ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

9. bölüm / 16

7.BÖLÜM: "KÂBUS"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 7.BÖLÜM: "KÂBUS"

★...★

Herkesin vardır konuşarak anlatamadıkları...
Susup sadece gözlerinin konuştuğu...
Herkesin anlamasını dilediği...
Fakat sadece dilemekle kalır ne yazık ki...
Çünkü; çevirisi olmayan tek dildir, gözlerle konuşmak...

★...★

Kimi zaman konuşmak çok ağır gelir insana.Konuşacak çok şeyi olmasına rağmen, karşısındaki insan sadece anlamak istediği kadarını anlar, işte bizi yoran da bu, kendimizi bizi anlamak istemeyen insanlara anlatmaktır.

Ve bazen öyle çok yorulursun ki. Kendini onlara anlatmak zorlaşır.Pes edersin.Seni nasıl düşündükleri seni üzse de yapacak hiçbir şeyin yoktur. Çünkü o karşındaki insan seni anlamaz.Anlamak istemez. Kafasında seni farklı hayal ederek tanımlar.Bunun dışına çıkmak istemez.Sen onun aklında istediği gibi kalırsın iyisiyle kötüsüyle.Kendimizi hak etmeyen insanlar için üzmemiz çok acınası bir durum.

Kimi zaman bu düşünce mantıklı gelir.Ben yapmam dediği şeyi kendisinin yaptığını görürsünüz. Ve o zaman anlamak istemediğiniz o insana dönüşürsünüz.Sonrası ise büyük pişmanlık.Empati yapma gereği duymadığınız insana benzersiniz. O insanı işte o zaman anlarsınız. Ve herşeyi anladığınız o an iş işten geçmiş olur.

Hayat herşeyi anlamak için çok kısa ve acımasız.

Ne kadar bir şey olmaz desek de istemediğiniz herşey olur.Hayatı kendinize göre yaşamak güzeldir. Ama bu herkesi görmezden gelerek yapılacak bir şey değildir.Kendini mutlu edeceksin diye kaç kişinin hayatını hiçe sayarsın ki.Mutsuzluğu tattırdığınız insanı asla unutmayın.Bir gün gelir öyle bir şey yapar ki.İşte o zaman yok olmak istersiniz.

Mutlu olmak için mutsuz ettiğin insan kadar kork.

O kişi ansızın hayatınıza girerken çıkmaya hiç niyeti olmaz. Hayatınızdan çıkmadığı gibi yerlebir eder.Darma duman eder sizi.Acı çekmeniz onu ilgilendirmez ama mutlu olmanız batar.Öyle bir batarki mutlu oldum dediğiniz an büyük bir felaketle tanışırsınız.

Kimi zaman içimizden mutlu olmak gerekir.Diğer türlü canınız yanar.

Hala çöktüğüm yerde öylece abimin gittiği yere bakıyordum.
Kaç dakika, kaç saat geçti bilmiyorum ama abimin bana çok kırıldığını ve çok büyük hayal kırıklığına uğradığını kalbimin en derinliklerine kadar hissediyordum.Doğru ya ben hala birşeyler de hissedebiliyorum.

Göz yaşlarım bile beni terk edip gitmişlerdi.Donuk bir şekilde oturmuş sadece abimin gidişi ve bana söylediği o sözleri vardı zihnimin içinde.En büyük fırtına şu an içimde kopuyordu.Aklımın ucundan bile geçmeyecek şeyler yaşatıldı bana.Bunları hak edecek ne yaptım? Ne yaptım da hayat bana en acımasız tarafını göstermekten çekinmiyordu? Gerçi nefes almam bile yeterli hayatın bana bunları yapması için.O da aklınca sıra bana acı çektirip eziyet etmek istiyor. Haklı belki de nefes almam haksızlık.Belki de bu kalbi başkası taşımayı benden daha fazla hak ediyor.Peki ya acılarım. Acılarımı da sırtlarında taşıyabilirler mi? Peki ya korkularımı? Bence kimsenin taşıyamayacağı yükler yüklendi omuzlarıma.Ya da ben kendimi kandırıyorum.

Bütün güzellikleri gözümün ucundan bile geçirmiyor hayat.O da benim hak etmediğimi düşünüyor.Ben de bazen hak etmediğimi düşünüyorum ama şu an yaşadıklarımı ne ben ne de başka bir kadın hak ediyor. Bütün acıların bedelini kadınlara ödetmekten daha aşağlıkça bir davranış yoktur.

