ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

2. bölüm / 16

1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER

Bu bizim ilk kurgumuz haliyle hatalar olacaktır ona göre yorum yaparsanız seviniriz...

Herkese iyi okumalar... Umarız beğenerek okursunuz 🥰

Kara Gül ailesine hoş geldiniz 💗

✩...✩

Ağlayınca geçer mi mazi, gözlerimizin kıyısında? Hiç sanmam; çünkü maziyi hatırlamak sadece ağlamaktan geçmez. Mazi, bir yıldız gibi, sabahları parlamak için ışık toplar ve gece bütün ihtişamıyla göğü süsler. O, sabahları kendini hatırlatmak için bir köşede saklanır ve geceleyin ruhumuzun en kuytu köşesinde belirir.

Mazi, bize hiç sormadan ruhumuzun derinliklerine kazınır ve bir daha silinmemek üzere yer eder. Kalbimizin en ücra köşesinde kendine bir yer edinir. Geçmişte yapılan hataların telafisi yoktur; çünkü kırılan kalpler, bir daha asla birleşmemek üzere kırılmıştır.

Silinmesi pek mümkün olmayacaktır geçmişimizde kanayan yaraların bıraktığı izlerin. Geçmişin izleri çoktan ruhun derinliklerine kazınmıştır ve gelecek bile, o izleri silemez. Gelecek, bu izlerin olduğu yeri asla değiştiremeyecektir; çünkü izler çoktan geçmişin derin köşelerine gömülmüştür.

✩...✩

Güneşin toprağı yaktığı, tek bir yaprağın bile kıpırdamadığı Mardin'de yaz, hem insanlar hem de diğer canlılar için oldukça çekilmez bir hal alır. Hele ki daha Mayıs ayında isek, yaz gelmeden sıcağı başlamışsa, bizim için reş olma zamanı gelmiştir. Ben zaten esmerim, iyice yanacağım ama şimdi değil; yaz tam anlamıyla gelsin bir.

Her zaman olduğu gibi sabahın ilk ışıklarıyla uyanmış, doğruca saçımı başımı toplamıştım. Giysi dolabından üzerinde küçük kelebeklerin bulunduğu, beyaz renkte ve ayak bileklerime kadar uzanan elbisemi giydim. Tam o sırada kapı iki defa tıklatıldı.

"Gir," diye seslendim başımı kapıya çevirdim. Evimizin uzun zamandır çalışanı, hatta benden bile önce olan Selma abla içeriye girdi. "Günaydın kızım," dedi, yüzünden hiç eksilmeyen gülümsemesiyle. Ben de onun bana verdiği gülümsemeyle, "Günaydın Selma ablam," dedim.

Selma ablamla abla-kardeş gibi bir ilişkimiz var; o beni kendi kızı gibi görüyor çünkü doğduğum günden beri beni büyüten o. Bana karşı hep yumuşak ve anlayışlı olmuştur bugüne kadar. Ben de ona karşı saygımı hiç bozmadım; hakkı var üzerimde, saygısızlık yapamam.

Başındaki iğne oyası yazmanın ucunu eline alıp omzunun üzerine attı. Saçının tek telini bile zar zor görmüşümdür; hem çok muhafazakardır, dışarıda ferace ve peçeyle dolaşır.

"Kahvaltı hazır, hadi aşağıya inelim, yoksa babanı bilirsin; şimdi konağı inletir, 'Ben size demedim mi, yemek saatinde herkes sofrada olacak,' diye."

Babamı anlatmak için biraz zamana ihtiyaç var. Zamanla, kendisini tanıdığınızda nasıl bir baba olduğunu anlayacaksınız. Eğer şimdi anlatırsam, hikayenin sürükleyici tarafı kalmaz.

"Tamam, Selma abla; ben şu küpemi takayım, ineriz beraber," dedim.

Elbisemle uyumlu olan kelebek küpemi de takıp, Selma ablayla birlikte salona indik. Terastan salona geçene kadar, Selma abla dün gittiği mevlütteki kadının sesinin güzelliğinden bahsetti.

Salona girer girmez, vakit kaybetmeden abimin yanındaki sandalyeyi çekip oturdum. Selma abla çayları doldurduktan sonra mutfağa geçti. Ne güzel bir sabah kahvaltısıydı; sevgili babam, gözünün önündeki tabaktan bir şey görmüyordu, abim ise önündeki bakır tavadaki kavurmadan. İçten içe güldüm; çünkü abimi sofrada, hele ki kavurma yerken, durdurabilene aşk olsun. Bu bizim en belirgin benzerliğimizden biridir. Ben de abim gibi yemek gördüğümde hiç affetmem. Hem dünyaya bir kere geliyoruz; Allah'ın sunduğu çeşit çeşit nimetin tadına bakmadan olmaz.

Çayıma şeker atıp, tabağıma yiyebileceğim kadar kahvaltılık koydum. Ağzım doluyken çayımdan bir yudum aldım. Ağabeyim, tabağından kafasını kaldırmadan bana doğru döndü.

Göz kırpıp, "Günaydın, uyuyan cimcime," dedi; lakaplarına bayıldığım Mardin ağası. O kelimeyi küçükken kullanması pek sırıtmıyordu, ama şimdi tabiri caizse eşek kadar oldum. Bu kalıba cimcime hiç gidiyor mu, Allah aşkına?

"İnadıma yapma abi," diye mırıldandım. O da bir zahmet sesimi duymuş olacak ki yarım ağız güldü. Ona cimcime neymiş gösteririm şimdi. Önündeki aşkından, yaşam kaynağından ayırayım da görsün gününü.

Elimdeki çay bardağını masaya bırakıp, önündeki kavurma tavasını alıp kendi önüme indirdim.

Pişkince, "Cimcime, biraz aç da abiciğim, kavurmanı yemende bir sakınca yoktur umarım," dedim. Bu sefer gülen taraf ben oldum. Abimi böyle tehdit etmek yürek ister; işte o yürek kimsede pek olmadığı için görev bana düşmüştü. Asık suratının yerini birden koca bir gülümseme aldı.

"Bana bak cimcime, eğer kıyafetlerine bir şey olmasını istemiyorsan tavayı derhal aldığın yere bırak," dedi ağır bir tehditle. Nereden vuracağını çok iyi biliyor. Elbiselerim, benim biricik yavrularım; onlara dokunmasına asla izin vermem.

Dilimi damağıma vurup, başımı olumsuzca salladım.

"Hiç yakıştı mı senin gibi koskoca Mardin ağasına? Zavallı bir kızı elbiseleriyle tehdit ediyorsun. Hiç yakıştıramadım doğrusu," dedim.

