Bölümler 16Şu an: 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"
- 1 ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri389 kelime
- 2 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER5.491 kelime
- 3 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"6.448 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"4.409 kelime
- 5 4.BÖLÜM: "YANGIN"8.831 kelime
- 6 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"5.797 kelime
- 7 6.BÖLÜM: "HİCRAN"7.034 kelime
- 8 7.BÖLÜM: "KÂBUS"6.204 kelime
- 9 8.BÖLÜM: "İLK"6.319 kelime
- 10 9.BÖLÜM: "ÖMÜRLÜK İZLER"6.880 kelime
- 11 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"6.562 kelime
- 12 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"7.290 kelime
- 13 12.BÖLÜM: "DENGESİZ"7.275 kelime
- 14 13.BÖLÜM: "BADEM ŞEKERİ"8.810 kelime
- 15 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"7.397 kelime
- 16 15.BÖLÜM: "HANÇER"13.634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Boğulduğun gün,
gözlerimde esir kaldığın
gündür..."
★...★
Yüzükler takıldıktan sonra herkes kendi arasında derin muhabbete dalmıştı. Ben de az önce parmağıma takılan yüzüğe. Ne kadar daldıysam artık Kadriye halamın önümde durduğunu fark etmemiştim. Çattığı kaşlarıyla tepemde dikilmiş, "Kız kalksana, misafirleri geçir" dedi.
Gözlerim etrafı taradı. Herkes ayağa kalkmış birbirleriyle vedalaşıyordu. Misafir severim ama bu misafirlerin gelme sebebi yüzünden pek sevindiğim söylenemezdi. Berivan hanım tatlı bir kadındı. Gelmelerinin sebebi isteme olmasa Berivan hanımla daha çok samimi olurdum. İçimde bu evlilikle ilgili beni huzursuz eden bir şeyler vardı. Daha fazla düşünerek beynimi o adamla evleneceğim gerçeğiyle istila etmemek için bulunduğum ve yüzleşmekten kaçındığım gerçeklere, geleceğime odaklandım.
Ayağa kalkıp Berivan hanımın yanına gittim. Beni görünce yumuşak gülüşüyle elini yanağıma indirdi. "Güzel gelinim benim,"
demesiyle ona içten bir gülüşle bakıp saygıdan elini öptüm. Ne kadar istemesem de o benim büyüğüm saygısızlık etmek bana yakışır kalmaz. Gözleri beğeniyle beni süzerken onu arkamda bırakıp babamın yanında duran Ahmet Ağa'nın elini öptüm, ondan da aynı Berivan hanımın ki gibi tepki almıştım.
Aynı şekilde herkesle teker teker vedalaşma faslı gerçekleştirdim. Babam onlar konaktan çıkmadan önce Civan'ı bir köşeye çekip keyifli bir sohbet gerçekleştirdi, tabii arada Civan denen o herifin bakışları bana kayıp durdu. Bu duruma göz devirip çıkmaya başlayan misafirleri geçirdim.
Herkes konağın kapısına kadar yürürken sanki iki saatir içerde konuşan onlar değilmiş gibi kapıda bile konuşmaya devam ettiler. Geriden gelen babam ve Civan da katıldı.
Berivan Hanım çıkarken bir an durup halama döndü. "Sizin içinde sorun olmazsa," elini omzuma attı. "Arin kızımla Civan oğlum yarın bir akşam yemeği yemeye gitsinler, hem birbirlerini düğünden önce tanımış olurlar."
Halamın gözleri babamdan onay almak için gezinirken benim de bakışlarım babamdaydı. Sadece gözlerini kısa bir anlığına yumdu. Onayladı. Bana yumduğu gibi. Acılarımı görmezden geldiği gibi. Halam onayı aldıktan sonra Berivan hanıma güler yüzüyle döndü. "Tamam." Memnuniyetle göğsünü kabarttı. "Civan oğlum gelmeden önce haber etsin. Arin de tam vaktinde hazırlanmış olur." Berivan hanım memnuniyetle gülüp arabaya bindi.
Tam herkes gitti diye rahat bir nefes alacakken, kulağıma ılık nefes değdi. İrkilip uzaklaşınca Civan Duran'ın sakallı suratıyla karşı karşıya geldim. Onunla bir ömür... Evlenmek... Aynı cümlede geçmeyi bile hak etmeyen birisiyle nasıl hayatımı bir kılabilirim ki? Bugünü unutmamak adına zihnimin en ücra köşesine büyük harflerle yazdım. Babamın beni nasıl ezdiğini, söylediklerime nasıl sağır kaldığını.
"Saat sekizde hazır ol," varlığını dahi unuttuğum adama döndüm babamdan çekip aldığım kırık bakışlarımla. Tepkisiz halime aldırmadı, güldü. Bu daha başlangıç, sonu olan bir bitiş değil.
"Lütfen yarın için kırmızı giyinme olur mu?" Gözleri elbisenin dışında kalan tenimde dolaştı, başını sağa sola sallayıp dudağına götürdüğü parmağını çekti. "Esmer tenini daha çok karartır."
Yalnızca baktım. Kırılacak yeri kalmayan kalbimde bu sözünün yeri yok. Tam tersi nefretimi törpülemekten başka hiçbir işe yaramadı. "Seni temin ederim ki yarın kırmızılar içinde geleceğim." Net bir şekilde dik duruşumu korudum. "Ona hiç şüphen olmasın." Bozguna uğrayan dudakları kıvrılmadı, bu sefer dudakları kıvrılan bendim.
Yarın ona gerçek Arin'i tanıtacağım. Bana bir gelene ben on giderim.
Ağzını açıp konuşacakken kapıyı sertçe yüzüne kapattım. Yüzsüz mahlukat. Elimi birbirine çarpıp konağın merdivenlerinden terasa çıktım. Abimi taş trabzanlara yaslanmış görünce yanına geçtim. Kafasını kaldırıp içine çektiği son nefeslik dumanı havaya soludu.
Sigarayı yere atıp ayakkabısının ucuyla söndürdü. "Ben de tam seni çağıracaktım. İyi cimcime lafın üstüne gelir." Benimle dalgasını geçtikten sonra rahat bir uyku çekebilir artık. Elimi birbirine kavuşturup abime alttan alttan tehditli bakış attım. "Tamam. Öyle yapma bir daha, yanakların daha çok tombullaşıyor." Deyip kıs kıs gülmeye başladı. Onca şeyin üstüne bu bir ödüldü benim için. Bana cimcime dediğinde hep sinir olurdum ama şimdi yüz defa bin defa söylese çıtımı çıkarmam.
"Ne o bugün kızmayacak mısın?" Başımı hayır dercesine salladım. "Bugün istediğin kadar söyleyebilirsin," tek kaşı havalandı. "Halla halla" dedi. Elini alnıma bastırıp, "ateşin de yok."
"Yoksa fazla dozda çikolata mı tükettin. Ağzını aç bakayım," zorla araladığı ağzımın içini kontrol etti. Elimle bileğini tutup geri çekmeye çalıştım ama yanağımı o kadar çok sıkmıştı ki gözümün içine girdi sandım. "Abi bıraksana yanacıklarımı" boğuk çıkan sesim kulağına iliştiği an, durdu. Çok şükür.
"Aferin yememişsin." Benim için yalnız baba değil aynı zamanda anne oldu. Burnumun direği sızlarken gözümün dolmaması için kendimi sıktım. Elini siyah takım ceketinin cebine attı, içinden siyah şifon bir kutu çıkardı. "Al bakalım beğenecek misin?" Beklemeden kutuyu açtım. Gözlerim ışıldayan taşla kocaman olurken elimle ağzımı kapattım. "Bu çok güzel" büyülü sözcükleri sıralayarak vakit öldürmek istemedim.
İçimden geleni yapıp abime sarıldım. Kollarım belini sıkıca sararken onunda kolları boş durmayıp beni sardı. Saçımda hissetiğim dudakları daha çok sarılmama neden olmuştu.
Güvenli hissetiğim tek limanımdı burası. Abimin kollarının beni hep kötülüklerden koruduğunu düşünürdüm. Hala da öyle düşünüyorum. Beni kendinden bile çok seven ailemdi. Tıpkı benim onu çok sevdiğim gibi.
