Birini öldürmen gerekiyorsa ben burdayım. Beni öldü-"
Aniden durmasıyla basım sırtına çarptı. Dengemi sağlayamayıp geri düşecekken kolumdan tuttu. Refleksle kollarından tutmuştum. Ani temasından dolayı irkilsemde şuan ki bakışı beni kendime getirtecek kadar sertti.
"Seni öldürmem. Ama bir daha böyle bir şey söyleyecek olursan etrafındaki herkesi öldürmek zorunda kalırım."
Neden beni öldürmeyeceğini bilmesemde sorgulamadım. Şuan kimseye bir zarar gelmeden bu işi haletmem gerekiyordu. Adarın beni dinlemeyeceğini biliyordum. Ama onları Adarın insafına bırakamazdım.
Ellerimi kollarından çektim. Oda beni bırakır diye düşünmüştüm ama düşündüğümün tersine kolumdan tutmaya devam etti. Arkasını dönüp arabaya ilerledi arkasından benide sürüklemeyi ihmal etmiyordu.
"Onlara dokunmayacaksın değil mi?"
Cevap vermeden yürüyor. Attığı her adım yeri inleten cistendi. Arabaya ulaşır ulaşmaz kapıyı açıp beni de içeriye fırlattı. Evet kelimenin tam anlamıyla beni arabanın içine fırlattı dağ ayısı.
Kapıyı öyle bir kapatı ki bir an kapının kırılacağını bile düşündüm. Güzelim arabaya işkence ediyordu resmen. Arabanın etrafından dönüp kendini yan koltuğa attı. Ben beni fırlattığından dolayı dağınık bir halde duruyordum. O arabayı çalıştırırken arabayı son gaz sürdü. Dik durup üstüme çeki düzen vermeye başladım. Gözünü yoldan ayırmadan sürüyordu. Şimdi onunla konuşmaya çalışsam durduk yere bela alırdım başıma.
Hızı artıkça artırıyordu. Maksadı beni korkutmak falan mı bilmiyorum ama ben arabanın hız yapma taraftarıydım. Ne kadar çok hızlanırsa hızlansın zerre etkilenmezdim. Tam tersine hoşuma bile giderdi.
Göz ucuyla bana baktığını hissetmemle onu biraz sinir etmekte sakınca görmedim. Zaten yedi yirmi dört sinir küpü biraz daha sinir olsa benim için iyi olur. Bütün sınırları zorlamam diğer insanları kurtarma ihtimalimi artırıyordu. Araba o kadar hızlıydı ki Adarı takip eden adamları bile gözden kayboldu.
"Bu kadar mı gidiyor bu araba? Kaplumbağa bile seninle yarışır."
Alaylı konuşmam üstelik rahat tavırlarım tek kaşının kalkmasına sebep oldu. Yüzü hala yola bakmasına rağmen yan profilinden fark etmiştim. Tabi belli etmeden. Asfaltlı yolda arabanın lastiklerinin yandığına adım kadar eminim. Önümüze çıkan her arabayı kıl payı kurtarıyordu. Kaza yapma olasılığı yüksekti. Ama bu konuda profesyonel olduğu belli oluyordu. Rahat tavrımı gördükçe daha çok hızlanıyordu. Hız sensörü zirveyi bulunca ağzımdan kopan kahkahayı tutmadım. Yemek hobimden sonra en sevdiğim aktivite buydu. Bunu Adar'da fark etmiş olacak ki hızı yavaşladı. İstediğimi elde etmiştim çünkü Adarın direksiyonu tutan eli beyazlamıştı. Gülüşümü bastırıp Adara baktım. Tam istediğim gibiydi.
"Niye yavaşladın ya. Ne güzel gidiyorduk."
Başını hışımla bana çevirip, "Şansını zorlama istersen." dedi.
Tabi ki zorlayacaktık.
"Zorlarsam ne olur?"
Gözleri yola sonra tekrar bana baktı. Yola dönüp aniden frene basınca öne savruldum. Daha ne olduğunu anlamadan kolumdan tutup yüz yüze gelememizi sağladı. Alnındaki damarlar kendini göstermeye başlamıştı. Ben nefes nefese kalmış ona bakıyordum.Ellerimi torpidoya yaslamasam kessin kafayı çarpıcaktım. Adam ciddi manada manyaktı.
"Sus. Susmazsan senin yerine başkaları zarar görecek."
Bu susmama yetti. Beni başkalarıyla tehdit etmesi elindeki en büyük kozu. Çünkü başka hiçbir şey susmama engel olamazdı. Sustuğumu görünce tatmin olmuş bir şekilde kolumu bırakıp yerinde dikleşti. Tam arabayı çalıştıracakken arabanın içini dolduran telefon sesi buna engel oldu. Telefonu eline alıp açtıktan sonra kulağına yasladı. Telefonu kulağıyla omzu arasında bırakıp arabayı çalıştırdı. Önce karşı tarafı dinledi.
"Tamam. Kimse kalmasın. Oradaki herkesin icabına bak."
Daha fazla konuşmadan telefonu eline alıp kapattı. İçimden kimseye bir şey yapmaması için dua ederken o yoldan başka bir yere bakmıyordu. Ağzımı açıp konuşacağım sırada
"Tek kelime bile duymak istemiyorum. Beni zorlamak istemezsin"dedi.
İstemezdim. Yoksa acısını benden değil başkalarından çıkarıyordu manyak herif. Konuşmayınca yandan bana bakıp tekrar önüne döndü. Eve gidince onu ikna etemeye çalışırdım. En azından kimseye zarar vermemesini sağlayana kadar.
Geçen dakikaların ardından evin kapısına yaklaştığımızda kapı açılıp arabayı park etti. Dikkatimi çeken şey burda duran eski korumaların değiştiğini görmek oldu. Arabadan inip herkesin değişip değişmediğine baktım. Hepsi değişmişti. Adar öbür kapıdan çıkıp evin yolunu tuttuğunda arkasından koştum.
"Eski korumaların nerde?"
Konuşmadan yürümeye devam etti. Daha hızlı yürüyüp önüne geçtim.
"Ne yaptın onlara?"
Bakışları elindeki telefondan ayırmadan yürüyordu. Bende geri geri yürümek zorunda kalıyordum. Cevap vermeyeceğini anladığımda yürümeyi bırakıp durmasını bekledim. O önünde dikilen beni görmezden gelip elindeki telefona bakarken yanımdan geçip gitti. Şuan yüzümün sinirden kıpkırmızı olduğuna eminim.
Bütün sinirimi ayaklarımı yere vurarak çıkardım. Oda kesmeyince etrafa bakındım. Taşlardan başka hiçbir şey göremiyince taşı alıp nereye atacağıma baktım. Kesinlikle Adarın olduğu tarafa atamazdım. O tarafı eleyip arkama baktım. Adarın arabasını gözüme kestirince yüzümde oluşan şeytani gülümsemeye engel olamadım.