"Zavallı bir kız mı? Sen mi? Arin, unutuyorsan herhalde; sırf sana cipsin altıda kalan baharatlı tozu vermeyip, kendim yedim diye bütün saatlerimin pillerini çalmıştın."

En büyük takıntısı saatleridir; dışarı çıkarken kesinlikle saat takmadan çıkmaz. Ben de bunu kendi lehime kullanıp intikamımı aldım. Gittim, ne var ne yok, bütün saatlerinin pillerini çaldım. O gün saatlerini o halde görünce çılgına döndü, konağın altını üstüne getirdi. En sonunda ona acıyıp bir tane saatinin pilini verdim, diğerlerini de bana üç tane cips alma şartıyla geri verdim.

"Sen de verseydin öyle olmazdı. Hem geçmiş artık, biz önümüze bakalım, değil mi abiciğim?" dedim, kaş göz işaretiyle önüne bakmasını işaret ederek. Ekmekten bir parça koparıp kavurmasına kavuşturacakken, elimle engel oldum.

"Ama bir şartla, akşam eve gelirken-" lafımı bitirmeme izin vermeden, "Tamam, getireceğim," dedi bıkkın ve aceleci bir sesle. Her seferinde bir şart koştuğumda, ondan bunu isterdim: bir kavanoz çikolata.

Herkes sessizce kahvaltısına devam ederken, babam doymuş olacak ki sofradan tek bir laf bile etmeden çıkıp gitti salondan. Bugünlerde hep böyleydi nedense; sanki kötü bir haber almış gibi düşünceli ve biraz tedirgindi. Eskiden olsa bizimle konuşur, şakalar yapardı demeyi çok isterdim ama Behram Demirhan'dan bahsediyoruz.

Hiç olmasa eskiden sofrada konuştuğum için beni azarlardı; azarlamasa da illa kızgın bakışlarını üzerimde hissederdim. Hayret, bugünlerde o eski halinden eser yok şimdi. Acaba geçtiğimiz hafta rutin kontrole gittiği zaman doktor ona üç aylık ömrün mü kaldı demişti? Yoksa başka türlü nefes almam bile onun için bir kusurdu.

Her şeyim gibi.

Abim de tavadaki son lokmayı yiyip kalktı. Çıkmadan önce saçlarımın üzerinden öpüp, "Arin-" konuşmasını bitirmesine fırsat vermeden, "kahve," dedim. Gözlerimi kırparak. "Hemen yapıyorum," dedi. Verdiğim cevaba gülümseyerek, "Ben çalışma odasında olacağım, kahveyi oraya getirirsin," dedi.

Yüzüme sahte ciddiyet takıp, "Emrin olur ağam," dedim. Abim ciddi halimi komik bulmuş, seslice güldü.

"Ağam sen gülisen." dedim şaşkın ifademle. Yaptığım şiveye daha fazla gülmüş, inci gibi dişlerini sergilemişti. Onu böyle gülerken görmek beni de mutlu ediyor çünkü o benim kıymetlim; bu hayattaki paha biçilmez servetim.

Yanımdaki Yaman ve dışarıdaki Yaman aynı değillerdi; biri her an çocuklaşabiliyor, diğeri ise her an birini alnının çatından vuracak kişiye dönüşebiliyordu.

Hayat bize görünmez kalkan yaratır, dışarıdan gelebilecek her türlü tehlikeye karşı.

"Arin'im, sen de olmazsan burada yaşanılmaz."

Yanağımdan makas alıp salondan çıktı. O çıkarken arkasından baktığımın farkında bile değildim. Babamdan göremediğim sevginin bin katını ağabeyimden görmüştüm ve görmeye de halen devam ediyorum. Bazen babamdan ilgi görmeyi bekliyordum. Bekliyordum. Sadece bekledim bu yaşıma kadar. Ama bir süreden sonra beklemekten vazgeçtim, oluruna bıraktım. Bazen olmayacak şeyi olduğu gibi bırakmak gerekir, lakin heveslenip oldurmaya çalışırsak sonu hüsran dolu olur.

Neden bana karşı böyle davrandığını anlamış değilim. Bir babanın yapacağı, göstereceği ilgiyi hiç bir zaman ondan alamadım; bu yaştan sonra da alacağım varsa da almam.

Düşüncelerimi tozlu rafa bırakıp kahve yapmak için mutfağa indim. Selma abla yıkadığı bardakları bezle kurutup yerlerine yerleştirirken, Esma abla da bakır çanak ve çömlekleri silmekle meşguldü.

Her yıl mutlaka bir kere temizlenirdi. Onlara, "Kolay gelsin," dedikten sonra kahveyi yapmak için cezveyi dolaptan aldım. İçine gereken malzemeleri ekledim, kısık ateşe koydum. Kahve pişene kadar etraftaki fazlalıkları topladım, kahve fincanını çıkarıp pişmiş kahveyi döktüm. Oh, bol köpüklü oldu; ellerime sağlık. Kendimi övmek gibi olmasın ama çok güzel kahve yaparım; kimse bu konuda elime su dökemez. Kahvenin yanına bir bardak su aldıktan sonra doğruca yukarıya, abimin yanına çıktım.

Kapıyı çalma gereksenimi duymadan direkt odaya girdim. Ağabeyim, kafası önündeki belgeler ve evraklara gömülü bir şekilde derin düşüncelerde yüzerken ses çıkarmamaya özen gösterip kahveyi dirseğini yaslamadığı boş alana bıraktım. Hayret, varlığımı hissetmedi; artık ne kadar yoğunlaşmışsa işine. Genelde ben işten önce gelirdim ama bugün...

"Abi..." Kelimeyi uzatıp masaya doğru yaklaştım. Beni hala duymaması hayırlara alamet değildi kesin bir şey oldu. Elimi kaldırıp omzunu hafifçe sıktım. Sonunda kara gözleri kahve gözlerimi buldu. Hafif tebessüm edip, "Karadeniz'de gemilerin mi battı ne bu düşük suratının hali?" Dedim sesimdeki hafif alayvari tınıyla. "Neden olacak kahvemi çok geç getirdin," kızmayı hiç beceremiyor canım abim. Elimi belime atıp gözlerimi kıstım, "hiç de bile tam vaktinde getirdim ben kahveyi. Hem ben seninle küstüm" diyip dudaklarımı yalandan büzdüm.

"Yalandan dudaklarını büzme hızna." Parmağımı kendime doğru çevirdim inanamayarak gözümü kıpıştırdım. "Hiç böyle bakma senin ne kadar büyük bir oyuncu olduğunu köyün delisi Sıyrık Rojhat bile biliyor." Elimi alnıma vurup, "abi, Sıyrık Rojhat'ın bu konuyla ne alakası var." Çok alakası var. Kandırdığım ve şu an pişmanlıktan pişmaniye olduğum tek insan Sıyrık Rojhat olabilir.