Abimle biraz daha öyle kaldıktan sonra geri çekilen o oldu. İstemeyerekte olsa bende ayrılmak zorunda kaldım. Gözlerim abimin yüzünü bulurken onun bakışları elime bıraktığı kutudaydı.
"Abi sen taksana," elini uzattı. "Memnuniyetle," deyip kutuyu benden aldı. Hızla atan kalbim bana almış olduğu hediye için değildi, beni düşünerek aldığı içindi.
Sırtımı dönüp kolyeyi takmasını bekledim. Gerdanıma değen kolyenin gümüş zincirine parmağımın ucuyla hissedip, ucunda durdurdum. Parlak mavi taştan yapılmış, kalp şeklinde, etrafı gümüş bir gülle sarılmıştı. Bu geçen gün beğendiğim kolyeydi.
"Bu benim geçen sefer beğendiğim kolye," sadece uzaktan bakmakla yetinmiştim ama abim bunu fark edip almış. Gözümün tekrar dolacağını hissedince, derin bir nefes çektim içime. Abim önüme geçip, "evet. Bunu beğendiğini anladım ama sen de biliyorsun Evin'in ısrarı yüzünden fazla beklemeden çıkmıştık mağazadan."
Evet geçen gün Evin için takı seti almaya gittiğimizde bu kolyeyi çok beğenmiştim. Ama Evin tutturdu da ben buradaki setleri beğenmedim başka yere gidelim diye. Sırf abimle fazladan zaman geçirmek için yapmıştı bunu. Çünkü normal şartlarda görüşmezlerdi. Abim her defasında bir bahaneyle sıyrılmanın bir yolunu buluyordu. Canım abim.
Büyülenmiş gözlerle kolyeye bakmaya devam ederken, "eee söylesene nasıl, yakıştı mı?" Elini çenesinin altına yerleştirip, gece karası gözlerini kıstı. Dudağını büzüp beğenmemiş profili çizip, "pek yakışmadı sanki" dedi.
"Çirkin mi durmuş?" Elimi kolyenin ucundaki kalbe götürdüm. Oysa kolye haddinden fazla güzeldi. Yakışmama ihtimali beni biraz üzmüştü. Dudaklarım kendiliğinden titredi, gözyaşım akmaması için verdiğim uğraşları hiçe sayıp akacakken abim anında duruma el attı.
"Şaka yapıyorum." Tekrar kolyeye baktı. "Çok yakıştı. Hatta en çok sana yakışmış. Başkasında bu kadar güzel durmazdı. Sahibini bulmuş," normalde yaptığı şakaya tiriple cevap verirdim ama söyledikleri bu girişimime koca bir balta ile girdi. Kessinlikle mükemmel bir abiydi.
"Teşekkür ederim." Ne diyeceğimi bilemedim. Bu kadar güzel bir sürprize nasıl tepki verilir ki?
"Çok mu beğendin?" Eliyle yanağımı okşadı. "Evet. Çok beğendim. Beğenmek az kalır. Bayıldım," dedim gözlerimden bir damla yaş aktı. Niye akıyorlardı ki şimdi. Sırası mıydı? Bugün ağlamasam olmazdı zaten.
Abimin ilk hediyesi değildi. Ama
beni bu kadar fazla düşünmesi, bana bu kadar değer vermesi beni gereğinden fazla mutlu ediyordu. Şu anda kolyeyi alması biraz duygusallaştırmıştı. Duygu patlamasıyla yeniden abime sarıldım. Hiç bırakmak istemiyormuş gibi.
Bir kolu belimi sarınca diğer kolu da saçlarımı okşuyordu. Yaşları durdurmak istesemde yapamıyordum. Abimden ayrılıp elimin tersiyle sulanmış yüzümü temizledim. Abim de neden ağladığımı anlamamış bir ifadeyle beni izliyordu. Yüzümü avuçları arasına aldı. "Neden ağlıyorsun? Yakışmadı diye ağlıyorsan şaka yapmıştım. Takılmak için söylemiştim sadece."
"Onun için ağlamıyorum. Fazla duygusallaştım ondan." Ortamdaki havayı değiştirmek amaçlı konuyu değiştirdim. "Yoksa ben de biliyorum yakıştığını. Güzele her şey olur zaten." Kendimi beğenmiş hallerim hiç yoktur. Abimle uğraşmak amaçlıydı. Tek kaşı havaya kalktı. "Bak sen. Demek güzele her şey olur." Ellerini cebine atıp üstten bakmaya başladı. Gözleriyle arkamı işaret edip, "git aynaya bak istersen. Çirkinliğini daha yakından görmüş olursun."
"Güzelliğini demek istedin galiba. Ayrıca biraz daha yalan söylemeye devam edersen çarpılırsın. Benim gibi güzel bir kadına bunları söylemek bin günah işlemiş kadar kötü bir durum."
"Yalan söylediğimi kim söyledi."
Üzgün bakışlar attım. "Ne yani çirkin miyim ben?" Tekrar çenem titredi. Bana neler oldu böyle?
"Kızım sen de bir şaka yapmaya gelmiyorsun. Her söylediğimi böyle ciddiye mi alacaksın?" Başımı küçük bir çocuk gibi aşağı yukarı salladım. "Evet"
"Neden?"
"Çünkü sen ne söylersen ona inanırım ben." Abimin gözlerinde öyle bir sevgi doldu ki. Ben bile o sevginin içinde boğulurdum. Ani duygusallığım tuttu ki gözlerim yine yanmaya başlamıştı. Niye böyle oluyordu ki? Abimde ağlamaya başlayacağımı anlamış olacak ki, "tamam bu kadar duygusallık. Ağlatmak için çağırmadım seni buraya." Deyip önüme düşen saç tutmalarını kulağımın arkasına sıkıştırdı.
Geri çekilince gülümseyerek abime baktım. Elim istemsizce kolyeye gitti. "Bu kolyeyi boynundan bir an olsun çıkarmıyacağım. Hep yanımda taşıyacağım." Mutlu olmuştum. Bugün yaşananlara nazaran. Abim aşırı duygusallıktan haz etmediği için. Kızgın olmaya çalışıp, "yorulmadın mı sen? Gidip iyice dinlen. Bugün yeterince yoruldun zaten."
Yalandan da olsa kızamıyordu bana. Ne zaman duygusal bir an yaşasak böyle yapardı. Abimi hiç bir şeye üzüldüğünü görmedim. Bu saatten sonra görmek istemem zaten. Bana gülümserken dışarıdaki insanalara tam tersiydi. Abim aşırı sinirli bir kişiliğe sahipti. Ama bunu bana hiç yansıtmazdı.
Daha fazla uzatmamak adına, "iyi geceler ağam" dedim. Hemen sonra aklıma evleneceğim gelince bütün mutluluğum yerle bir oldu. Mutlu anlarımın katili gibi düşmüştü zihnime. Oflamamak için büyük bir mücadeleye girip arkamı dönüyordum ki abimin sesiyle durmak zorunda kaldım, "Arin."
Yüzümü ona dönüp, "efendim abi" dedim. Eli cebinde, "bir sorun mu var? Niye düştü yüzün?" Bana doğru gelmeye başladığında tedirgin oldum. Çünkü abim yalan söylediğimi anlarsa ben söyleyene kadar peşimi bırakmazdı. Benden bir cevap bekliyordu ben de aklıma gelen ilk yalanla, "nişan falan oldu ya ondan biraz yorgun hissediyorum," gerçi yalan değil gerçekten de yoruldum. Şüpheyle süzdü yüzümü. "Sen öyle diyorsan öyledir" deyip yanağımdan makas aldı. "Tekrardan iyi geceler abi."
"İyi geceler ay parem." Parmak uçlarımda uzanıp hafif kirli sakalının üstünden yanağını öptüm.
Arkamı döndüğümde merdivenleri inmeye başladım. Şükür ki bir şey anlamamıştı. Yorgun adımlarla odama yöneldim. Uyumak farz olmuştu.
