ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

12. bölüm / 16

11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"

✩...✩

"Gözlerinin dokunduğu her yeri
kendi gözlerimde mühürlü kıldım..."

✩...✩

Her şeyi bilen insanın daha fazla yükü vardır.

Çünkü doğruyu bilmek, yanlışı bilmek, iyiyi bilmek, kötüyü bilmek yüktür bize. Herşeyi bilenin acısı daha büyüktür...

Duyduğum sesle elimdeki telefonu tutuşum gevşemiş, dizlerimin bağı her an çözülüp düşecekmişim gibi hissettim. Karşı taraftan şaşkınlık dolu,"Arin" kelimesi çıktı. Bu abim. Canım, kanım, hayatım.
Uzun zamandır hasret kaldığım sesini işittim. Uzun zamandır adımı onun ağzından duyumsamamıştım. Heyecanlı bir şekilde abimle konuşacağım sırada ellerim arasındaki telefon çekildi. Sinirli bir şekilde dönük olan sırtımı çevirdim. Adar elindeki telefonu kapatıp kalkık kaşları arasında ceketinin cebine koydu.

"Sana telefonuma dokunma hakkını kim verdi."

"Abim neden seni arıyor?"

"Sana telefonuma dokunma hakkını kim verdi dedim."

Aramızda soğuk rüzgarlar esmeye başladı sesindeki öfke yüzünden.

"Ben de sana abim neden seni arıyor dedim."

Kelimeleri teker teker ikaz ettim.

"Damarıma basmayı bırak," dedi sert ve yüksek sesiyle.

"Sen de bana adam gibi cevap ver," dedim gırtlağımdan bağırarak. Önce sadist bir gülümse sonra ise sert bir çehre peydah oldu yüzünde.

"Yok sen akıllanmazsın. Ben sırf elimden bir kaza çıkmaması için kendimi hiç olmadığım kadar zapt ettim. Ama bugün... Bugün öyle bir şey olmayacak."

Sesi ben bu saatten sonra bu karardan dönmem der gibiydi. Bakışlarımı gözlerinden çektim. İki saniye boş beyaz duvara baktım sakinleşmek adına.

"Elinden ne gibi bir kaza çıkabilir ki? He ne gibi?" Bu adamın yanında sakın kalmak pek de kolay değilmiş.

Öfkeden kan kırmızısı olmuş gözlerini bana dikip bileğimi hışımla sıkarak peşinden sürüklemeye başladı. Arkasında olmama rağmen sinirden sert ve sık soluklarını duyuyordum. Her saat her dakika öfke patlaması yaşıyor bu adam. Evin çıkışına doğru yürüyüp kapıyı sert bir şekilde açıp bahçeye çıktı. Adımlarının hızı nefes alıp vermesiyle eş değerdi. O kadar hızlı yürüyor ki bir an düşecek gibi oldum. Bahçede bulunan bütün korumalar bizi görür görmez başlarını önlerine eğdiler.

Adar ise bileğimi o kadar çok sıkıyordu ki ağrımaya başladı. Bana dönük olan sırtına doğru konuşmaya başladım. Artık sus pus nereye kadar. Benim gibi birisinin lügatına ters. Uzun zamandır olamadığım Arin olma zamanı.

"Ne o sen de Behram Demirhan gibi beni cezalandıracak mısın? Eğer böyle acı çektireceğini düşünüyorsan sana söyleyeyim, yanılıyorsun. Acıya alışık olan birisinin canını acıtarak yakamazsın" dedim. Gerçekten de acıyı bedenine, ruhuna mesken etmiş insana işkence edip acı çekmesini ümit etmek yalnız aptalların yapacağı bir iştir. Buna bana her seferinde acı çektiren Behram Demirhan öğretti.

Tabi izlerimle de yaşamak buna dahil. Bedenimdeki izler değil, ruhum ve kalbimdeki izler. İzleriyle yaşayan her darbede daha da güçlenir.

Ani bir şekilde durduğu için hızımı azaltamadığımadığımdan yüzüm sırtına sertçe çarptı. Burnum. Burnum çok acıdı. Elimle burnumu tuttup konuşacağım esnada, yüzünü bana doğru çevirip, "biliyorum. Bu yüzden senin canını yakmayacağım. Sana dokunmadan, canını yakmadan acı çekmeni sağlayacağım" dedi.

Daha ne kadar canımı yakabilir ki?

Evin arka tarafına gelince kömürlüğe inen merdivenlerden indi. Burayı geçen sefer Yaren'le dolaşırken görmüştüm o da bana kömürlük olduğunu söylemişti.
Kapıda üzerlerinde siyah takım elbise olan iki koruma vardı. Biri esmer diğeri ise sarışın ve orta yaşlarındaydı. Esmer olan Adar'ı görünce kapıyı açıp geri çekildi.

Adar yüzlerine bile bakmadan seri bir şekilde içeri girdi. Adımımı içeri atar atmaz küflenmiş duvarlar ve is kokusu genzimi yaktı, boğazımda yumru hâlinde takılı kaldı. Yerler, duvarlar kömürün siyahlığı mesken edinmişti her yere. Girdiğimiz koridoru aydınlatan loş sarı bir ışık yanıyordu. İçerisi o kadar berbat kokuyordu ki dirseğimin iç kısmını ağzıma kapatmak zorunda kaldım.

Beyaz bir kapının önüne gelince durdu. Bileğimi hala bırakmış değildi.

"Beni böyle köhne bir yere getirip kaptacak mısın? Ya da burada tutup aç sussuz mu bırakacaksın?" Yüzümde acı barındıran bana bunlar sökmez gülüşü takındı.

"Ben de seni zeki bir şey sanırdım."

Yeşilleri gözlerimi delip deşecek bir kurşun gibi baktı. Duruşumu dikleştirip, gözlerinin içine korkusuzca,"biraz acı olacak ama gerçekler işte... Gerçeklerin böyle kötü bir huyu vardır. Sen beni zeki olarak görmüyor olabilirsin ama ben de seni yalnız yalancı bir korkak olarak görüyorum" dedim.

"Az sonra bu cesaretine çok ihtiyacın olacak Demirhan kızı sana tavsiyem," bir adım yaklaşıp kulağıma doğru eğildi "içeride karşılaşacağın manzarayı gördükten sonra ben çıkana kadar ağlama. Çünkü şu an karşımda tam da istediğim gibi bir kadın var" diyip geri çekildi.

"Nasıl bir kadın varmış karşında?"

Gerçekten de merak ettim düşmanımın gözünde nasıl bir görünüm sağladığım.

"Nefretin o harlı ateşini toprak gözlerinden söndürmeyen... " Başını aşağı eğip konuşmaya başlayınca tekrar yukarı kaldırıp gözlerime bakarak konuştu bu sefer."Umarım gözlerinin içinde yanan o ateş küçük kıvılcımlara dönüşüp kalbinde farklı duygular için alev almaz."

"Farklı duygular..." İşaret parmağımı şakağıma, baş parmağımı yanağıma götürüp düşünüyormuş gibi yaptım. "en fazla nefret, tiksinti ve daha nice bunlar gibi güzel duygu. Bir düşmana beslenilen duygulardan başka duygu besleyeceğimi pek sanmıyorum. Umarım duygularımız karşılıklıdır..." Ona doğru bir adım attım. "Karadağ."

"Gözleri gözlerimden kaçırmamanı tebrik ediyorum. Çünkü bu denli bakabilen ilk kişisin." Cebinden elini çıkarıp önünde durduğumuz kapının üzerindeki anahtarı iki kere çevirip elini kapı kulpuna götürüp indirdi. Benimle birlikte daha isli ve daha karanlık olan odaya girdi. Böyle yerler anca korku filmlerinde olur. Odanın içi yer yer rutubetliydi, tavanda örümcek ağları vardı. Gözlerim odanın köşesine kayınca sandalyeye bağlanmış bir silüet karşıladı beni.

İçeriye küçük pencereden vuran ışıkla bu siluetin bir kadına ait , ağzının kapalı olduğunu görebilmiştim ama yüzü saçları tutam tutam yüzüne döküldüğü için seçemedim.

"Bakalım burada kim varmış?"

Dedikten sonra oda aydınlandı. Karanlığa gözüm alıştığı için birden açılan ışıkla gözlerim kamaştı. Bir kaç saniye öylece parlaklığa alışıncaya kadar bekledim. Ondan sonra dikkatimi kadının yüzünü görmek için onun bulunduğu tarafa çevirdim.

Neden bilmiyorum ama içimde değişik tanımlayamadığım bir his var.

Umarım bu his iyilere gebedir.