"Çok alakası var. Çocuğun elinden gofretini onu kandırarak aldığını ne çabuk unuttun." Beni kınarcasına kafasını salladı. Sıyrık Rojhat bir gün pazardan eve dönerken onu çocukların arasında görmüştüm özellikle de elinde tuttuğu gofretini. O kadar canım çekmişti ki günah dinlemeden gidip ona yalandan doktor eğer gofret yemezsem öleceğimi söyledi dedim o da bana inanıp verdi. Dürüst olmak gerekirse tadı hala damağımda.

Zalımın oğlu ağzının tadını iyi biliyor. "Ne yapsaydım elinden zorla alıp kaçsa mıydım? Hem sonradan ona bir kutu dolusu gofret verdim." Elini omzuma atıp başını önümde eğerek gözümün içine baktı, "peki o gofretleri hangi parayla aldın, ya da şöyle sorayım" kara gözleri kısıldı. "Kimden çırptığın parayla aldın?" Dedi beni köşeye sıkıştırarak. Paraya onun cebinden almış olabilirim ama kim ağabeyinden para alınca çırpmış oluyor anlamış değilim. "Neden sustun he söyleyecek parlak bir yalan bulamadın değil mi?" Zoraki gülüp, "Ağasın sen iki kuruş paranın hesabını yapıyorsun."

"Bu ilk vukuatın olsa eyvallah bir değil iki değil hele üç hiç değil başın ne zaman sıkışsa cüzdanımı soyup soğana çeviriyorsun." Elini omzumdan kaldırıp cebine kattı. "İyi yapıyorum" diyip omzumu dikleştirdim. "Seninle inatlaşmak menemenin soğanlı mı soğansız mı yapılması gerektiğinden bile daha zor."

"Ha şöyle yola gel," diyip yanağından sert bir makas aldım. Kaşları çatılsa da konuşmadı. Gözlerim omzundan geriye, masada bulunan kahveye kaydı. "Kahven şimdi buz gibi olmuştur ben en iyisi canım, yakışıklı, kara kaşlı, kara gözlü abime yeni bir kahve yapayım" dedim ballandıra ballandıra. "Yok yapma sen önce otur şöyle." Bedenime yön verip koltuğa oturttu beni. Kendisi de karşıma oturunca gözlerime baktı, "kısa ve öz konuşacağım." Her zaman yaptığı gibi. İçimde tedirginlik baş gösterdi sesinin ciddileşmesiyle. Birden ne oldu böyle.

Sıkıntıyla elimli dizime attım. İçine uzun bir nefes çekti, "Civan Duran," diyip dudaklarını birbirine bastırdı. Bu isim beni merak zincirine sürükleyip, koca bir boşluğa bıraktı. Cümlenin devamını duymak için yerimden kıpırdamadım yalnızca duyacaklarıma dikkat kesildim. Abim siyah takım ceketinin alt kısmını geriye itip elini bacağına indirdi. Bu ciddi bir konu olduğunun en somut delili. Abim ne zaman ciddileşse karaları daha keskin bir hal alırdı, "Eee abi Civan Duran." Dedim ne söylecekse direkt söylesin diye.

"Seni Civan Duran'a istiyorlar." Aklım ve nefesim aynı anda durdu. Sanki başımdan kaynar sular akmış da tüm bedenim hissiyatını kaybetti. Abimin ne ara yanıma oturduğunu ve elini omzuma attığını bile algılayamamıştım. "Bak Duran'lar uzun yıllardır iş yaptığımız ortaklarımızdan biri. Hem ben Civan'ı tanırım iyi çocuktur, bugüne kadar bir yanlışını dahi görmedim." Dedi içime su serpiştirerek, "Senin kararın ne olursa olsun arkanda duracağımdan en ufak şüphen olmasın"

"Senden hiçbir zaman şüphe etmedim. Etmem." Gözlerimi kaçırdım hemen devamında aklım dilime gidecek yolda kelimeleri kesti, ağabeyimin elleri yanağımı buldu tekrardan gözlerine bakmamı sağladı. "Sen bu konuyu önce bir düşün sonra bana bir cevap verirsin," gözleri ben hep yanındayım der gibi baktı. Kolundaki saate baktı, "geç kaldım bugün yeni ortakla bir toplantı vardı hemen gitmem gerek." Saçımı öpüp, "ben dönünceye kadar uyuma" diyip odadan çıktı yanına aldığı dosyayla.

Kafam binbir düşünceyle dama çıktım. Gölgelik alanda kurulmuş minderlerin üzerine bağdaç kurup oturdum. Evlilik gibi konular bana biraz uzak. Evet, diğer kızlar gibi evlilik hayallerim vardı ama bu adamla değil. Gerçi başka bir adam da yoktu.

Civan Duran'ı birkaç kez görmüştüm o da aşiret toplantılarında. Nasıl biri olduğunu bilmiyordum. Bu da beni tedirgin ediyordu. Bugüne kadar evlilik hakkında ne bir düşüncem vardı ne de bir hayalim. Sadece herkes gibi ben de beyaz gelinlik giyebilme hayali kurmuştum o kadar bundan daha fazla ileriye gidememiştim. Telefonumun melodisi düşüncelerimi bir balta gibi böldü. Elbisemin cebinden çıkarıp kimin aradığına baktım, "Berfe" yazıyordu.

Acaba hissetmiş miydi? Kaç yıllık dostum tabii ki de hissetmiştir. Aramayı cevaplayıp telefonu kulağıma yasladım. "Arin xanım açmasaydınız telefonunuzu daha caminin hoparlöründen anons yapmadım." Yine tüm çirkefliğiyle geçti dalgasını. Ne olmuş üç saniye geç açtım diye. "İyi kapatıyorum yapınca açarım," diyip telefonu kapatacağım zaman kapı gıcırdaması gibi sesini dudyum. "Dur dur kapatma sana da şakaya gelmiyor."

"Sana da gelmiyor." Dedim gülümseyerek. "Hangi elbisemi giyeyim saman sarısı olanını mı yoksa, çimen yeşili mi?" Yüzüm duyduğum alakasız renklerle seğirdi. Bunlar ne biçim benzetmeler, koyun otlata otlata kızın kafası gitti. "Ya da koyun yünü beyazı mı giysem?"

"Berfin, kaç saattir baş aşağı duruyorsun."

"Ne?"

"Diyorum ki biraz beynine oksijen mi gitse, saydığın şeyler hiç iyiye işaret değil benden söylemesi." Dedim kıkırdayarak.