𓅩
Yorgunluğum geçmeden Civan'la olan yemek yeme işi için hazırlık yapmam gerekiyordu. Belki de hevesim olmadığından böyle hissediyorumdur. Bilmiyorum. Bildiğim tek şey kendimi çok yorgun hissetiğimdi.
Yemek saatini dank edinceye kadar Zehra ve Şükran başımda dikilip kendi seçtikleri giysileri bana denettiler. Bilmiyorlar ki elbisem dünden hazır.
Zehra oflayıp saçlarını geriye savurdu, "sana da elbise beğendiremiyoruz," dedi. Şükran elbisesinin eteğini toplayıp yatakta bağdaş kurup oturdu. Elini havaya kaldırıp, "unuttun mu kendisi İngiliz kraliyet ailesinden tuvalet giymeden çıkmaz dışarı." Hasbinallah. Bu ikisini bazen boğmak istiyorum. Sanki işleri hiç yokmuş gibi hep benim odamdalar.
"Sizin işiniz, gücünüz yok mu? Yoksa siz halı yıkamak için beni mi bahane ettiniz?" Şükran'ın yüzü bembeyaz kesildi. "Durun siz Kadriye halamı arayayım" elimi telefona uzatmadan ikisi de ayaklanıp elimi tuttu. "Arama söz işine karışmayacağız bir köşede kıvrılır çıtımızı çıkarmayız."
"Ne olur arama celladı," deyip yalvarmaya gözleriyle devam etti. Şükran'a bakınca aynı manzarayı gördüm. "Tamam. Tamam aramayacağım." Telefonu masaya bıraktım, "ama siz de sözünüzü tutacaksınız." Başlarını hızlıca sallayıp masumca yatağın ucuna oturdular. Onları böyle görmek olacak şey değildi.
Dolaptan elbiseyi alıp banyoda üzerime geçirdim. Odaya geçince elbisemle aynı tondaki fiyonku yarım bıraktığım at kuyruğuma taktım. Saçlarım sırtımdan belime kadar uzanıyor, hafif bukleleri çıplak tenimde ahenkle dans ediyordu. Aynadan kendime baktım.
Elbisenin kalın askısıyla beraber göğsümde bağladığım ipi, ayak bileğimin bir tık üstünde duran boyu, beni sıkmayan kumaşıyla felaket şekilde yakışmıştı. Son olarak makyaj masasından kırmızı rujumu alıp dudaklarıma sürdüm, takı kutumdan kiraz küpelerimi taktım. Sabah sürdüğüm oje tam da istediği renkteydi.
Kırmızı giymemi istememişti değil mi? Bir daha bana karışmak gibi bir hataya düşmemesi için oldukça baskın bir uyarı. Kırmızı üzerinde çiçek figürü olan topuğu kısa olan sandaletimi giydim. Ne çok abartılıydı ne de çok sade. Tam istediğim gibi. Civan'ın ise istemediği.
Kızlara dönüp nasıl göründüğümü sordum. "Var ya bayağı güzel olmuşsun," Zehra Şükranla aynı şeyi söyledi.
"Dön bir bakayım etrafında. Endamını görelim bir de."Gözlerimi devirip bıkkın bir bakış attım.
"Görüp ne yapacaksın?"
"Yiyeceğim," ayağa kalktı, "Civan da şanslı adammış. Kaptı gül gibi kızı," damarıma basıyor bu kız. "Halamı mı arayayım?" Zehra geri adım attı ama Şükran hayır. Hemen çirkefleşti. "Aman tamam be. Seni övende kabahat. Güzelsin diye bir hava atmadığın kaldı. Ne var yani. Senin kadar olmasa da biz de güzeliz" dediklerine gülmeden edemedim. "Güzelsin tabi. Tersini söyleyen olmadı."Keyfi yerine gelmişti. "Güzelim değil mi?" Saçını parmağına dolayıp, kirpiklerini kırpıştırdı. Bundaki cilve dansözde yok.
"Güzelsin tabii, sorman hata." Zehra da onu daha da şımartacak metiyeleri dizdiğine göre sabah akşam güzel olduğunu söylememizi isteyecek. Bir keresinde üç gün boyunca söylettiği olmuştu ama bana değil gücü anca Zehra'ya yetiyor.
Gerçekten güzeldi Şükran. Bunu kendi de biliyor. Ama bunu başkalarından duyunca ayrı bir hoşuna gidiyor.
"Güzellik kavgan bittiyse gidellim mi artık Şükran. Bir sürü işimiz var daha." Şükra'nın üstüme gelmesine acımış gibi bakıp,"rahat bırak arık kızı. Senin yüzünden yemeğe gidemeyecek." Minnetle Zehra'ya baktım.
"Öf tamam be. Ne çok abarttınız. Alt tarafı fikrimi paylaşıyorum."
Zehra, Şükran'ın susmayacağını anlamış olmalı ki Şükra'nın koluna girdi. Kapıya yönelirken, "sen bana anlat. Ben dinlerim seni," dediğini duydum. Sonra da odadan çıkıp gittiler. Şu an Zehra'ya ne kadar teşekkür etsem azdı. Şükran biraz daha konuşmaya devam etse yemeğe gitmeyi reddetme ihtimalim yüksek olurdu.
Derin bir nefes aldım. Daha şimdiden yorulmuştum. Kalan diğer işleri hayal bile edemiyorum. Ne zormuş evlenmek. Çok tuhaf bir his evlenecek olmak. Acaba her evlenen kadın da benim gibi hissediyor mudur? Bir hiç gibi. Evet ben şu an bir hiçmişim gibi hissediyorum.
Her şey benim kararım dışında gerçekleşiyor, şu an yemeğe gidiyor olmam bile. Bence severek evlenen kadın asla benim gibi hissetmiyordur. Yine babamın istediği, benimse zorla kabul ettiğim kararlardan biriydi evlilik.
Vakit kaybetmeden kırmızı çantamı aldım. Telefondan saate baktığımda çoktan yedi buçuk olmuştu. Telefonumu da çantama koyup odadan çıktım. Doğruca aşağıya indim.
Kapının önüne bir yarım saate gelirdi Civan. Hava tam da istediğim gibiydi hafif esiyor ama üşütmüyor. Gözlerimi kapatıp bir süre o hafif esintiyi saçlarımın arasında hissetmeye başladım bu dünyadaki en kolay rahatlama formülü olabilirdi.
Sessiz kuş cıvıltıları arasına bodoslama giren korna sesi bütün sinir sistemimi uyandırmıştı tabi kapalı olan gözlerimi de.
Araladığım gözlerimi sokakta gezdirdiğimde beyaz bir arabanın içinde Civan vardı. Ne diye kornaya basıyorsun diye bağırmak isteyen yanımı susturup arabadan inişini izledim. Daha gelmesine vardı. Bu kadar acele etmesinin ne gereği vardı.
Kaşlarımı çattım, ondan haz etmediğimi hal ve hareketlerim söyleyecek dilim susacak. Eğer konuşursa hiç de iyi şeyler olmayacak.
Gözleri saçıma taktığım tokadan, ayağıma kadar giydiğim ayakkabıda dolaştı. Bir şey söylemedi, sustu. Ama bakışlarından ne kadar zoruna gittiğini anladım. Kırmızı rujun boyadığı dudaklarım kıvrıldı, "nasıl? İstediğin gibi giyinmiş miyim?"
"Sükutla bekleyeceğim, evlendikten sonra bakalım böyle tersime gidebilecek misin?" Çatık kaşıma sinirle verdiğim soluk eşlik etti. "Tam da tahmin ettiğim gibi durmuş, nişanlımla ilk defa insan içine çıkacağım ama sen en berbat halinle yanımda duracaksın. Kim bilir arkamdan ne diyecekler."
"İlk kez insan içine çıkıyorsan yaptıklarımı taklit et böylece pek dikkat çekmezsin." Başımı kaldırıp ona baktım. "Benim yanımda."
Yüzü sinirlendiğinden kızardı. Aşağılarcasına konuşarak nasıl bir tepki bekliyordu benden, eyvallah deyip susmamı mı?
Çok bekler.
