ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

5. bölüm / 16

4.BÖLÜM: "YANGIN"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 4.BÖLÜM: "YANGIN"

★...★

"Zamanın zamansızlık yaptığı başka bir evrende seninle karşılaşmayı, gözlerinin içine en masum duygularımla dalmayı çok isterdim..."

★...★

İnsan bazen kim olduğunu unutur. Unutur ve geriye dönüp baktığında eski olduğu kişiyi tanımamazlıktan gelir. Kendinin ne olduğunu bile bile o kadar umursamaz ki sadece geleceğine odaklanır. Yarını düşünür. Yarını önemser. Peki ya o yarın da geçmiş olmayacak mı? Onu da mı böyle eski günler gibi görmezden gelip yok sayacak mı? Onu iyi eden şeyin sadece zaman olduğunu düşündüğü gibi.

Hep geleceklerini anlatırlar. Geçmişlerinde sadece acıları olduğunu söyler kimileri. Bazıları acılarına rağmen bu günlere geldiğini söyler. Kimisi de kaderimdi deyip geçer. İnsanlar hayatlarını böyle tanımlar. Bazıları mutlu, bazıları da acı geçmişleriyle. Kimse bunu ben istedim diye öyle oldu, demez. Mutlulukları ve acıları hep birşeylere bağlarlar. Bağlarlar ve ona inanırlar.

Onlar sadece inandıklarıyla kalırlar ve bazen o an sadece var oldukları kadar varolurlar.

Ellerimin arasındaki güle baktım. Kafamda bir sürü soru işareti vardı. Bu gülün çantamda ne işi var? Ne ara çantama girdi? Kim koydu? Ve en önemlisi gülün üzerinde ki kurumuş kan lekesi de neyin nesiydi?

Kan lekesi beni ürkütmüştü.

Bugün fazla yer gezdiğimiz için haliyle fazla insan da görmüştüm ve kimin çantama koyduğunu kestiremiyordum. Kim neden böyle bir şey yapar ki?

Sorular birbiri ardına ben düşündükçe çoğalırken telefonumun melodisi doldu odanın içine. Yatağın üzerine diğer eşyalarımla döktüğüm telefonumu alıp ekrandaki kayıtlı olmayan aramayı cevapladım. "Telefonu açman için davetiye mi göndermem gerekiyor?" Sevimsiz ses bir yerlerden tanıdık geliyordu fakat kim olursa olsun benimle böyle konuşacağı anlamına gelmiyordu. Yalnızca sayılı kişilere izin vardı.

"Gecenin köründe insanları arayıp rahatsız etmeye utanmıyor musun?" Karşı taraftan ilk bir kaç saniye çıt çıkmadı. "Sakın bana numaramı kaydetmediğini söyleme sevgili nişanlım aynı zamanda da müstakbel eş adayım." Uyuz ve yılışık sesiyle telefonumu kulağımdan uzaklaştırıp dişlerimin arasından, "hay ben senin maymundan iki dakika önce doğan suratının üzerinde tel tel çıkmış kılının her bir santimini boncuk ağdayla kökünden alayım." Dedim. Bu adamın sesini duymam bile onunla konuşmamam için en büyük sebep olabilirdi. Ama ne yapacan istenmeyen ot burnunun dibinde biter hatta ve hatta eşeysiz üremeyle bölünüp aşiret kurardı.

Numarasını kaydetmemiş mişim, "zorla telefonuma kaydettirilmiş gereksiz kişiliğe sahip kişileri kaydetmek gibi bir huyum olmadığı için lütfen kusuruma bakma."

"Bakmam. Hele ki senin gibi kusurundan daha fazla kusurlu birisi ise asla bakmam." Beni araması yetmezmiş gibi bir de o küçük beyniyle beni ezmeye mi çalışıyordu restorantta yapmaya çalışıp eline yüzüne bulaştırdığını ne de çabuk unutmuştu.

"Benim kusurum senin kuytu köşelerde edepsizce yaptığın şeyden daha onurlu. Bakıp bakmaman umrumda bile değil." Hiçkimse kusursuz değildi sadece bazı insanların kusuru göz önünde olurdu. Benim kusurum da herkesi kendim gibi saf ve temiz kalpli olarak görmemdi. Bunu ben değil abim söylüyor.

Civan'dan da anladığım kadarıyla bende gördüğü kusur hafif kavruk tenimdi. Tenim kusur değil benim için aksine kendimde sevdiğim özelliğimdi. "Kuytu köşe derken, ne ima ediyorsun sen?" Parmağım telefonu suratına kapatmak için hazırda bekliyordu. "Bana bak Arin o sivri dilinin ucuna gelenleri yutacaksın."

"Yutmuyorum. Yutmak zorunda da değilim." Binbir dert yetmiyormuş gibi başıma Civan çıktı.

"Dize geleceğin günler çok yakın, otur ve babanın evinde geçirdiğin güzel günlerin tadını çı-" suratına kapadım. Ne kadar evlenecek olsam ona katlanmak zorunda kalacağım bir kaide yoktu.

Hayvan herif görüştüğü bilmem kaç kadın varken beni arıyor. Yatağa fırlattığım telefona doğru, "Allah'ın cezası," diye bağırdım.

"Kuzen yanlış zamanlama galiba, kafamıza birşey fırlatılmadan önce tüysek iyi olur." Arkamdan tırsak konuşan Şükran'a döndüm hangi ara odama girdiklerini duymamıştım. "Bence de kuzen," diye Zehra başını sallayıp Şükran'ı onaylamış oldu. "Hadi Arin'ciğim sana bol bol sinir atmalar," Zehra'nın eli kapı kulpuna gitmeden, "kaldığınız yerden milim kıpırdarsanız Gülistan ve Ayşe halamın kızları demem vururum sizi." Gözlerimi kıstım sert bir hava katsın diye de kaşlarımı çattım.

Oldukları yerde dona kalan kuzenlerime doğru attığım her adımda benden korktuklarının kokusunu daha iyi alıyordum. "Siz ikiniz konuşmamın ne kadarına kulak misafiri oldunuz." Diyerek daha çok korku aşıladım.

"İnan ki biz Civan'a 'hay ben senin maymundan iki dakika önce doğan suratının üzerinde tel tel çıkmış kılının her bir santimini boncuk ağdayla kökünden alayım.' dediğin yeri duymadık."

"He yemin olsun ki Şükran gününde doğmuş kuzenimle 'zorla telefonuma kaydettirilmiş gereksiz kişiliğe sahip kişileri kaydetmek gibi bir huyum olmadığı için lütfen kusuruma bakma.' dediğin kısımdan sonrasını parmaklarımız kulaklarımızda dinledik seni."

"Allah'tan dinlememişsiniz ya," şunlara bak dediğim herşeyi harfi harfine ezberlemişler. Ben bile sinirden ne söylediğimi unutmuştum. Şükran Zehra'nın kolları arasına sığınmacı gibi sokuldu. Başlarına gelecekleri önceden bildikleri için benim kovalamama kalmadan açtıkları kapıdan jet hızıyla çıkmaları bir oldu.

Kendimi de peşlerinden terastan aldığım süpürgeyle kovalarken bulduğum zaman artık çok geçti, kafalarına kafalarına vuracaktım. Konağın içinde bir odadan başka bir odaya geçiyor tavşan kaç tazı tut oyunu oynuyorduk resmen.

"Sizi şam şeytanları!" Arkalarından koşarken bağırmayı da ihmal etmedim. Şükran suç ortağını ardında bırakıp hızla koşmaya devam ederken ben çoktan ona elimdeki süpürgeyi fırlatmış çanağına doksanlık atış yapmıştım. Asla ıska yapmam.

Zehra'nın ardında koşmaya devam ederken büyük salona geçmiştik bile. Dengesini halıya takılıp düştükten sonra bulması çok zordu. Ben nefeslenirken Şükran içeriye girdi. Vurduğum yerden kalçasındaki acıyı azaltmak için ovalarken bir yandan da bana laf yetiştirdi, "hedefi nasıl da tam yerinden vuruyor, kızım sen Mete Gazoz musun?" Derken bile hala gözlerimin içine bakamıyordu korkudan. "Çok acıyor, yanıyor Kur'an-ı'ma."

Şükran'ı es geçip çoktan ayaklanmış olan Zehra'ya yöneldim. "Şimdi sana vurmazsam, Şükran'a büyük ayıp etmiş olurum."

Zehra yavaştan toparlanırken, "eğer bana vurursan seni Yaman abiye söylerim," dedi, dudaklarının kenarında hafif bir gülümsemeyle.

Beni abimle korkutmaya cürret ettiği için ayrıca dövecektim Zehra'yı. "Daha zekice bir tehdit bulamadın mı?" dedim, aynı anda ayağımdaki terliğin yavaşça sıyrıldığını fark ederek. "Eğer bu sefer de kaçmaya yeltenirsen, o fikrini gözden geçirmeni tavsiye ederim."

Terlik tam istediğim pozisyona gelince havaya fırlatıp tek hamlede yakaladım. Zehra ve Şükran olmasaydı, muhtemelen hâlâ yere eğilip duruyor olurdum. Ama sağ olsunlar, damarıma basmayı alışkanlık hâline getirdikleri için böyle refleksler geliştirmek zorunda kalmıştım.

Zehra, gözleri hafif kısılmış hâlde terliği elimde tarttığımı izliyordu. Ardından kollarını göğsünde kavuşturup başını yana eğdi. "Gerçekten mi? Sen ve bizim üzerimizde geliştirdiğin reflekslerin... Komik oluyorsun."

"Öyle mi?" diye mırıldandım, hafifçe gülümseyerek. Terliği el çabukluğuyla diğer elime geçirip sanki Zehra'ya doğru fırlatacakmışım gibi bir hamle yaptım.

O an olan oldu.

Zehra, büyük bir ciddiyetle eğilip kollarıyla yüzünü korurken, Şükran kendini kanepeye attı. Tam o sırada odanın kapısı açıldı ve Yaman abim kucağında dünyalar tatlısı Sultan bebekle içeri girdi.

Bütün gözler bana döndü. Elimde terlik, karşımdaki ikisi korkuyla kalkanlarını oluşturmuş, ben ise durumu sindirmeye çalışıyordum.

Abim kaşlarını kaldırıp, "Ne yapıyorsunuz siz?" dedi. Herkes bizim kuzen çatışmamıza alışıktı haliyle abim yadırgamadı sadece hala çocuk olmadığımızdan göze batıyorduk.

Zehra hemen doğrulup masum bir ifadeyle konuştu. "Arin bana vuracaktı."

Yaman abim başını bana çevirdi, yüzünde hafif bir gülümsemeyle. "Arin? Kezebamın?
Eski alışkanlıklarından kurtulduğunu düşünmüştüm." Dedi.

Benim cevabım ise Zehra abime beni şikayet edeceği andan beri hazırdı. "Abim? Çevreşemın? Sadece Zehra'ya reflekslerimin ne kadar da iyi olduğunu gösteriyordum."