Sinirimi ondan çıkaramıyorsam ona ait olanlara zarar verebilirim. Taşı havaya kaldırmamla tek gözüm açık bir şekilde hedefimi aldım. Nişan alıp taşı atmamla acı bağırış kulağımı doldurdu. Ne olduğuna bakmak için iki gözümü açtığımda iki elimle ağzımı kapattım.
Gözlerim kocaman olmuş olduğum yerde kalmıştım. Korku ve panik tüm bedenimi esir aldı. Adamın elini başına koyup bağırmaya devam edince ne yapacağımı bilemedim. Resmen adamın kafasına taş atmıştım. Etraftaki adamlardan bir kaçı yanına gidince ben korkudan ne yapacağımı bilmiyordum. Adam elini alnından çekip eline baktı. Benim de gözlerim eline kayınca elinin kanlı olduğunu gördüm. Hemen o tarafa koştum. Adarı sinir edecem derken suçu günahı olmayan adamın kafasını yardık iyimi.
Benim o tarafa gittiğimi gören diğer korumalar oldukları yerde durdular. Adama yardım etmeleri gereken yerde birkaç adım uzağında durmalarını anlamamsamda kafasını kırdığım adamın yanına gitmeye devam ettim.
Adamın yanına mesafe bırakarak durdum. Adam sağına soluna baktı. Muhtemelen taşı kimin attığına bakıyordu. Beni hala fark etmemiş olacak ki yüzünü acıdan buluşturarak,
"Kim attı lan o taşı. Kafam koptu sandım."
Dişlerimi alt dudağıma geçirirken,
"Şey... Ben bilerek atmadım o taşı."
Adamın gözleri beni bulunca şaşkınca bana bakıyordu. Diğerleri de ellerini önlerinde birleştirmiş duruyorlardı. Adamın hala konuşmadığını görünce kendimi açıklamak için konuşmaya başladım.
"Evet o taşı ben attım ama niyetim taşı size atmak değildi. Yani hedefim siz değildiniz.. Ben o taşı arabaya atacaktım. Valla bak."
Herkes bana şaşkın şaşkın bakarken neyi yanlış yaptığımı düşündüm.
"Ne oldu kötü bir şey mi söyledim."
Hiçbiri eski korumalar değildi. Hepsi yeniydi. Acaba beni tanımadıkları için mi böyle bakıyordu. Belki de bu kadın kim diye içlerinden geçiriyorlardı. Ben karşımdaki adama mahçup bir ifadeyle bakarken Adarın sesi arkamdan geldi.
"Arin buraya gel."
Arkamı dönüp ona baktım. O kafasını kandan dolayı tutan adama öldürecekmiş gibi bakıyordu. Ben ona boş boş bakarken yaralı olan adam konuştu.
" Efendim ben hiçbir şey anlamadım. Arabanızı temizletmek için alacaktım ama bir andan başıma fırlatılan taş yüzünden ne olduğunu şaşırdım. Kusura bakmayın bir daha olmaz."
Ağzım açık adamın söylediklerine bakıyordum. Taşı kafasına atan benim o niye hesap veriyordu. Adar adama bakarak bana konuştu.
"Arin bir daha söylemiyecem. Buraya gel."
İkilemde kaldım önce ama Adarın adama olan bakışlarını görünce yanına gitmenin iyi olacağını fark ettim. Ben Adarın yanına geçince Adar hala adama bakıyordu. Adamın korkudan mı yoksa attığım taştan mı bilinmez yüzü git gide beyazlaşıyordu. Büyük ihtimalle korkudandı.
"Göz açıp kapayıncaya kadar gözümün önünden kaybolmazsan kafan gerçek anlamda kopacak."
Dönüp diğer korumalara da baktı.
"Aynı şey sizin içinde geçerli."
Konuşmasını bitirir bitirmez herkes ışınlanmayı icad etmiş gibi bir anda koyboldu. Bari yaralı olan adama baksaydık. Belkide yarası ciddi anlamda kötüydü. Ya adam benim yüzümden beyin kanaması geçirirse. Tüm bu düşünceler Adarın bana bakmasıyla uçup gitti.
"Bir daha korumalarla muhatap olma."
"Adamın kafasına taş attım."
"Neden?"
"Senin yüzünden."
Kaşlarını çattı bana baktı.
"Niye benim yüzümden taş attın?"
"Ben senin arabana nişan almıştım. Korumanın başına gitti."
"Arabaya niye taş atıyorsun?"
"O da senin yüzünden."
Dişlerini sıkarak "Arin boş boş konuşup benim ashabımı bozma. Yürü içeri gir." deyip eve girmek için arkasını döndü. Arkasından,
"Ya adama bir şey olursa? Kafasına taş attım nede olsa."
Durup derin bir nefes aldı. Yüzünü yukarı bakacak şekilde kaldırıp sessiz kelimer fısıldadı. Galiba sabır çekiyordu. Arkasını dönüp bana baktı. Bir süre baktıktan sonra iki elini beline koyup
"Bana da atmıştın. Bir şey oldu mu? Olmadı. Şimdi daha fazla konuşmadan içeri gir."
"Sen taş kafalısın. Sana birşey olmaması normal."
Adar'ın öfkeyle üzerime geldiğini görmemle eve koşmam bir oldu. Yine kendim kaşınmıştım. Ama hak etti. Az bile demişim. Ama can güvenliğim için biraz durmam gerekiyordu artık. Adamda sabır diye bir şey yok. Çeker vurur beni. Canımı boşuna harcamıyayım di mi. Ben kapıya koşarken arkamdan köpek kovalamış gibi kapıyı açmaları için vuruyordum. Bu gidişle kapı kırılacaktı ama neyse. Benden önemli değil. Ben kapıya vurmaya devam ederken arkama baktım. Adarın hızlı adımlarla buraya geldiğini görmemle daha çok vurdum. Kapı aniden açılınca hazırlıksız yakalandım. Ben kapının ani açılışıyla içeri doğru düştüm. Kapıyı açan kadın bana şaşkın şaşkın bakarken hemen toparlanıp merdivenlere koştum bu sefer. Can tatlıymış gerçekten. Yoksa bu kadar koşmanın başka sebebi olamazdı. Merdivenlerin ilk basamağına çıkar çıkmaz Adarın sesini yakınımdan duydum.
"İstediğin kadar kaç. Sonunda elime düşeceksin."
Adam istese beni çoktan yakalamıştı.
"Ben bir şey demedim ki."
Hala merdivenleri arşınlıyordum.
"Ulan ben seni bir elime geçireyim o zaman görüşecez seninle."
Sesi git gide uzaklaşırken ben odamın kapısına gelmiştim. Kapıyı açıp içerden kilitledim hemen. Gelmeyeceğini biliyorum ama işimi sağlama almam gerekiyordu. Her an her şey yapabilirdi.
Nefes nefese kapıya yaşlanmış elim kalbimdeydi. Kalbimin dışarı çıkma gibi bir niyeti vardı. Dur durak bilmeden atıyordu. Nefesimi düzene sokmaya çalıştım.