"Ne söylediklerini çok merak ettim doğrusu." Benim için hava hoş. Ondan önce arabaya bindim. Yüzüme bile bakmadan restoranta kadar geldik. Eğer baksaydı görürdü o gününü. Ayrıca şu an o kadar mükemmelim ki moralimi bu zımbırtıyla bozamayacağım.
Restoranta girerken ben önden yürüyüp, Civan'ı ardımda bıraktım. Onunla yan yana durarak kalitemi düşürmeyeceğim.
Garsonun bizi yönlendirdiği masaya otururken üstümdeki gözlerde geri çekildi. İçeri girdiğimden beri üstündeydiler, ağırlığını hissetmiştim.
"Nasılsın Arin," gürültü kirliliğinden başka hiçbir şeye yaramıyor. Seninle nişanlanana kadar iyiydim. "Gereğinden fazla iyiyim. Gördüğün üzere." Neyi kastettiğimi anlayacaktı, yani ben öyle düşünüyorum. "Oh oh, hep iyi ol. Düğünden sonra bugünlerini arayabilirsin." Pislikçe sırıttı. Dirseğini masaya yaslayıp elini yumruk yaptı. "Benim olduğun vakit, önümde hiçbir şey duramayacak." Gülüşü soluk bir hal alıp karanlıkla kucaklaştı. "Hiçbir şey bizim önümüzde duramayacak." Bu adam ne saçmalıyor.
"Senin olduğum bir vakit asla olmayacak," kulağını dört açıp dinledi. "ne yeryüzünde ne de başka bir yerde." Keyifle arkasına yaslanıp ayaklarını üst üste attı. Takım elbisesinin ön düğmesini çözdü, lacivert giyinmişti. Saçlarını
arkaya doğru taramış suratsızlığına tuz serpiştirmişti çakma Nusret.
Dışarda ki kadınların dikkatini çekecek kadar yakışıklıydı. Ama benim ilgimi çektiği söylenemezdi. On takla atsa bile dönüp bakacağım bir auraya sahip değil. Benim için şu an karşımda şebek maymunu oturmuştu. Tipsiz adam.
"Sen öyle san," deyip etrafına bakındı. Telefonuyla uğraşmaya başlayınca ondan kurtuldum diye rahatça koltuğa sindim.
Civan hariç her yere bakmaya başladım. Mekanın tavanı, büyük cam panellerle kaplandığı için içeriye doğal ışığın eşsiz parıltısı süzülüyordu.
Tavanın kenarı boylu boyunca beyaz detaylı süslemelerle bezenmiş mekana klasik bir hava katmıştı.
Tavandan sarkan birçok avize, sıcak ve davetkar bir aydınlatma sağlarken, büyük saksı bitkileri, bu şatafatlı dekorasyona biraz doğallık ve renk katmıştı.
O sırada gözüm yan masaya kaydı. Yanda yüzünü badana boyasıyla boyamış kadın Civan'a gözlerini dikmiş bakıyordu. Başka biri olsa kıskanırdı ama bende kıskançlığın hiçbir belirtisi yoktu. Keşke o evlenseydi bununla.
Seven insan kıskanırdı. Ben değil!
Kafamı Civan'a çevirdiğimde hala telefonuyla uğraştığını gördüm. Bu yemeğe geliş amacını hatırladım ve ilk sorunu yönelttim sıkıldığım için aklıma gelen ilk şeyi söyledim, "kaç yaşındasın?" Olamaz bana ne ki onun kaç yıllık olduğundan. Neyse bozuntuya vermeyeceğim.
Kafasını uğraştığı telefondan kaldırıp bana baktı, "26 yaşındayım. Sen kaç yaşındasın?"
"Kadınların yaşı erkeklerin maaşı sorulmaz," her iki elimi de masaya yaslayıp biraz öne doğru eğildim. "Kimse sana bunu öğretmedi mi?" Anında yüzü düştü. "Görgü kurallarından da bihabersin."
"Senin karşında bir ağa oturuyor," sınırlı olduğunu düşünüyordu. İşaret parmağını masaya vurdu. "Konuşmana dikkat et."
"Ne yaparsın?" Korkum yoktu. Birşey yapacak birisi olsaydı konuşurken sesi titremezdi. Kendinden bile emin olmayan birisi nasıl olur da ağalık vasfına layık görülmüştü. Yazık gerçekten de, yazık.
"Ne mi -" sözünü yarıda kesen garsonun yemekleri getirmesi oldu, o esnada gözü yan masadaki kadına kaydı. "Benim iki telefon görüşmesi yapmam lazım. Birazdan gelirim." Dönüşün olmasın. Arkamda kalan merdivenlerden yukarı kata çıktı.
Garson servisini bitirdikten sonra, "afiyet olsun." Deyip gitti. Önümdeki yemeklerin kokusu burnuma ziyafet gibi gelirken bir lokma alıp ağzıma attım. Damağımda mayhoş bir tat bıraktığı için su içtim. Tabağın yanındaki bıçağı alıp dudağımdaki rujun silinip silinmediğine baktım. Hala eskisi gibiydi, verdiğim paranın hakkını veriyor.
Yaklaşık on dakika kös kös oturdum öyle ki tekrardan içeriye bakındım. Yan masada oturan kadın yerinde değildi. Çok yakından gelen bebek ağlama sesi başımı sol omzuna yatırmama neden oldu.
Masada bebek sandalyesine anne ve babasına bakıp ağlıyordu. "Anneciğim iki dakika babanla dans edip geleceğiz." Daha minikti ama annesinin onu bırakıp gideceğini anlamıştı. Kadın susmayacağını anlayınca kucağında susturmaya çalıştı. Sustu. "Hayatım bizim dans işi çöp." Kocası çok istekli gibi dursa da bebeklerinin ağlamasına dayanamamış oturdu.
Ayağa kalkıp yanlarına gittim, "pardon ben az önce kulak misafiri oldum da isterseniz siz dans edinceye kadar bebeğinize ben bakabilirim." Adam sevinçle karısına döndü, kadının ela gözleri bana çevrildi. "Emin misiniz?" Gülümseyip kucağındaki sarı saçlı bebeğe baktı, "bizimki benden başkasında pek rahat durmaz."
"Hiç sorun değil, tecrübeliyim."
"Madem öyle," bebeği kucağıma verdi. "Bol şans." Bebeğinin kırmızı tombul yanaklarından öpüp. "Çok sağ olun," deyip kocasının yanına gitti. Ben de kollarımdaki bebişi kendime çevirdim. "Sen ne tatlı şeysin öyle," daha diş çıkmamış ağzını açıp bir şeyler söyledi. Minik ellerini burnuma atıp sıktı. Bundan keyif almış, gülmeye başladı.
"Seni yaramaz burnumu bırak hemen." O kadar tatlı gülüyordu ki onu yemek niyetine yiyebilirdim. Annesini mi gibi gözleri vardı. Mavi pijama takımı erkeğim diye bağırıyordu resmen. Kucağımda olmayı sevmiş olmalı ki yerinde durmadan zıplamaya başladı.
Yanağına kokulu bir öpücük bırakıp boynundan bebek kokusunu içime çektim. O kadar güzel ve temiz bir kokuydu ki. Bir kavanoza koyup saklamalıktı.
Onunla güzelce vakit geçirirken annesi ve babası geldi. Hayretle bana ve bebeklerine baktılar, "nasıl yani hiç ağlamadı mı?" İnanması güç bir şeymiş gibi şaşkınlıkla sormuştu annesi.
"Ağlamadı annesi." Sırtına koyduğum elimi bastırdım, "küçük beyin keyfi bayağı yerinde." Genç çift birbirine bakıp gülümsediler sanırım bebek doğduğundan beri beraber vakit geçirmek pek kısmet olmamıştı.
"Size nasıl teşekkür edeceğimizi bilmiyoruz, eşimle bugün evlilik yıldönümümüz olduğu için başbaşa bir yemeğe çıkalım dedik, bakıcı bugün tatil gününde olduğu için onu da yanımızda getirmek durumunda kaldık." Babanın bu duruma bir kızgınlığı yoktu sadece eşiyle güzel bir akşam yemeği yemek istemiş. Kadın bebeği kucağımdan alıp, "çok teşekkür ederim uzun zamandır başbaşa vakit geçirmek pek kısmet olmamıştı."