Abim, kara gözlü çingenem... başını iki yana sallayarak iç çekti. "Siz dua edin kucağımda Sultan var." Kucağında tuttuğu miniğe öpücükler kondura kondura kucağında salladı.

Bebeklerle arası hep iyi olmuştur abimin. Bir gün kendi çocuğu olursa onu bir saniye bile kucağından bırakmaz. Bunu en iyi bilenlerden biri de benim, çünkü bana da yıllarca bir baba elinden geldiğince de anne gibi davranırdı. Daha küçücük bir çocukken bile, en ufak ağlamamda yanıma koşar, dizlerimde bir yara olsa sanki kendi canı yanıyormuş gibi endişelenirdi. Geceleri korktuğumda yanıma uzanır, masallar anlatırdı—bazen uykusuz kalırdı ama bundan hiç şikâyet etmezdi.

Şimdi onu bebeklerle gördükçe içim ısınıyor. Kendi çocuğu olduğunda da tıpkı bana yaptığı gibi, her anını onun yanında geçirir, gözünden bile sakınır. Belki biraz fazla korumacı olur, belki bazen fazlasıyla şımartır ama sevgisini göstermekte asla tereddüt etmez. Çünkü o hep böyleydi—şefkatiyle, sabrıyla ve sonsuz sevgisiyle gerçek bir baba ruhuna sahipti.

Umarım bir gün kendi çocuğu olduğunda gerçek babalık hissini tadar.

Abimin bize tek kelime dahi etmeden Sultan bebeği güldüre güldüre çıkıp gitmesine hepimiz aynı tepkiyi verdik; bizi cezalandırmayacak mı?

"Canım kardeşim geceleri uyumamıza izin vermesende seni tüm kalbimle seviyorum." Dedi Şükran.

Zehra iri gözlerle," hiii. Biz birbirimizi dövmekten neden seni çağırmaya geldiğimizi unuttuk." Dediğinde tehlike çanları çalmaya başladı. Zehra kolumdan tuttuğu gibi benimle misafir odasına çıktı.

İçeri girdiğimiz an üm gözler bize çevrildi bir süre sonra herkes tekrar işine döndüğünde bir tek Kadriye halam ters ters bakıyordu.
"Oturun hemen."

Üçümüz de yan yana geçip yerde düzenlenmesi gereken bornoz takımıdır, havlu takımıdır her neyse katlamaya başladık.

Sevmediğim, istemediğim bu evliliğin birde gerektirdiği işler vardı. Bütün bu hazırlıkların tatlı telaşlar ile hazırlanması gerekmiyor mu? İçimde heyecen, mutluluk, gerektirmez miydi?

Evlilik hayalini hiç kurmasam bile sevdiğim, aşık olduğum adamla evlenmek herkes gibi ben de isterdim. Ama babamın istekleri benim hayallerimin önüne geçti. Şüphesiz babam bunu kendi çıkarları için yaptı. Kendi kızını çıkarları için verdi.

O kadar dalmıştım ki Zehra'nın benimle ne konuştuğunu bile duymamıştım. "Arin eğer çeyiz işinden kaytarmak için duymamazlıktan geleceksen, yemezler."Dedi alaylı bir şekilde.

Bunu beni güldürmek için söylediğini biliyorum. Düşününce belki kafam biraz olsun dağılırdı.

"Nereden anladın ya?" Dedim söylediğini devam ettirerek.

"Anlarım ben. Küçükken de böyleydin sen. Nerede iş varsa kaçardın. O zamanlar 'beceriksiz' diye adın çıkmıştı zaten."

Ağzım açık bir şekilde Zehra'ya baktım. "Kendinle karıştırdın herhalde. İş yapmayacağım diye yataktan çıkmazdın hastayım
bahanesiyle."

Zehra gülerek,"öyle yapardım değil mi?" Dedi.

Yaptığıyla gurur duyuyor bir de. Bu haline gözlerimi devirdim. Şükran diğer yandan koluyla beni dürtüp ilgiyi üstüne çekti. "Kadriye teyzeme bakın hala bize bizi parça pinçik etmek ister gibi bakıyor."

Zehra,"Vallah elinden gelse kanımızı bardaklara doldurur lıkır lıkır içer." Dediğinde başımızı aynı anda sallayıp, "doğru tespit yaptın kuzen, Drakula Kadriye gece gündüz demeden kanımızın son damlasına kadar emcükler." Dedi Şükran fısıltıyla gülerken.

"Evet. Fark ettiniz mi? Bugün pelerinini takmayı unutmuş." Dedim. Üçlü konvoy halinde kahkaha tufanı yaşadık. Zehra gülerken Şükran'ın koluna vuruyor, Şükran da gülerken benim.

"Allah canını almasın.Yeter karnıma ağrı girdi. Zehra sende az yavaş vur koluma, koptu kopacak." Dedi Şükran.

"Senin vurduğun yerde gül biter oysa Şükran'ım." Dedi Zehra cilveli sesiyle.

"Öyle mi?" Siyah parlak saçını geriye savuran kuzenim, "senin de vurduğun yerde gül biter Zehra'm" dedi Şükran da aynı cilveyi sergileyerek.

"Arin bak feyz al ileride lazım olacak sana bunlar." Dedi Zehra.

"Evet Arin mesela dur," çeyizlerin arasından bir şey aldı."Bak bu dantelli, saten, özellikle de bordo geceliği giyip yapacaksın tamam mı?" Yanımda duran küs yastığını alıp yüzüne fırlattım. "Al gördün mü cilveyi, nasıl sizin gibi yapabildim mi?" Dedim.

"Sen kesin iki güne kalmaz kocanı öldürürsün böyle yaparak." Dedi Zehra kınarcasına.

"Keşke ölse. Şuna da koca diyip durmayın tepemin tasını attırmayın. Yoksa ne gibi cilve tekniklerim var hepsini biliyor ve şahsi olarak görmüşlüğünüz var."

"Görmek tek mi? Bizi bu yaşımıza gelmemize rağmen halen dövüyorsun. O günkü attığın terliğin izi hala mabadımda duruyor tabii iki dakika öncesinde yediğim süpürgeyi hesaba katmıyorum." Dedi Şükran eliyle mabadını hüzünlü hüzünlü bakarken.

"Benim de o gün kolumu ısırdığın yer hala sızlıyor. Bir de tam 32 tanesinin izi çıkmış." Şükran ve Zehra birbirlerine kocalarından dayak yemiş kadınlar gibi sarılıp acıtasyon yaptılar.

"Ben sizi boşu boşuna dövdüğümü hatırlamıyorum. Şükran o günkü terliği hak ettin sana bin defa dememe rağmen çiçeklerin altına musluğu açık bırakıp yemek yemeye gittin." Şükran parmağıyla kendini işaret edip yalancı şaşkınlıkla bana baktı.

"Zehra sen de sana kaç defa söylediğimi bin iki yüz yirmi sekizinci defadan sonra saymadım. Sana diyorum ki ben inekleri sağarken önlerine yem koy ki bana vurmasınlar ama sen ne yapıyorsun ben inekleri sağarken onlarla tiktok videosu çekiyorsun hayvancağız da kendini görünce deliriyor sonra da bana arkadan vuruyor. Hak ettin o ısırığı."

Her ikisi de sanki beni deli etmek için dünyaya gelmiş. İkisi de ayrı bir dert Allah şimdiden onları alacak kocaya sabır versin.

"Sohbetinizi bölüyorum kusura bakmayın ama şu kumaşları sandığa koyar mısınız?" Kadriye halama üçümüz de donuk şekilde baktık kibar konuşmasının altında yatan o vahşi canavarı gördük çünkü.

"Şey ben şu pikeleri katlayayım." Şükran ayağa kalkıp kurtardı kendisini.

"Ben de Şükran'a yardım edeyim." Zehra'da paçasını kurtardığına göre ortada kalan yine ben oldum.

"Ben de kumaşları sandığa koyayım halacığım." Ayağa kalkıp kumaşları sandığa kattım halamın aşk dolu bakışları altında ezilirken.

"Gülistan kalk sen çok yorma kendini kızlar biriniz onu odaya götürün az biraz dinlensin." Yapacak başka işim olmadığı için Gülistan halama eşlik ettim. Yatak başlığına sırtını dayayıp arkasına iki tane küçük yastık kattım.

Tam çıkacakken halam elimden tuttu. "Seninle biraz halayla yeğen sohbeti yapalım mı?" Diye sorduğunda başımı sallayıp yanına oturdum. "Zaman ne de çabuk geçer oldu, daha dün gibi hatırlıyorum konağın o geniş avlusunda koşturduğunu, bana ilk hala deyişini." Hamilelik hormonlarından mı bilmem ama gözleri doldu. Sevgisini çok belli etmese de beni seven bir halamın olduğunu bilirdim. "Göz açıp kapayıncaya dek büyüdüğün yuvadan telli duvaklı gelin olup uçacaksın. Ah Azade ah kızın büyüdü de gelin olacak." Derken gözlerini kaldırdı.

"Hala annem bana hamileyken nasıldı abim hatırladığı kadarını anlatır da ben hiç bir büyüğümün ağzından annemi dinlemedim." Daha doğrusu dinleyememiştim. Babam onun adını ağzımıza almamıza bile müsade etmiyordu. Annemin ölümüne o kadar çok kahrolmuşki toparlanması uzun bir zaman almış. Abim de geceleri ninni söyler gibi fısıldardı kulağıma. "Hiç unutmam, annenin aşerdiği ilk şey fıstıklı baklava olmuştu." Çıkık karnını bir gururla okşarken gülümseyerek devam etti:

"Gecenin bir körü babanı uyandırmış. Baban da çeşit çeşit baklava alıp önüne sermiş ama annen hiçbirini yememiş. İlla ev baklavası olacak diye tutturmuş. Oysa benim abim, kendi çayına attığı şekeri bile karıştırmaya üşenen bir adamdı. Ama senin için mutfağa girip, kendi elleriyle baklava açmış. Yengem anlatırken bile kulaklarıma inanamamıştım."

Gözlerim doldu, boğazıma kocaman bir yumru oturdu, nefes almak bile acı veriyordu. Konuşamadım. İçimde bir yerlere batan, keskin ve soğuk bir şey vardı. O benim için değil, sadece çok sevdiği karısının canı istediği için yapmıştı. Bir an olsun beni düşünmemişti. Düşünmediği gibi, her seferinde bana bakarken gözlerindeki o soğuk, suçlayıcı ifadeyle içimi delip geçmişti. Onun gözünde ben sadece bir hataydım, bir utanç lekesi, bir katildim. Annemin ölümünü hatırlatan bir gölgeydim ona—varlığım bile bir suçtu. Ne kadar çabalarsam çabalayayım, ne kadar sevgiye aç olursam olayım, onun gözlerinde asla masum olamayacaktım.