Biraz olsun dinlendikten sonra kapıdan ayrılıp yatağa ilerledim. Sırtımı yatağa çevirip kendimi sırt üstü yatağa attım. Elim kalbime gitti. Hala nefesim düzensizdi.
Biraz yatakta oyalandıktan sonra uğraşacak bir şeyler aradım. Bütün dolapları karıştırdım. Odanın içindeki televizyonla birkaç dizi izledikten sonra sıkılmaya başlamıştım. Vaktin böyle geçmeyeceğini anladığımda banyo yapmaya karar verdim. En iyisi banyo yapmaktı. Kıyafet dolabının karşısına geçip iç çamaşırı aldım. Ben rahatıma düşkün biri olduğum için pijama üstüne sweatshirt aldım. Herşeyi aldıktan sonra banyoya geçip alabildiğim en uzun duşu aldım. O kadar çok kaldım ki bütün parmaklarım buruş buruş olmuştu.
Havluyu dolaptan alıp üstümü kurulmaya başlandım. Saçlarımı küçük bir havluyla kuruttuktan sonra aldığım kıyafetleri üzerime geçirdim. Islak saçlarımı omzuma bırakıp odadan çıktım. Saçlarıma odadaki aynanın karşısında taradıktan sonra tepeden salaş bir topuz yaptım.
Saate baktım. Akşam olmak üzereydi. Karnımda baya açım diye bağırıyordu. Son zamanlarda yemek yeme konusunda baya kendime işkence ediyordum. Eskisi kadar yemiyordum.
Şimdiye Yarenin buraya gelmesi gerekti. Kurtarıcım beni doyurarak en büyük başarıyı alacaktı daha. En iyisi kendi işimi kendim görmekti. Adar'a yakalanma ihtimalini bile göze alıyorum karnım için. Bu hayatta kimseyi karnım kadar düşünmedim. Bende ki bildiğin oburluktu. Bir türlü doymak bilmezdim. Şu aralar bu pek mümkün olmasa da bu huyumdan kurtulabilmiş değildim. Ağabeyim yanındayken az sömürüyorduk mutfağı. Ne kadar kalori ve kilo aldıran yiyecekler yesede asla etkilemiyordu. Milletin abisi göbekli olur benim abim yedikçe kas çıkartıyor. Bizde ki şans milyonda bir.
Acaba şimdi ne yapıyordur. Özlemişmidir beni. Eskiden bu kadar ayrı kalamazdı. Hep yanımda biterdi. Şimdi niye böyle olmuyor? Keşke daha fazla özlese. Belki dayanamazdı gelirdi. Uzak mıdır gittiği yer? Aramızda ne kadar çok mesafe vardır? Belkide dünyanın öbür ucunda falandır. Keşke nerde olduğunu bilseydim.
Onu ne kadar özlediğimi biliyor mudur? Bilse gelir miydi yanıma? Kim bilir.
Son görüşümde gözlerindeki hayal kırıklığını hiçbir zaman unutmayacaktım. Ben hiçbir zaman bu kadar zorlanacağımı düşünmemiştim. Bu kadar ağır olacağını bilememiştim.
Şu an sevdiğim insanlardan olan annem bana daha yakındı. Ağabeyimin nerde olduğunu bilmesemde annemin nerde olduğunu biliyordum. Ne kadar acı olsada. Uzun zamandır gitmemiştim yanına.
Anlarmı acaba ya da hisseder mi yanına gitmediğimizi? Mezarına en çok benle abim giderdik. Babamın en son ne zaman gittiğini bile hatırlamıyordum. Her mezarına gidişinde abimle reyyanlar dikerdik. Kokusunu çok severmiş. Benim en çok kime çektiğim belliydi.
En yakın zamanda annenin mezarına gitmeyi aklıma kazıdım. Hatta yarın gitmek istiyordum. Hem bende özledim ona gitmeyi. Bu sefer ağabeyim olmadan gidektim ama olsun. Kendini yalnız hissetmesin yeterdi. Çünkü biliyorum kimsesiz gibi hissetmek çok ağır gelir insana. Bu ölü biri olsa bile.
Bunu daha fazla düşünmek istemediğim için aşağıya inmeye karar verdim. Adarla karşılaşmak uğruna aşağı inmeye başladım. Elinde sonunda yüz yüze gelecektik. Kaçışım yoktu.
Merdivenleri bitirip basamakları indim. Etrafta Adarı göremeyince mutluluktan çığlık atma isteğimi bastırdım. Temkinli adımlarla mutfağa ilerledim. Yarende etrafta gözükmüyordu. Mutfak kapısına ulaşır ulaşmaz içeri girip kapıyı kapattım. Seslere inebilirdi. Budulabın yanına geçip kapağını açtım. Açar açmaz hayal kırıklığına uğradım. Ambalajlı ürünler, sebze ve meyve dışında hiçbir şey yoktu. Niye bu evde yemek pişmiyordu? Hayır yani ne var bir içli köfte,sarma,dolma,kutilk gibi yemekler pişse. Millet açlıktan ölüyor biz bolluk içinde yaşarken açlıktan ölüyoruz. Kim doyacak meyvelerle ya da sebzelerle. Görende bizi hayvan sanacak. Hep yeşillik.
Bir buzdolabına birde karnıma baktım. Ya bu karşımdakileri yiyerek açlıktan ölecektim ya da hiçbir şey yemiyerek. Her zaman ki gibi birinci seçenek daha makuldu. Oflayarak buzdolabın içinden salatalık, marul, domates, salam gibi sandviç malzemelerini kapıp tezgaha topladım. En iyi seçenek sandviçti. Ekmeğin arasına çıkardığım tüm malzemeleri tek tek koydum. Yapabildiğim en doyurucu sandviçi yaptım. Bu bile yetmez ama abartmamakta fayda vardı. Tekrar buzdolabına yönelip içinden portakal suyu aldım. Bir bardağa doldurduktan sonra tezgahtaki sandviçi alıp masaya geçtim.
Ben yemeğimi yerken bir yandanda annemin mezarına nasıl gideceğimi düşündüm. Bu sefer gizli gizli gitmem ölmem demekti. Mecbur Adarı ikna edecektim. Nasıl olacağını bilmiyorum ama olacaktı. Bu kadar da zalim olamazdı di mi? Gerçi düşününce söz konusu Adar olunca her şey olabiliyordu. Ama bu benim için engel değildi. Ben düşünmeye devam ederken sandviçin yarısından çoğunu yemiştim. Kalanını hızlı bitirmeye çalışırken mutfağın kapısı açıldı. Kim olduğuna bakmak için arkamı dönünce rahat bir nefes verdim. Adar yüzünden rahat rahat yemek yiyemiyorduk. Diken üstünde gibiydim. Sanki her an bana bir şey yapacakmış gibi hissettiriyordu. Kötü düşünceleri bir kenara bırakıp kadına odaklandım.