Kadının kestane rengi saçları, beyaz teni... Bana birsini anımsattı ama bu imkansız. Böyle bir şey olmuş olamaz. Kadının kısık kısık acı inlemelerini işitmemle ona doğru yürüyüp yüzüne düşmüş yumuşacık saçlarını çektim. Gözleri yarı baygın bir şekilde bana doğru kalktı.

Bir damla süzülüverdi sağ yanağıma doğru.

Berfin...

Kardeşim..

Can dostum.

Donuk bir vaziyette ağzımı araladım ama sesim çıkmadı. Bir yumru oturdu boğazıma konuşmamı değil de susmamı ister gibi.

Onun bu haline kalbim dayanamadığı için oturduğum yerden hışımla kalkıp Adar'ın yakasına yapıştım. Öfkemin harlı ateşini söndüremediğim gözlerimle ağzımdan çıkacak tüm kelimeleri birer birer sıraladım.

"Onu neden buraya kapattın? Senin bir kadını böyle bir yere elleri bağlı bir şekilde kapatacak kadar aciz birisi olduğunu bilmiyordum. Bugün beni şaşırtmaya kaldığın yerden devam ediyorsun... Çağan. Adar. Karadağ." O kadar sinirliydim ki ona fazlasıyla yakın olduğumun bile farkına varamadım. Ondan uzaklaşmaya çalıştığımda ellerini ellerimin üzerine kapatıp gözlerini gözlerime gömdü.

"Demirhan kızı anlaşılan bugün kahvaltı yerine yürek yemiş gibisin. Keza senin bu cesaret timsali halin de beni şaşırtmadı değil... Bu öfkeli halinin bende uyandırdığı hisleri keşke gözlerime böyle bakarken okuyabilseydin."

Elimi sert bir şekilde yakasından çekip tenime dokunan elinden kurtuldum. Onun değil ellerime dokunması gözlerinin gözlerime dokunması bile tiksindiriyor beni. Onunla ilgili her şeyden nefret ediyorum.

"Sen de gözlerime bakıp senden ne kadar iğrendiğimi, senden her gün daha fazla nefret ettiğimi görebilseydin. Ama unuttuğum bir şey var o gün babamın önüne attığında her şeye kör olduğunu gördüm. Her şeye sağır olduğunu gördüm. Peki kalbin, kalbin bunların hiç birinden etkilenmiyor mu? Hiç acı çekmiyor mu? Neden her gün ben yıkılıyorken sen daha da güçleniyorsun?" Dedim sona doğru yükselen sesimle.

"Her insanın yıkıldığı bir an vardır ben de o anı uzun yıllar önce tattım. Hem de çok acı bir şekilde. Kimsenin görmemesi gereken bir şekilde. Bir çocuğun görmemesi gereken bir şekilde." Durdu sanki anlattığı şeyi yaşıyormuş gibi, sanki kanayan yarası tekrar deşiliyormuş gibi.

"Şimdi kimin daha dipte olduğunu tartışmayalım istersen, çünkü arkadaşının fazla vakti yok."

İkimiz de beraber arkamda duran yarı baygın kadına baktık. O kadar harap bir durumda ki içim cız etti. Kalbim acıdı. Böyle bir yerde tutsak edilmek, Berfin sırf böyle yerler olduğu için korku filmi bile izlemeyen birisi. Ama şu an korktuğu yerin tam içinde. Tam da ininde. Bir kez daha Karadağ'dan nefret ettim.

Yanağımdan süzülen yaşı silip
"Berfin'in böyle bir yerde olmaması gerek." Dedim kendi kendime konuşarken ağzındaki siyah bez parçasını çıkardım.

Berfin'in böyle bir yerde kalmamasının bir diğer sebebi astım hastası olması.
Onun böyle kötü kokan, kirli yerlerde kalmaması lazım. Onu derhal buradan çıkarmalıyım. Berfin'in arkasına koca adımlarla geçip bağlı olan ellerini çözmeye başladım. "Berfe korkma kurtaracağım seni şimdi tamam mı?" Dedim belki beni görmese de duyar diye. İpler o kadar ustaca bağlanmıştı ki tek bir düğümü bile çözemedim.

"Hemen onu çöz" dedim ayağa kalkıp parmağımla Berfin'i göstererek.

"Şu an bana emir verecek durumda değilsin. Biraz aklının başına gelmesi lazım."

Cebinden Berfin'in yanından asla ayırmadığı astım kutusunu çıkardı.

"Arkadaşının nefes almaya ihtiyacı var sonuçta bitki değil ki fotosentez yaparak nefes alabilsin değil mi?"

Berfin şu an nefes alabirdi ama ya bulunduğu ortamdan dolayı krizi tutarsa. Ya onu da kaybedersem. Kaybetmemeliyim.

"Ne istiyorsun? Ne istiyorsun Allah'ın belası? Yetmedi mi elimden aldığın onca şey?" Dedim isyankar ve yüksek sesle.

"Önce o sesini kıs arkadaşının da senin yüzünden ölmesini istemezsin değil mi?"

"Sen manyaksın. Sırf beni cezalandırmak için arakadaşımı kaçıracak kadar manyamışsın."

Artık birisinin benim yüzümden hayatından olmasına dayanamam.

"Şimdi sen biraz böyle dostunla hasret gider ne zaman gidici olduğu belli değil. " Diyip arkasını dönüp çıktı elindeki astım ilacıyla birlikte. Ardından kilitlediği kapının sesini işitince hemen kapıyı yumruklamaya başladım.

"Aç kapıyı! Onun böyle bir ortamda uzun süre kalmaması gerek. Aç şu kapıyı! "

Bir yandan kapıyı yumruklamaya devam ederken bir yandan da beni duyması için avazım çıktığı kadar bağırdım dökülen gözyaşlarım eşliğinde.

Niye hep benim yanımda olan insanların canı yanıyor. Babamın da dediği gibi zehirli bir sarmaşık gibiyim bana yakın olan herkese zarar veriyorum. Etrafımdaki herkes benim yüzümden zarar görüyor.

Ama Berfin ona hiç bir şey olmayacak en azından onu kurtarabilirim.

Berfin'in yanına gidip yüzünü avuçladım uzun zamandır hasret kaldığım yüzüne baktım. Bugün o hep gülen dudakları yok, ışıl ışıl parıldayan gözlerin feri sönmüş, al olan yanakları solmuş. Bütün bunların suçlusu benim.

"Berfin." Diye seslendim ona.

"Berfe hadi aç gözünü."

Yüzünü avuçlarımın arasında hareket etti. Sonra gözlerini araladı.

"Arin."

Yakınında olmama rağmen sesini zor işittim. Gülümseyip önüne düşmüş saçlarını çektim beni yıkılmış bir halde görmesini istemem.

"Arin sen misin gerçekten? "

"Benim tabi ki ne oldu beğenmedin mi? "

Yüzünü kaldırıp beni net bir şekilde tanımlamaya çalıştı. Benim gerçek mi yoksa hayal olduğumu çözmek ister gibi.

"Arin." Dedi hasret kokan sesiyle.

"Berfin senin burada ne işin var? Burayı nasıl buldun?"

"Beni önce çöz de öyle konuşalım. Ellerim her an kopacakmış gibi hissediyorum."

"Tamam dur."

Etrafıma bakındım belki kesici bir şey vardır diye. Odanın köşesinde siyah bir dolap vardı. Belki dolabın içinde bir şey vardır diye içini açtım. İçinde hiç bir şey yoktu. Dolabın üst tarafına baktım sandık gibi bir şey vardı belki onda bir şeyler vardır ümidiyle uzandım ama boyum buna engel oldu.

İçeride girer girmez gözüme çarpan bir sandalye vardı onu alıp dolabın önüne indirdim. Sandalyeye çıkar çıkmaz sallanmaya başladı umarım ben inene kadar taşır beni. Dolabın üzerinden sandığı alıp ineceğim esnada kendimi yerde buldum. Büyük bir gümbürtüyle elimdeki sandıkla yeri boyladık. Sandalyenin bir ayağı kırılmış o da yerdeydi.

"Arin iyi misin? Bir şey oldu mu sana?"

Düştüğüm yerden kalkıp üzerimi silkeledim.

"Yok bir şeyim merak etme."

Yerdeki sandığı alıp masanın üzerine bırakıp içini açtım.

Bir sürü gereksiz eşya vardı ama sonlara doğru işimi görebilecek keskin bir şey buldum. Bu şey ameliyatlarda kullanılan neşteldi. Bunun burada ne işi var? Kafamdaki soruyla birlikte Berfin'in arkasına geçip ipin üzerine vurdum. İki darbede ip çözüldü. Neşteri yere atıp ayağa kalkmış Berfin'e sarıldım. Sıkı sıkı sardım kollarımı boynuna. Kokusunu içime çektim. Güzel ve narin kokusunu. Berfin'den çıkan
ani tiz çığlıkla ondan ayrıldım. Tedirgin bakışlarımı üzerinde gezdirdim. Kolu. Kolunun üzeri hep kan olmuştu.