Berfin benim okula ayak bastığım ilk andan beri hem sıra arkadaşım hem de sırdaşımdır.

"Sen ne anlarsın modadan."

"Ya sabır." Çektim dişlerim arasından, "Allah'ım yaratıyorsun bari takip et sonra ceremesini biz çekiyoruz" dedim. Ses çıkmayınca devam ettim,"eğer başka söylecek bir şeyin yoksa kapatacağım düşünmem gereken önemsiz ama önemli bir konu var."

"O önemsiz konu Civan Duran mı?" Sesi sırıttığı için değişik gelmişti. "Sen nereden duydun? Daha ben iki dakika önce öğrendim." Ne çabuk. Şaşkınlıkla sorunu yönelttim, "Kimden duydun?"

"Kimseden duymama gerek yok sen bir çarşıya çık herkesin dilinde sen ve Civan ağa var." Bu insalara da dedikodu yapacak malzeme çıksın yeter. Ben öğrenmeden onlar öğrenmiş.

Sıkıntılı nefes verip, "Ne yapacağımı bilmiyorum Berfê daha ismini ve yüzünü zar zor gördüğüm adamla kararımız verilmiş."

"Bir düşün derim. Hem çok da yakışıklı olduğu söyleniyor." Allah'ım Yarabbim. Koyun can derdinde, kasap et derdinde. Bu kız akıllanmaz.

"Ben yakışıklı mı değil mi onu merak etmiyorum."

"Arin-"

Konuşmaya devam edecekken arkadan Mizgin teyzenin Berfin'i çağırdığını duydum. "Arin, ben sonra yanına uğrarım. O zaman konuşuruz."

"Tamam Berfin. Hadi sen saa iyi bak." Dedim taklit yaparak. Telefonu kapatmadan önce Berfin'in kahkahalarını duydum.

"Ay Arin. Sen de saa iyi bak tamam mı?" O da benim gibi yaparak telefonu kapattı. Ben de ağabeyimin dediklerini biraz daha düşünmek için oturmaya devam ettim. Evlilik ve ben bilmiyorum içimde garip bir his vardı. Bu evliliği istemeyen bir his.

Abimin onu iyi bulması da kafamı daha fazla karıştırıyor. Bilemiyorum ne yapacağımı, ağabeyime ne cevap vereceğimi. Bir süre daha öylece derin düşünceler arasında yüzüp toparlandıktan sonra mutfağa indim.

Çoktan akşam yemeği hazırlıkları başlamıştı, saçımı ensemde sıkı bir topuz yapıp başıma mutfak önlüğümün yanında duran siyah yağlığımı bağladım. Yemek yapılırken başım açık girmem yasaktı. Behram Demirhan'ın diğer katı kurallarından sadece bir tanesiydi.

"Kızım şu yemeğin altını kapat pişmiştir şimdi," Selma ablanın dediğini yapıp ocağın altını kıstım. Mutfağı esir alan yemeğin kokusu karnımı açıktırmıştı. "Abla sofra kurulduysa ben yavaştan yemekleri götüreyim."

"Götür kızım Behram ağa da geldi zaten, açtır şimdi." Yemekleri tabakladıktan sonra tek tek terasa taşıdım. Yaz akşamları çok güzel eserdi. Ağabeyimi gözlerim aradı fakat bulamadım. Merdivenleri çıkan baskın ayak sesleri ve kehribar boncukların birbirine değince çıkardığı melodi babamın gelişinin ön habercisiydi. Masaya baktım bir eksiklik var mı diye, yoktu.

Masanın baş köşesine kurulan babam elindeki tesbihini bileğine geçirip, sofradaki düzene baktı. Bu sefer herşey kusursuzdu rahatça nefes verip kendi yerime kuruldum. Agabeyimin yeri kendisiyle doldurulmadığı için babama döndüm, "Ağabeyim yok mu? " dedim. Bana bir bakış attıktan sonra "İşi vardı" dedi. Bana cevap vermesi bir mucize resmen ben hala bu sabahki kanaatteyim. Ya üç aylık ömrü kaldı ya da kafasına saksı düştü.

Onun hakkında böyle düşünmemin nedeni benimle pek konuşmamasıydı. Aslında konuşuyor da böyle baba kız samimiyeti olmadandı. Herkese olduğu gibiydi bana karşı.

Bu sabahki konuyu nasıl açacağımı düşünürken babam "Abin anlatmıştır. Senin Civan Duran'la evlenmeni istiyorum. Bir hafta sonra da hem isteme hem de nişan olacak." Oha. Çüş. Yok devenin nalı. İki saniyede bana bütün duyguları yaşattı bir cümlesi. Bu kadar da erken olacağı aklımdan geçmek ne kelime yanından bile geçip selam vermemişti. Allah'ım sen bana akıl babama da az biraz sabır ver. Kocaman olmuş gözlerimle ne dediğini idrak etmeye devam ettim. İçimdeki soruları tutamayıp konuştum.

"Ne... erken değil mi? Bir haftaya hemen nişan mı olur?"

Daha bugün öğrendim bir de bir hafta sonra nişan mı olacak? Ya herşeyi geçtim insan bir fikrimi sorar. Ben daha isteyip istemediğimi bile dile getirmeden bir haftaya nişan olacağını öğrendim. Bu demek oluyor ki herşey çoktan kararlaştırılmış bana da kabul edip susup oturmak düşer.

"Ne kadar erken o kadar iyi. "Emreder gibi çıkmıştı sesi. Emir vermekten asla gocunmaz, zevk alır hatta. Daha dün bir bugün iki bu işi aceleye getirmesinin bir sebebi olmalı.

"Ama baba..." Konuşmama izin vermeden elini havaya kaldırıp, sert otoritesiyle "Aması maması yok ben ne dersem o"dedi.

Evet o ne derse o olacaktı. Karşısına geçip 'Ben senin kızınım duygularımın senin için bir önemi yok mu?' demeyi çok isterdim ama babamın 'Behram Demirhan' olduğunu unutuyordum. Sert yüz yapısı, çatık kaşları ile herkes ondan çekiniyordu, o herkesin içinde ben de vardım ne yazık ki. Dolmaya yüz tutmuş gözlerimi babama kaldırdım. "Bir gün olsun beni evladın olarak gördün mü?" Dudaklarım titrese de sesim güçlü çıkmıştı.