"Ne demek lafı bile olmaz." Bebek bana bakıp gülümsemeye başladı. "Sizi sevdi."
"Ben de onu." Bebeği son kez öptükten sonra üzerimde hissettiğim ağırlıkla yerime oturdum. Başımı masadan kaldırıp karşıma bakınca bir çift zümrüt yeşili gözle çarpıştım. Gözünün etrafındaki beyaz kısmı kan damarlarıyla daha da keskindi yeşilleri.
Neden hala baktığımı, baktığını bilmiyorum. Siyah takım elbisesi gözlerini ön planda tutarken, içine giydiği siyah gömleği kumral teninde oldukça sahiplenici durmuştu. Tek başınaydı.
Gözleri benden kayınca bir süre kalkmadı kahvesini yudumladı. Kendimi alı koyamadım seyretmeye devam ettim. Belki de bu cesareti bana bakmadığından almıştım.
Belirtili yüz hattı pürüzsüz yüzüyle daha keskinken kumral saçları özenle geriye taranmıştı. Kasvetli bir havası olduğundan içim ürpermedi değil. Böyle birisini ilk kez görmüştüm. Restoranttaki kadınların tüm ilgisi ondayken bunu umursamazlıktan gelip ona baktığımı hissetmiş gibi keskin yeşil gözleri beni buldu.
Bakışlarımı hemen önümdeki boş tabağa çevirdim. Gözlerini üstümde hissediyordum hala.
Yemekler soğumuştu, insanlar tatlı yemeye bile geçmişti. Bu kahrolası adam nerede kalmıştı peki? Son karşımdaki masaya baktım, yoktu.
Oturduğum yerden kalktım ve Civan'ın gittiği yere doğru yöneldim.
Merdivenlerden çıktım. Önüme uzun bir koridor ve koridorun sonunda da beyaz bir kapı vardı. Koridoru bitirip kapının önüne gelince düşünmeden, göreceğim şeyleri hesaba katmadan o kapıyı yaklaştım ki içerden gelen seslere kulak kesildim. "Merak etme kimse bizim burada olduğumuzu bilmiyor." Bu iğrenç ses ona aitti.
Civan'a. Nefes nefese kalmıştı sanki.
Daha fazla dayanamayıp elimi kapının kulpuna götürdüm. Kapıyı ses çıkartmadan açıp kafamı odanın içine soktum. Ve gördüğüm manzarayla gözlerim kocaman açılmıştı. Bunu gerçekten yaşamamış olmamayı dilerdim ama göreceğimi görmüştüm zaten. Ben neye şahit olmuştum böyle.
Civan kadını duvara yaslamış öpüyordu. Ahlaksız adam. Midem ağzıma geldi resmen. Kadının yüzünü net seçemesem de bu o kadındı. Az önce yan masada oturan. Evet oydu. Şaşkınlıktan olduğum yerde donup kalmıştım. Ne yapacağımı bilmez bir şekilde kafamı odadan çıkartıp arkama bile bakmadan koridoru sonlandırdım. Merdivenleri de indikten sonra oturduğumuz masaya doğru yürüdüm. Hala şaşkın bir şekilde sandalyeyi çekip oturdum.
Ben neye şahit oldum az önce. Keşke o görüntüleri silebilme şansım olsaydı. Erkekler ne kadar da iradeleri zayıf varlıklardı. Nişanlılığımız sevgiyle kurulmuş olmasa bile bu yaptığı bir ihanet niteliği taşıyor. Üstelik daha dün akşam nişanlanmıştık. Madem başkalarıyla ilişkiye girecekti ne diye beni karıştırmıştı. Evlenseydi ya onlarla. Gerizekalı. Tam bir gerizekalıydı.
Biraz düşününce şu iki yıl önceki olay da öylesine ortaya atılan dedikodulardan biriydi. Eğer Civan beni gerçektende sevseydi bunu yapmazdı. Seven insan yapmazdı bunu.
İradesiz herif!
Eğer bunu babama anlatırsam belki evlilik kararını geri alır.Bu düşünce beni biraz da olsa mutlu etmişti. Ortada ihanet yoktu çünkü ortada birbirini seven yoktu. Aslında onun beni sevdiğini duymuştum ama yalan olduğunu az önce gördüğüm şeyle anlamıştım.
Düşüncelerimi bölen çekilen sandalye sesi olmuştu. Civan'a baktığımda saçları az önceki gibi değildi. Midem kasıldı. Dağılmıştı. Bu umurumda bile değildi. Tek ümidim böyle biriyle bir ömür geçirmek zorunda kalmamaktı.
"Kusura bakma iş biraz uzun sürdü de." Mırıltılı çıkan bir ses tonuyla,
"ne kusuru eşşekte kusur aranmaz" dedim. Anlamamış gibi."Efendim" dedi. Yüzümü ekşitip, "yok birşey" dedim. Kafasını anlamış bir şekilde sallayıp önündeki yemeği yemeye başladı. Bende yiyecek iştah kalmamıştı ama o maşallah yediği halt kalmamış gibi bir de yemeğini rahat bir şekilde yiyiyordu. Zıkımın pekini yesin. Gömleğinin yakası bozulmuş, boynunda kızarıklık vardı. Kusacağım galiba.
Sonunda odamdaydım. Bugün oldukça değişik bir gündü. Hiçbir şey yapmama rağmen tarlada çalışmış gibi hissediyordum. Hayır yani ne yaptım ki bu kadar yorulmuştum. Dolaptan eşofman takımımı alıp banyoya geçtim. Üzerimdekileri çıkarıp dolaptan çıkarttıklarımı giyindim. Lavabo tezgahında bıraktığım siyah saç tokamı alıp saçımı gelişi güzel toplayıp çıktım.
Su içmek için komidinin üstündeki sürahiye ilerliyordum ki içinde su olmadığını görüp söylene söylene mutfağa indim. Dolaptan su içmek için bardak aldım. Ben bardağa su doldururken mutfağın kapısından abim giriş yaptı. Tam bardağı dudakalarıma götüreceken Yaman abim bardağı elimden alıp ona doldurmuşum gibi içti.
Ben abime ters ters bakarken abim omuz silkerek suyunu içmeye devem etti. Bardağı tezgaha bırakıp masaya yaslandı. Bakışları elindeki telefonundaydı. Bugün gördüklerimi abime anlatsam mı acaba? Düşününce sonra hemen bu fikirden vazgeçtim.
Eğer bugün gördüklerimi abime anlatırsam evlenmeme izin vermez. Tabii ki bu benim için iyi bir şey ama bu evliliğe izin vermemesinin yanında aşireti karşısına almış olur. Civan'ın yaptığı doğru olmasa da aşiret üyeleri bunu umursamayabilir.
Bunu babama anlatsam daha iyi olur.
"Günün nasıl geçti."diyen abimin ifadesiz sesiyle ona döndüm. Sahte bir gülümsemeyle, "Güzeldi." Düştüğüm durumlara bak abime yalan söylemek zorunda kalmak çok kötü hissettiriyor. Özür dilerim abiciğim. "Her zamanki gibi bir gündü."
Şüpheyle yüzüme bakan abime yine sahte bir tebessümle baktım.
"Emin misin?" Şüpheyle gözü kısıldı. "Hayır tabii ki de," şaka geliyor, "ben Arin'im" dedim kahkahayı patlatırken. Sırf abim için şaka yaptım ama gülen taraf bendim. O ise yaptığım soğuk esprilere her zamanki tepkisini vermişti.
Ekşimiş yoğurt yemiş gibiydi. Bu gülmemin daha çok artmasına neden oldu. O kadar güldüm ki karnıma ağrı girmişti. Bir yandan karnımı tutuyor diğer yandan da boşta kalan elimi abimin omzuna atmıştım.
Abim omzundaki elimi çekip, "yine soğuk espriler ve yine Arin Demirhan. Ayrılmaz ikili oldunuz siz iyice." Dedi bıkkınlıkla nefesini verirken. Daha çok güldüm. Abimleyken kimseyle gülemediğim gibi gülüyordum. "Tamam." Elimi kaldırdım bu sondu der gibi."Tamam kızma bir dahaki sefere daha sıcak bir espri yaparım." Bir espri daha ve bir gülme tufanı yaşandı bu sefer benimkilere abimin kahkaları da eşlik etti. Bu şakamı beğendi.