Bu kadın bana kapıyı açan kadındı. Üstündeki kıyafetlere bakılırsa buranın çalışanı olduğu belliydi. Ama onu burda daha önce görmediğinden eminim. Yeni geldi heralde.
Yaren nereye kayboldu acaba?
Kırklarında olan kadın ilk tanışmamızın aksine tebessüm ederek bakıyordu. Bu tarafa doğru gelirken elimdeki son lokmalık sandviçi ağzıma atıp elimi temizledim. Kadın yanıma gelip durunca ona baktım.
"Bir şey mi istediniz Arin hanım?"
Evet yemek istiyorum ama yok.
"Yok. Bir iki şey atıştırıp gidecektim bende."
"Ben hazırlıyım size bir şeyler."
Söylediğiyle ani gelen mutlulukla ona baktım.
"Ne yapacaksın?"
"Siz ne isterseniz?"
"Mantı, işkembe dolması, kutilk, sembusek bunların hepsi olabilir. Benim için hiç farketmez."
Kadın ağzı açık bana baktı. Ne söyledim ki?
"Ne oldu? Niye öyle bakıyorsun?"
Kadın kendini hemen toparlayıp,
"Yok Arin hanım. Ben sadece bu saydıklarınızı yapamam. Daha doğrusu yapmasını bilmiyorum."
Bütün mutluluğum yerle bir olunca ters ters baktım kadına. Bilmiyorsan ne diye soruyorsun o zaman. Hem Mardin'in yemeklerini bilmeyen insan mı olur?
"Ama istediğiniz başka bir şey varsa hemen yaparım."
Bir ümit baktım yine.
"Ne yapabilirsin mesela?"
"Sebze çorbası, fırında kabak, ıspanaklı yumurta, mantar sote bunlardan hangisini isterseniz yapabilirim."
Kadın bana resmen seni sebzelere boğacam diyordu. Tipine bakılırsa kendine dikkat ettiği belliydi. Sen sağlıklı besleniyorsun diye bizimde mi böyle yememiz gerekiyor anlamadım. Canım ne çekiyorsa onu yemek istiyorum belki. Dikkatimi çeken kadının fiziğiydi. Genç gösteriyordu ama siyah saçlarının arasındaki birkaç beyaz saçı görünce merakım arttı.
"Kaç yaşındasın sen?"
Kadın affalasada gülümseyerek bakmaya devam etti.
"Kırk sekiz efendim."
Tahminim yanlış çıktı. Halbuki çok genç gözüküyordu. Kendine dikkat eden kadınların farkıydı bu galiba.
"Ne zamandır burda çalışıyorsun sen?"
"Dün başladım efendim."
"Yaren nerde? Belirli günlerde mi çalışıyorsunuz siz?"
"Hayır. Beni kalıcı olarak işe aldılar. Bahsettiğiniz kadını da tanımıyorum. İlk defa sizden duyuyorum."
İçimde ki huzursuzluk beni ezdi. Dediğini yapmış olamazdı di mi? Onları öldürmüş olamazdı. İçimde nükseden öfkeyle yerimden fırladım. Arkamda kalan kadının şaşkın bakışlarını umursamadan mutfaktan çıktım. Onu bulmalıydım. Sırf bana yardım etti diye onu öldürmüş olamazdı. Peki ya hiçbir şeyden haberi olmayan diğerlerinden? Hayır hayır! O kadar ileriye gitmemiştir.
Alt kattaki her yeri aradım bulamayınca üst kata çıktım. Odasına baktım yoktu. Çalışma odasına yönelip kapıyı hızla açtım. Gözüm onu arayınca istediğimi bulmuştm. Masasına yaslanmıştı. Elinde telefonuyla konuşurken kimin bu şekilde geldiğine tek kaşı havalanmış baktı. Kimsenin daha önce buna cesaret edemediğini biliyordum. Önceden olsa bende edemezdim. Bakışlarını umursamadan karşısına yürüdüm. Telefonu hala kulağında yaslı bana bakıyordu.
"Kapat sonra ararım seni."
Karşıdaki her kimse konuştuğunda Adarın bağıran sesi odada yankılandı.
"Kapat lan."
Telefonu siyah deri koltuklara atıp ellerini cebine koydu.
"Odama böyle girmenin bir mantıklı açıklaması olsa iyi olur. Kimsenin cüret edemediğini yapman seni cesur yapsada fazlası zarar."
Söylediklerini es geçip dik durdum.
"Yarenler nerde? Niye herkes bir anda ortadan kayboldu? Ne yaptın onlara?"
"Bu seni ne kadar ilgilendirir?"
"İlgilendirir. Eğer hiç suçu olmayan insanlardan sinirini çıkaracaksan ilgilendirir. Kimseye böyle yapmaya hakkın yok. Onların benim Behrama gideceğimden haberi bile yoktu."
Aynı şekilde bakmaya devam etti. Tepkisizce beni izlemesi beni daha fazla sinirlendiriyordu.
"Konuşsana. Ne yaptın onlara?"
Bağırmam onu her zamanki gibi sinirlenmesine sebep oluyordu.
"Önce sesini kıs."
"Kısmıyorum. Onlara ne yaptığını söyleyeceksin."
"Ne yaptığım belli değil mi?"
Başımı iki yana salladım.
"Bu kadar kötü olamazsın."
"Düşündüğünden daha fazlasıyım."
Hayat zalimlere mi kolaydı yoksa Garibanlara mı zordu?
Hayat, zalimlerle yaşamayı sevmiş. Garibanları onların eline vermiş sen kralsın diye. İstediklerini yapıyor ve yaptırıyorlar. Olan hep garibanlara oldu. Güçleri yetmiyor ya isteyen zalimlik yapıyor. Kimsede çıkıp durun demedi. Diyemedi. Çünkü hepsi korkaktı. Hepsi kendi canları tehlikeye girmesin diye konuşmuyordu. Durun demiyorlardı. Hep yaptıkları gibi sessiz kalıyorlardı. Ama günün sonunda görüpte görmemiş gibi yapanlarda, bilipte bilmemezlikten gelenler içinde aynı şey olacaktı.
Ve biz buna hep olduğu gibi göz yumacaktık.
Bir ihtimal bu kadarını yapmaz dediğim insanda şimdi karşımda suçunu kabul ediyordu. Ama sorsan suç değildir. Yaptığının bedelini ödenmiştir der. Onların bir suçu olmamasına rağmen. Onları öldürmüştü.
Yaren benim yüzümden ölmüştü. Gözlerimden akan yaşlar yanaklarımı ıslatırken tutunacak yer aradım. Bir elime koltuğun başlığına tutunup yere çöktüm. Niye her şey bu kadar zor olmak zorundaydı ki. Sicim sicim akan yaşları durdurmak için hiçbir şey yapmadım. Öylece akmalarına göz yumdum.