"Nasıl oldu bu? Kim yaptı sana bunu? " Dedim tedirgin bakışlarımı vücudunun diğer yerlerinde gezdirerek.

Daha cevabımı alamadan. Berfin'in elleri göğsüne gidip derin derin nefes alıp vermeye başladı. Öksürmeye başlayınca işte şimdi onu da kaybettim diye geçirdim içimden.

"Arin... Ben ne...nefes alamıyorum." Dedi zarzor benimle göz teması kurmaya çalışarak.

Gittikçe nefes alamamaktan kısık sesler çıkarmaya başladı. Ne yapacağımı bilmez bir şekilde kapıya vurmaya başladım.

"AÇIN KAPIYI! Arkadaşımın astımı var nefes alamıyor! Ne olur açın şu kapıyı."

Bir kez daha vurdum kapıya ama açan olmadı. Berfin'e döndüğüm zaman dizlerinin üzerine çökmüş bir elini de yere dayamıştı. Ona doğru koşup ellerimi omzuna kattım. Allah'ım ne olur ona bir şey olmasın. Elimle yüzüne hava yapmaya çalıştım ama boş kendimi kandırıyorum.

"Berfin hadi yüzüme bak."

Kafasını elimle kaldırıp bana bakmasını sağladım.

"Şimdi derin derin nefes alıp veriyoruz tamam mı?"

Kafasını olumlu anlamda sallayıp benim yaptığım gibi nefes alıp vermeye başladı.

"Çok güzel böyle devam et."

Her şey düzeldi derken nefes almayı bıraktı. Yüzü kızarmaya başladı. Göz bebeği kayıp gitti ellerim arasındaki kafası gibi.
Arkaya düşmüş kafasını kendime çekip onu sarsmaya başladım.

Gözleri kapandı.

Açılsın. Ne olur o ceylan gözleri eskisi gibi yine bana baksın.

"BERFİN!"

Hayır o da beni bırakmaz.

O da beni terk edemez.

Kucağıma düşmüş kafasına sarılıp ağlamaya başladım.

"BERFİN!"

Umut yok.

Işık yok.

Nefes yok.

Hayat yok.

Feryatlarım figana dönüşene kadar ağladım kucağımdaki bedenine bakarak. Haykıracak nefesim kalmayana dek feryadımı dile getirdim. Ben gerçekten de uğursuzun tekiyim. Ben gerçekten de aldığım nefesin her zerresini hak etmiyorum. Ben... Ben annesinin bile ölümüne sebep olmuş katilim.

Titreyen ellerimle yüzüne dokundum buz tutmuştu. Dudakları solmuştu.

Gözyaşlarım dur durak bilmeden akıyor. Dediğini yapmıştı canımı yakmadan canımı yakmayı başarmıştı. Ağlama içeride ağla demişti. Yanan yine ben oldum ölen ise... Dostum, kardeşim. Ölen nasıl da kolay çıktı ağzımdan.Hayır. Kafamı sağa sola ağır ağır salladım. Hayır ölmedi. Berfin ölemez. Kendimi toparlayıp elimi boynuna attım. Nabız zor da olsa atıyor.

Umut var.

Küçük bir umut ışığı.

Ama nefes alamıyor. Birden Berfin'in dizimin üzerinde bulunan başı kalktı. Korumalardan biri hareketsiz bedenini kucağına almıştı. Oturduğum yerden kalkıp, "onu hastaneye götürün ne olur."

Tek kelime etmeden kucağında Berfin'le çıktı peşinden gideceğim esnada Adar önüme geçip onu nereye götürdüklerini görmeme izin vermedi. Ellerimle önümde duran bedenini itmeye çalıştım, kıpırdamı bile.

Tükenmiş bir halde gözlerimi onun gözlerine kaldırdım.

"Çekil önümden!" Dedim sıktığım dişlerim arasından.

Önümden çekilmek yerine bana doğru bir adım daha attı.

"Sana çekil önümden dedim!"

Onu tekrar itmeye çalıştım. Yine olmadı. Yine başarısız. Gözlerimden akan yaşlara engel olamadan ona vurmaya başladım. Hem ağlıyor hem de tüm nefretimle ona vuruyordum.

"İstediğin oldu işte canımı yaktın. Şimdi çekil önümden."

Göğsüne vurmaya devam ettim. İçim soğur diye.

"Bıkmadın mı? Yetmedi mi aldığın canlar? Daha ne istiyorsun? Ne? Benim canımı mı? Al da kurtar beni bu iğrenç hayattan. Al da kurtar beni kendinden."

"Senin kurtuluşun benden gitmek değil. Senin kurtuluşun bende kalmak unutma bunu."

"Sen buna kurtuluş mu diyorsun? Hangi insan zorla kaldığı yerde kurtulmuş olur ki?"

Ellerini bileğime dolayıp, göğsüne olan vuruşlarımı sonlandırdı. Her iki elimi de bedenim gibi duvara yasladı. Ne ara böyle bir konuma düştüğümüzü bile fark etmedim. Odada yalnız benim ve onun sinirle alıp nefeslerimiz sesi vardı. Buram buram kokan nefret vardı.

"Unutma şu an burada olduğun için şükür etmelisin. Eğer burda değil de babanın evinde olmuş olsaydın bırak kurtuluşu nefes bile almana izin vermezdi."

"Burada nefes alabildiğimi mi düşünüyorsun. Senin olduğun yerde bana nefes almak bile haram. Anlıyor musun beni? Seninle aynı nefesi solumaktansa ölmeyi tercih ederim."

Her iki göz de birbirine hiç de yabancı olmayan hislerle bakıyordu.

Nefret.

Aramıza yıkılmaz bir duvar gibi örülen duygu.

Aramızdaki sayısız hislerin tercümanı olan gözlerimizin bugün dile getirdiği, hatta haykırdığı tek gerçek nefretti.

İzler ve nefret.

Bugün bizi tutan şey buydu.

"Tercihlerini başka bir gün sıralarsın. Ne de olsa çok vaktimiz var."

"Arkadaşımı nereye götürdü?"

"Olması gereken yere."

"Hastaneye değil mi?"

"Ölmüş birisinin hastanede dermanı yok."

"Ölmedi! Sadece nefesi kesildi ilacını verin ona uyanacaktır, açacaktır gözlerini!"

"Kendi ağzınla söylüyorsun nefesi kesildi."

Nefesim kesildi. Aldığım nefes kırık cam parçaları gibi boğazıma battı.

"Sıra bende o zaman." Diyip kurtardığım bileğimi beline atıp silahını çıkardım.

Adar bir an şaşırmış sonra tekrar eski haline dönüştü. Elimdeki silahın emniyetini açıp kafama dayadım. Alınan canlar verilecek can.

"Saçmalama indir o silahı çocuk oyuncağı değil."

Kahkaha atmaya başladım. Bir yerde okumuştum kahkaha atmak acı çekmenin son evresiymiş. Benim de sonum bu, ölüm. Elimdeki silahı sıkıca tuttum ve tetiği indirdim Adar'ın öfkeli bakışları altında. Göreceğim son yüzün onun yüzü olması beni üzse de kurtuluyor olmam bir nevi teselliydi.

"Ölümün kurtuluş olduğunu mu düşünüyorsun? Eğer öyle düşünüyorsan yanlış düşünüyorsun. Ölüm sadece bu dünyadaki yaşamını sona erdirir. Acılarını değil."

"Biliyor musun ilk defa sana katılıyorum. Bu silahtan çıkacak olan kurşun acılarımı yok edemez ama beni yok edecek. Eğer ben yok olursam kimse benim yüzümden canından olmak zorunda da kalmayacak."

"İnan bana sen öldükten sonra daha fazla kan akıtırım. Yer ve gök şahidim olsun ki Mardin'de ve dünyanın her neresinde olursa olsun ne kadar sevdiğin, akraban, dostun varsa hepsinin canını alırım."

"Hala beni tehdit ediyorsun. Canımı alacağım seni de kendimi de kurtarmış olacağım daha ne olsun istiyorsun?"

"Pek bir şey istemiyorum sen yaşa ben de öldürmekten vazgeçeyim. En azından geride kalanlar için."

"Peki ya ölenler sen benim kardeşim dediğimi aldın elimden. Bana, hiç bir şeyden haberleri olmadan yardım eden insanların canını aldın sen. Ben bunun vebali ile yaşayamam. Her gün ölemem ben."

Gözlerimi kapadım ve en güzel anılarımı canlandıdım. Abimle yaşadığımız onca şey, Berfin'le geçirdiğimiz onca anı... Hepsi birer birer geçti gözümün önünden.