Beni hiç affetmedi. Belki de en başından hiç sevmemişti. Ama yine de içimde küçücük de olsa bir umut vardı—belki bir gün beni de görür, beni de sever diye. Çocuksu bir hayaldi bu, zavallı ve kırılmaya mahkûm. O bana bakarken gördüğü tek şey annemin yokluğu oldu hep, aşık olduğu kadını çalıştım. İçimde taşıdığım suçun ağırlığını sırtıma yükledi, ben daha ne olduğunu bile anlayamadan. O yükle büyüdüm, o yükle yürüdüm.

Ne zaman karşıma çıksa gözleri aynıydı; soğuk, boş ve acı dolu. Ama o acı bana duyduğu bir acı değildi, sadece onun için kaybettiği şeyin yankısıydı. Benim sesim ona ulaşmazdı, adımı duyduğunda bile dudakları sıkılır, gözleri kısılırdı.

Belki de hiç doğmamalıydım. Belki de varlığım başından beri bir yanlışlıktı. Ama kader bana nefes vermişti, ve o nefes her anımda ağır, soğuk ve dikenliydi. Bir çocuğun en çok duymak istediği kelimeler, sevgiyle sarmalanmış o birkaç basit cümle, benim için yalnızca bir rüyaydı. Bir gün uyanırım ve o rüya gerçeğe dönüşür sanmıştım ama yanılmışım. Çünkü onun gözlerinde ben her zaman katil olarak kalacaktım.

"Babanın şefkati ve sevgisi yalnızca annene vardı, o kadar ki kendi kanı, canı olan çocuklarını bile onun bir hatırası olarak görmekten öteye geçemedi." Biz onun için sadece geçmişin gölgeleriydik; annemin gülüşünün, sesinin, dokunuşunun eksikliğini her an hatırlatan soluk yansımalardık.

O, sevgisini çoktan annemle birlikte toprağa gömmüştü. Geriye kalan bizler, onun gözünde ne teselli edilebilecek bir acıydık ne de üzerine titrenecek bir emanet. Sadece vardıysak vardık, yokluğumuz belki daha bile kolay olurdu. Bize bir kez olsun kollarını açmadı, saçlarımızı okşamadı, uykumuzun arasına girip üstümüzü örtmedi. O, sevgisini çoktan yitirmiş bir adamdı ve bizden geriye yalnızca sessizlik kaldı.

Abime de tıpkı bana davrandığı gibi davranırdı, fakat bana her zaman daha sertti. Yıllar sonra büyüdüğümde anladım nedenini—anneme benziyordum.

Bakışlarım, duruşum, hatta en küçük mimiklerim bile ona annemi hatırlatıyordu. Gözlerimde, sesimde, hareketlerimde hep ondan bir parça görüyordu. Belki de bu yüzden bana tahammül edemiyordu. Bana baktığında, yitirdiği kadının hayalini görüyordu ama o hayal sıcak bir anı değil, acı veren bir yara gibiydi onun için. Ne zaman göz göze gelsek, yüzündeki donuk ifade biraz daha sertleşirdi. Sanki her bakışım ona kaybını hatırlatıyor, her sözüm geçmişin kapısını zorla aralıyordu.

Bu yüzden ne zaman yanına yaklaşsam, ne zaman sevgisini hissetmek istesem, duvarlarına çarpıp geri döndüm. Kimi zaman sessiz bir bakışla, kimi zaman soğuk bir sözle, kimi zaman da kelimelerden bile ağır gelen o kayıtsız tavırlarıyla beni uzaklaştırdı. Küçüktüm ve anlamıyordum. Ne yaptım da böyle oldu, diye kendimi suçluyordum. Ama büyüdüğümde fark ettim… Aslında suçum hiçbir şey yapmamaktı. Sadece var olmaktı.

Onun gözünde benim varlığım yokluğumla birdi.

Çeyiz dizme işi halamın bol azarlamalı geçmişti. Bütün vücudum halsiz düşüne kadar oradan oraya koşturmuştu. Neyse ki kendi evleri olduğu için kalkıp gitmişlerdi.

Odama girdiğimde üstümdeki ağırlığı suyun saf temizliğine bıraktım. Üzerime geçirdiğim siyah saten pijamamla alttan salaş bıraktığım örgülerimle yatağıma gidecekken siyah gülü fark ettim.

Gülü elime aldığımda narin yaprakları tenimi okşuyordu, üstünde kan lekesiyle durması içimi ürpertmeye devam etse de siyah yapraklarının kendi renginden başka renkle durması hiç hoşuma gitmedi.

Makyaj masasından ıslak mendil alıp kan lekelerini titizlikle temizledim. Komidinin üzerindeki su bardağını aldım ve sürahiden, yeni getirdiğim suyu doldurup gülü bardağın içine koydum. Onu çöpe atacak kadar da kalpsiz değildim. Gülü yatağın yanındaki komidinin üzerine, benim görebileceğim yere koyup başımı yastığıma gömdüm.

Gözlerim kapanır kapanmaz aklıma yine o zümrüdiler geldi. Görsel hafızam pek iyi değildi fakat nedense onun yüzü, kumral saçları, özellikle de gözleri hafızamı sinir bozucu derecede istila ediyordu.

Yakında evlenecek olan birisi için yanlıştı, günahtı.

Bundan oldukça nefret etsem de bir yerlerden hoşuma da gitmişti, ama kendisi beni olmadığı kadar sinir ediyor. Herif manyak, gıcığın teki. Abimi dost seçiminde uyarırsam büyük sevap işlemiş olurum.

✧・゚: *✧

Sabah uyanır uyanmaz Selma ablalara kahvaltı için yardım ettim. Hazır vakit varken çamaşırları astım sabah güneşinin önüne, ardından avluda ne kadar çiçek varsa hepsini suladım. Her günümün böyle dolu dizgin geçmesi kafamı meşgul ediyor vede evleneceğim gerçeğini bir anlık da olsa unutturuyor. Üzerimde en sevdiğim çiçekli elbisemin ıslanmaması için topladığım eteklerini düzeltip musluğu kapattım. Gardrobumun yüzde doksanı çeşit çeşit elbiselerden oluşurken, bir tanesinin bile üzerine toz kondurmaya kıyamazdım. Sanırım benim tek özgür olduğum istediğim kadar elbise alıp giyebilmemdi.

Elbisemin uzun olan eteğinin kırışmış uçlarını elimle silkeledim. Islanan toprak ve eskitme taş zeminin kokusu püfür püfür esiyorken bir daha ne zaman soluyacağımı bilmediğim için ciğerlerim yanıncaya kadar içime çektim.

Bahçeyi yeşil rengiyle süsleyen annemin reyhanlarına bakarken koca iki el görüş açımı kapattı. Arkamda uzun ve güçlü bedeniyle bana oyun oynayan abim sesini daha da kalınlaştırarak konuştu; "bil bakalım ben kimim?"

Mırıldanarak, "acaba gözümü kör edecek büyüklükteki eller kime ait?" Şimdiden bozulduğunu kıpırdanmasıyla anlamıştım bile acaba bu oyuna devam etsem neler olacak? "Selma abla sen misin?"

"Selma ablanın kalın ses telleri olduğunu düşünmüyorum. Aklını kullan!"

"Tamam Selma ablanın güzel kadınsı bir sesi var o zaman sen..."

"Evet ben."

"Sen."

"Evet ben! Acun gibi eleme potasına girecek olan kişinin ismini uzatarak reytingleri arttıracağını mı düşünüyorsun?!" Aman Allah'ım konu Acun'a kadar uzadıysa şimdi içinde fokur fokur öfke kaynıyordur, hissediyorum.

"Öff ne yapayım abi ya tamam söylüyorum işte; sen Hasan amcasın." Dediğimde öfkeyle birbirine vurduğu dişlerinin sesini duydum.

"Arin!" Gür sesi adeta kulak zarımı sarsarken kahkahalarla gülmeye başladım. "Seni saygısız cimcime! Ağa abini nasıl olur da diğer çalışanlarla bir tutarsın!" diye gürledi. Ben çoktan avluda koşturmaya başlamıştım bile.

Ardımda yankılanan ağır adımlarını duydukça hızlandım, ama nefesim kesilmeye başlıyordu. "Seni falakaya yatıracağım!" diye tehdit ettiğinde, arkama dönüp bir baktım ve boğa gibi kızarmış yüzünü görünce kahkahalarım iyice arttı.

Hem koşmak hem gülmek tüm enerjimi tüketmişti. Avlunun ortasındaki uzun masanın bir ucunda ben, diğer ucunda abim durup soluklandık. Ellerimi belime koyup nefes nefese ona baktım.

"Bana bak, Tazmanya canavarı!" dedi, kaşlarını çatıp tehditkâr bir adım attı. "Eğer şimdi buraya gelmezsen kulaklarını ısırırım, bilmiş ol!"

Gözlerimi kısarak sırıttım. "Ağam, yaşlandın galiba. Eskiden böyle çabuk yorulmazdın!" dedim, biraz daha kızdırmanın keyfiyle.

Abim kaşlarını daha da çatarak avlunun taş zeminine sert bir adım attı. "Senin ipini fazla uzun bırakıyoruz!" diye homurdandı.

Geriye doğru bir adım attım. O da ileri. Aramızdaki mesafe kapanıyordu.

"Şimdi yandın!" dediği anda kaçmaya yeltendim ama çok geçti. Bir anda bileğimden yakaladı ve güçlü bir hareketle kendine çekti. Dengemi kaybedip hafifçe tökezledim.

"Tamam, tamam! Affettim seni! Bırak, tamam!" diye gülerek kıvranmaya başladım. Ama abim hiç de acıyacak gibi değildi.

"Affetmek? Sen mi beni affediyorsun? Kimin ceza vereceğini karıştırdın herhalde, cimcime!" dedi ve omzuna atıp kaldırdı.

"Hayır! Hayııır! İmdat! Ağam delirdi!" diye bağırdım, çırpınarak.

Avluda çalışan birkaç kişi başlarını kaldırıp bize baktı, bazıları da kahkahalarla izlemeye koyuldu.

"Senin ipini sıkı tutmazsak iyice tepemize çıkacaksın," diyerek avlunun bir köşesine doğru ilerledi.

"Tamam, tamam! Ağam, çok yaşa! Sen bu hanenin en güçlü, en yakışıklı, en akıllı kişisisin!" diye yağ çekmeye başladım.

Abim duraksadı. "Devam et," dedi kaşlarını kaldırarak.

Derin bir nefes aldım. "Ayrıca çok cömert, çok affedici, çok asil bir lidersin!" dedim, hala omzunda asılı bir şekilde.

"Biraz daha," dedi keyifle.

"Ve… Ve…" Bir an düşündüm. "Ve kesinlikle beni hemen bırakmalısın!"

Bir anlık sessizlikten sonra, kahkaha attı ve beni yavaşça yere bıraktı. "Senin o kıvrak zekan yüzünden elimden hep kurtuluyorsun!"