Kaç insan benim yüzümden hayatını kaybetti? Kaç insanın hayatı benim yüzümden bitmişti? Vicdanım yavaştan sızım sızım sızladı. En çokta yüreğim yandı. Ama sönmesi imkansız gibi bir şeydi. Nasıl yaşanılırdı bu vicdan azabıyla? Nasıl baş edecektim? Var mıydı bir çaresi, bir çözümü?
Yoktu.
Hayatım boyunca böyle olacaktı. Adarın beni nasıl bir yıkımda bıraktığının farkında değildi. Bu çok ağırdı. Kimsenin taşıyamayacağı kadar ağırdı.
Başımı kaldırıp ona baktım. Gözlerinde hiçbir duygu belirtisi yoktu. O nasıl yapabiliyordu bunu. Bu kadar mı duygusuzdu.
"Beni nasıl bir yangında bıraktığını biliyor musun?"
"Bir işe kalkıştıysan o yangında yanmayı bileceksin."
"Böyle değil. Bu şekilde olmamalıydı. Hesabını benimle kesecektin. Onlarla değil."
"Başka türlü durmazdın."
Gözlerim kapanınca daha fazla yaş döküldü gözlerimden.
"Bu hep böyle mi olacak?"
"Ne öyle mi olacak?"
Gözlerimi açtım. Anlamsız bakan gözleri beni neyin içine attığının bilincinde değildi.
"Hep bu vicdan azabıyla mı yaşayacağım?" Durup içime çivi gibi batan nefesi verdim. "Geçiyor mu?" Elimi deri koltuklara gecirdim. "Ben böyle yaşamak istemiyorum. Çok ağır bu. Kaldıramam ben bu yükü."
"Daha kötülerini yaşadın."Yaşlı gözlerimi gözlerine kaldırdım.
"Ağabeyin gitti. Bu yakmadı mı canını?"
"Ağabeyim gidince canım yanmadı." Yüzü öyle mi der gibi bakınca konuyu daha detaylı anlatmaya çalıştım. "Ağabeyim gidince ben arkasında gidemedim. Ağladım sadece. Onu da bir daha beceremedim. Abim gittikten sonra ben ağlamayı unuttum. Canım yanıyordu ama ağlayamıyordum. Gözlerim ağlayacakmış gibiydi ama ağlamıyordum. Canımı en çok orda yaktın sen. Ağabeyimi benden alarak bana en büyük kötülüğü yaptın. Bir daha canımı yakamazsın diyordum ama sen yine bir yolunu bulmuşsun."
"Can yaktıkları kadar yakıyorum. Fazlası değil."
Uzun zamandır merak ettiğim soruyu sordum.
"Behram mı yaktı canını?"
Behram ismini duyar duymazlar nefreti gün yüzüne çıktı. Durdu önce. Söyleyip söylememek arasında gidip geldi. En sonunda dayanamayıp konuştu.
"O it hiç yapmaması gereken bir şey yaptı. Ona ne yapsam asla içim soğumayacak. Acı çekmesi için yaşaması lazım. Yoksa şimdi yaşamasının başka nedeni olamaz."
"İntikam mı alıyorsun?"
"Kim bilir."
Kaçamaklı verdiği cevaplar onu anlamama yetmiyordu. Babam Adara ne yapmıştıda bu kadar nefret doluydu? İçini kin tutmuş her zerresinde acı görmek isteyen yanları onun acısını mı bastırıyordu? Acısı asla geçmeyen kabuk tutmasına bile izin verilmemiş acılar gün gelir intikam için sizi bulurdu. Adarın acısıda böyle miydi?
Dediği gibi. Kim bilebilirdiki? O anlatmadan asla bilmeyecektim. Konu Adar olunca bunu bilemiyecektim. Anlatmayacaktı.
Hiçbir zaman.
"Ondan intikam almak istiyorsan bana acı çektirerek onu daha çok mutlu edersin. Behram Demirhanı yıkmak benden geçmiyor."
Sadece baktı. Ne düşünüyordu ya da akıldan ne geçiyordu en ufak bir fikrim yoktu. Bilmekte istemiyordum. Akan yaşları elimle temizledim. Bitik olduğum halde ayağa kalktım. Karşısına geçip tam gözlerinin içine baktım.
"İstediğin kadar canımı yakabilirsin. Benim kaybedecek neyim varsa aldın ama sırf bu yüzden bir daha beni bu halde göremiyeceksin. Bu sondu." Yüzümdeki ıslaklığı iki elimle birden sildim. "O öldürdüğün insanların vebalini hep üstümde taşıyacam. Hiç kurtulamayacağım bir vicdan azabıyla bıraktın beni. Bunu asla unutmayacağım. Sana da unutturmayacağım. Kaç can aldıysan günahı seninle benim üzerimde. Kaç insanın hayatını bitirdiysen hepsi ikimizin günahı." Ondan biraz uzaklaşıp yüzüne baktım. Sadece beni dinliyordu. Konuşmaya devam etsem dinleyecekmiş gibi bir hali vardı. Herkesi kendi vicdanıyla bırakmak bazen daha iyiydi. Ona arkamı dönüp kapıya ilerledim. Kapıya ulaşınca bir elimle kapının kulpunu tutup ona döndüm.
"Ben sebepleri oldum sende cellatları. Kim kalkabilir bu yükün üstünden. Sen mi ben mi?"
Daha fazla konuşmadan kapıyı arkamdan çekip kaldığım odaya yürüdüm. Bastığım yerler şimdiden batıyordu sanki. Daha şimdiden dar gelmeye başladı bu dünya. Bir kez daha canım yanacaktı ama benim için değil. Sebepleri olduğum insanlar için yanacaktı canım. Odaya ulaşınca kapıyı açıp içeri girdim. Tükenmiş bir halde yatağa yürüdüm. Kendimi yatağa bırakmamla içimdeki bütün acılara inat ağladım. Bir tek Adarın karşısında güçlü duracaktım öyle değil mi. Onun yanında yıkılmaz rolünü oynayacaktım. Onun dışında kendim olabilirdim. Ağladığımı sadece ben bilecektim. Güçsüz yanlarımı benden başkası görmeyecekti.
Başımı yastığa gömüp hıçkıra hıçkıra ağladım. Çığlık çığlığa bağırdım ama sesimi benden başkası duymadı. Yine.
Ağlamadım. Yaşadığım herşey için ağladım. İçimde tutupta yaşayamadığım herşey için ağladım. O kadar çok ağladım ki yorulduğumu hissettim. Sesim artık kendini iç çekişlere bıraktığında ayağımın altında ki pikeyi usulca üzerime örtüm. Yastığım ağlamaktan ıslanmıştı. Yastığı ters çevirdim. Başımı yastığa koyup uyudum. Ama vicdanım rahat değildi. Hepte öyle olacaktı.
✩
Dün akşamdan kalan ağlayışlarımdan geriye baş ağrısı ve gözlerimi açamamak kalmıştı. Gözlerim uyanık olmama rağmen açılmak bilmiyorlardı. Başıma giren keskin ağrıları saymıyordum bile. Elimi gözlerime götürüp ovaladım. Işıklar rahatsız etse de bütün gayretimle gözlerimi araladım. Kısık gözlerle tavana baktım önce sonra da yan dönüp kalkmaya çalıştım. Elimle yataktan destek alarak kalktım.