Sonsuzluk kavramının yittiği yerdeyim şu an. Sonsuzluk diye bir şeyin olmadığı yerde. Sonsuzluk benim sonum olacak.

Derin bir nefes aldım ve işaret parmağımı yerine yerleştirdim.
Parmağımı indireceğim zaman silah kafamdan çekildi ama hala ellerim arasındaydı. Gözlerimi aldığım mağlubiyet karşısında sinirle açtım. Adar silahı tutmuş elimden çekmeye çalışıyor.

"Bırak şu silahı bir kaza çıkacak yoksa."

Bırakmadım. İkimizin arasında olan silahı bir o çekiyor kendi tarafına bir de ben.

"Ulan bu gücü nereden buldun?"

"Ölümü göze almaktan tabi ki de."

Aramızdaki silah bir o yana bir bu yana gidip geliyordu. Derken patladı. Odada dev dalgalar eşliğinde kulağımda birden çok kez yankı yaptı silahtan çıkan kurşun. İkimiz de silahın sesiyle birbirimize bakıp durduk öylece.

İki saniye sonra Adar'ın heybetli duruşu yere yığıldı. Onu vurdum. Ben... Ben de onun gibi oldum. Tedirgin bir şekilde elimdeki silahı bir kenara fırlatıp Adar'ın yanına dizlerimi kırarak oturdum. Neresinden vuruldu diye şaşkın bakışlarımı vücudunda gezdirdim. Kolunda bir şey yoktu biraz daha aşağıya inince karnının üzerinde beyaz gömleğinin kanlar içinde olduğunu gördüm. Çok kan vardı.

Gözlerini açması için yüzüne acıtmayacak şekilde tokat atmaya başladım. Ne yapmalıyım bilmiyorum? Elim ayağım birbirine dolandı resmen. Şeytan diyor ki onu burda bırak git.

O şeytana uymamayı seçip kanı durdurmak için etrafımda bir şey aradım ama yoktu sonra üzerimdeki hırkayı fark ettim. Tam üzerimden çıkarmaya yelteneceğim esnada koca bir el durdurdu beni.

"Sakın o hırkayı çıkarmayı düşünme." Dedi doğrulmaya çalışarak.

"Sen baygın değil miydin?"Dedim şaşkınlığımı gizleyemeden. Bu adam manyak gerçekten de.

"Karnımdan vuruldum diye illa ayılıp bayılmam mı gerekiyor?"

"Yani yalan mıydı ayılıp bayılman?"

"Evet ama gerçekten de vuruldum çok acıyor üfle de geçsin." Dedi pis bir sırıtışla. Kalkamayacağını anlayınca tekrar uzandı. Ben şimdi gösteririm ona bana oyun oynamak neymiş.

"Üfleyeyim mi?"

Kafasını aşağı yukarı salladı onay verircesine. Elimi kaldırıp yarasına bastırdım.

"Burası mı?"

Daha çok bastırdım.

"Evet tam da orası." Dedi öndeki dişleri gözükecek şekilde gülerek.

Bu adam ya hasta ya da acıyı hissetmiyor. Yarasına o kadar baskı uygulamama rağmen hala sırıtmaya devam ediyor.

"Canın yanmıyor mu?"

"Yok." Dedi kahkaha atarak.

"Biraz daha aşağıya inersen benim değil senin canın yanar."

Hala kahkaha atmaya devam ediyordu. Bu kadar komik olan şey neydi? Yarasına baskı uyguluyorum gülüyor.

Kafamı yarasına indirdiğim zaman elimin orada değil de göbek deliğinin üstünde olduğunu fark ettim. Ben de yarasının deliği sanıyordum. Yerin dibine girseydim de şu an bu kadar rezil olmasaydım diyebileceğim bir konumdaydım.

"Daha bana nasıl zarar vereceğini bile bilmiyorsun sen nasıl kendini öldüreceksin ki?"

Dedi alayvari çıkan sesiyle.

"Eğer engel olmasaydın şu an ölmüş senden kurtulmuş olurdum."

Ayağa kalkarken elimin ağırlığını bu sefer yarasına bastırarak kalktım. Kısık ve acı dolu bir inleme koptu gülüşü arasından. Bozuntuya vermeden konuştu.

"Sana kaç defa söyleyeceğim benden ölüm bile kurtaramaz seni."

"Abi iyi misin?"

Kapıda endişeli yüz ifadeleriyle bekleyen korumaların söyledikleri ilk şey bu oldu.

Adar elini kafasının altına koyup sanki mükemmel bir yerde uzanıyormuş gibi ayaklarını üst üste attı.

"Fevkaladeyim."

Ardından yüzü kızgın halini alıp,
"lan gelin kaldırın beni" dedi.

Korumalar kapıda dikilmeyi bırakıp Adar'ın kolunun altına girip ayağa kaldırdılar onu.

"Abi kim yaptı sana bu şerefsizliği söyle hemen bulup işini bitirelim."

Adar'ın bakışları bana döndü derhal.

"Lan utanmıyor musunuz yengenize şerefsiz demeye bir daha duyarsam o dilinizle beraber sizi de keserim."

Korumlar şaşkın şaşkın bana bakıp, "özür dileriz yenge bugüne kadar abimize dokunabilen pek kimse yoktu bugün de öyle görünce bir anlık gaza geldik kusura bakma."

"Ne kusuru bir dahakine bana yenge dediğiniz zaman sizi vururum ödeşmiş oluruz.Ya da sizi vurmamı istemiyorsanız arkadaşımı nereye
götürdüğünüzü söyleyin."

"Biz..." Adamın lafını bölen Adar'ın"yeter bu kadar hasbihal" demesi oldu.

Adam da emir kulu olduğu için diğer arkadaşıyla beraber Adar'ı odasına kadar taşıdılar.

Ben de arkalarından gittim belki bir laf kopartırım ağızlarından diye. Tabi umduğum gibi olmadı Adar odaya girer girmez onları kovmaktan beter etti. Beni de çıkacağım esnada durdurdu.

"Madem arkadaşının nerede olduğunu çok merak ediyorsun ben ne zaman iyileşirsem o zaman seni onun yanına götürebilirim."

"Ne yani Berfin yaşıyor mu? Bana yine yalan mı söyledin?"

Arkadaşımın yaşıyor olmasına mı sevineyim yoksa yine Adar'ın beni kandırmasına mı sinirleneyim bilemedim.

"Yaşıyor. Sen bana bunu söyle onu görmek istiyor musun, istemiyor musun?"

"İstiyorum tabi ki de." Dedim hevesle.

"O zaman ben iyileşene kadar bana sen bakacaksın. Ne kadar çabuk iyileşirsem sen de o kadar erken arkadaşını görürsün."

"Ben bebek bakıcılığı mı yapacağım?" Dedim ellerimi göğsümün altında birleştirerek.

"Olur bana uyar bugüne kadar halamların bütün çocuklarına ben baktım. Senin gibi koca bir bebeğe mi bakamayacağım."

Eğer bunun ucunda Berfin olmasaydı değil ona bakmak yanından bile geçmez yolumu değiştirirdim.

"Dikkat et de koca bebek seni fazla yormasın. Şimdi git ve bana banyodaki dolaptan ilk yardım çantasını getir."

Bu haliyle bile emir veriyor hala çok bilmiş. Banyodan söylediği çantayı alıp ona verdim. Yatağın üzerine oturup bana döndü.
Kaş göz işareti yapıp gömleğini gösterdi. Ben de anlamamış bir ifadeyle,"ne?" Dedim.

"Gömleğimi sen çıkart."

Duyduğum şeyin doğru olup olmadığını önce zihnimde tarttım ardından doğruluğu tescillenince gözlerim yuvalarından fırlamış gibi kocaman oldular.

"Asla."

"Bir lafı ikiletmeden anlamıyor musun? Derhal gömleğimi çıkart yoksa-"

"Yoksa. Yoksa ne? Arkadaşımla mı tehdit edeceksin. Hem ellerin yaralanmadı zorlanmadan açabilirsin gömleğinin düğmelerini."

"Eğer ben açacaksam benden seni arkadaşına götürmemi isteme."

Oflayıp,"tamam Allah'ın belası. Tamam"dedim.

Ayaklarımı yere sürte sürte karşısına geçtim. Yüzüme bakıp yarım ağız gülmümsemesini görmezden geldim. Ellerim sanki bağlanmış kıpırdamıyordu. Allah'ım sen yardım et. Sıkıntılı bir nefes üfledim yukarıya doğru.

"Hadi utanmana gerek yok. Görmediğin şey değil." Diyip ellerimi beklemediğim anda kendine çekti. O oturmuş ben ise üzerine eğilmiş bir şekildeydik. Kavradığı bileğimi yavaşça gömleğinin yakasına bırakıp bir an olsun gözlerimden ayırmadığı gözleriyle "hadi başla" dedi.