Hemen birkaç adım geri çekilip, ellerimi havaya kaldırdım. "Ama hakkımı da yemeyelim ağam, ne de olsa kan çekiyor!" diye göz kırptım.

O, başını iki yana sallayarak güldü. "Yürü git başımdan, yoksa bu sefer gerçekten falakaya yatırırım!"

Ben de kahkahalarla avludan kaçarken, "Sen de beni yakalarsan!" diye arkamdan seslendim. Sırıtarak geçtiğim mutfaktan elimde yeni demelenmiş çayla salona çıktım.

Çayları doldurduktan sonra yerime oturdum. Göz ucuyla masanın en baş köşesinde oturan babama baktım. Yine aynı bakışlar vardı gözlerinde. Son tartışmamızdan sonra hiç konuşmamıştık. Çünkü ilk defa babama karşı çıkmıştım. Küçüklüğümden beri o ne isterse o olmuştu. Bakışlarının ağırlığıyla boynum büküldü, ilk kez ekstra sinirini üzerime çekmemiştim ama konu koca bir ömrümü kapsayacak kadar genişse bu pek de umrumda değildi.

Ne kadar sinirli olursa olsun bu benim haklı olduğum gerçeğini değiştirmiyor. Bakışlarım tekrar abime kaydığında dikkatli bir şekilde bana baktığını fark ettim. Yüzümde nasıl bir ifade vardı bilmiyorum ama abimin gözleri şüpheyle bakıyordu.

"Canın sıkkın?" Diye sordu. Konuşmama fırsat vermeden babam atıldı lafa. "Neye sıkkın olacak, bir kaç gün sonra Mardin'in en köklü ailelerinden birine gelin gideceği için mi?" Ters ters bana baktı. Bu cümleyi kurmuş muydu gerçekten? Sırf evlenmek istemediğimde attığı tokadı ne de çabuk silmişti beyninden.

Benim tek derdim zengin, soylu aileyi gelin gitmek hiç olmamıştı. Ama onun planları çok önceden beri bu yöndeydi.

Abime baktığımda babamın söylediklerini duymamazlıktan gelip hala benden cevap beklediğini gördüm. Abimin bu hareketi babamın gözünden kaçmadı. Sinirlendi. Ama bunun sorumlusu olarak yine beni görüyordur kesin. Bunun için yemin edebilirim ama kanıtlayamam.

"Abicim seninle konuşuyorum."

Boğazımdaki yumrunun geçmesini bekledim. Hala geçmiyordu. Biraz daha böyle kalırsam ağlayacaktım. Konuşamamaktan değil babamın yaptıkları yüzünden.

Babamın bu durumdan memnun olmayan bakışlarını fark ettiğimde toparlanmaya çalıştım. Masanın üzerindeki suyu alıp bir yudum içtim. Yüzüme bu aralar fazla kullandığım sahte gülümsemeyi takıp abime döndüm. Şüpheli gözleri hala üzerimdeydi.

"İyiyim abicim. Kötü olduğumu nerden çıkardın." Abim hala aynı şekilde bakıyordu. İnandıramamıştım kolfa gülüşlerimi.

"Arin bir daha sormayacağım. Biri bir şey mi yaptı? Gün içinde şirketteyim diye fark etmiyorum sanma. Hep üzgünsün. Biri bir şey mi söyledi? Bir şey mi yaptı? Sadece söyle." Dilime dolanmışlıkları tek nefeste soluksuz söylemek çok isterdim ama bu konu bana karışan çocuğu şikayet etmek kadar basit değildi.

"Her zamanki Arin işte. Üzgün falan değil." Babam bir kez daha araya girmek gibi bir çılgınlık yaptı. Her şey ortaya çıkmasın diye endişelendiğini görebiliyordum.

Abim babamın yüzüne bakmadan konuştu. "Ne zamandan beri adın Arin oldu Behram ağa."

Babamın yüzü gölgelenmişti. Abimden gelen her kelime, onu olduğu yere mıhlıyordu sanki. Cevap vermedi, veremedi. Bir anlığına bakışlarımız çarpıştı; gözlerinde belirsiz bir tedirginlik vardı. Ama o tedirginlik bana değil, kendisineydi.

Abim nefesini tartarak devam etti. "Belli ki bir şeyler dönüyor. Ama babamız sağ olsun, her zamanki gibi bilmiyormuş gibi yapıyor." Başını bana çevirdi, sesi bu defa daha yumuşaktı. "Sen de mi öyle yapacaksın, Arin?"

Yutkundum. Cevap vermek istedim ama kelimeler düğümlendi boğazıma. Babamın bakışlarını üzerimde hissediyordum, her an konuşmamı engellemek için bir şey yapabilecek gibiydi. Ama abim bekliyordu. Üstelik gözlerindeki o bildik sertlik yoktu, beni gerçekten duymak istiyordu.

Parmaklarımı sıktım. Abicim sana yalan söylediğim için affet. "Herşey yolunda abicim. Bu bir kaç gündür düzgün uyuyamadığım için halsiz görünmem normal." Bakışlarım masanın uç noktasına heybetiyle oturmakta olan babama kaydı. "Behram Ağa'nın da dediği gibi birkaç güne buralardan gitmiş olacağım, son günlerimizi lüzumsuz mevzularla harcamanın manası yok."

Abim başını iki yana salladı. "Öyle olsun bakalım. Her neyse yakında çıkar kokusu."

Babam dişlerini sıktı, parmakları koltuğun kenarında istemsizce kıpırdadı. Ama bu defa ben de gözlerimi kaçırmadım.

Ortama dağılan gerginliği azaltmak adına abime takıldım.
"Bakıyorum da eskisi kadar kavurma yemiyorsun. Normal olan şartlarda en az üç tabak yerdin kahvaltıda."

Evet, gerçekten çok yerdi. Hatta bazen daha da fazla yediğine şahit olmuştum. Ama ne kadar yerse yesin, fiziği asla bozulmazdı. Beslenmesine dikkat eder, hep formda kalmayı başarırdı. Bunca yemeğe rağmen hâlâ nasıl bu kadar fit olduğunu ben de bilmiyordum. Abim, kaslı ve karizmatik biriydi. Siyah saçları, ona daha da çekici bir hava katıyordu. Kemikli yüz hatları çok belirgin olmasa da yine de etkileyiciydi. Her kızı peşinden koşturabilecek bir yapıya sahipti—ki gerçekten de öyleydi.

Ta ki Evin ortaya çıkana kadar.

Gerçi abim, ona bile ilgi göstermedi. Evin, abimin soğuk tavırlarını fark etmeyecek kadar kör değildi elbette, ama yine de hiçbir şey olmamış gibi "istenilen eş" rolünü insanların gözüne gözüne sokmaya devam ediyordu.

Ama Evin pes etmiyordu. Abim ona ne kadar soğuk ve mesafeli davransa da o, her zaman zarif, anlayışlı ve sabırlı biri gibi davranıyordu. Sanki abim ona bakmasa da bir gün mutlaka fark edeceğinden emindi. Çevremizdeki herkes de onun "mükemmel eş" olduğunu düşünüyordu. Aile büyükleri, ortak tanıdıklar, hatta arkadaşlarımız bile... "Evin gibi birini bir daha zor bulursun," diyenler çoktu. Ama bilmedikleri bir şey vardı: Abim, kimseyi bulmaya çalışmıyordu.

O sadece kendi dünyasında, kendi kurallarıyla yaşayan biriydi. Etrafında onu seven, ona hayran olan pek çok insan vardı ama o, hiçbirine gerçek bir karşılık vermedi. Sadece nezaketen konuşur, gerektiğinde gülümser ama fazlasına izin vermezdi.

Evin’in tüm çabalarına rağmen, abim onu görmezden gelmeye devam etti. Ama işin ilginç yanı, Evin de vazgeçmedi. Sanki ne kadar uğraşırsa uğraşsın, abimin gözünde asla farklı bir yere konulamayacağını bilmiyormuş gibi davranıyordu.

Belki de gerçekten bilmiyordu.

Ya da biliyordu ama kabul etmek istemiyordu.

Evin'in aşk sandığı koca bir takıntıdan başka hiçbir şey değildi. Sadece abimin gücü ve statüsüne tapıyordu. O da bir ağa kızı olarak tabii ki de güçlü bir aileye gitmenin en mantıklı karar olduğunu biliyordu.

Sinsilikler kraliçesiydi kısaca.

"Yoo, hâlâ yiyorum. Kavurmasız kahvaltı mı olurmuş?"

Bunu söylerken ekmeğini kavurmaya doldurup afiyetle yedi. Konuyu kapatması beni sevindirdi. Üzülmeyeyim diye yaptığı bu küçük hareket, abimi daha ne kadar çok sevebileceğimi düşündürdü. Ve her seferinde aynı sonuca varıyordum: Abime olan sevgim sonsuzdu.

Hâlâ kavurmasını yerken bir lokma da bana uzattı. Hiç beklemeden, masanın üzerinden uzanıp abimin elinden aldım ve yedim. Yarı mutlu, yarı sinirli ve içinde biraz da kaos barındıran kahvaltımız devam ederken, babam bir süre sonra kalktı. Ardından, abim de şirkete gitmek için ayağa kalkınca onu geçirmek için ben de yerimden doğruldum. Yanında yürüyerek salona kadar eşlik ettim. Kolunu omzuma atıp beni kendine çekerek birlikte aşağı indik.

Dış kapıya vardığımızda başıma bir öpücük kondurup geri çekildi.

"Hayırlı işler," dedim gülümseyerek.

Yanağımdan makas alıp göz kırptı.

"Geldiğimde seni böyle gülerken görmezsem, elimden çekeceğin var."

"Siz nasıl isterseniz, Yaman Bey."

"Behram Ağa için bir kahve yap, sana zahmet. Yapacak bir ton işim var."

Onayladıktan sonra mutfağa girip kahveyi pişirmeye başladım. Kahve hazır olunca fincana döküp yukarı çıktım. Babamın çalışma odasında olduğunu biliyordum. Ama oraya gitmek, onunla yüzleşmek istemiyordum. O odada yediğim tokadı hatırlamak bile istemiyordum.

Yine de kahveyi götürmekten başka çarem yoktu. Zaten sadece bırakıp hemen çıkacaktım. Kapıyı tıklattım ve içeriden "gel" demesini bekledim. Ancak beklediğim onay sesi gelmeyince bu kez kapıyı çalmadan içeri girdim.

Babam, geldiğimi fark etmemişti bile. Hâlâ telefonla konuşuyordu. Ama konuştuğu kişi kimse, yüzündeki ifade daha önce hiç görmediğim bir şeydi…

Korku.

Babamın yüzündeki ifade tam olarak buydu. Gözleri gerilmiş, kaşlarının arasındaki çizgiler derinleşmişti. Bir süre boyunca karşısındaki kişiyi sessizce dinledi. Parmakları hafifçe masaya vuruyordu ama bu sinirli bir hareketten çok, tedirginliğini bastırmaya çalışan bir adamın refleksi gibiydi.