Güneş tepede ben bugün burdayım diye bağırıyordu. Saate baktım öğlen olmak üzereydi ve ben hala yataktaydım. Apar topar yataktan çıkıp banyoya geçtim. Günlük rutinleri halledip dolaptan gri askılı bir crop üstüne mavi hırka aldım. Altına beyaz üstünde mavi çiçekli karnıma kadar gelen eteği giydim.
Saçlarımı ensemde at kuyruğu yapıp arkamda bıraktım. Aynadaki yüzüm dünden kalanla göz altlarım hafif morarmıştı. Gözlerimin için kırmızılaşmıştı. Yüzümün halini kapatmak için çekemeceleri karıştırdım. Açtığım dolaptan istediğim her şey mevcuttu. Kapatıcıyla yüzümü kapatıp kurumuş dudaklarıma nemlendirici sürdüm. Onun dışında makyaja ihtiyacım yoktu. Aynadaki görüntüme baktım. Gayet güzel olmuştum.
Herşeyin tamam olduğuna kanaat getirince toparlanıp odadan çıktım. Aşağı inip salona baktım kimseyi bulamayınca dışarı çıkacaktım ki mutfaktan tabak sesleri gelince yönümü oraya çevirdim. Dünkü kadın bulaşıkları düzeltmekle meşguldü. Beni daha fark etmemişti.
" Kolay gelsin yardıma ihtiyaç var mı?"
Konuşmamla irkilip tiz bir çığlık atarak elindeki porselen tabağı yere düşürdü. Gözleri önce bana sonrada kırdığı tabağa baktı.
" Arin hanım siz miydiniz?"
Yok beşik kertmen diyesim vardı ama hiç havamda değildim. Kadına ilerleyince oda yerdeki kırılmış tabakları toplamak için yere eğilmişti.
"Dokunma. Bir yerlerini keseceksin şimdi."
Kadın da haklı olduğumu görünce ayağa kalkıp elinde topladığı birkaç cam parçalarını tezgaha bıraktı.
"Süpürge getireyim ben."
Yanımdan geçip gidecekken,
" dar nerde? Bir yere mi gitti?"
Kadın dönüp bana baktı.
"En son dışarda telefon görüşmesi yapıyordu."
Başımı salladım.
"Tamam. Sağol."
O sırada bende mutfaktan çıkıp dışarı çıkmak için çıkışa ilerledim. Kapıyı açar açmaz kapının önünde dikili iki adam buldum. Kaçamıyayım diye tedbirler almıştı. Bu saatten sonra daha fazla insanın benim yüzümden ölmesine izin veremezdim. Kendim kaçmama rağmen insan öldürmesi manyaklıktan başka bir şey değildi. İki adamda sohbette dalmış konuşurlarken benim gelmemle bakışlarını çekip önlerine baktılar. Onları es geçip Adarı aradı gözlerim. Onu arabasını park ettiği yerde arabasına yaslı elleri her zaman gibi cebinde telefonla konuşurken buldum.
Adımlarım o yönde ilerleyince başını kaldırıp beni görmesi bir oldu. Ben ona doğru yürümeye devam edince konuştuğu her kimse bir şeyler söyleyip telefonu kapattı. Bana bakarken telefonunu ceketinin iç kısmına koyup elini tekrar cebine koydu. Siyah kumaş pantolonun aksine gömleği bembeyazdı. Üstündeki ceketle yaptığı kombini tamamlıyordu. Karşısına varınca ellerimi göğsümde bağlayıp ona baktım. Lafı dolandırmadan söze girdim.
"Çıkmak istiyorum."
"Nereye?"
"Seni ilgilendirir mi?"
"Daha öncede söyledim seninle ilgili herşey beni de ilgilendirir."
"İstesen nereye gideceğimi bulabilirsin."
Evet. Bulabilirdi.
"Ben senden duymak istiyorum."
Adamı hasta edecek cinsten biriydi. İzin aldım işte ne diye zorluyordu ki. Adama kalsa gittiğim yerlerin raporunu isteyecek.
Gözlerimi ondan çekip arkasında duran herhangi bir ağaca baktım.
"Söylesem izin verecek misin?"
"Gideceğin yere bağlı."
Gözlerim yeşillerine değdi yine. Eskisi kadar nefretle bakmıyordu. Yumuşamışta sayılmazdı. Yine aynı sert tavırlar vardı.
"İzin vermeyeceksin yani."
Kaşları çatıldı. Yüzünde sorgular ifade belirdi.
"Nereye gideceksin?"
"Gidemiyeceğime göre söylememe gerekte yok."
Deyip arkamı dönüp gidecekken kolumdan tutmasıyla olduğum yerde kaldım. Ona dönmeden sadece başımı çevirdim. Çene kasları belirginleşmişti. Üstüme baktı. Sonra bakışları yine beni buldu.
"Nereye. Gidiyordun. Dedim. Sana?"
Kolumdaki eline sonrada ona baktım. Hayırdır ne bu temas.
"Elini çek."
Daha sıkı sardı elini. Kolumu sıkıyordu ama acıtmıyordu. Kolumu ondan kurtarmaya çalıştım ama yersiz bir çabaydı. Hareket bile etmiyordu ayı.
"Arin şu aralar sabrımla oynuyorsun. Oynama."
Yapamayacağımı bile bile kolumu çekmeye devam ediyordum. Sonunda pes edip durdum.
"Son kez soruyorum. Nereye gidecektin?"
Birkaç saniye için ona baktım. İzin vermese bile gitmenin bir yolunu bulacaktım. Kimsenin hayatını tehlikeye atmadan tabi. Ama görünüşe bakılırsa ona söylemeden bırakmayacaktı beni.
"Anneme gidecektim."
Kolumdaki eli gevşeyince bir iki adım gerileyip ondan uzaklaştım. Yüzümdeki gerginlik kaybolurken konuşmaya devam ettim.
"Sen hayır desende gitmenin bir yolunu bulacam. Hiçbir şey gitmeme engel olamaz. Sen bile."
"Ari-"
"Ya da niye sana söylüyorum ki. Gidecem işte."
Etraftaki adamları umursamadan dış kapıya yürüdüm. Burdan oraya kadar nasıl yürüyecektim bilmiyorum ama bu saatten sonra geri adım atmayacaktım. Yürümeye devam ederken bağıran sesiyle durdum.
"Arin delirtme beni. Bin şu arabaya."
Adamın zaten deli olduğundan haberi yoktu. Bunu ona birinin anlatması gerekiyordu. Cesareti olan varsa tab- Dur bir dakika ne dedi o. Arabaya bin mi dedi yoksa bana mı öyle geldi? Ona döndüm. Arabanın kapısını açmış baba baktı.
"Binsene kızım neyi bekliyorsun?"