"Lütfen bir daha espri yapma olur mu? Çenemin çıktığını hissediyorum."
"Tabi çıkar benim yaptığım esprilerin etkisi öyle kolay kolay geçmez."
"Sen şimdi yaptığın ve senden başka kimsenin gülmediği esprilerinle mi övünüyorsun? "Gözlerimi devirip, " yaptığım esprilere ben tek gülmüyorum bazen sen de gülüyorsun." Yani ağzı benimki kadar açılmasa da dişini gösteriyordu. "Ya ne demezsin. En son o kadar gülmüştüm ki bir hafta ağzım bir karış açık dolaşmıştım" şakacı abim.
"Abi sen şu an espri mi yaptın?" Elimi belime attım. "Lütfen bir daha yapmadan önce söyle de kulaklarımı tıkayayım. Bu nedir ya bana azıcık çekseydin ne olurdu."
Abim yine en nefret ettiğim şeyi yapıp her iki yanağımı da sıktı.
"Bana bak cimcime sen abiyle nasıl dalga geçersin." Yanaklarım yanınca, "abii" dedim oflayarak.
"Yanağım acıyor. Her seferinde sana yapma diyorum ama yine de yapıyorsun." Bıraktı oh çok şükür bir an yanağım gitti sandım. Sıktığı her iki yanağıma da küçük buseler kondurduktan sonra geri çekildi.
"Bana şimdi doğru cevap ver günün nasıl geçti?" İlla irdeleyecek. Abimin beni bu kadar tanıması iyi değildi benim için. Daha inandırıcı bir tavırla, "gerçekten bir sorun yok. Sadece yorgunum." Abimin şüpheci bakışları biraz geçmiş olmalı ki başını olumlu anlamda salladı. Daha fazla pot kırmadan burdan tüymeliydim. Tam odama gitmek için mutfaktan çıkacaktım ki abimin bana seslenmesiyle durup abime baktım.
"Nereye?"
"Odama"
"Su içmeyecek miydin?"
Buraya neden geldiğimi hatırlayınca hemen kendime su doldurup içtim. Sonra abimin yanağından öperek hızlı adımlarla mutfakatan çıktım. Odaya girdiğimde telefonu elime alıp saate baktım. Babamın ne zaman geleceğini düşünürken kapının açılmasıyla kimin geldiğine baktım.
Zehra ve Şükran alaylı bakışlar atarak karşıma oturdular. Onlara boş boş baktığımda Zehra'nın sabırsızca, "ee anlatmayacak mısın?" Demesi bir oldu. Boş bakışlarım devam ediyodu. "Neyi?" Bir şeyler anlatmamı bekledikleri ortadaydı ama neyi kast ettiklerini hala anlamadım.
İkisi de sıkıntılı bir nefes alıp baktılar. "Yemekten bahsediyoruz." Beklentiyle duruyorlardı. Onlara Civan'ın yediği haltları tabii ki anlatmayacaktım. İkisi de anında abime yetiştirirdi. Biliyorum.
"Yemek yedik," deyince cinsiyet değiştireceğim demişim gibi baktılar.
"Ayy Arin seninle de konuşulmuyor." Şükran'ın sesi bihayli isyankarlardı. Zehra'da ondan farksız değildi. Şimdi onlara yemekte ne yaptığımızı anlatmazsam beni rahat bırakmayacaklarını bildiğim için düzgün bir şekilde anlatmaya karar verdim. Ama her şeyi değil.
"Hiçbir şey yapmadık ki. Sadece yemek yedik." Aklıma gelen diğer detayla hemen onu da söyledim."Ha bir de ona yaşını sordum." Bunları bilseler yeter.
Ne yani. Benim de anlatasım yoktu. Maksimum konuşmam bu kadardı. Dedikoduları saymazsak tabii. Benim şu an ki anlatacaklarım canımı sıkmaktan öteye gitmezdi.
Verdiğim cevaptan dolayı Zehra'yla Şükran'ın şaşkın bakışları gün yüzüne çıktı. "Yaşını öğrenerek çok ileriye gitmedin mi?"
"Şükran haklı nasıl bu kadar ileriye gittin?" Ağızlarını kapatıp gülmemek için zor tuttular kendilerini. Derin bir nefes alıp onlara bakmaya başladım. Bugün gördüklerimi babama anlatmadan kimseye söylemem doğru olmazdı. İlk önce babamın bilmesi gerekiyor.
Karşımda oturan iki kızın hala anlatmamı bekleyen bir ifadeyle baktıklarını gördüğümde kaçışım olmadığını gördüm. Onlara sadece sessiz bir akşam yemeği yediğimizi anlattım. Bu halimi garip bulsalar da konuyu değiştirerek başka şeyler hakkında konuştuk. Biraz daha konuştuktan sonra uyumak istediğimi söyleyerek onları odadan kovmuştum. Bu zor olsa da başarmıştım. Yarın babamla konuşup herşeyi anlatacağımı düşünerek yatağa uzandım.
Düşünceler ben yatağa girmemle kafamda doluştu. Ne zaman uyumaya kalksam sürekli bir şeyler düşünüyorum. Bu elimde olmayan bir şeydi. Civan'la yemek yerken ki anlar geldi aklıma. Fazla konuşmamıştık. Daha iyi. Ne konuşacaktık kızı kaç pozisyonda. Tövbe tövbe.
Bütün erkeklerin, abim hariç soyuna kibrit çakılsın.
Civan'ın gerçek yüzünü gördükten sonra onunla konuşmanın yalnızca
zaman kaybı olduğu fark ettim. Böyle bir adamla evleneceğim için hayatını ve onu tanımama gerek yoktu. Civan'ı düşünmek istemediğim için kafamı başka şeylere yormak istedim ve günü gözden geçirdim.
Birden bire aklıma restorantta bana bakan yeşil gözlü adam geldi. Ne kadar da derin bakmıştı o öyle. Ona baktığımda gözlerimi çekemiyordum. Baktıkça içine çeken bir şey vardı sanki. Sahi neden öyle bakıyordu? Nerden geldi ki aklıma şimdi. Onu düşünmeyi bırakıp uyumaya çalıştım. Zaten uyumam uzun sürmedi.
𓅩
Karanlık bir çağda sıkışıp kalmış hislerin günyüzüne çıkarkenki yabancılığı, her gün yüzyüze gelen insanlardan bile daha tanışıklığı vardır...
Hiçbir insan sabah uyanınca dün olduğu kişi değildir. Dünkü kendiyle iki yabancı olmuştur...
İnsan kendisine yabancı kalır mı? Ya da dün olduğu kişiye?
Bizler dünün yabancıları, bugünün yalancılarıyız...
Mutfakta Selma ablaya yardım ederken bir yandan da babama söyleyeceklerimi tekrar ediyordum. Hatasız ve eksiksiz anlatmak gerek.
"Al bunu," Esma ablanın elime verdiği örtüyü tuttum. "Bahçedeki masaya ser," bahçeye indiğim gibi örtüyü serdim. Bakışlarımı bahçeye çekip reyhanlara baktım. Herkesin sevdiği bir çiçek vardır ama benim çiçeklerden çok ilgimi çeken sadece rayhanlardı. Reyhanlara ilerlediğimde elbisemin eteğini toplayıp yere çöktüm. Elimi reyhanlara daldırıp karıştırdım. O mis kokuyu içime çektim. Gerçekten de huzur verici bir kokuya sahipti. Belki de annem bunu sevdiği için kokusu bana huzur veriyordu.
O da benim gibi çiçek ekmeyi severmiş.
Kendimi toparlayıp ayağa kalktım. Selma ablalar da geriye kalan şeyleri getirdiler. Masaya son kez baktığımda herşeyin hazır olduğunu gördüm. Esma abla bana "Arin içerden çayı getirir misin?" Dediğinde her şeyin hazır olmadığını fark ettim. Dalgınlığıma gülümseyip, "tamam"dedim.