Kadın ; her türlü zorlukta, her türlü acıda bedelini ödemeye hazırdır.Onun da bir hayatı, bir mutluluğu, bir sevinci olmalıdır şu kısacık yolculukta.Bedenleri çok hassas olmasına rağmen her türlü şeye katlanırlar.Aksine hayat da insanlar gibi tüm acımasızlığını çekinmeden gösterir.Karşısında bitmiş bir kadın görse bile.

Terk edilmişliğimi sindirmeye çalışıyordum ama hiç de başaramıyordum.Ben bunu hak ettim mi? Her şeyi abim için yapmıştım ama o benden herşeyimi alıp gitti.Beni boynu bükük, öksüz bıraktı.Oysa beni asla bırakmayacağını söylemişti.

Bugünün de bana kattığı şey sessiz bir şekilde çığlık atılabiliyormuş.Sessiz bir şekilde fırtına kapabiliyormuş içimizde,
bugünün bana kattığı en ağır ve en acı yük olabilir.Hayatın bana getirdikleri bütün acımasızlığıyla bir tokat gibi yüzüme çarpıyordu.

Görüş alanıma giren siyah arabayla olduğum yerden doğruldum.Ona asla bitik bir Arin göstermemeliyim.Asla. Önüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım.
Üzerimdeki toprağı silkeledim avuç içimle.Adar arabadan iner inmez görüş açısına aldı beni.Bulunduğum tarafa gelmeye başlamış, gelirken halimi süzmeyi de ihmal etmemişti.

Eserine bakıyordu.

Hiç vakit kaybetmeden dibimde bitti.Üzerinde siyah gömlek onunla takım olan ceketi ve kumaş pantolonu vardı. Kıyafetleri de aynı onun gibiydiler.Karanlık ve bir o kadar da korkunç.O yeşillerinin de pek bir farkı yoktu.Bakınca insana bir ağırlık çöküyordu.

Yüzünde takındığı sert ifadesiyle elini cebine koyup gözlerini gözlerime dikti.Ben de baygın gözlerimle yeşillerinin en derinliklerine baktım her an içinde kaybolunacak bir orman gibiydi.Issız ve ürkütücü.
Gözlerinin bende uyandırdığı hisler buydu.

"Yaptıkların seni tatmin edebildi mi? Mutlu musun şimdi? " Sesim yorgundu.Yaşadıklarımın yorgunluğuydu.

Ne dediğimi biliyor gibi bakıyordu.Abimin gittiğinden haberi vardı.Buna adım kadar emindim.Yeşilleri daha koyu bir hal aldı ve ellerini sertçe koluma dolayıp beni ayak uçalarımda durmak zorunda bıraktı. Gözleriyle gözlerim aynı hizzadaydı.Aldığı sık nefesler dudaklarıma çarpıyordu. Bakışları buzulları bile kıskandıracak cinstendi.Eğer buzullarda orman yetişiyor olsaydı bu orman onun gözleri olurdu.Ama Bakışlarının aksine nefesi bir çölden farksızdı.

Çok garip.

"İnan bana uzun yıllardır olamadığım için nasıl olunduğunu bile bilmiyorum.Ama içim o kadar soğudu ki bir nebze de olsa canını yakabildim."

Sesi en derinliklerden geliyordu.
Ne kızgın ne de sakin.Sanki mutlu olamamasının sebebi benmişim gibi hissettirdi.

"Canımı yakınca eline ne geçecek? Ya da neden canımı yakıyorsun? Neden?"

Esareti altından kurtulmak için çırpınırken.Kolumu daha sıkı kavradı ve beni kendine daha çok çekti.

"Daha değil.Canının yanmasına daha var."

Beni peşinden arabaya sürüklemeye başladı.Canımı böyle de yaktığını biliyor muydu acaba? Arabanın kapısını açıp "Bin" dedi emir verir bir tonla.Yine ne yapacaktı.Canımı nasıl yakacaktı artık.Herşeyimi kaybetmişken.

Bu hayata en güçlü insan, kaybedecek bir şeyi olmayandır.

Benim kaybedecek neyim kaldı? Kaybetmekten korktuğum bir abim vardı o da beni bırakıp gitti. Beni asla bırakmayacaktı. Kardeşiydim ben onun.Abimdi o benim.Bizim birbirimizden başka kimsemiz yoktu.Bir fırtına gelip savurdu bizi.Oysa ben sırf o yaşasın diye kendimi yok saydım.

O yaşasın diye ben öldüm.

"Binmiyorum" dedim onunla aynı tonda konuşarak.Yüzünün gerilmesiyle ne kadar sinirlendiğini anlayabilmiştim. Eliyle yüzünü sıvazlayıp öldürücü bakışlarını esirgemedi bana karşı.Böyle bakmak için acaba özel olarak eğitim mi alıyor? Yoksa fıtratında mı var?
Eğer gerçekten de eğitim almışsa verdiği parayı sonuna kadar hak etmiştir hocası.