Sonunda, sesi sert ama hafifçe titreyerek konuştu: "Ne zaman dönmüş?" dediğinde, avucunun içinde sıkmaktan buruşturduğu siyah bir not kağıdını parmakları arasında oynamaya başladı.

Geldiğimi hâlâ fark etmemişti.

Sustum. Yerimden kıpırdamadan, gözlerimi ona diktim. Babamın böyle bir hâlini daha önce hiç görmemiştim. Onun sinirine, öfkesine, sertliğine alışıktım ama korkusuna? Hayır. O yeni bir şeydi.

Telefonun diğer ucundaki kişi bir şeyler söyledi. Babamın yüzü daha da gerildi. Çenesini sıktı, gözleri kısılarak boşluğa daldı.

"Onca yıl sonra neden dönmüş?" diye sordu, sesi alçak ama keskin çıkıyordu. "Neden şimdi?"

Bu kez ellerini masaya koydu, parmakları sinirle sıkılıp açıldı.

"Öğren," dedi dişlerinin arasından. "Her şeyi öğren. Nerede, kimlerle görüşüyor, ne yapmaya çalışıyor… Bana en ufak detayına kadar haber ver."

O an kalbim hızlandı. Kim?

Kimi soruyordu babam? Kimin dönmesinden korkuyordu?

Hâlâ beni fark etmemişti ama ben, fark edilmemeyi tercih ederdim. Çünkü babamın gözlerindeki ifadeyi gördüm. Ve o ifadede yalnızca sinir yoktu. Gerçek bir korku vardı.

Kimdi bu adam?

Babamı, Behram Ağa’yı—herkesin çekindiği, kimsenin karşısına dikilmeye cesaret edemediği adamı—bu hâle sokan kişi kimdi?

Babam, telefonu sinirle kapattı ve masaya fırlattı. Telefon sert bir şekilde tahtaya çarpıp birkaç santim uzağa kaydı. Tam o an gözleri beni buldu.

Oturduğum yerden hızla kahveyi bırakıp çıkmaya niyetlenmiştim ama sesi beni olduğum yere mıhladı.

"Ne zamandır oradasın?"

İrkildim. Sinirliydi. Her zamanki gibi. Ama bu kez sinirinin arkasında saklanmaya çalışan başka bir şey vardı. Tedirginlik.

Gözlerinin derinliklerinde, anlam veremediğim bir korku gördüm.

Ve bilmemenin getirdiği bir rahatsızlık tüm bedenimi sardı.

Ne duyduğumu bilmiyordum. Ama önemli bir şeydi.

"Yeni geldim," dedim, olabildiğince sakin bir sesle. "Kapıyı çaldım ama duymadın."

Sesimdeki sakince konuşma çabası bile onun öfkesini yatıştırmaya yetmedi. Kaşları çatıldı, dudakları sıkı bir çizgi hâlini aldı.

"Bir daha ben 'gir' demeden sakın içeri gelme!" diye patladı. "Şimdi çık dışarı, gözüm görmesin!"

Ağzımı açıp bir şey diyecektim ki masa üzerindeki telefon yeniden çalmaya başladı. Babam, anında uzanıp telefonu aldı ama yüzü daha da gerilmişti.

Ben de hızla geri çekildim. Burada daha fazla kalmak istemiyordum. Odadan çıkarken omzumun üzerinden son bir kez babama baktım.

Telefonu kulağına götürmüş, boşluğa bakıyordu. Dudakları sıkılıydı. Çenesindeki kas seğiriyordu.

O an anladım.

Babamın kimden bahsettiğini bilmiyordum. Ama birinden korkuyordu.

Ve bu kişi…

Ne yapmaya gelmişse, babam bunu öğrenmeye cesaret bile edemiyordu.

Dudaklarımı sıkıca kapattım, derin bir nefes alarak basamakları indim. Konağın dışına adım attım ama içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk vardı.

Bu konuşma…
Bu isim…

Babamı böylesine köşeye sıkıştıran o kişi… Onun için geri dönen bu adam, büyük bir felaketti.

Düşünceler zihnimi kurcalarken, konağın arkasındaki çiftliğe doğru yürümeye başladım. Gideceğim yere yaklaştığımda, Hasan Amca beni fark edip hızla yanıma geldi.

"Ooo, Arin kızım! Uzun zaman oldu buraya uğramayalı. Asi’yi görmeye mi geldin?"

Asi, benim atım… Olaylardan sonra onu düşünmeye bile fırsatım olmamıştı.

"Evet. İş güç derken onu iyice ihmal ettim. Nasıl, iyi mi?"

Bu sırada ahırın kapısından içeri giriyorduk. Derin bir nefes alıp cevapladı:

"İyi, iyi… Ama yaşlandı, biliyorsun. Eskisi gibi koşturmuyor artık."

Asi buraya ben daha küçükken gelmişti. İlk zamanlar oldukça hırçın ve saldırgandı. Ama zamanla birbirimize alıştık, biraz olsun huysuzluğundan vazgeçti. Bir keresinde bu hırçınlığı yüzünden ayağını kırmıştı. Atların ayağı kırıldığında iyileşmeleri neredeyse imkânsızdı. O zamanlar çok üzülmüştüm.

Abim, bir umut iyileşmesi için çabalarken ben de her gün yanına gidip onunla ilgileniyordum. Bir süre sonra, acı çekmesin diye onu vuracaklardı. Tam umudumu kaybetmişken, Asi hepimizi şaşırtarak ayağa kalktı. O gün öyle mutlu olmuştum ki geceyi onunla geçirmiştim. Asi güçlüydü… Ama artık yaşlanıyordu.

Hasan Amca'ya döndüm.

"Tüm bakımlarını yapıyorsunuz, değil mi?"

Başını onaylar şekilde sallayıp yürümeye devam etti.

"Tüm bakımları tam, ama dediğim gibi… Yaşlandığı için pek bir işe yaramıyor artık."

Bunu zaten biliyordum. Onu böyle görmek canımı acıtıyordu. Ahıra girdiğimde gözlerim, birkaç atın arasından Asi’yi aradı. Hasan Amca'nın işaret ettiği yöne bakınca onu gördüm. Elime iki havuç tutuşturunca, yavaşça Asi’ye doğru ilerledim.

Beni görünce kişnemeye başladı. Mutlu olunca hep böyle yapardı. Gülerek ona havuç uzattım, diğer elimle başını okşuyordum. İkinci havucu da verdikten sonra kaşağıyı elime alıp tüylerini taramaya başladım. Boynunun altına getirdiğimde gözlerini kapattı. En sevdiği şey buydu.

Hasan Amca’ya dönüp, "Asi’yi hazırlayabilir misin?" diye sordum.

Bana şaşkınlıkla baktı. “Binecek misin?”

Gülerek başımı iki yana salladım.

"Yok, düşüp bir yerlerimi kırmaya niyetim yok. Sadece biraz dolaştıracağım."

Beni onayladıktan sonra Asi’yi hazırlamak için götürdü. Küçüklüğümden beri ata binmeyi öğrenmek istiyordum ama ne zaman denesem ya yaralanır ya da bir yerlerimi kırardım. Sonunda pes etmiştim. Ama olsun… Böyle de anlaşıyorduk.

Hasan Amca, elindeki dizginle Asi’yi getirdiğinde yanına gidip dizginleri elinden aldım.

"Ne zaman geri getirirsin?" diye sordu.

Asi’nin başını okşarken, "Çok değil, biraz dolaştırdıktan sonra." dedim.

"Tamam, ben de diğer atlarla ilgileneyim." dedikten sonra tekrar işine döndü.

Dizgini elime sararak Asi’yi ahırdan çıkardım. Binmeyi bilmesem de onunla vakit geçirmek güzeldi.

Küçüklüğümden beri onunla gittiğimiz yere doğru yürüdük. Şimdi sakin görünmesi, onun asi olmadığını göstermezdi. Hâlâ o eski hırçınlığını koruyordu. Zaten adını da buradan almıştı. Bu yüzden onu genellikle kimsenin olmadığı yerlere götürürdüm.

Şu sıralar benim de böyle bir yere ihtiyacım vardı. Biraz daha yürüdükten sonra, her zaman geldiğimiz yere varmıştık…

Gürgen ağacın yanına geldiğimizde Asi'yi ağacın gövdesine bağlayıp oturdum. Bu ağacı Asi'yle ilk dolaşmaya çıktığımızda görmüştük. Ondan sonra hep buraya gelmiştik. Asi etrafındaki yeşillikleri yerken sırtımı ağacın gövdesine yasladım.

Burası huzurluydu. Sessiz ve sakindi. Gözlerimi kapatıp etrafı dinlediğimde, kuş cıvıltılarından başka hiçbir ses duymuyordum. Ama yine de zihnim susmuyordu…

Civan’la evleneceğim gerçeği, ne kadar kaçsam da peşimi bırakmıyordu.

Sahi, ben gerçekten evleniyorum değil mi? Hem de başka kadınlarla görüşen bir adamla…

Evlendikten sonra nasıl yaşayacaktık? Daha evliliği kabullenememişken, onunla bir hayat sürme düşüncesi bile içimi acıtıyordu.

Nasıl yapacaktım?

Bu yük artık taşınamaz hale gelmişti. Onunla evlendikten sonra, yaşayan bir ölüden farkım kalmayacaktı.

Kalbim sıkıştı. Daha fazla acıdı.

Gözlerimi açtığımda, yanağımdan süzülen yaşları yeni fark ettim. Güya kafamı dağıtmak için gelmiştim buraya… Islaklığı elimle silip ayağa kalktım. Asi’yi çözüp dizginleri tekrar elime doladım. Ne kadar oturup düşündüysem, güneş batmak üzereydi.

Asi’yle birlikte yürümeye başlamıştım ki bir anda koşmaya başladı. Elime doladığım ip yüzünden dengesizce öne savruldum ve yüzüstü yere kapaklandım.

Çakıl taşları avuçlarıma ve dizlerime battı, acı içimi yaktı. Elimle destek alarak doğrulmaya çalıştım ve hemen etrafıma baktım.

Asi gitmişti.

Neden böyle olmuştu? Normalde asla böyle davranmazdı. İçime bir huzursuzluk çöktü. Etraftakilere zarar verebilirdi ya da başına bir şey gelebilirdi. Panikle etrafa bakındım.

Yoktu.

Onu bulup eve dönmem gerekiyordu. Hemen geldiğim yoldan koşmaya başladım. Dizim kanıyordu ve her adımımda acısını hissediyordum ama umursamadım.

Bütün yol boyunca Asi’yi aradım, ama hiçbir yerde yoktu. Nefes nefese durduğumda, aniden onun kişnemesini duydum.

Sesin geldiği yöne döndüğümde, gözlerim şaşkınlıkla büyüdü.

Çünkü… Karşımda Meriç vardı.