Derince yutkunup kendimi hazır hissettiğim an ellerimi yavaşça gömleğinin ilk düğmesine attım. Açtım. Adar o esnada rahat bir tavırla ellerini yatağın üzerine indirip bütün ağırlığını onlara verdi. Bense şu an utançtan rezil olmamaya çalışıyorum. Resmen soğuk terler dökülüyor alnımdan tüm hücrelerime kadar. İkinci düğmeyi de açtım. Gözleri böyle derin okyanuslar gibi bana bakıyorken nefesim kesiliyor sanki.

Üçüncü düğme.

Dördüncü düğme... Derken son düğmeye kadar geldim. Tuttuğum nefesimi bıraktım. Vücuduna bakmadan hemen doğruldum ve ona sırtımı döndüm. Önüme düşen küçük saç tutamlarımı kulağımın arkasına alarak ellerimle uğraşmaya başladım.

"Şey... Ben söylediğini yaptım şimdi gidiyorum."

"Daha pansumanı yapmadın nereye öyle yangından mal kaçırır gibi."

"Ben anlamam pansumandan falan. Hem beni kan tutar yapamam" dedim ona dönerek.

"Sana yapıp yapamadığını sormadım yapacaksın dedim. Şimdi al şu çantayı ve başla."

"Ya bak yemin ederim ki yapamam zorlama beni."

"Sen de şansını zorlama ve hemen başla."

Yok kendi gözleriyle görmeden inanmayacak kesin. Her şeye dayanıyorum ama kan görmeye asla. Getirdiğim çantadan gerekli eşyaları çıkarıp onun yanına oturdum. Ne yapacağımı gerçekten de bilmiyorum. Gözlerim yarasına kayınca kurşunun belini sıyırıp geçtiğini gördüm. Yani bu demek oluyor ki ciddi bir şeyi yok. Aslında korktuğum kadar da kan yok sadece gömleği ve bel kısmı kana bulanmış. Başım hafif dönmeye başlayınca çok düşünmemeye yönelttim zihnimi. Ellerim titrek bir halde aldığım gazlı beze tentüryotu döktüm. Her yer kan, Allah'ım sen yardım et.

Yarayı unutmak için ne yapmalıyım? Aklıma bir şey gelse. Ne yapabilirim? Ne? Buldum. Islık çalmak. Tabi ya nasıl unuttum abim öğretmişti ıslık çalmak durulmayan bir fırtına gibi olan zihnimizi yatıştırır demişti o günden sonra da hep ıslık çaldım. Bazen korktuğum zamanlarda da çalıyorum.

Ve ıslık çalmaya başladım en çok sevdiğim şarkının melodisiyle.
Ellerim arasındaki bezi yavaşça yaranın üzerine sürdüm, ondan sonra temiz bir pamuk alıp kan lekelerini sildim. Kurumamış olması işimi daha da kolaylaştırdı. Islığımı çalmaya devam ettim işimi bitirene kadar.

Kullanmış olduğum eşyaları alıp banyoda bulunan çöpe attım. Odaya girdiğimde Adar'ın yarasına dikiş atıyor olduğunu gördüm. Nasıl böyle profesyonelce, elleri bile titremeden dikiş atabiliyor ki?
Alnından akan ter damlaları birer birer çenesinden adem elmasına doğru kaydı. Acaba çok
mu canı yanıyor? Saçma sapan düşünmeyi bırakmalıyım onun mu canı yanacak. Daha da beter olsun.

"Orada dikilip beni izleyeceğine sargı bezini uzat."

Göz devirip, sargı bezini ona taraf uzattım. O sargıyı halledene kadar ben de üzerine giymesi için dolabından siyah bir tişört çıkardım. Sinirlenmemesi için tişörtü ben giydireceğim bakalım nasıl olacak. Elimde tişörtle beraber karşısına geçtim. O da kafasını kaldırıp hayırdır der gibi baktı.

"Tişörtünü giydireceğim kafanı uzat."

Bir şey demeden kollarını havaya kaldırdı.

"Başını uzat dedim kolunu değil."

"Ben önce koluma sonra kafama giyerim."

"Senin her şeyin ters olmak zorunda mı? Önce kafa sonra kol. Şimdi kafanı uzat."

"Ben de sana kol dedim."

"Ben de sana kafa dedim."

"Bana bak Arin bu inat da neyin nesi. Sana kol dediysem kolumdan giydireceksin."

"Ben giydireceğim değil mi? O zaman benim dediğim gibi giyeceksin. Kafanı uzat."

"Hasta bir adama neler yaptığına bak kolum iki saattir havada kala kala uyuştu hadi şimdi giydir de sesinden uzak derin bir uykuya çekileyim."

Kolunu hala indirmedi. Hala inat yapıyor. Onunki inatsa benim ki de inat.

"Şimdi kafanı uzatıyor musun?" Kaşını kaldırıp dilini damağına vurdu."Bana bak gerçekten de bebek gibisin," tişörtü yüzüne fırlatıp,"al kendin giy o zaman. Benim boşa harcayacak zamanım yok." Diyip odadan çıktım.

Sabır ya rabbi sabır. Dedim elerimi havaya kaldırarak. Bu adam gerçekten de iflah olmaz. Yani dedim benim yüzümden yaralandı yardım edeyim. Lanet olsun içimdeki insan sevgisine.

Bugünlük aksiyon kotamı doldurduğuma göre sıra midemi doldurmakta. Mutfağa geçip dolapta yiyecek ne var diye şöyle bir bakındım. Hiç de sevdiğim şeyler yok. En son bir salatalık çıkarıp yıkadım yanına da bir
dilim ekmek alıp odama çıktım.

✩...✩

Uzandığım yataktan yarı ayık uyanıp kuruyan boğazım için bir bardak su almaya indim mutfağa. Dolaptan bardak çıkarıp su doldurdum. Uykum kaçmadan yukarıya çıktım. Her yer karanlıktı yalnız merdiven kısmı ve odama gidene kadarki yol aydınlıktı. Elimi kapının kulpuna götürüp açacağım esnada bir ses işittim. Birisi bir şey sayıklıyordu sanki.

"58, 59, 60..." Sayı mı? Bu ses Adar'ın odasından geliyor. Onun odasının önüne geçip sesin gerçekten ondan çıkıp çıkmadığını anlamak için kulağımı kapıya yasladım.

"63, 64 ..." Sesi çok değişik çıkıyordu. Söylerken kısık kısık inliyordu da. Kapıyı iki kere tıklattım. Cevap yok. Bir kez daha tıklattım. Yine cevap yok. Dayanamayıp içeriye girdim. Oda karanlığa haps olmuş yalnız ayın pencerenin izin verdiği kadar yer aydınlıktı. Ay ışığı Adar'ın terden sırılsıklam olan yüzüne vuruyordu. Ses çıkarmamaya özen göstererek yatak başlığına kadar yürüdüm. Hala sayıklıyordu. İnsan neden sayıları sayıklar ki?

Elimi omzuna atıp sarsacaktım ki Adar bileğimi havada yakalayıp daha ne olduğunu kestiremeden beni yatağın üzerine sırt üstü yatırdı. Ani hareketinden dolayı nefes alış verişim hızlandı.

Adar'ın sıcak nefesi yüzümü kavurmaya başlayınca üzerimde olduğunu yeni fark ettim.

"Senin odamda ne işin var?" Dedi her an gözleriyle beni öldürecekmiş gibi bakarak.

"Ben sesini duydum belki bir şey oldu diye bakayım dedim."

"Bir daha odama izinsiz girme."

Elini bileğimden çekip üzerimden kalktı.

"Bir daha odana girmeyeceğim için izin almama gerek yok." Dedim doğrularak.

Adar'a dönüp baktığımda bayık ve hissiz yeşilleriyle bana bakıyordu kafasını yatak başlığına dayamış bir şekilde. Normalde laf atmak için yer kollayan Adar bugün yok gibi. Ne kadar kötü birisi olsa da benim yüzümden yaralanmış olması vicdanımı sızım sızım sızlatıyor.

"Sen iyi misin?"

"Seni ne ilgilendirir?"

Hastayken daha da küstah birisine dönüşüyor bu da. Göz devirip, elimin içini alnına koyarak ateşine baktım. Adam lav topuna dönmüş resmen. Cayır cayır yanıyor. Nasıl şimdiye kadar dayandı ki?

"Senin ateşin var."

"Söndürecek misin?"

"Ben değil doktor söndürecek. Kalk hadi hastaneye gidiyoruz."

Kalkmadı. Tam tersi yatağa daha çok sindi.

"Kalksana."