"Sen sadece kanımı taşıyan, her gün yüzünü görmek zorunda kaldığım, bugüne kadar işlediğim en büyük günahımsın" aldığı yaşın belirtisi olan ellerine kaydı gözleri, "Elimden silemediğim kirsin." Bir damla düştü hüzünün mesken olduğu dudaklarıma.
Yutkunamadım. Beni günah olarak görmesi yıllar önce sebep olduğum ölümdü, en günahsız olanın ben olduğumu bile bile. Kalbime ağır bir taş konulmuş kanayan yarama tuz basmıştı.

Kırık camlar üstünde çıplak ayaklarımla geçmişime gidip geldim. Alın yazım olmuş geçmişime...

Gölgesi bile kendisini takip etmezken, peşinden koşan çaresiz kimseydim.

Hayatın dudakları arasından çıkan kaderim karanlık bir günde harf harf işlenmişti is kokan harabe geçmişime.

Bir insan geçmişine harabe der mi, ya da geçmişi yüzünden suçlu kılınır mı?

Ben...

Arin...

Hükümsüz suçumun müebbetini yemiştim. Babam tarafından.

Babasının gözünde silik bir karakterden farksızım...

Kalbimdeki dağılmış hislerimle sofradan kalktım. Ölü adımlarla odama geçtim sırtımı kapıya dayayıp yavaşça kayarak taş zemine oturdum. Söylediği herşeyi hep hazmettim ama bugün hiç açılmadığı kadar acıdı kalbim. Babalığını görmedim bari insanlığını görseydim. Yaşlar sırayla aktı yanağıma doğru.

Abim, kimseden görmediğim kadar sevgi görsem de bir burukluk, bir boşluk vardı hep kalbimde bir yerlerde. Baba sevgisi ayrıdır derler çünkü kız çocuğu en çok babasına bağlanırmış. Peki benim bağlanabileceğim bir babam var mıydı? Baba kelimesi vardı ama o babalık vasfı yoktu. Hiçbir zaman da olmamıştı.

Benim için.

★ 1 HAFTA SONRA; ★

Bugün herkes bir yerlere koşturup duruyordu. Herkes bir telaş içindeydi biri mutfağa giriyor diğeri çıkıyordu, babamın dediği olmuştu bugün beni istemeye geleceklerdi. Bu geçen bir hafta su gibi akıp gitmişti, arada sırada Berfin yanıma geliyordu. Bu kadar herşeyin çabuk gelişeceğini hiç tahmin etmemiştim. Bu bir hafta boyunca düşünceler fare gibi beynimi kemirip durdu. Ağabeyim sonra konuşuruz demişti ama babam ona rızam olduğunu söylemiş, beni de zan altında bırakmıştı.

Babamla konuşmamın sonunda kararını vermişti zaten. Abimin Civan'ı iyi bulması içime biraz da olsa su serpmişti, ona istemiyorum deseydim asla beni vermezdi. Ama babam da vereceğim dediği için asla sözünden dönmezdi ikisinin karşı karşıya gelmesini istemediğim için ağabeyime mutluymuşum gibi gözükmeye çalışıyordum. Ama mutlu değildim.

Bu karmaşanın içinde daha fazla dayanamayıp yukarıya dama çıktım, burada kendimi iyi hissediyordum. Gözlerimi kapatıp, yüzümü de gökyüzüne çevirdim, temiz havayı içime içime çektim bir daha çekemeyecekmişim gibi. Bir süre böyle kalmak iyi gelmişti.

"Ooo Arin hanıma bakın siz hala hazır değiller." Berfin'in arkamdan gelen sesiyle gözümü açıp başımı ona doğru çevirdim. Üzerinde çiçekli, cıvıl cıvıl bir elbise vardı. Kestane kahvesi rengi saçlarını da hafif dalgalı yapmış açık bırakmıştı. Zaten o tatlı yüz yapısı yeterliydi de makyaj yapmasına gerek yoktu. "Hazırım" diyip üzerimdeki normal günlük evde giydiğim etek ve tişörtümü gösterdim.

"Değilsin. Allah aşkına hangi kız istemesinde böyle giyinir? Çabuk seni güzelce hazırlayayım."

"Ben hazırım dedim. Hem sen söyle bir dönsene güzelliğine bakayım," elini saçlarına götürüp savurdu,"Senin nişanında süslenmesem," yanıma yaklaşıp sesini alçattı. "Kadriye halanınkinde mi süsleneceğim?" Dedi. İkimiz de birden birbirimize bakıp kahkaha atmaya başladık. Umarım biri bizi duymamıştır. Beni bu halde bile güldürebildi ya.

"Berfin alemsin sen de. Kadriye halam bizi duyarsa var ya kulaklarımızdan tavana asar yeminle."

"Kulaklarınızdan tavana değil de bir güzel terlikle döverim sizi."

Ne? Dilimi eşşek arıları soksaydı da konuşmasaydım. İkimiz de birbirimize 'işte şimdi sıçtık' der gibi baktık. Bakışlarımızı birbirimizden çekip Azrail'e çevirdik. O çatık kaşlar, gözündeki o siyah sürme, çenesindeki dövmesi, tam töre dizilerindeki kötü karakter gibiydi. Gerçi o da benim hayatımın bir diğer kötü karakterden biriydi.

Ellerini her iki yanına atıp, "Çene çalıp boş boş konuşacağına gidip hazırlan, vakit geldi" dedi. Biz ikimiz bizi öldüreceğini beklerken yani Berfin'i öldürmese beni öldürme ihtimali vardı. Yerimizden kıpırdamadığımızı görünce keyifsizce soludu, "De hayde git hazırlan" diyip gitti.

"Ay az daha kalsaydı korkudan altıma sıçacaktım."

"Sen bir de bana sor."

"Hadi gel gidelim hazırlayalım seni bir daha gelirse kesin bizi keser. Ben daha çok gencim."

"Ya Berfin gerçekten de bugün nişanlanacak mıyım? " Hala inanamıyorum. "Yani babamın böyle yapması çok ağrıma gitti."

Berfin ellerini omzuma atıp beni ona bakmam için çevirdi, "Bak Arin baban hep böyleydi. Hem belki bu senin kurtuluşun olur" yerden göğe kadar haklı. "Her gün burada kalıp babanın sinir küpü halini görmektense Civan ağayı görürsün daha iyi olur."

"Bak Berfin sen de biliyorsun benim şimdiye kadar ne sevdiğim ne de ölüp bittiğim bir adam çıktı karşıma. Ama bilmediğim bir sebepten ötürü kalbim sıkışıyormuş gibi hissediyorum. Sevmediğim bir adamla evlenmek benim hep karşı çıktığım bir şeydi."

"Biliyorum. Ama Civan Ağa'nın şimdiye kadar kötü bir şey yaptığını hiç duymadım. Hatta bir kızın yanında bile gören hiç kimse olmamış şimdiye kadar."