Mutfağa girip çayı ateşten aldım ve tekrar bahçeye çıktım. Abim merdivenlerden inerek geliyordu. Çayı masaya bırakıp yerime geçtim Abim de kendi yerine geçmişti bu sırada. "Günaydın'' dedim.
"Günaydın. Behram Ağa inmedi mi?" Babamla pek samimi olduğu söylenemez. "Hayır," dedikten sonra abime baktım. Gözleri yorgunluktan kızarmıştı. Yorgun olmasına rağmen şirketteki işleri eve taşımazdı. Burada çalışma odası vardı ama mecbur kalmadıkça burdan çalışmazdı.
Babamın sandalyesinin çekilmesiyle hafif irkildim. Ne ara aşağıya indiğini fark etmemiştim. Sandalyesine kurulunca ilk önündeki çayı yudumladı. Kahvaltıya başladığımızda abim babama bakarak, "bugün imzaları atıyoruz," sesi diğer insanlarla kurduğu mesafedeydi.
Babam abimin sesiyle ona dönmüş bakıyordu. Başını aşağı yukarı sallayıp çayını içmeye devam etti. "Şaşırmadım," keyfi yerine geldi. "Hep daha iyisini yaptın. Seninle gurur duyuyorum." Abime bakarken gözleri gururla parıldadı. O parıltı beni hiçbir zaman aydınlatmamıştı.
Abim babamla pek konuşmazdı. İşten başka bir şey konuştuklarını görmedim. Bu abim istiyor diye böyle. Yoksa babamın en değerli varlığı abimdir. Kendim için aynı şeyi söyleyemem. Çünkü babam hiç abime baktığı gibi bakmadı bana. Abime gururla baktığı gibi bakmadı. Onun gibi sevgisini hiç göstermedi. Derdim isyan etmek değil. Sadece babamın bana kızıymışım gibi davranmasını istiyorum. Ben babamın kızı olduğumu hissetmiyorum. Babam hissettirmiyor. Geçen dakikaların ardından abimin telefonu çalmasıyla telefonu eline alıp kulağına yasladı ve karşı tarafı dinledi.
"Tamam geliyorum." dedikten sonra ayağa kalkıp babama baktı. "Şirkete gidiyorum geliyor musun?" Babam abime bakıp, "yok sen git" dedi. Babamı onayladıktan sonra oturduğum tarafa gelip saçlarıma bir öpücük bıraktı. Gülümsedim. "Afiyet olsun." Dedi kulağıma doğru.
"Hayırlı işler sana da." Göz kırptıktan sonra çıkışa yönelip uzaklaştı. Normalde şirketi abim yönetiyor ama babam da arada sırada gidiyordu. Bu sık sık oluyordu. Bildiğim kadarıyla yeni açacakları şirket için ortak olacaklardı. Kim olduğunu bilmiyorum ama babamın buna sevindiği bugünkü ruh halinden
belliydi.
Kahvaltımı yaptıktan sonra arkama yaslanıp babama baktım. O da doymuş olacak ki ağzını silip arkasına yaslandı. Peçeteyi masaya bırakıp bakışlarını bana çevirdi. "Ee Arin yemek nasıl geçti? Umarım bir sorun çıkarmamışsındır." Buruk bir tebessümle babamın gözlerine baktım. Ciddi mi diye. Ama yine bir hayal kırıklığı. Ciddi ciddi soruyordu.
Kendimi bildim bileli babama uygun biri olmaya çalıştım. Hareketlerime, konuşmalarıma hep dikkat ettim. Bu aileye uygun olmak için her şeyi yaptım. Yine de babamın gözünde bir hiçtim. Bana biçtiği kaftanın içinde görüyordu artık beni. Hiçlik kaftanı.
Babam bana kızı gibi hissettirmiyor. Beni diğer babaların kızlarını sevdiği gibi sevsin isterdim. Belki büyük bir şey istiyorum bilmiyorum ama istiyorum işte. Belki de bir hayaldir benimkisi.
"Hayır baba," memnuniyetle başını sallayıp Esma ablaya seslenerek kahvesini odasına istedi. Tam kalkmaya hazırlanıyordu ki, "baba seninle önemli bir konu hakkında konuşmak istiyorum." Baba dönüp bakmadı bile.
"Ne oldu." Bu soru değildi. Yine ne var deme şekliydi. Oturuşumu dikleştirip babama bakmayı sürdürdüm. Daha önce babamla bir şey hakkında oturup konuşmamıştık. Bir defasında kendimi cesaretlendirip babamla sohbet konusu açmaya çalışmıştım ama babam konuşmak istememişti. O günden sonra gerkmedikçe konuşmazdık.
Kelimeler dilimden dökülmüyordu. Kendimi zorda olsa konuşmaya zorlayarak, "Ben... Şey.... Yani..." Babam sıkıldığını belli ederek, bana döndü. Oflayıp, "hadi ne söyleyeceksen söyle. Daha önemli işlerim var." Bir kez daha kırıldı kalbim. Belki beni ne kadar kırdığından haberi yok. Şu hayatta çocuklarından daha önemli bir şey yok. Ama babam için bu böyle değil. Bu sadece benim için geçerliydi.
Yine bir şey olmamış gibi konuşmaya başladım. Bu sefer babamın değerli vaktini harcamadan. "Ben Civan Duran'la evlenmek istemiyorum." Bunu pattanak söylemek hesabımda yoktu. Ama bir yerden de başlamam gerekiyordu. Cesaretimi topladım. Gerginlikten tırnaklarımı avcuma bastırıp babamın tepkisine baktım. Kaşlarını çattı. Bana doğru yaklaşıp, "hiç olanların isteklerini görmem... Duymam." Kehribar tezbihini gözümün önünde salladı.
Beni hiç saymış birine dil döküyorum. Aptalım. Ama susmayacağım. Tesbih yanağıma değinceye dek yürüdüm. "Zorundasın. Civan denen o ahlaksız adamın ne yaptığını duymak zorundasın."
"Biliyor musun yere göğe sığdıramadığın adamın ne halt yediğini?" Konuşmadı. "Benimle beraberken başka kadına gitti." Şaşırmadı. Biliyordu. Civan'ın nasıl biri olduğunu. En başından beri beni böyle bir adamla eğlendirirken bu gerçekten haberdardı. Nasıl bir baba?
"Ne olmuş erkek adam işte." Gözümü yumdum."İstediği yerde istediğini yapar." Tesbihinin yerini parmağı devr aldı. "Bu söylediklerini başkasının ağzından duyarsam, sen ne olacağını biliyorsun." Maalesef.
Söylediklerini sindirmek istesem de sindiremedim. Boğazıma oturmuş olan yumruk beni zorlarken hareket edemiyordum. Babamdan bu kadarını beklemiyordum. Benimle ilgilenmemesini anlarım, umursamamsını anlarım ama bu yaptığını anlayamam. En azından bu konuda yanımda olacağını düşünmüştüm. Yanılmıştım.
Gözlerimi dolmasını umursamadan babamın arkasından çalışma odasında ilerledim. Kapıyı çalmadan içeri girdim. Önce kimin geldiğine şaşırarak baksa da benim olduğumu görünce sinirlendiğini anladım. Bu hareketimi beklemiyordu. Başka zaman bunu yapsam babamın vereceği tepkiden korkardım. Yapamazdım. Ama şimdi söz konusu hayatımdı ve ben hayatımın geri kalanını başka kadınlarla geçiren bir adamla yaşayamazdım.
"Bu ne terbiyesizlik." Söylediğini duymamazlıktan gelip babama yaklaşmaya başladım. Bugün babamla ilk defa böyle konuşacaktım. Geleceğim, korkumun önüne geçti. İçimdeki herşeyi bugün dökecektim.
"Benim yaptığım terbiyesizlik ama Civan'ın yaptığı terbiyesizlik değil. Öyle mi?" Söylediklerim onun daha fazla öfkelenmesine sebep oldu, kızardı. Ne olacağı umrumda bile değildi. Konuşmaya devam ettim.