Ağzım şaşkınlıktan iki karış açılmıştı. Tahmin ettiğim şeyi yapıyor olamaz di mi? Eğer öyleyse kıyametin yaklaştığını düşünecektim.
"Nereye?"
Başını yukarı kaldırıp yüzünü sıvazladı.
"La havlê." Diye söylendi. Gözlerini bana çevirip baktı.
"Sen demedin mi anneme gidecem diyen. Kararımı değiştirmeden arabaya bin."
Şaşkınlık üstüne şaşkınlık geçirdim. Kimdi bu? Eski Adara ne oldu? Niye böyle davranıyordu. Bu halleri beni korkutmuyor değildi. Hangi dağda kurt ölmüştü acaba.
"Arin"
Diyen sesi daha fazla oyalanırsam vazgeçeceğini söylüyordu. Başta tereddüt ettim ama en fazla ne yapabilirdi ki. Yapabileceği herşey yapmıştı. Sürücü koltuğunun yandakine oturdum. O benden önce binmiş hata arabayı bile çalıştırmıştı. Araba açılan kapıyla bulunduğumuz yerden çıkmıştı. Göz ucuyla Adara göz attım. Gözleri yola sabitlenmiş hiç tepki vermiyordu. Bende mezarlığa gidene kadar konuşmama kararı aldım. Başımı pencere tarafına çevirip yol kenarındaki ağaçları seyrettim.
Adar'ın arabayı hızlı sürmesiyle çok kısa zamanda mezarılağa gelmiştik. Arabayı mezarlığın girişinde durdurup bana bakmadan konuştu.
"Burda bekliyorum."
Başımı pencere tarafından ona çevirdim. O bana değil karşıdaki mezarlıklara bakıyordu.
"Ya kaçarsam? Beni tek başıma mı bırakacaksın?"
Oda bana dönüp kısa bir bakış attı.
"Kaçamazsın."
"Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?"
Eli direksiyonla oynarken o öylece mezarlıkları izliyordu. Derin düşüncelerde olduğu belliydi.
"Mezarlıklardan başka bir yere gidemiyorsan gidecek bir yerin yok demektir."
İçime nükseden acıyla yutkunamadım. Söylediği ne kadar acı versede haklı bir konuşmaydı. Benim annemden başka gidecek bir yerim yoktu. Bunu her defasında canımı yakan adam söylüyordu. Ağabeyimi benden alan adam söylüyordu. Suçsuz insanları öldüren adam gerçekleri söylüyordu.
O kadar yalnız kalmıştım ki mezarda yatan annemden medet umuyordum. Anlatırsam rahatlarım diye. İçimdekileri dökersem bir nebze acım hafifler diye. Bazılarının saçma bulduğu ölülerle konuşma taktiği benim tutunacak son dalımdı.
Elimi kapıya attım çıkacağım sırada durdum. Bende onun gibi karşımızdaki mezarlıklara baktım bir süre. Konuşmadım. Konuşmadı. Sessizliğin ardından ellerime baktım. Parmaklarımla oynadım.
"Eğer ağabeyimi benden almamış olsaydın mezarlıklardan başka gidecek yerim olurdu benim. Şimdi beni anneme getirdin diye sana teşekkür edeceğimi düşünme. Etmiyecem teşekkür falan."
"Bana teşekkür et diye getirmedim seni buraya."
Bana baktığını hissetmemle gözlerim ona döndü.
"Kaçacağın zaman gidecek başka yerin olmadığını gör diye getirdim seni. Bunu anlaman için ne gerekiyorsa yaparım."
"Gidecek yerimin olmadığını bende biliyorum. Daha fazla insanın canını yakmana gerek yok."
Bir süre yüzüne baktım. Hayatımın geri kalanında bana acı çektirecek adama baktım. Dayanabilecek miydim? Bilmiyordum.Daha fazla konuşmadan arabadan inip mezarlıklara girdim. Yanından geçtiğim bütün ölüler için bir fatiha okuyup yıllarca yolunu ezbere bildiğim yere ilerledim.
Azade Demirhan yazılı mezar taşını görünce durdum. Yeni çiçekler ekilmişti. Ağabeyim mezarın bakımı için birini tutmuştu. Her hafta mezarın bakımı için biri gelirdi. Ektiğimiz naneler bile eskiye göre daha iyidi. Güzel bakmışlar annemin mezarına.
"Anne." Deyip mezarın köşesine oturdum. " Ben geldim." Mezardaki ismini okşadım önce yanımda olsaydı yanaklarını okşardım. Saçlarınıda okşardım. İsmini annemin tenini okşuyormuş gibi okşadım. Toprağına gitti ellerim. Toprağını sevdim. "Ağabeyim gelmdi." Sesim titremişti ama her geldiğim ki gibi ağlamıyordum. "Geldiğimde gözlerin ağabeyimi aramasın diye söyledim." Kalbime batan iğneler canımı yakıyordu. İlk defa annemin yanına gelirken zorlanıyordum. Her gelişimizde ağabeyim vardı yanımda. Ağladığımda benden çok üzülen abim yoktu yanımda. Beni teskin eden Yaman Demirhanda yoktu.
"Gitti o." Ciğerlerime batan nefesi verdim. Zordu. Çok zordu. "Anne ağabeyim beni bırakıp gitti. Şimdi nereye ya da neden gitti diye soracaksın."Elimi nanelere daldırıp avcumu kokladım. Diğer çiçekleri okşadım. "Benim yüzümden gitti." Nedenini söylersem annemde benimle küser miydi? Bana bu dokunduğum toprağı haram kılar mıydı? Ağabeyim gibi beni bırakır mıydı?
Bırakmazdı belkide. Anneler çocuklarına sırtını dönmezdi. Annemde beni anlayacaktı. "Kaç yıldır koruyup kolladığı kardeşi ondan habersiz evlendiği için gitti." Çenem titredi ama yine ağlamadım. "Anne ağabeyim geri gelemez mi? Benim kimsem kalmadı." Konuşurken nefes alamadığım için durdum. Nefes alıp verdim. Yetmiyordu sanki. İçim acıyordu. Mezara baktım. Ama yine ağlamıyordum. "Bir sen varsın ama oda bana yetmiyor be annem."
Sessiz kaldım biraz.
" Yanlış anlama buraya ağabeyim şikayet etmeye gelmedim." Deyip sanki komik bir şey söylemişim gibi güldüm. "Sadece biraz kırılmış olabilirim." Titreyişimi durdurmak adına alt dudağımı ısırdım.
" Hep yanımda kalacaktı hani. Hep beraber olacaktık. Haklı nedenleri olabilir ama yinede bırakmasaydı işte."
" Benimde geçerli nedenlerim vardı. Ama söylemek söylememekten daha iyidi. Çünkü söyleseydim herşey daha kötü olacaktı. Ben, ağabeyimin benden tamamen gitmesine izin veremezdim. Onunda senin yanına gelmesini istemedim."