Gözlerimi devirip, " Bu beni zerre ilgilendirmiyor Berfin. Sırf babam evleneceksin dediği için sesimi çıkarmıyorum."

"Tamam. Belli sen sevmeyeceksin bu adamı ama alışacaksın, belki bir gün aşık olursun belli mi olur?" Diyip düşen yüzüme baktı, "düzelt şu yüzünü bugün senin için yeni bir hayata adım atma günü." Sadece gelecek olanı bekleyeceğim. Berfin'in söylediklerinde hafif bir doğruluk payı var belki daha iyi bir hayatım olur babamsız.

Beraber odama geçip bana elbise seçmesini bekledim. Sonunda kafasına uyan bir tane bulmuş yanıma geldi. Elbiseyi üzerimde tutup kafasında bir kaç analiz yaptıktan sonra. "Al bunu, sana çok yakışıyor. " Diyip elbiseyi elime tutuşturdu, sırtımdan iterek banyoya soktu beni. Ben de banyoya geçip verdiği elbiseyi üzerime geçirdim. Banyodan çıkıp odamdaki boy aynasının önüne geçtim. Üzerimde göğüs kısmı V yaka kısmıyla birlikte bileklerime kadar uzanan tül kumaşıyla vücuduma tam oturan siyah bir elbise vardı.

Gülümsemem dudaklarımda solup hüznümün hüküm sürdüğü toprağa zehir gibi aktı. Toprağıma karışan bu zehir beni sussuz ve kurak bıraktı. Toprağına zehir akan ben hiçbir zaman yeşermeyecek olan gülümsemem.

İkimiz de yoluna taş konulan birer yolcuyuz.

Omzumu yakan narin el daldığım gerçeklik havuzundan beni çekip çıkardı. Üzüldüğümü biliyordu ama, kendisini güçlü kılmaya çalışıyordu Berfin. Civan'la mutlu olacağımı söylemesi bile bir nevi sessiz bir ağıttı, akmayan ama sel olan gözyaşlarıydı. Berfin de böyle biriydi kötü durumlarda ayakta durabilmek için herşeyi dalgaya alırdı.

"Çok güzel olmuşsun," gözü doldu ama hemen yüzüne eliyle hava yapıp,"ay rimelim akacak şimdi." Dedi gülerek. "Senin makyajı hallettikten sonra benimkini de tazelerim." Sorun yok der gibiydi sergilemiş olduğu duruşu.

Gerçekten de çok güzel bir elbiseydi ölecek olan ben için.

Omuzlarımdan tutup beni makyaj masasının önündeki pufa oturttu. Bir makyaj malzemelerine baktım bir de bulunduğum hale. Gerçekten istemediğim bir evlilik için süslenmem çok saçma.

Berfin'e ne kadar ısrar etsem de beni dinlemeyip zorla makyaj yaptı. O arkasını döndüğü zaman ise yüzümdeki fazla ve gereksiz gördüğüm yerleri sildim. Dudağımda belli belirsiz kahve tonda bir ruj, gözümde hafif makyajla hazırdım artık.

Hayatımın kara sayfasına hüzün dolu satırlar tek tek, harf harf işlendi...

Mutfağa halamın seslenmesiyle indik Berfin'le beraber. Gözlerim yan yana oturan kadınlarda gezindi tabii onlarınki de bende.

Tam şampiyonlar ligi gibi. Bütün kaliteli oyuncular bizim evde toplanmış. Halalarım beni beğeniyle süzdüğünde tek kişide bunu görememiştim. Kadriye halam. Oldum olası babamdan sonra bana nefes aldırmayan diğer etkendi. İkisi de aynı fıtrata sahip.

Ayşe halam oturduğu yerden ağır ağır kalkıp karşıma geçti. Yüzüme tükürüp, "Maşallah. Allah nazardan ve kem gözlerden sakınsın" deyip koluma iki kere vurdu. Yamacımda duran Berfin'in şu an yaptığı onca şeyin bir tükürükle silinmesine dayanamayıp ağlaması gerekirdi. Kadriye halamın korkusundan çıtı bile çıkmadı.

"Arin kızım maşallah çok güzel olmuşsun" Gülistan halam da beğeniyle bana bakıp hafifçe tebessüm etti. O da eğer hamile olmasaydı kesin beni tükürük banyosuna sokardı.

Allah karnındaki bebekten razı olsun.

Bebeği gözle görülür büyüklüğe ulaşmış karnı bayağı bir şişmişti. Şimdiden hayır işliyor helal be. Halama da helal çünkü 45 yaşında hamile kalmayı başarmıştı.

"Böyle güzel bir elbisen vardı madem neden geçen senden istediğimde vermedin?" Şükran'ın öfkesinin kokusu bana çarparken Zehra başını kınarcasına salladı,"ne zaman bize kıyafetini ödünç vermiş ki," gözleriyle üzerimdeki elbiseyi işaret etti. "Bunu versin."

"Aynen vallah," dedi Şükran kolunu önünde bağlayarak. "Ondan canını iste verir ama giysilerini asla," haklılar ama şu an tartışmanın, ne zamanı ne de yeri olduğu için gözümü seğertmekle yetindim. Normalda olsa bunun altında kalmaz zeytinyağı gibi üste çıkardım. Bazen duygularımızı bastırmak gerek, hele ki duygu karmaşası halindeysek ekstra bir efor sarf etmek gerekir.

Kafamı meşgul etmek adına kolumu saran siyah tül kumaşını dirseğime kadar çektim. Zehra ve Şükran'a göz altından dağ verip yanlarından geçecekken sırtımdan Ayşe halamın sesiyle duraksadım. "Kızım sen gel otur bakayım." Yüzüme iki canım kuzenimi gıcık edecek gülümsemeyi takıp, sıvadığım kolumu tekrar eski haline getirdim. Halamın Zehra ve Şükran'a bir haftalık yoğun maratondan kaynaklanan yorgun gözleri kaydı. "Kızlar haydi bakalım işler sizi bekliyor. Az laf çok iş."

Zafer kazanmışçasına halamın yanına oturdum Zehra ve Şükran'ın sinir yüklü bakışları altında.

"Canım görümcem hayırlı uğurlu olsun." Bu ses. Bu cırtlak ses. Tek bir kadına ait; Evin'e. Nişan yetmezmiş gibi kabus içinde kabus görüyorum resmen. Ben ekmek fırınına mı bastım başımı böyle katlanılması güç belalar sarıyor.

"Yine açtı uğursuz, hayır barındırmayan ağzını." Yalnız kendimin duyacağı bir sesle konuştum. Papaz olmak istemeyeceğim tek insan bir tek Evin değildi, bir diğeri hemen solumda oturan Kadriye halamdı.