"Yanında evleneceği kadın varken, başka bir kadınla kuytu köşelerde fingirdeşiyor. Nişanlandığı kadınla yemeğe çıkıyor, gittiği restorantta başka bir kadınla birbirlerini yiyorlar sonrasında hiçbir şey olmamış gibi masaya gelip oturuyor" sesim benden bağımsız yüksek çıkmıştı.
"ARİN!" Eli sertçe masaya çarpıp üzerindeki eşyaların büyük bir gümbürtüyle yere düşmesine sebep oldu. Daha fazla sinirlenmişti. Ama umrumda bile değil. Kızına bunu layık görmesinde sorun yok. Ben gerçekleri söyleyince bu duruma gelebiliyordu.
"Sen artık nişanlısın. Sakın nişanı bozmak gibi bir aptallık yapma. Yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim. Civan'ın ne yaptığını kimseye söylemeyeceksin. Kimseye anlatmayacaksın." Bu noktada sesi daha baskındı." Özellikle de abine. Sonuçları ağır olur. Anladın mı? Gördüklerine kör duyduklarına lal olacaksın." Cevap vermemi beklemeden konuşmaya devam etti. "Ayrıca dediğim gibi erkek adam istediğini yapar. Bunları konuşmak sana düşmez."
'Erkek adam istediğini yapar ' Bu söylediği kullağımda çınlıyordu. Erkek olduğu için istediği kadınla olabiliyordu. Ve bunu kimseye anlatmam konusunda beni uyarıyordu. Bu ne saçma bir şey.
Kendimi daha fazla tutamayıp "İyi o zaman. Bende istediğim erkekle istediğimi yaparım." Daha fazla konuşamadım. Herşey birkaç saniyede oldu. Yüzüme yayılan acı gözümdeki yaşları ayak uçlarıma akıttı. Dengemi kaybedip dizlerimin üzerine düştüm. Elim yanağımı buldu.
Babam bana tokat atmıştı.
Bunların acısı geçmeden saçımın kavranmasıyla yüzümdeki bütün acı orada toplandı, saç diplerimde. Ağzımdan çıkan tiz çığlığa engel olamadım. Yüzüme atılan tokat gibi.
Canım yanıyordu. Gözyaşlarım kendini daha çok saldı. Üzerime eğildi ve saçlarımdan tutup onu görmemi sağladı. Çok öfkeliydi. İlk defa bu kadar ileri gitmiştim.
"Sen benimle nasıl bu şekilde konuşursun? Terbiyesizliğin kendini aşmış. Bir daha ki sefere Allah yarattı demem öldürürüm seni." Kelimeleri tıslarcasına çıkıyordu ağzından. "Sakın bana karşı geleyim deme."Yüzüme bakmadan beni yere savurarak bıraktı.
Bir insan evladını öldürebilir mi? Benim babam beni öldürmekle tehdit etti. Öz babam söyledi bunu bana. Gerçekleri söyledim diye. Hayatımın geri kalanını Civan gibi bir adamla geçirmek istemiyorum diye öz kızına bunu yaptı. Canımı hep yakmıştı ama bu fazla ağırdı. Hem de çok ağırdı.
Saçlarımı o kadar sert çekmişti ki saç diplerim yanıyordu. Ağzıma metanik tat yayıldı. Elimi dudağıma götürünce geri çekip yüzümü buruşturmak zorunda kaldım.
Canım yanıyordu. Hem fiziksel hem de ruhsal.
Ruhum sanki kırık cam parçalarına basıyordu. Acı vardı ama kan yoktu.
Kız çocuğunu sevip, pamuklara saracağı yerde, yara açmaktan başka bir şey yapmamıştı bugüne kadar. İnsan kızının saçına dokunmaya kıyamazken o benim saçlarımı koparmak istercesine çekmişti. Bir babanın, kız çocuğuna bunları yaşatması çok acı.
Ayağa kalkıp gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim. Çıkmak için kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda Selma ablanın kapıda olduğunu gördüm. Bu halimi görsün istemiyorum. Kimse görsün istemiyorum.
Yüzümü incelerken gözleri kanamış olan dudağıma kaydı.
"Kız-" Lafını bitirmesine izin vermeden, "yalnız kalmak istiyorum Selma abla." İtiraz edeceken, "lütfen. Yalnız kalmaya ihtiyacım var."
"En azından pansuman yapalım. Kötü duruyor." Başımı olumsuz anlamında salayıp "Ben hallederim. Sağol." Biraz yalnız kalmaya kırılan kalbimi tekrar kıracaklarını bile bile tamir etmeye ihtiyacım vardı.
Israr edeceğini anlayınca "Lütfen" dedim tekrardan. Bırakmak istemese de halimi anlayınca gözleriyle onayladı. Selma abla gördüklerini kimseye anlatmazdı. Behram Demirhan'ı karşısına almak istemezdi. Selma abla kapıdan geçmem için kenara çekilince hızlı adımlarla odama ilerledim. Kapıyı açıp içeri girdim. Yüzümün ne hale geldiğini görmek istemiyordum. Ama ayaklarım benden bağımsız aynanın karşısında durunca yüzüme baktım.
Yüzümün aldığı hali görünce daha fazla ağladım. Babamın attığı tokadın bıraktığı izler duruyordu, kızarmıştı. Dudağımın kenarı patlamıştı. Saçlarım dağılmış bir şekildeydi.
Akan yaşlarıma yenileri de eklenmeye başlayınca musluğu açıp yüzümü yıkadım. Suyu kapatıp ellerimi banyonun mermerine yasladım. Bu halimi kimse görmeden toparlamam gerektiğini biliyorum. Abimin beni bu şekilde görmemesi gerekiyor, görmemeli.
İçimdeki acıyı biraz dinmesi için oyalandım. Ama nafile bir çabaydı.
Biraz öyle durduktan sonra makyaj masasına geçtim. Dudağımdaki yarayı kapatıktan sonra yüzümdeki kızarıklığı kapatıcıyla kapattım. Doğal görüntü vermek için fazla zaman harcamıştım ama değmişti. Yaptığım makyaj işe yaramıştı.
Dudağımın patlamış olan yeri dikkati bakılmadığı sürece görünmüyordu. Onu dışında bir şey belli olmuyordu. Saçlarımı da düzeltikten sonra aynadaki görüntüme baktım. Yine gözlerimin dolacağını hissetiğimde başıma kaldırıp yüzüme hava yaptım.
Terasa çıkıp minderlere oturdum. Sırtımı duvara yasladım.
Aklımı bulandıran bin bir olay vardı. Yanağımdaki ve dudağımdaki acıyı unutmak için gözlerimi kapattım. Geçmiyeceğini bile bile.
Keşke babamın açtığı yaralarda böyle çabuk kapansa.
"Kızım, kızım. Hadi uyan." Derinlerden gelen sesle gözlerimi zor da olsa açtım. Selma abla üzerime eğilmiş bir şekilde beni uyandırmaya çalışıyordu. Nerdeyse akşam olmuştu. Güneş batmak üzereydi. Ne yani bu saatte kadar uyumuş muydum?
"Kalk hadi. burada uyuya kalmışsın, hem bek havada kararmaya başlıyor. İçeri geçip yemeğini ye. Öğlende bir şey yemedim zaten." Bu sabah ki olayı sormaması beni daha fazla üzmek istemediği içindi biliyorum. Aşağı inip babamın yüzünü görmek istemiyorum ama abimin dikkatini çekmek de istemiyorum. Selma ablayı bekletmeden aşağı indim.
Salona girdiğimde yabancı birinin sesini duydum. Misafir mi vardı? Biraz daha ilerlediğimde başımı masanın olduğu tarafa çevirdim. Tanıdık olan bir o kadar yabancı olan yeşil gözlere baktım. Bu gözleri tanıyorum.
Bu gözler restorantta gördüğüm gözlerden başkası değildi.
★...★
Eveeet sevgili okuyucularımız 2. bölüm de böyle bitti. Dediğimiz gibi ilk kitabımız ,eksiklikler olabilir ama zamanla düzelticez. Umarız beğenirsiniz.
Beğenip, yorum yapmayı unutmayın!!!!!!!!!!!
★...★
Bölüm etkileşimi