Meriç aramızdaki mesafeyi yavaşça kapattığında, artık yalnızca üç adım ötemdeydi. Üzerinde her zamanki gibi gömleği, altında ise bacaklarını saran siyah pantolonu vardı. Oldukça çekici görünüyordu. Dağınık saçları ve taktığı siyah gözlük yüzüne ayrı bir hava katmıştı. Yüzündeki sargıyı çıkarmıştı ama taşın bıraktığı iz hâlâ duruyordu. Tabii, sert ifadesi de her zamanki gibi yerindeydi.

"Atın dizginini bırakmak gelmedi mi aklına?"

Hâlâ şaşkın bir ifadeyle ona baktım.

"Ben anlamadım. Bir anda oldu. Böyle yapmazdı aslında."

Dur bir dakika… Atın dizginini bırakmadığımı nereden biliyordu? Kaşlarımı çatarak ona döndüm.

"Sen nereden biliyorsun dizginleri bırakmadığımı?"

Aynı sert bakışlarını sürdürünce, cevap vermeyeceğini anladım. Asi’ye göz gezdirdim. Normalde tanımadığı birini görse saldırırdı. Ama şimdi, sanki Meriç’le bir sorunu yokmuş gibi duruyordu.

Gerçi Meriç’e bakan korkup kaçar…

Ne vardı yani böyle bakmasa? Korkudan arkamı dönüp kaçma isteğim giderek artıyordu. Ama atımı onun yanında bırakamazdım.

Hâlâ cevap vermeyince birkaç adım atıp dizginleri elinden aldım. Tam elime dolayacakken, birden elimi tuttu ve beni durdurdu.

Başka biri olsa hızla geri çekerdim ama Meriç yapınca… şaşkınlıktan kımıldayamadım bile.

Donup kalmıştım.

"Yine düşmek istemiyorsan, dizginleri nasıl tutman gerektiğini öğren."

Dizgini, doğru şekilde tutmam için elime yerleştirdi. Şaşkınlığım hâlâ geçmemişti. Ardından benden uzaklaşıp Asi’nin başını okşamaya başladı.

Atımın hiç tepki vermeyişi beni daha da şaşırttı.

Acaba atıma büyü falan mı yapmıştı?

Bugün daha ne kadar şaşıracağımı bilmiyorum. Havanın kararmasına az kalmıştı ve bir an önce eve dönmem gerekiyordu.

"Teşekkür ederim."

Meriç kaşlarını hafifçe kaldırdı. "Neden?"

Biri bu adama korkutucu bakmaması gerektiğini öğretebilir mi? İçimde hâlâ kaçma isteği vardı.

"Atımı getirdiğin için. Hırçın biraz, başkalarına zarar verebilirdi."

O sırada Asi, etraftaki bitkileri yemeye başlamıştı. Meriç ise hâlâ karşımda duruyordu.

"Senin için yapmadım. Atın başına bir şey gelmesin diye. Üstüne alınma."

Şu an düşünüyorum da… keşke Asi senin yüzüne bir tekme savursaydı.

Bunu ne kadar yüzüne söylemek istesem de, ister istemez korkuyordum. Sinirlensem de atımı sağ salim getirdiği gerçeğini değiştirmiyordu. Bu yüzden, söylediklerini duymamış gibi yaptım. Hem tanımadığım bir adamla bu kadar konuşmam bile fazla.

"İyi günler."

Asi’yi yürütmeye başladım. Biraz ilerledikten sonra hâlâ orada olup olmadığını merak ettim. Yavaşça arkama baktığımda, aynı yerde durduğunu gördüm. Ellerini cebine koymuş, ayaklarını omuz hizasında açmıştı ve bana bakıyordu.

Başka biri görse poz verdiğini düşünürdü.

Hemen önüme dönüp eve yürümeye başladım. Niye baktıysam zaten. Geldiğimiz yolu tekrar döndüğümüzde konağın başındaki sokağa gelmiştik. Karşıdan buraya doğru gelen kişinin Civan olmaması için dua ettim. Ama dua için geç kalmıştım. Onümde durduğunda 'ne var' der gibi baktım.

"Seni merak ettim. Öğlene doğru çıkmışsın. Dönmeyince başına bir şey geldi sandım."

Bu sahte endişeli tavırlarına neden inanmıyorum acaba? Ayrıca ona ne, eve gelmişim ya da gelmemişim?

"Bir dahaki sefere senden izin alır, öyle giderim. Sen de sahte merakını gidermiş olursun." diye alaycı bir şekilde karşılık verdim.

Öte yandan sinirli bir homurtu duydum.

"Merakım sahte değil," dedi, sesi sertti. "Benim karım olacak kadının bu saatlere kadar dışarılarda gezmesi hiç uygun değil. Hal ve hareketlerine çeki düzen versen iyi olur, sevgili müstakbel eş adayım."

"Sen kimsin de bana ne zaman çıkıp ne zaman döneceğimi söylüyorsun?" Gözlerimi kıstım. Sağ elimdeki yüzüğü kaldırıp gözlerine sokarcasına ona doğru uzattım. "Sana bu hakkı parmağımdaki yüzük mü veriyor?"

Yüzü bir an renkten renge girerken yanından geçip gitmek istedim, ama iki adım bile atamadan kolumdan yakaladı.

"Senin o dilini var ya—"

Fakat cümlesini tamamlayamadan, Asi'nin sert tekmesi tam on ikiden vurdu. Civan ellerini malum bölgesine götürerek iki büklüm oldu. Sokakta yankılanan acı dolu iniltisi içimi tatmin edici bir sevinçle doldurdu. Asi'ye döndüm ve gülümseyerek başını okşadım.

"Aferin benim kara mambama." Şu an var ya çimden halay çekiyordum, halay.

Ama Civan’ın öfkesi henüz dinmemişti. Zorlukla doğrulup belindeki silahı çıkararak Asi'ye doğrulttuğu anda tüm kan beynime sıçradı. Ne ara onun önüne geçtiğimi bile hatırlamıyorum.

Namlunun ucu tam başıma denk geliyordu.

Civan’ın yüzündeki ifade şimdi benim yüzümdeydi. İçimde ona karşı büyüyen nefret katlanarak artıyordu.

"Arin, çekil önümden! Yoksa sen de arada kaynarsın, bilmiş ol!" diye bağırdı. Sinirden mi, yoksa yediği tekmenin acısından mı sesi bu kadar yükseldi bilmiyorum.

Gözlerimi kısmıştım. "Sen mi bana zarar vereceksin? Kendini ne zannediyorsun?" Küçümseyerek konuştum. Benim can dostuma kim silah doğrultabilirdi?

Sözlerim zoruna gitmiş olacak ki bir anda kolumdan sertçe tutup beni yanına çekti. Hazırlıksız yakalandığım için onu engelleyemedim. Silahını tekrar Asi'ye doğrulttuğu anda, tam müdahale edecekken Civan'ın kolu aniden havada savruldu.

Ve o saniye içinde suratına bir yumruk patladı.

Civan dengesini kaybederek yere düşerken, abimin ardı ardına gelen yumrukları onu sersemletmeye yetmişti. Öfkeyle bağırıyordu:

"Lan piç! Sen kimsin de benim kardeşime böyle davranıyorsun! Senin geldiğin kanalizasyona beton dökerim lan, beton!"

Civan’ın yüzü kan içinde kalmıştı. Bir ara kırılma sesi duydum ama hangi kemiğinin kırıldığını kestiremedim.

Abim öfkeyle yumruklarına devam ederken Civan’ın bayıldığını fark ettim. Ama abim hâlâ durmuyordu. Hemen yanına koşup onu Civan’ın üzerinden almaya çalıştım. Siniri o kadar büyüktü ki beni bile fark etmiyordu.

"Abi, tamam! Yeter artık!" diye seslendim.

Öfkesi dinmek bilmezken, sonunda elleri titreyerek durdu. Göğsü hızla inip kalkıyordu. Civan'ı öylece yerde bırakıp bana döndüğünde, o an abime olan minnettarlığım her şeyin önüne geçti.

Beni abimden sonra koruyan ikinci muhteşem varlık, Asi, bugün intikamımı da almıştı.

Ve bunu kesinlikle kutlamalıydık.

Bir kasa dolusu havuç almayı aklımın bir köşesine yazdım.

Abim ağır adımlarla Civan’dan uzaklaşıp bana döndü. Gözleri hâlâ öfkeyle parlıyordu.

"İyi misin?" diye sordu, sesi çatallıydı.

Başımı salladım. Asi’yi dizgininden tuttum, tüylerini okşayarak ona teşekkür eder gibi bir bakış attım. Gözleri gururla parlıyordu.

Civan hâlâ hareketsiz yatıyordu. İçimde ona dair en ufak bir merhamet kıpırtısı yoktu.

Abime döndüm. "Bunu burada bırakıp gitmeyeceğiz, değil mi?"

Abim dudaklarını sıktı, gözleri tehditkâr bir şekilde daraldı. "Hayır." Abim konağın kapısında duran korumalardan birini çağırıp,"bu iti gereken yere postalayın." Dedi.

Koruma başını eğip,"hemen beyim." Dedi.

Korumalar Civan'ı tezek çuvalı gibi götürürken abim Asi'ye baktı. "Niye yaptı?" Diye sordu.

Civan'ın neden Asi'ye silah kaldırıldığını soruyordu. Şimdi hak etti desem daha fazla sinirlenecekti. Biraz olsun sakinleşmişken anlatmayacaktım.

"Asi yine asiliğini konuşturdu diyelim."

"Demek öyle." Asi'yi okşadı. "Aferin asi oğluma. Benim yokluğumda koruyucu meleği olacaksın sen bu cimcimenin."

"Yokluğun asla uğramayacağı için bu cimcimenin koruyucu meleği hep sen olacaksın abicim."

Abim elini omzuma atıp, "olurum. Nefesimin yettiği yere kadar." Dedi.

"Kralsın. Kral." Diye göğsünü kabarttım. İkimiz de neşeyle Asi'yi ahıra bıraktıktan sonra odalarımıza çekildik.

Günün yorgunluğunu suyla attıktan sonra karnım bir hayli acıkmıştı.
Odadan çıkıp salona ilerledim. İçeri gireceğim sırada Esma abla bana seslendi.

"Baban seni çalışma odasında bekliyor."

Niye çağırıyor şimdi beni? Acaba Civan'a olanları mı duymuştu?

"Neden çağırdığını biliyor musun?"

"Bilmiyorum kızım." Deyip işine geri döndü.

Kesin bir şey olmuştu. İçime oturan huzursuzlukla çalışma odasına ilerledim. Kapıya vardığımda girip girmemek arasında kalmıştım.

Derin bir nefes alıp kapıyı tıklattım.

"Gel."

Babamın sesi sert ve netti. Kapıyı açıp içeri girdim. O ise elindeki dosyaları incelemeyi bırakıp bana baktı.

"Otur."