"Ben böyle iyiyim."

"Senin şu an konuşuyor olman bile mucize bu ateşle. Şimdi kalk." Dedim direterek. Eğer havale geçirirse çok kötü şeyler olur. Ve ben buna sebep olmak istemem.

"Kalkmıyorum."

"Yeminle kuluçkaya yatmış tavuk gibisin. Madem hastaneye gitmiyorsun bari evde ateş düşürücü ilaç var mı onu söyle ?"

"Bilmem. Mutfakta ilaç kutusunda vardır herhalde."

"Tamam ben bir bakayım."

Arkamı dönüp çıkacağım esnada aklıma gelen şeyle tekrar ona döndüm.

"Yemek yedin mi?"

"Hayır."

"Peki. Ben şorba nexweşa (hasta çorbası) da yapıp geleceğim."

"Ne yapacaksın?"

"Şorba nexweşa. Hem adını da ben koydum." ( Hasta çorbası)

"Çok büyük bir şey başarmışsın gerçekten de bravo." Öksürdü. Sonra tekrar konuşmasına devam etti şüpheli sesiyle.

"Bana antin kuntin şeyler yapıp hasta halimle zehirlemeyesin beni."

"Bu benim bütün Mardin'de namını salmış çorbamdır bir kere. Hem tarifini Mehmet şef bile istedi de ben vermedim."

Biraz yalan söylemenin zararı yok.

"Mehmet şef. Senin. Çorbanın. Tarifini. İstedi. Bak bak hikayenin en saçma yeri bu değil bir de sen ona tarifi vermedin. Yalan atmada bir numarasın gerçekten de."

"Yalan olup olmadığına çorbayı içtikten sonra karar verirsin."

Diyip mutfağa indim. Tarifi
Mehmet şef istememiş olabilir ama Kadriye halam az koşmadı peşimden tarifi almak için. En son bileğindeki burma bileziği ondan koparıp verdim. Çorbanın sıradan mercimek çorbası olduğunu öğrenince iki hafta boyunca peşimden kovaladı bileziğimi geri ver diye. Tabi bende o göz var mı? Vermedim.

Erzaktan mercimeği alıp kaynamaya bıraktım. Bu çorbanın sırrı içindeki çeşitli baharttan geçiyor. Bunu kendim evde sıkıldığım günlerden bir gün yapmıştım ve bütün konak bayılmıştı.

Çorba kaynayınca hazırladığım baharatı tereyağında kızartıp üzerine döktüm. Çorba kasesinin yanına bir dilim limon ve bulduğum ateş düşürücü ilacı da yanına koyup yukarı çıktım. Dirseğimle kapıyı açıp odaya geçtim. Adar kapalı olan gözünü ben çorbayı komidine bırakınca açtı.

Çorbanın kokusu bütün odayı esir aldı resmen. Adar çorba kasesine değişik bir şeymiş gibi bakarken kendimi tutamayıp,
"hadi içsene soğumadan"dedim.

"Ellerimi kaldıracak halim bile yok nasıl içeyim ki?"

"Ayaklarınla iç sen de o zaman."

"Ayağımı da kaldıracak halim yok inanır mısın?"

"Allah'tan bir kurşun sıyırıp geçti. Sırf beni uğraştırmak için yapıyorsun."

Gerçekten de böyle bir duruma nasıl düştüm anlayamıyorum. Ölümüne nefret ettiğim adamın yarasını temizliyorum, çorbasını yapıyorum ben gerçekten de akıllanmıyorum. Ama ne yapayım benim yüzümden kimsenin ölmesini istemiyorum, bırak ölmesini kılına bile zarar gelsin istemiyorum. Çünkü verdiğim bir sürü kişi var. Her sabah uyanınca koca bir yükü sırtlanıyor omuzlarım. Artık hayatı sorgulayacak ne halim ne de mecalim kaldı. Her şeyi akıp giden suya bıraktım.

"Eğer sen beni vurmasaydın şimdi bu halde olmazdım."

"Eğer bana yalandan arkadaşımın öldüğünü söylemeseydin, ben o silahı elime almazdım. Sen de vurulmazdın."

"Ne yapsaydım kendini vurmanı mı izleseydim?"

"İstediğin bu değil mi?"

"Senin ölmen isteyeceğim son şey bile olmaz. Sana dediğim gibi ölünce acıların geçmez aynı şey öldürmek için de geçerli. Öldürmeyeceksin... Süründüreceksin."

"Yeterince süründürmedin mi zaten?"

"Yeterince süründürdüm ama hala içimde kor bir ateş gibi yanan o duygumu söndüremiyorum, sönmüyor."

Gözlerini kaçırıp derince yutkundu.

"Belli zaten ateşin 39 derece çıktı." Dedim ateş ölçeri alnından çekerken. "Senin bu ateşle şu an ölmüş olman gerekirdi."

Elimdeki ateş ölçeri komidine bıraktım. Sonra da çorba tepsisini alıp onun kucağına indirdim.

"Sen bunu iç-"

"İçmeyeceğim."

"Huysuzlanmanın sırası değil, içilecek o çorba."

"İçirilecek o çorba."

"Sen hasta olduğuna emin misin çünkü maşAllah konu kafa tutmaya gelince bodaslama dalıyorsun."

"Konu sen olunca bana engel olabilecek hiç bir şey kalmıyor."

"Sen çorbayı içmemek için konu mu değiştiriyorsun?"

"Yo hiç de bile."

"Belli."

Çorbadan bir kaşık alıp ağzına doğru uzattım. Bir kaşığa bir de bana şüpheli bakışlar atarken çorbayı içti. Yutkunur yutkunmaz gözlerinin rengi değişti. Daha bir koyu yeşil oldu.

"Şu an ölümüne nefret ettiğim adama çorba içirmem çok ironi."

"Benim de ölümüne nefret edeceğim kadının ellerinden çorba içmem çok ironi."

"En iyisi sen iyileştikten sonra kaldığımız yerden devam edelim. Böyle kavga, gürültü, patırtı olmadan çok tuhaf hissediyorum."

"Sanki gerçek karı kocaymışız gibi."

İkimiz de güldük. Halimize. Bulunduğumuz konuma. Gerçekten de iki düşmanın böyle olması dünyada görülmüş şey değil.

"Bizden olsa olsa iki düşman olur bunun başka oluru yok."

"Aynen. İki düşman. Karı koca değil."

"Evet. İki düşman. Karı koca değil. Asla da olmayacak."

Çorbayı içirdikten sonra ilacını da içirip kendi odama geçtim. O kadar çok uykum vardı ki odama gidene kadar kendimi yere atma isteğine karşı zor savaşlar verdim. En sonunda yumuşacık yatağı görüp direkt içinde kaybettim kendimi.

✩...✩

Sabah uyanır uyanmaz üzerimi değiştirip aşağıya indim. Can sıkıntısından evin içini dolaştım. Televizyon izledim. Yemek yedim. Dışarıdaki korumaların ne yaptığını bile izledim o derece sıkkındım.

Atım geldi aklıma. Abim geldi aklıma. Berfin geldi aklıma. Zehra ile Şükran geldi aklıma.

Onları bir gün bu denli izleyeceğimi hiç düşünmedim. Bilmem belki de her gün yan yana olduğumuz içindir.

Puslu bir kış akşamı gibidir sevdiklerimizden ayrı kaldığımız her gün. Yazın ortasında kışın karanlığına esir kaldım.

"Hayır aç değilim. Çıkacağım zaten şimdi."

Adar gömleğinin düğmesini iliklerken bir yandan da çalışan ablaya cevap veriyor. Saçları jilet gibi taranmış, üzerindeki takım elbiseye meydan okuyordu.

"İyileşmişsin." Dememle gözlerini bana çevirdi.

"Hiç hastalanmadım ki" dedi saçını eliyle geriye tarayarak.

"Dün geceki halini unuttun herhalde. Yoksa içtiğin ilaç yan etki yapmış olmasın."

"Yapsa yapsa içirdiğin çorba yapar."

"Çorbayı ben de içtim. Maşallah turp gibiyim." Başkalarımı üzerinde gezdirdikten sonra yarıda kalan konuşmama devam ettim." Sen de öylesin. Bence artık gitmemizin zamanı geldi he ne dersin? Ben mi önce çıkayım yoksa sen mi?" Dedim elimle kapıyı göstererek.

"Nereye gideceğiz?"

"Şaka yapıyorsun değil mi?"

"Karşında sirk maymunu mu var seni güldürmeye çalışsın." Dedi dünkü Adar'ı mumla aratan bir tavırla. Yine eskisi gibi sinir küpü gibi bana bakmaya başladı. Aptalım. Gerçekten de aptalım.

"Senin karşında da çocuk mu var? İki de bir yalan söylüyorsun."