Ellerim toprağı avucladı. Avucumda toprak varken elimi sıktım. "Ağabeyim yanına gelemezdi anne. Gelseydi işte o zaman ölürdüm ben. Şimdi benden uzakta ama yaşıyor. Nefes aldığını bilmek bile bana yetiyor. Ama bir şey var anne asla geçmek bilmiyor. Her geçen gün azalması gereken yerde daha çok çoğalıyor."
Toprağı sıkan parmak boğumlarım beyazlaştı.
" Çok özlüyorum anne. Ben ağabeyim olmadan nasıl yaşanır hiç bilmiyorum. Beni kendine alıştırıp gitti. Onunda suçu yok mu?"
Sustum. Konuşmadım bir süre. Kuşların sesi geldi kulağıma. Hafif rüzgar esti saçlarımda. Ben sadece etrafa baktım. Seslerin arasından bir çıtırtı geldi. Arkamı döndüm hemen.
Kadın elinden tuttuğu çocuğuyla bir mezarın başında durdu. Gözlerinden yaş geldi önce elini tuttuğu çocuğun elini bırakıp usulca. Bir mezarın yanına çöktü. Gözlerinden yaş aktı. Ağladı. Kadın ağlamaya devam ederken bir şeyler konuşuyordu ama sesi gelmiyordu. O ağlayıp mezarlıkta ki her kimse konuşmaya devam ederken küçük kız çocuğu yaklaştı kadına. Kadın çocuğun yanına geldiğini fark edince yüzünü sildi hemen. Çocuğunun elinden tuttu.
Kadın çocuğa bakarken gülümsedi.
Gülümseyebileceği biri vardı. Ağladığında yanında olan biri.
Önüme döndüm. Ben annemin mezarında ağlamıyordum. Her gelişimde tanıyamadığım annem için ağlayan ben nedenini bilmediğim bir şekilde şimdi ağlayamıyordum. Güçlü duracam diye mi oldu bu? Belki de beni teselli edecek biri olmadığından. Ağladığımda beni gülümsetecek biri olmadığındanda olabilirdi.
" Gittiği yerde mutlu olsun. Kim bilir belki birgün beni görmeye gelebilir." Yüzümde buruk bir gülümseme peyda oldu. " Oda bir ümit işte."
Babamı anlatmadım ona. Konuşmaya değecek biri değildi artık. Sürgün edildiğinden beri haberini almadım. Bu saatten sonra da almak istemiyordum. Behram Demirhan benim için yok hükmündeydi. Hiç olmamış gibi. Olması gerektiği gibi.
Gitmeden önce dua edip fatiha okudum. Annemin Mezarına baktım biraz.
" Yine gelecem anne. O zamana kadar bekle beni olur mu?"
Elimdeki tozları silip ayağa kalktım. Az önceki kadını göremeyince etrafta bakındım. Benden başka kimse yoktu. Geldiğim yolu geri yürüdüm. Adarı yine her zamanki gibi arabasına yaslı elleri cebinde buldum. Gözleri beni bulunca yaslandığı yerden ayrıldı. Şuan için konuşmak istemediğimden arabaya binmek için ilerledim. Şimdi başka yerde başka zamanda olsaydık onu sinirlendirmek için konuşurdum ama onu yapmak bile gelmiyordu içimden. Benim arabaya binmemle oda kendini şoför koltuğuna attı. Ben onun benim canımı acıtmak için konuşur diye düşündüm ama ne o konuştu nede ben. Yol boyu sessizlik hakimdi aramızda.
Eve varıncaya kadar hiç konuşmadık. Arabayı her zamanki yerinde park edince aynı şekilde inip eve doğru yürüdüm. Arkamdan geldiğini ayak seslerinden anlıyordum. Kapı, adını bir türlü sormayı akıl edemediğim kadın tarafından açılınca beklemeden içeri girdim. Ben odaya çıkacakken arkamdan gelen sesle durdum.
Telefonun zil sesi ortama dolunca arkama bakma dürtüsüyle döndüm. Adar telefonunu çıkarıp arayana baktı. Kaşları çatıldı önce. Gözleri merdivenlerde ki beni buldu sonrada. Telefon ısrarla çalmaya devam edince telefonu kapatıp salona yürüdü. Yavaş yavaş görünürden kaybolunca bende yukarıya dinlenmek için çıktım.
Odaya girdiğimde uğraşacak bir şeyler aradım. O kadar çok sıkılıyordum ki Adara laf atma fikri beni mutlu etsede hemen bundan vazgeçtim. Yaptıklarından sonra onunla hiçbir diyaloglarda bulunmak istemiyordum. Sıkılmak bile benim için daha iyi bir seçenekti. Yatakta uzanmış bir şekilde dönüp duruyordum. Akşam olmak üzereydi. Zamanın nasıl bu kadar çabuk geçtiğini anlamamıştım. Muhtemelen mezardayken baya vakit geçmişti. Güneş daha yeni yeni batıyordu.
Daha fazla dayanamayıp aşağı indim. En azından ismini bilmediğim kadına yardım etmek yorulmama neden olacaktı. Ne kadar çabuk yorulursam o kadar çabuk yatağa gidebilirdim. Mutfağa gireceğim sırada Adarın telefonun sesi geldi. Umursamadan mutfağa girdim. Kadını yemek yaparken görünce hemen yanındaki yerimi aldım. Başlarda itiraz etsede kararlı duruşumu görünce oda pes etmişti. Yemek yaparken bir yandan da kadınla muhabbet etmiştik. Muhabbetimizin arasında isminin Ceyda olduğunu öğrenmiştim. Ceydanın samimi konuşması ona olan mesafemi azaltmıştı. Yemek yapmak o kadar iyi gelmişti ki hem sıkılmaktan kurtulmuştum hem de zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım. Derin muhabbetimizi bölen telefonun ısrarla çalması oldu. Arayan her kimse telefonu açmadan durmayacaktı. Hala kesilmeyen telefonun zil sesi bana gına getirmişti. Alt tarafı telefonu açacak ne diye başımızı ağrıtıyordu ki. Artık dayanamama noktasına gelip sesin geldiği yere doğru ilerledim.
Telefonu salondaki kanepenin üstünde gördüm. Etrafa bakındım. Adar burda değildi. Hayret telefonunu nasıl bırakabilmişti. Telefon kendiliğinden kapandıktan sonra arkamı dönüp gidiyordum ki tekrar çalmasıyla sıkıntılı nefes alıp verdim. Kim arıyorsa açmadan kapatmayacaktı belliydi. Telefonun olduğu koltuğa yürüyüp telefonu elime aldım.
İsim yerine numara yazılıydı. Adara vermek için gideceğim sıra yanlışlıkla elim yeşil düğmesine dokundu. Aramayı kabul eder etmez geri kapatacağım sıra karşıdan gelen sesle yerimde dona kaldım.
"Adar."
Sesini duymamla ağzımdan çıkan fısıltılı sesi tutamadım.
"Abi."
Bölüm etkileşimi