Ayaklarım sanki geri geri gitmek için çırpınıyordu ama kaçamazdım. Ağır adımlarla ilerleyip koltuğa oturdum. Babamın yüzünde ciddi ama aynı zamanda tedirgin bir ifade vardı. Sabah söylediklerinden dolayı mıydı, yoksa başka bir şey mi vardı bilmiyordum.

Sessizlik içinde gözlüğünü çıkarıp masasındaki kahveden bir yudum aldı. Sonra hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya başladı.

"Evlilik işini daha fazla uzatmanın anlamı yok. Düğün ve kına için tüm hazırlıklar tamam. Yarın kına, ertesi gün düğün yapılacak. Civan'ın ailesiyle de konuştum, onlar için de uygunmuş."

İşte buna hiç şaşırmadım.

Evet, babamdan tam da böyle bir şey beklerdim. Ne hissettiğimi sormadan, ne istediğimi umursamadan, her şeyi kendi istediği gibi ayarlamıştı. Şimdi ne dersem diyeyim, ne yaparsam yapayım onu kararından vazgeçiremeyeceğimi biliyordum. Ama yine de merak ettiğim bir şey vardı.

Yutkunarak sordum. "Neden?"

Kelime ağzımdan zorla çıkmıştı. Boğazım düğümlenmiş, içimde bir yumru gibi oturmuştu. Gözyaşlarımın gözlerimde biriktiğini hissediyordum ama burada, onun karşısında, akmalarına izin vermeyecektim.

Burada değil.

Şimdi değil.

Babam umursamaz bir ifadeyle omzunu silkti. "Uzatmanın anlamı yok. Bir an önce bitsin gitsin." dedi.

İşte o an içimde bir şeyler kırıldı.

Yavaşça başımı salladım. "Tamam."

Babamın gözleri hafifçe kısıldı. Böyle çabuk kabullenmemi beklemiyordu, bunu görebiliyordum. Evlenmek istemiyordum, ama ondan daha çok canımı yakan şey babamın beni bu kadar kolay gözden çıkarmasıydı. Beni istememesi, benden kurtulmak için acele etmesi. Eğer gerçekten benden kurtulmak istiyorsa, direnmenin anlamı yoktu.

"Başka bir şey var mı?" Sesimin titrememesi için çabalıyordum. Güçsüz görünmek istemiyordum.

Babam başını salladı. "Yok. Şimdi çıkabilirsin."

Oturduğum yerden kalktım ama gitmeden önce ona baktım. Gözlerinin en içine. Orada, en ufak bir sevgi kırıntısı aradım.

Bulamadım.

Boğazıma saplanan yumru daha da büyüdü. Gözyaşlarımın akacağını anladığım anda hızla döndüm, odamın kapısına doğru yürüdüm. Ama yürümek bana yetmedi. Koştum.

Kapıyı açar açmaz kendimi içeri attım ve dizlerimin üstüne çöktüm. İçimde fırtına gibi büyüyen acıyı daha fazla tutamayarak gözyaşlarımı serbest bıraktım.

Bağırmak istiyordum. Çığlık atmak, her şeyi yakıp yıkmak istiyordum. Ama bunları yapamayacak kadar yorgundum.

Sessiz hıçkırıklarım, tükenmişliğimin kanıtıydı.

Belki de artık her şeyi akışına bırakmam gerekiyordu.

Zorlukla ayağa kalkıp yatağa uzandım. Ağlamaktan yorulmuş bedenim gittikçe ağırlaşıyordu. Nefesim düzensizdi ama gözlerim kapanıyordu.

Yorulmuştum.

Direnmekten, istemediğim bir hayatı yaşamamak için çabalamaktan, sevilmemekten… her şeyden yorulmuştum.

Uyandığımda odamın loş ışığında tavanı izliyordum. Ne kadar süre uyuduğumu bilmiyordum ama içimdeki ağırlık hiç azalmamıştı. Yatağımda doğrulup ellerimi yüzüme sürdüm. Gözlerim yanıyordu. Ağlamaktan şişmişti.

Tam ayağa kalkacakken kapım çalındı. Sert ama aceleci üç vuruş.

"Girme!" Sesim kısık ve yorgundu ama umursamadım.

Kapı açıldı. Tabii ki umursanmadım. İçeri giren son Arin bükücü Kadriye halam girdi. "Oooo Arin hanım kahvaltınızı odaya getireyim ister misiniz?"

'Hiç fena olmazdı.' Ah şu iç sesim sen ne kadar da açık sözlüsün bana nazaran.

Ben de halam nerde kalmıştı diyordum. Doğrulmak istediğimde başımdaki ağrı daha keskin bir hale gelmişti. Elimi alnıma götürüp ovaladım. Halam hala konuşuyordu ama başımın ağrısından ne dediğini bile duymuyordum.

"Çabuk hazırlanıp aşağı in. Kına için hazırlıklara yardım et. Sonrada kınan için hazırlan. Bir sürü işimiz var. Kalk kalk oyalanma."

Arkasına dönüp odadan çıktıktan sonra kendimi yatağa atıp zonklayan başımı ovuyordum. Başımın ağrısı biraz geçince İhtiyaçlarımı karşılayıp elimi yüzümü yıkadım. Dolaptan elime ilk gelen elbiseyi alıp üzerime geçirdim.

Odadan çıkıp etrafa baktım. Herkes telaşla bir şeyler yetiştirmeye çalışıyordu. Koşuşturmalar, yüksek sesle verilen talimatlar, aceleyle taşınan eşyalar… Bugün kına gecesi olduğu için herkes hummalı bir hazırlık içindeydi.

Abim, merdivenlerden inerken etrafa şaşkınlıkla bakıyordu. Kimse ona bir şey söylememiş olmalıydı. Beni görünce hızla yanıma geldi, kollarını göğsünde kavuşturup kaşlarını çatttı.

"Ne haltlar dönüyor, Arin?"

Gözlerimi ondan kaçırdım. Konuşmak istemiyordum. Onun bilmesini istemiyordum. Ama abim, her zaman olduğu gibi, suskunluğumu delip geçti.

"Bu koşturmaca, bu hazırlık ne için?"

Derin bir nefes aldım, gözlerimi kapattım. Söylesem ne değişecekti ki? Ama içimde tuttuğum her şey, bir bıçak gibi ruhumu kesip duruyordu.

"Kınam için." dedim sonunda. Sesim soğuk ve yabancıydı. "Ertesi gün de düğün."

Hava bir anda ağırlaştı.

Abimin yüzü karardı, gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. "Ne saçmalıyorsun sen?"

Terastaki trabzana yaslandım, böyle daha güçlü hissediyordum. Abime döndüm, gözlerinin içine baktım.

"Babam her şeyi ayarlamış. Civan'ın ailesi de kabul etmiş."

Beni baştan aşağı süzdü. Yüzü öfkeden kıpkırmızıydı ama en çok gözlerindeki çaresizlik içimi yaktı. Ondan bu kadar erken koparılmama hazır değildi.

"Bu kadar erkene almasının haklı bir sebebi olmalı."

Acı bir gülümsemeyle başımı iki yana salladım. "Sebep mi? Babam beni istemiyor, abi. Benden bir an önce kurtulmak istiyor."

Abimin yumruklarının sımsıkı kapandığını gördüm. Onu böyle öfkeli görmek nadirdi ama içten içe bu tepkiyi bekliyordum. Birkaç saniye boyunca yüzüme baktı, sonra derin bir nefes aldı.

Elini tuttum, sıktım. "Abi, kalan iki günümüzü sessiz ve sakin geçirelim, olur mu? Lütfen."

Biliyordum, bu saatten sonra direnmenin bir anlamı yoktu. Her şeyi anlatırsam, abim babama düşman olmaktan başka bir şey yapmazdı. Bu da hiçbir şeyi değiştirmezdi.

Öfkeyle yanan kara gözleri, yerini sıcacık bir sevgiye bıraktı.

Aniden boynuna atılıp sıkıca sarıldım. "Seni çok seviyorum abi."

Elini sırtıma koyup okşadı. "Ben de seni seviyorum, Arin'im."

Beni kendinden ayırdığında yanağımı okşayıp sert bir sesle konuştu ama gözlerindeki tehdit gerçeğe dönmeyecek kadar sevgi doluydu.

"O pezevengin en ufak bir hatasını bana söylüyorsun. Eğer söylemezsen neler olacağını biliyorsun. Ve emin ol, hiç iyi şeyler olmaz."

Gözlerimi devirip kıkırdadım. "Sen bana kıyamazsın ki."

Elini burnuma götürüp sıktı. "Öyle mi küçük hanım?"

Burnumu elinden kurtarmaya çalıştım. "Yaa abi!"

Bu kez kaşlarını çatıp yanağımı sıktı. "Abiye 'yaaa' denmez."

Gülerek aşağı indik. Abim, şirkete gitmesi gerektiğini söyleyip hızla ayrıldı. Arkasında, hala devam eden kına hazırlıklarının telaşı vardı. Herkes bir şeyler yetiştirme derdindeydi ama benim içimde her şey çoktan durmuştu.

Kına için yapılan hazırlıklar öğlene kadar tamamlanmıştı. Berfin, Zehra ve Şükran’ın yardımıyla hazırlanmıştım. Onlar beni hazırladıktan sonra kendileri için hazırlanmak üzere odadan ayrılmışlardı. Gün boyu herkes bir yerlere koşturuyor, son düzenlemeleri yapıyordu.

Berfin, hazırlık telaşı arasında bana birkaç lokma bir şeyler yedirmeye çalıştı. Hiç iştahım yoktu ama onun ısrarlarına dayanamayıp birkaç lokma alabildim. Boğazımdan geçerken taş gibi oturmuştu sanki, ama Berfin'in üzülmesini istemiyordum.

Şimdi ise odamda, hayatımın geri dönülmez bir şekilde kararmasını bekliyordum.

Kapı açıldığında içeri Berfin girdi.

Yeşil diz altı elbisesi, yüzüne yaptığı uyumlu makyajıyla çok güzel görünüyordu. Yanıma oturdu, tebessümünü eksik etmeden ellerimden birini tuttu.

"Arkadaşım, iyi görünmüyorsun. Seni böyle görmek canımı sıkıyor. Canını sıkan bir şey mi var?"

Beni düşünen bir kişi daha…

"İyiyim, Berfin."

Herkes o kadar çok sormuştu ki… Artık kimseyi üzmenin anlamı yoktu. Onlara gerçeği anlatmanın da. En iyisi buydu belki de—susup kaderime razı gelmek.

Berfin, yüzüme dikkatlice baktı. "Sen öyle diyorsan…"

Zoraki bir tebessümle boşta kalan elimi onun elinin üzerine koydum. "Öyle."

Bakışlarını üzerimde gezdirip gözleri parladı. "Çok güzel olmuşsun."