"O senin suçun bana güvenmeseydin. "

Yüzündeki nefret bakışları bana bakarken tekrar yerini aldı. Tekrar gaddarlığına geri döndü. Ona güvenmedim. Sadece tek çıkış yolum o olduğu için ona uyum sağladım. Dediklerini yaptım. Asla yapmam dediğim şeyleri yaptım. Ama ne için bir hiç uğruna mı? Tekrar alay konusu olmak için mi?

"Denize düşen yılana sarılır. Sana güvenmedim sadece önüme sunulan seçenekte sen vardın. Karanlığın içindeki tek umutsuz seçenektin."

Neden böyle kırılmış gibi hissediyorum? Neden? Sadece arkadaşımın nasıl olduğunu görmek istiyorum. Kör kuyulara atılmış gibiyim. Ne sesimi duyan var ne de bir umut ışığı.

"O seçeneğin yanlış seçenek olduğunu bilmeliydim. Senin koca bir hata olduğunu bilmeme rağmen yine de beni arkadaşıma götüreceğine inanmam benim suçum."

Dilimden akıp gitti kırgınlığım dev dalgalar gibi. Feryadım kan ağlıyor şu an. Titrek çeneme hakim olamıyor, harelerimde biriken yaşlar gözlerimi yakıyor. Nefesim ciğerlerimi hasret bıraktı.

"Ama andım olsun ki beni kendi ellerinle o hastaneye götüreceksin."

Dudakları aralandı. Konuşmadı.
Sadece nefesini üfleyip geri kapattı araladığı dudaklarını. Yüzüne baktıkça kendime olan kızgınlığım daha da artıyor. En son dayanamayıp ağlayacağım için yanında hızlı adımlarla geçip odama girdim.

Dediğimi yapacağım beni kendi elleriyle o hastaneye götürecek. İyi de nasıl? Odanın içinde dönüp dolaşıp, beynimdeki bin bir senaryo içinden hangisini seçsem diye düşündüm.

Gelen parlamayla yerimde zıplayıp" buldum" dedim. Yüzümde peydah olan sevinçle mutfağa indim. Çalışan kadın ortalığı silerken ona kolay gelsin diyip ilaç kutusunu çıkardım. İçinden ağrı kesici ilacının bulunduğu kutuyu alıp tekrar eski yerine koydum.

Bu ilaçları gereğinden fazla içersem hastanelik olurum. Ama ölmem. Umarım. Odaya girer girmez ruhsuz bir şekilde kutuyu açıp içindeki hapları avucumu dolduracak kadar döktüm. Derince nefes alıp verdim. Bu işlemi üç defa daha tekrarladım kendimi hazır hissedene kadar. Gözümü kapatıp üçten geriye saymaya başladım.

Bir.

İki.

Üç.

( !!!Yapılan bu eylem asla ama asla hayatınızdan daha kıymetli değildir. Her ne olursa olsun böyle şeyleri sakın denemeyiniz!!! )

Hepsini tek seferde ağzıma atıp üzerine su içtim. Böyle bir şeyi yaparak iyi mi yapıyorum bilmiyorum? Sırf arkadaşımı görmek olduğu için ucunda yapmaya değerdi o da beni görebilmek için tek başına buraya kadar gelmeyi göze aldı sonuçta. Hem de vuruldu. Nefessiz kaldı.

İçtiklerim etkisini gösterirken, kafam zonklamaya midem de aynı zamanda bulanmaya başladı. Sadece ağrı kesici o yüzden korkacağım bir şey yok. Tek korkum beni götürüp götürmeyeceği.

Durumumun bu kadar kötü olacağını tahmin edemedim. Yer ayaklarımın altından kayan sabun gibi, duvarlar dönüyor.

Duvarlar döndükçe midemdeki o keskin sıvı yükseliyor. Göz kapaklarım ağırlaşınca yere yığıldım. Gördüğüm son şey yerde kutunun içinden dökülen boncuk boncuk haplardı. Sonrası koca bir boşluk. Her yer karardı.

- Adar'dan -

Son işlerimi de halledip kapının önünde duran siyah arabama bindim. Arabalarım benim için bir gül kadar olmasada da kıymetlidir. Hayatımdaki en kıymetlilerim. Vazgeçilmezlerim. Son gaz çalıştırdığım arabamla eve doğru yol aldım. Arkamdaki üç tane arabayla birlikte açılan kapıyla bahçeye geçtik. Normalde iki saatlik yolu bir saatte gelmiştim. Hız benim en büyük tutkumdur.

Arabanın torpidosunda bulunan el işlemeli gül desenleri olan özel yapım silahımı belime takıp telefonumu cebime kattım.

Evin içine girip odama doğru adımladım. Evde tek bir soluk bile yoktu çalışan kadından başka. Şimdiye kadar sesi ya mutfaktan ya da oturma odasından geliyor olması gerekirdi. Böyle olması gerçekten uzun zamandır aradığım huzurumu bana geri verdi.

Onu bu eve getirdiğimden beri hiç haz etmediğim seslere dayandım ve bu da asla benlik bir şey değildi.

Odama geçeceğim esnada çalışan kadının endişeli nefesini arkamda hissettim. Ona taraf dönüp ne olduğunu anlatmasını bekledim ellerimi cebine atarken.

"Adar bey..." Sesi titrek, gözleri endişeli bakıyordu.

"Ben sabahtandır Arin hanımın kapısını çalıyorum fakat hiç ses etmiyor." Dedi ellerini birbirine bastırarak.

"Ne zamandan beridir öyle."

"Siz gittiğinizden beridir efendim."

"Ve siz bunu ben eve gelince mi söylüyorsunuz?" Dedim sesimin yüksek ve kızgın çıkmasına engel olamayarak. Gerçekten de nefret ederim. Benim her şeyden en başından beri bilgilendirilmemem. Arkamda korkudan dili tutulan kadını bırakıp sert adımlarla Arin'in olduğu odanın kapısının önüne geçtim.

Yumruğumu sıkıp kapıya vurdum. Eğer yine kaçmışsa bu sefer gerçekten de acımam ona. Zaten hiç göstermediğim kadar iltimas ettim. Ben böyle işin adabını sikeyim. Kapıya sayısız yumruklarımı yağdırırken içimden sövdüm kendime. Bu kadına karşı bütün kurallarımı çiğnediğim için. Ona gereğinden fazla sabır gösterdiğim için. Bunların hiçbirini hak etmediği için.

Sonunda dayanamayıp içimdeki öfkeli canavarla kapıyı kırdım. Öfkeden soluk soluğa girdiğim odada gözlerim onu aradı hiç beklemediğim bir şekilde yerde baş ucunda beyaz bir kutuyla cansız bir beden gibi uzanıyordu.

Hızla yanına geçip önünde tek dizimi kırpıp eğildim yüzüne doğru. Yüzü solmuş gül gibi, cansızdı. Elimi sırtının altına diğer elimi de bacaklarının altından geçirip kaldırdım. Kapıda şaşkınlıktan gözleri kocaman olmuş kadını arkamda bırakıp merdivenleri bilemediğim bir hızla arşınladım. İkişerli ikişerli indim.

Korumalar beni gördükleri gibi söylememe gerek duymadan arabanın arka kapısını açtılar.
Arin'in hareketsiz bedenini bırakıp çevik hareketlerle şoför koltuğuna oturdum.

Arabayı çalıştırır çalıştırmaz arkamda büyük bir toz bulutu çıkartıp bahçeden çıktım. Direksiyonu sıkan elimin parmak boğumları beyazlaşmıştı. Eğer ölürse...

Ölmeyecek.

Zihnime kazıdım.

O ölmeyecek.

Her ne olursa olsun yaşayacak.

Son sürat hastanenin acil kapısının önünde durup Arin'i yolcu kısmından kucağıma aldım.

Sağ eli kucağından düşüp yanında sallanmaya başladı. Kafası kollarımın arasından yan tarafa düştü. Kollarımın arasından kayıp gitti.

Acile girer girmez herkesin şaşkın bakışları beni buldu. Ardından bir kaç hemşire ve doktor sedyeyle birlikte koşa koşa geldiler.

Arin'i yavaşça sedyeye bırakıp. Doktorlara durumunu anlattım.
Onu acil hastaların bulunduğu kısma götürüp benim içeri girmemin yasak olduğunu söyleyip gittiler.

Yaklaşık iki saat boyunca müşahede odasının önünde durdum. Sonunda saçları ağarmış, orta yaşlı kadın bir doktor yüzündeki maskesini çıkarıp"yakını siz misiniz?" Dedi.

"Evet. Ben..." Nesiyim? O benim neyim?

"Kocasıyım." Çok tuhafıma geldi bu kelime.