Abimle nişanlandığı günden beri evimizden ayrılmaz oldu. Canım abim benimle aynı makus kadere sahip, o da Evin ile evlenmeyi istemiyor sırf iki aile arasındaki bağ güçlensin diye kabul etti.

Evin abimi küçüklüğünden beri seviyor bu yüzden ondan mutlusu yok. Bizden de daha kara bahtlısı.

Kendimi zorlayıp, tatsızlık çıkmasın diye Evin'e samimiyetten kilometrelerce uzak bir şekilde sarıldım. Tek tek halamların elini de öptükten sonra kasıtlı olarak benim yerime oturdu hem de gözümün içine baka baka. Bu kadından bastırdığım tüm sinirimi çıkarabilirim. Kendimi tutamayacağımı bildiğim için mutfaktan çıktım.

Hava kararmaya yüz tutmuşken konağın tahta kapısı çalındı. Nefesim boğazımda düğüm olurken kendimi kapının önünde buldum. Babam, abim, halamlar herkes arkamdan gelmiş açtığım kapının ardındakileri içeriye buyur ettiler. Ben sadece izlemekle yetindim.

Bana doğru gelen kahverengi saçlı aynı tonlardaki göze sahip Civan ağa gülümseyerek çiçeği kollarıma bıraktı ve sırıttı. Şu an bu adama çiçekleri yedirmek vardı. Bakışları bende yoğun rahatsızlık hissi uyandırdı. Hiç sevmedim.

Herkes salona geçerken elimdeki çiçekleri sertçe Berfin'e verdim. "Al bununla reçel yaparsın" dedim kinayeli bir şekilde. Bana övdüğü adamı şimdiden boğasım geldi bir ömür nasıl geçecek bilemiyorum.

Gecenin erken bitmesi adına mutfağa çıktım. Yapmam gerekeni çabucak yapıp geceyi sonlandırmak istiyorum. Geçen her dakika boğuluyormuşum gibi gelmeye başladı. Kahveyi cezveye döktüm.

"Arin ben sana yardım edeyim, sonuçta deneyimliyim" Evin'in katlanılmaz sesi sinirime sinir katarken yanıma geçti. Allah'tan bir defa görücülere kahve yapmıştı. O da herkes sabahına zehirlenmişti. Abim hariç çünkü benim yaptığım kahveden başka kimseninkini içmez.

"Yok, Evin ben nasıl kahve yapacağımı biliyorum. Hem sen yorulma şimdiden. Buraya gelin gelince istediğin kadar kahve yaparsın." Söylediklerimle yüzü düştü, onun üzülmesi beni zerre ilgilendirmiyor. Çünkü benim daha önemli sorunlarım var. Yapmacık bir kızı hiç düşünemeyeceğim. Abimin yanında normalken beraber yalnız kaldığımızda tam bir yenge oluyordu. Elimi tezgaha bastırıp yüzüne baktım, "hem kızlar var onlar bana yardım ederler."

Saçını savurup, "iyi o zaman ben de salona gideyim de Yaman'ı göreyim uzun zamandır nişanlımı görmedim hasret gideririm."

Sadece kafamı salladım. Onunla münakaşaya girecek halim yoktu.

Kızların yardımıyla kahveleri hazırlayıp tepsilere koyduk. Evin de tam o sırada mutfağa girdi. Bu kadından kurtuluş yok mu Allah'ım?

"Hadi kızlar biraz acele edin."

Bugün benim sabrımı sınıyor bu kız. Elimde olsaydı ben ne yapacağımı bilirdim. Küçükken az dövmemiştim onu. Hep bana karışır şah damarıma basardı ben de mecburen onu dövmek zorunda kalırdım yoksa başka türlü akıllanmazdı.

Sonra da gider beni annesine babasına şikayet ederdi onlar da babama olay böyle uzayıp giderdi. Oysa bana ettiği onca söze rağmen asla onu şikayet etmemiştim haksız çıkan taraf da hep ben olurdum sustuğum için. Bazen susmak gerekir. Acılarımızı kimse anlamasın, fark etmesin diye.

Acılar; herkesin içinde kor bir ateş gibi yandığı, yüzüne bir tokat gibi çarptığı gerçeklerdir.

Kaçtığı, duymak istemediği gerçeklerdir...

"Elimizdeki tepsileri görmüyor musun?" Bu sefer cevabını ben değil Şükran vermişti. Arkasına bakmadan çıkıp gitmişti mutfaktan. Biz de kahveler soğumadan salona doğru ilerlemeye başladık. Kızlar arkamdan geliyorlardı salon kapısından içeri adımımı atar atmaz bütün gözler üstüme çevrildi.

Bu beni daha çok heyecanlandırmıştı, tam karşımda bana koca gözleriyle bakan Berivan Duran vardı.

Civan'ı tam olarak tanımasam da annesini biraz da olsa tanıyordum. Yanında da bildiğim kadarıyla kızı Helin vardı.

Kapının önünde bir süre kaldıktan sonra derin bir nefes alıp içeri girdim. En köşede babam ve Civan'ın babası Ahmet Ağa oturuyordu. Hemen yanlarındaki kapıya bakan koltukta ise Kadriye halam ve Berivan hanım oturuyordu.

Ellerimdeki tepsi resmen stresten titriyordu.Onlara doğru ilerledigimde kahve tepsisini önce Ahmet Ağa'ya doğru uzattım. Kahvesini alırken gülümseyerek bana baktı.

"Sağol kızım." Dedi babacan bir edayla.

O an istemsizce gözlerim babama kaydı. Kızım kelimesini onun ağzından duymak pek kısmet olmamıştı bana.

Tepsiyi hemen yan taraftaki babama uzattığımda " afiyet olsun" dedim. Ardından diğer taraftaki Berivan hanıma kahvesini uzattım. "Maşallah Arin kızımız pek de güzelmiş." Dedi kahvesini alırken.

Aldığım iltifat karşında zar zor tebessüm ederek teşekkür ettim.

Büyüklerin kahvelerinin dağıtımı bittikten sonra başımı abimin olduğu tarafa çevirdim.
Civan ile beraber oturmuş sohbet ediyorlardı.

Civan açık tenli bir adam olmakla birlikte teniyle uyum sağlayan siyah saçlara sahipti. Saçları özenle taranmıştı.

Üzerinde beyaz gömleği olan bir takım elbise vardı. Oldukça özenli giyindiği her halinden belliydi fakat evleneceğim adam hakkında en ufak bir fikrim yoktu onu tanımıyordum bile.