Kendi üzerime baktım. Lacivert, içlikle aynı renkte bir bindallık giymiştim. Kolları üstten sıkı, bileklere doğru genişliyordu. Saçlarıma dokundurtmamıştım, doğal haliyle bırakmışlardı. Tek istediğim şey buydu zaten. Civan'la evlenmek istemediğimi asla duymayacaklardı. Ya da duymamazlıktan geleceklerdi, bunu çoktan anlamıştım.

Makyajım da varla yok arasındaydı, sadeydi. Evet, güzel olmuştum.

Ama mutlu değildim.

Bindallık üzerimde taş gibi duruyordu, sanki içimdeki ağırlığı daha da artırıyordu. Onu giymemek için direndim ama hiçbir şey değişmedi. Gece boyunca bu yükü nasıl taşıyacağımı bilmiyordum.

Tam o anda Kadriye halam kapıyı açıp içeri girdi.

"Konuşmayı bırakın da aşağı inin. Misafirler geldi."

Halamın çıkmasıyla Berfin'le birlikte ayağa kalktık.

Odadan çıkıp avluya doğru yürüdük. Birkaç saat içinde avluyu baştan aşağı süslemişlerdi. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ne eksik, ne fazla.

Ama bana göre her şey fazlaydı.

Merdivenlerden inerken etraftan gelen ıslıklar, alkışlar, mutluluk çığlıkları yükseldi. Gözlerimi kaçırdım. İnsanların neşesi, benim içimdeki boşluğu daha da büyütüyordu.

Berfin, elimi sıkarak beni avlunun kalabalıktan biraz daha geriye konumlandırılmış kırmızı kına tahtına oturttu.

Oturduğum an içimi tarifsiz bir sıkıntı sardı.

Bu gece benim için bir kutlama değildi.

Bu gece benim vedamdı.

Bir süre sonra neşeli şarkılar çalmaya başladı ve herkes kendini oyuna kaptırdı. Ben ise yerimde oturmuş, etrafı izliyordum. Derken, bana doğru yaklaşan Berivan Hanım'ı gördüm. Oldukça mutlu görünüyordu.

Demek ki Civan'ı bu hale bizim getirdiğimizi bilmiyordu.

Yoksa, damadı gelinin abisi tarafından dövülmüş bir aile bu kadar neşeli olamazdı. Muhtemelen Civan, abimin onu dövdüğünü söylememişti. Herkes mutluydu… Ama kendi kına gecemde bir tek ben mutlu değildim.

Berivan Hanım yanıma vardığında gülümseyerek baktı.

"Arin kızım, bizimle oynamaya gelsene."

Elini uzattı. Reddetmek için ağzımı açmıştım ki Kadriye halamın sert bakışlarını üzerimde hissettim. Çaresizce Berivan Hanım’ın elini tuttum ve onunla birlikte oyun alanına geçtim. Karşımda oynamaya başladığında, ben de mutlu gelin rolüme büründüm.

Berivan Hanım, oğlunu evlendirmenin verdiği mutlulukla kendini oyuna kaptırmışken, Zehra ve Şükran da karşıma geçip oynamaya başladılar. Müziğin sesi iyice yükselmişti. Yorulmuştum. Daha doğrusu, hiçbir şey yapmak istemiyordum. Yüksek sesle, "Ben yoruldum artık, siz devam edin." dedim ve yerime oturdum.

Dalgın dalgın etrafı izlerken dışarıdan davul sesleri gelmeye başladı. Herkes heyecanla kapıya yöneldi. Davulun ritmi yaklaşırken, konukların arasına bir hareketlilik yayıldı.

Sonunda kapının önündeki kalabalık açılınca Civan'ı gördüm.

Yüzünün belli yerleri sargılar içindeydi. Abim onu döverken burun kemiğinin kırıldığını anlamıştım zaten. Yüzü mahvolmuştu. İyi de olmuştu. Canım abimin ve atımın ellerine, kollarına sağlık.

Arkasından gelen davulcular çalmayı bıraktı. Civan, gülümseyerek yanıma doğru ilerledi. Kendini, yanımdaki boş sandalyeye bıraktı. Sonra bana yaklaşıp alçak bir sesle fısıldadı:

"Yüzümü beğenmedin galiba? Halbuki, abinin eseri. Beğenmen gerekirdi."

Geri çekilip ona iğrenerek baktım. O ise daha da gülümsedi. Ama yüzündeki acıyı gizleyemedi, küçük bir inleme döküldü dudaklarından.

"Abimin eserini beğendim," dedim soğukkanlılıkla. "Çok güzel çalışmış üzerinde. Kıymetini bil, kimseye bu kadar özenmez."

Sinirle kaşlarını çattığında, gülerek gözlerimi devirdim.

O sırada kınanın geleneksel şarkısı açıldı ve başıma kırmızı kına duvağı koydular. Kadınlar, kına tepsisinin etrafında dönerek şarkıya eşlik etmeye başladılar.

Kına gecelerinde gelin, baba evinden ayrılacağı için değil, sevdiklerine kavuşacağı için ağlardı.

Ama bilmedikleri bir şey vardı.

Ben severek evlenmiyordum.

Bu yüzden ağlamayacaktım.

Şükran, duvağı kaldırıp gözlerimi kontrol etti. Ağlamadığımı görünce kaşlarını çattı.

"Neden ağlamadın kız?"

Başımı dik tutarak kararlı bir şekilde cevap verdim:

"Ağlamayacağım."

Şükran afalladı ama bir şey diyemedi. O sırada Kadriye halamın keskin sesi yükseldi.

"Yakın kınayı artık!"

Sesinde öfke vardı. Sinirlenmişti. Umursamadım.

Berfin yanıma gelip, "Gelin elini açmıyor!" diye bağırınca herkes önce şaşkınlıkla bana baktı, sonra gülmeye başladı. Oysa ellerim açıktı. Berfin, insanların tepkisini anlamamıştı. Sonra elime bakınca yanıldığını fark etti. Utançla başını eğdi. Yer yarılsa da içine girse diye bakıyordu. Fark ettirmeden kolumu hafifçe çimdikledi. Yine umursamadım.

Zehra usulca yanıma yaklaşıp kimse fark etmeden elimi kapattı. Bu sefer bağıran o oldu.

Kadriye halam, elinde iki tam altınla gelip elimi açmamı bekledi.

Bu sefer avcumu açmadım. Kalabalık yeniden gülmeye başladı ama umurumda bile değildi. Kadriye halamın sinirleneceğini düşünüyordum, ancak o da gülüyordu.

Helin, annesinin yanına gelip iki tam altın daha verdiğinde, herkes benim altın için elimi açmadığımı sanıyordu. Açmamak için direndim.

Ama sonra Kadriye halamın o meşhur bakışlarını yakaladım.

Bana, "Daha fazla zorlama," der gibiydi.

İstemeyerek elimi açtım. Berivan Hanım her iki elime de kına sürdü. Sonra ellerime tam altınlar koyup eldivenle bağladılar.

Civan’ın serçe parmağına da kına sürdüler, ardından onun parmağını da bağladılar.

Civan ayağa kalktığında artık gitme vakti gelmişti. Ancak gitmeden önce, sadece benim duyabileceğim bir sesle fısıldadı:

"Gelinler normalde kınalarında kırmızı giyer. Sana yakışmadığını bildiğim için özellikle bu rengi seçtim ki yüzün, gözün açılsın."

Tiksintiyle ona baktım. "Böyle çok daha güzelsin," diye ekledi.

Midem bulandı.

Alaycı bir gülümsemeyle eğilip, aynı alçak sesle fısıldadım:

"Evlendikten sonra beni her gün kırmızılar içinde göreceksin."

Yüzü düştü.

Sinsice gülümseyerek ekledim: "Bundan hiç şüphen olmasın."

Civan cevap veremeden, konukların arasına karıştı. Birkaç saniye sonra, konağın kapısından çıkıp gitti.

Ben ise hâlâ yerimde oturuyordum.

Ve o an anladım.

Bütün bu gece, benim için sadece bir tiyatroydu.

Kınanın ıslaklığını elimde hissederken birden kaşınmaya başladı. Kına sürmeyi severdim ama hiç böyle kaşınmazdı. Kaşıntı dayanılmayacak kadar arttığında ayağa kalkıp odamdaki banyoya hızlı adımlarla girdim. Dayanılacak gibi değildi.

Dışarıda müzik ve kahkahalar yankılanıyordu; herkes eğlenceye o kadar dalmıştı ki odama çıktığımı fark eden bile olmamıştı.

Titreyen ellerimle eldivenleri ve avuçlarıma bırakılan altınları çıkardım. Sonra musluğu açıp ellerimi soğuk suyun altına tuttum, kınayı hızla temizlemeye çalıştım. Ancak su aktıkça fark ettim ki… Ellerimde hiçbir iz kalmamıştı. Ne turuncuya çalan bir leke ne de soluk bir renk. Sanki kına hiç sürülmemişti. Bir an donup kaldım. Bu nasıl mümkün olabilirdi? Ama kendimi fazla sorgulamadan banyodan çıkmaya yöneldim.

Tam o sırada dışarıdan gelen çığlıklar ve panik dolu bağırışlarla irkildim. Kalbim hızla atmaya başladı. Ne olduğunu anlamak için hızla kapıyı açıp koridora çıktım. Tüm ailem ve misafirler çeyizimin olduğu odanın önüne toplanmıştı. Endişeyle ilerleyip aralarına karıştığımda gözlerim dehşetle büyüdü.

Çeyizim yanıyordu.

El emeğiyle hazırlanan örtüler, zarif işlemeli çarşaflar, sandıklar… Her şey alevlerin arasında kayboluyordu. Nefesim sıkıştı, kulaklarım uğuldadı. Korumalar yangını söndürmeye çalışırken ben sadece orada, dona kalmış bir şekilde alevlere bakıyordum.

Sonra gözüm kapının önüne takıldı.

Herkes korku içinde yangını izlerken yerde duran bir şey dikkatimi çekti. Kalabalığı yararak yaklaştım ve eğilip titreyen ellerimle aldım.

Bir gül.

Ama sıradan bir gül değildi. Simsiyah bir gül. Ve üzerine bulaşmış, kurumuş kan lekeleri…

Ellerim soğudu, yüreğim sıkıştı. Mideme bir ağırlık oturdu. Artık bir değil… iki taneydi. İki siyah, kanlı gül.

Nefesim düzensizleşti. Kalbim adeta göğsümden fırlayacak gibi çarpıyordu. Karanlık bir uğursuzluk etrafımı sararken, bu güllerin ne anlama geldiğini bilmesem de hissettiğim tek şey vardı: Bir şeyler çok fena ters gidiyordu.

İki siyah kanlı gül...

★...★

Dördüncü bölüm nasıldı?

Beğendiğiniz sahne?

Beğenmediğiniz sahne?

Sizce siyah gülleri kim bırakıyor?

Yorum yapmayı ve altta bulunan ışıldamayı bekleyen ♥️'e basmayı unutmayınız!!!!

★...★

🅰🌱🎐🎵🖤 🅰🌛🅰🌱

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

595okunma 26beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…