"Durumu nasıl doktor hanım? İyi mi?"

"Durumu iyi korkulacak bir durum yok" dedi sesindeki yatıştırıcı bir tınıyla. Elini önlüğünü cebine atıp devam etti konuşmasına."Midesini yıkadık. Ama geç geldiğiniz için bir kaç gün burada bizim kontrolümüz altında kalacak. Geçmiş olsun."

"Sağ olun."

Doktor gittikten sonra Arin'i sedyeyle başka bir odaya aldılar. Hala gözü kapalıydı. Hemşire yanında kalabileceğimi söyledikten sonra çıktı.

Hasta yatağının yanında duran tekli koltuğa oturup dirseğimi dizime yatırıp başımı ellerimin arasına aldım. Bu kadın gerçekten de deli. Bana yapmayacağım her şeyi teker teker yaptırıyor.

Ay yavaş yavaş parlamaya yüz tutmuşken. Oturduğum yerden kalkıp pencereden dışarıyı seyre daldım. Yaklaşık iki saat kırk iki dakikadır gözlerini açmadı. Bu süre zarfında hemşireler kontrole gelip gitmişlerdi. Bir kaç telefon görüşmesi yaptım.

"Sana söylemiştim beni kendi ellerinle hastaneye getireceğini."

Gelen kısık sesle kafamı pencereden çekip döndüm. Zar zor açılıp kapanan gözleriyle bana bakıp,"biliyor musun bir an öldüm sandım" dedi.

"Senin ölmene asla müsade etmem merak etme, o konudan yana hiç bir zaman şüphen olmasın."

"Ona ne şüphe."

Sık kirpiklerinin altından zor da olsa kahvelerini yeşillerimle tuttum. Her zamanki gibi değildi. Nefret yoktu.
Tiksinti yoktu.
Yalnız... Tükenmişlik vardı.

"Sen düşündüğümden de daha manyak çıktın."

"Ee ne sandın. Bir Arin kolay kolay olunmuyor. Kafamı koyduğumu yaparım her zaman. Bu hayat felsefem olmuştur."

"Hayat felsefem diyorsun ama ben yetişemesem o hayat felsefen ölüm felsefen olarak mezar taşına kazınacaktı."

"Sana teşekkür mü etmemi bekliyorsun?"

"Yani medeni insanların yaptığı şeyler bunlar."

"İncir ağacı çiçek açınca belki sana teşekkür ederim."

"Olur ben beklerim."

"Biliyor musun şu an açlıktan seni bütün tavuk olarak görüyorum."

Bu kadının nasıl bir midesi var? Her zaman aç ve beni tavuk olarak görüyor duyduğum onca kadının ettiği iltifatların yanında böyle bir benzetme. Gerçekten de tuhaf birisi. Ama asla olmayacak birisi.

"Mideni yıkadılar ondan aç hissediyorsun."

"Yok gerçekten de açım."

"Ne yapmamı istiyorsun."

Bileğimi ağzına uzatıp ,"al beni ye istersen ne de olsa beni tavuk gibi görüyorsun."

"Çek şu kartlaşmış, kokuşmuş etini."

Tek kaşımı havaya kaldırıp, "ne dedin sen bana?"

"Duymadın mı ne dediğimi? Sen bir de sağır mısın?"

"Senin aldığın nefesinin sesini bile yan odadan duyuyorum ben."

"Ya iyi iyi. Şimdi git ve bana yiyecek bir şeyler getir."

"Doktor bugün bir şey yemesin dedi."

Yalan.

Yaptığının bedelini aç kalarak ödeyecek.

"Ne!"

Sesinin şiddetiyle kulağım çınladı. Hasta birisinin konuşmaması gerekirken bu bağırıyor bir de.

"Sesini kıs. Hastanedesin bir sürü hasta var burada, sana nazaran."

"Hepsi senin yüzünden. Ne olurdu beni arkadaşıma götürseydin. Ölür müydün? Bak şimdi o ilaçlardan dolayı ölmesem kesin bu sefer açlıktan öleceğim."

"Ölmezsin açlıktan."

"Ne belli. Belki ölürüm."

"Hasbin Allah kızım daha gözünü açar açmaz şükür edeceğine karnının derdine düştün."

"Sen çıksana dışarı. Yüzünü gördükçe daha da acıkıyorum."

"Yüzümde ne varmış?"

"Kocaman bir gözleme var."

Eskiden yaptığı benzetmeler daha iyiydi. Bu ne ben yemek miyim? Hasta olmasaydı ben bilirdim ne yapacağımı.

"Sen önce suratına bak bazlama gibi. Yanakların da poğaçaya benziyor." Yavaş yavaş sinirlenmeye başladı en azından sinirliyken daha az konuşuyor. "Ama hiç te iştah açıcı değilsin. Seni gören kırk gün yemek yemez." Dedim gülümseme engel olamayarak. Ben gülünce yüzü daha çok kızardı sinirden.

"Sen de domuz gibisin kimse seni yemez. Böyle kaçak yerlerde kesilip insan sağlığını bozmak için sucuk olursun."

"Sen de insan sağlığını bozan tarihî geçmiş keksin."

"Ben mi? Asıl sen tarihi geçmiş raflarda çürümeye yüz tutmuş, amabalanjı açık, defolu, arasında beyaz dolgu olan bisküvisin."

Sinirliyken daha çok konuşuyor bu.

Ayağa kalkıp elimi omuzlarına koydum. Beni engellemeye çalışsa da devam ettim. Sırtına baktım, ensesine baktım yok.

"Sen ne yapıyorsun çek ellerini üzerimden." Diye üzerime çemkirdi. Bana tekrar vurmak için elini kaldıracakken geri çekilip karşısına geçtim, o da yatakta dizlerinin üzerine kalkmış sinirli sinirli bana bakıyordu.

"Na yapıyorsun?"

"Kapatma düğmeni arıyorum."

"Ne? Ben el feneri miyim?"

"Değilsin ama keşke olsaydın da kapataydım seni, sesinden kurtulsaydım."

"Sesime kurban ol sen. Sırf sesimden rahatsız oldun diye yedi yirmi dört konuşup susmak bilmeyeceğim."

"Zaten bilmiyorsun ki."

"Sen şimdi görürsün."

Arkasını bana dönüp baş ucunda bulunan serumunu aldı eline. Bana doğru ağır ağır dönüp elindeki serumu bana fırlattı. Tam yüzüme gelecekken ani refleksle havada yakaladım. Arin'in acı dolu sesinin gelmesiyle elimdeki serumu yatağa bırakıp," ne oldu?" Dedim.

"Ne mi oldu? Serumu sana attığım için iğne damarımı patlattı."

Elinin yüzeyine bakınca beyaz yara bandının altından bir sürü kan geliyordu. Sırf bana zarar verecek diye kendisi zarar gördü.

"Tamam bekle ben hemşireyi çağırayım." Dedikten sonra kapıdaki korumalardan birisine acil hemşirenin gelmesini söyledim. Odaya girdiğimde Arin serumun bağlandığı elini tutmuş ağlıyordu. Hemşire çok geçmeden geldi ve Arin'in serumu diğer eline taktı. Hemşire çıktıktan sonra ben de boş olan koltuğa oturdum.

"Çık dışarı."

"Nedenmiş?"

"Canım öyle istiyor."

"Benim de canım burada oturmak istiyor."

"Senin-" çalan telefonla ayağa kalkıp, "birazdan geliyorum" dedim. Telefona cevap vermeden meşgule attım.

Doktorun yanına gitsem iyi olacak Arin'in hali hal değil. Hasta yatağında ilk düşündüğü şey yemek. Kesin midesini yıkayınca bir şey oldu. Arin'in odasının önündeki korumaları tembihleyip doktorun odasına girdim. Kafasını bilgisayardan kaldırıp gözlüğünün açık kısmından bana baktı.

"Buyrun oturun" dedi eliyle oturmamı işaret ederek. Oturur oturmaz direk lafa geçtim. Gevelemekten nefret ederim.

"Ben sizinle Arin'in durumunu konuşmak için geldim."

Elini masanın üzerine indirip birleştirdi.

"Uyanır uyanmaz açım dedi."

Ona beni tavuk gibi gördüğünü asla söylemeyeceğim tabi ki de.

"Bu midesi yıkanan hastalarda normal karşıladığımız bir durum. Yani endişeleceğiniz veya korkacağınız bir durum yok."

Ben kendi canımdan endişe ediyorum. Bana bakıncaki yüzünün aldığı hal pek de hayırlara alamet değil.

"Yani yemek yemesinde sakınca yok."

"Aslında bir iki saat yemese daha iyi olur."

"Peki doktor hanım."

Biz onu bir gün boyunca yemek yemesin yapalım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

536okunma 16beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…