Sadece düzenlenen eski aşiret toplantılarında yemekleri hazırlamaya yardım ederken veya babamlara kahve yaparken ara sıra görmüştüm. Fakat onu tanımıyor olmamın pek bir önemi yoktu.

Bu birliktelik sadece babamın uygun dediği kişiyle evlenmemi istemesi sonucu boynumu eğmek zorunda kaldığım diğer konulardan biriydi.

Ama herşeyden önce Civan'ın bu evlilik konusunda ne düşündüğünü bile bilmiyordum acaba o da benim gibi bu evliliğe zorlanmış mıydı yoksa isteği üzerine mi gerçekleşiyordu?

Çok değil daha 2 yıl öncesine kadar Civanın beni beğendiği hakkında söylentiler çıkmıştı ve o zamanlar pek umrumda olmamıştı. Duymayı bile reddetmiştim. Hala da duymak istemiyorum. Zaten yüzüne bakınca bir değişik hissettim kendimi.

Hâlâ böyle bir düşüncesi var mı şimdi onu da bilmiyordum. Aklım durmuştu sanki. Kafamdaki soru işareti giderek artıyordu ve bunların cevaplarını alamayacağımı da biliyordum.

Kadriye halamın anlık öksürmesi beni daldığım düşüncelerden çıkarmıştı. Hemen durduğum yerden kıpırdandığımda diğer kızların gülme seslerini kulaklarımda hissettim.

"Gelin hanım çok heyecanlı sanırım. Dondu kaldı bir an."

Bunu söyleyen Zehra'dan başkası değildi.

Tepsiyi önce Civana doğru uzatıp yüzüne baktım. Gözlerimi kaçırmadım yüzünü görmek istedim.

Civan kahvesini almak için eğildiğinde her hareketimi izlediğini farkettim. Gözlerini üzerimde gezdirince elimdeki tepsiyi kafasında kırmamak için zor tuttum kendimi. Kahveyi yanındaki sehpaya indirene kadar bile gözlerini benimkilerden ayırmıştı. Sapık.

Sırtım gerildiğinde kaşlarımı çattım. Bunu gördüğünde yüzünde bir sırıtış belirdi. Gözlerim şaşkınlıkla açıldığında sırıtışı genişledi.

Elimdeki tepsiyi kafasına atma fikrini şimdi devreye sokabilirdim. Böyle erkekleri neyse ağzımı bozmayacağım.

Yüzümü buruşturup hemen abime baktım. Bu adamın davranışı karşısında vücudumun yandığını hissettim. Rahatsız olmuştum. Hemde çok fazla.

Kalan son fincanı da abime verdiğimde geri çekildim. Kapının önündeki sandalyeye yavaşça oturdum. Herkes kahvesini içip sohbet ediyordu başka alemde gezinen yalnızca bendim.

Gözlerim etraftakileri tekrar taramaya başladığında Civan abim ile derin bir sohbete dalmış gibi görünüyordu. Bana karşı bu şekilde gülümsemesi 2 yıl önceki dedikoduları doğrular nitelikteydi.

Nasıl evlenecektim?

Bir anlık başımı önüme eğip gözlerimi kapattım. Artık babamın beni vermesini beklemekten başka yapacak bir şeyim kalmamıştı. İstediği oluyordu.

Sohbet sesleri kesildiğinde, başımı kaldırdım. Ahmet ağa isteme faslına girmemişti. Çünkü babam beni çoktan vermişti buraya toplanmak tamamen formaliteden ibaretti.

Nişan yüzükleri bile hazırdı hızlıca yüzükleri takıp bitireceklerdi.

Kadriye halamın,"Arin kızım buraya gel yüzükleri takalım artık" demesiyle ayağa kalkmak zorunda kaldım. Yüzümde en ufak tebessüm bile yoktu. Mecburen ayaktaki Babama doğru ilerledim.

Halam beni yanına çektiğinde neye uğradığımı şaşırdım. "Biraz gülümse gören cenazen var sanacak," dedi sesine öfke yansırken. Halamın yüzüne baktığımda dudaklarıma yalancı bir gülümseme yerleştirdim. "Oldu mu?"

"Hadi Civan'ın yanına geç yüzükleri takacağız."

Civan'ın yanında durduğumda yüzüne bakmadım. Bu adamdan şimdiden hoşlanmamıştım. Zehra tepsideki yüzükleri büyük bir mutluluk ile getirirken babam tepsinin üzerindeki yüzükleri parmaklarımıza taktı.

Parmaklarımız arasında sallanan kırmızı kurdeleyi kestiğinde gözlerimi kapattım. Artık nişanlanmıştık.

Boynumda hissettiğim ürperti ile hızlıca başımı çevirdim. Civan kulağıma doğru eğilip gülümsedi. "Hayatıma hoşgeldin Arin Demirhan."

bakışlarım onunkileri yakalayınca babamın, "Allah mesut etsin," diyen sesini işittim. Tek kelime edememiştim. Öylece donup kalmıştım.

Abimin omzuma dokunması beni kendime getirmişti. Halamın gözleri hala üzerimde iken babamların elini öpmem için işaret veriyordu.

Civan ile öne çıkıp önce Ahmet ağa ve Berivan hanımın elini öptük. Ardından Kadriye halam ve babamın elinide öptükten sonra nişan faslı son bulmuştu.

Sonunda abime geldiğimde Civan'ın yanından ayrılıp ona sarıldım. Abim benim herşeyimdi. Defalarca bu birliktelik için onayım olup olmadığını sormuştu fakat artık babama bu evlilik konusunda karşı gelmesini istemiyordum.

Benim yüzümden zarar görmesini istemiyordum.

Abim saçlarımdan öperken," tebrik ederim kardeşim" dedi. "Yeni hayatında sana mutluluk diliyorum" kollarımı sıkıca beline sarmaya devam ettim. Beni bırakmasın istedim.

Elleri saçlarımda gezinirken, "sen benim için çok önemlisin bunu biliyorsun" dedi. Başımı onay
vererek salladım. "Biliyorum abi"

Biliyordum. Benim için herşeyi yapabilecek tek kişiydi.

Canımın diğer yarısıydı.

_♡_

Evetttttt ilk bölüm ile herkese merhaba. Umarım ilk bölümü beğenirsiniz. Bölümde kaçırdığımız yanlışlıklar varsa affedin. Gördükçe düzelteceğiz. Eğer sorun çıkmaz ise bölümler düzenli bir şekilde gelmeye devam edecek. Okuyan herkese teşekkür ederiyoruz. İyi ki varsınız sağolun💝

Bölüme oy verip yorum atmayı unutmayın lütfen.

Düşünceleriniz bizim için çok önemli ❣️

_♡_

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

838okunma 47beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…