" Lan delirtme beni! "

Aniden yüzüme doğru bağırınca az önceki düşüncelerimden sıyrılıp tüm dikkatimi yüzüne çevirdim.Biraz dikkat edince yüzüne, sinirlenince tam bir Tūī kuşuna benziyor.Acaba o da bunun farkında mı?

"Bin şu arabaya! " Yine beni düşüncelerimden ayırıp gözlerine bakmamı sağladı.Bu adam çok değişik.

Binmemekte ısrarcı olduğumu anladığı için ite kaka arabaya bindirdi beni.Kapıyı sert bir şekilde kapatmayı da ihmal etmedi.Arabanın önünden dolanarak sürücü koltuğuna bindi.Bana bakmadan arabayı çalıştırdı.

"Nereye götüreceksin beni? " Dedim merakıma yenik düşerek.

"Gerçeklere."Sesi o kadar derin bir şekilde çıkmıştı ki içinde bir an boğulacakmışım gibi hissettim.

"Hangi gerçekler? "Dedim gözlerimle ne yapmaya çalıştığını anlamayı idrak ederek.

"Yol boyunca saçma sapan sorular sorup kafamın etini mi yiyeceksin yoksa ben seni susturayım mı? " Kafasını hafif çevirip çatık kaşının altından, "İnan bana benim seni susturmam hiç de iyi seçenek değil." Dedi sesindeki o ima midemi bulandırmaya yetmişti. Benden ölümüne nefret ederken böyle konuşması manyaklıktan başka bir şey değil.

"Nasıl bu kadar iğrenç olabilmeyi başarbiliyorsun? " Dedim ondan ne kadar iğrendiğimi belli eden ses tonumla.

"Az önce dediğim şeyi duymadın herhalde ya da anlayacak kapasitede değilsin."Gözlerini bir an olsun yoldan ayırmadan bana laf yetiştirmeye devam etti.

"Benim her şeyi anlayacak kapasitem var."Dedim dişlerimi sıkarak.Bu gidişle takma diş takmaya başlayacağım herhalde.Çünkü bütün dişlerimi sıkmaktan hepsi tek tek dökülecek elime."Ama senin bu yaptıklarını anlayacak kadar değil."Dizime yatırdığım elimle oynamaya devam ettim.Bu huyumdan nefret edeceğim aklıma hiç gelmezdi.Çünkü bu bazen güçsüzlük belirtisi de olabiliyor.Benim şu an onun karşısında güçsüz gözükmem hoşuna gidecektir, ben de bunun olmasını hiç istemiyorum.Ama bunu yapınca da bütün stresim ve sıkkınlığım geçiyor.

Kafamı ona doğru çevirdiğimde yine aynı manzara değişen tek bir şey var o da bugün saçını şekillendirmemiş olması.Sen nereden biliyorsun saçını her gün şekillendirdiğini ? Her gün onun mahkeme duvarı gibi suratını sen de görürsen fark edersin.Bu iç sesle konuşma meselemi sonraya bırakıyorum şu an daha önemli şeylere kafa yormam gerek.

Her konuştuğumda öfkelendiğini biliyordum.Yeşillerini hiç ayırmadığı yoldan bir anlık da olsa ayırıp gözlerimin içine dikti.

"Benim yaptıklarımı ve yapacaklarımı değil sen Einstein gelse bile anlamaz.O yüzden, benim neden bunları yaptığımı anlamak için yorma kendini."Ben yanlışlıkla dıştan mı konuştum? Ya da bu adam içimi mi okudu?

Bu adamda biraz anormallik var ikide bir ruh hali değişiyor acaba kişilik bozukluluğu mu var? Bence adam ruh hastası.Orasını biliyorum da bu kadar şeyi ruh hastası birisi yapabilir mi? Daha da fazlasını yapabilir.Daha ne yapabilir ki beni benden aldı.
Bütün hayatımı çaldı benden.
Abimi bu hayattaki bana değer veren insanı kopardı benden.Onu tanıdığımdan beri hiç iyi şeyler yaşanmadı hayatıma dair.Bu kadar şeyi insan neden yapar ki?
Ya da bu kadar şeyi yapacak kadar gözünü karartabilir mi?

Bu hayata sanki acı çekmek için gelmişim.Hayatıma dair en ufak bir kararı bile kendim alamıyorum.Bunları yaşamak reva mı bana? Acı bedenime mühürlüydü artık.Kurtulmam imkansız.

Yol boyunca ne ondan ne de benden ses çıkmıştı zaten ne konuşacağız ki? Nasıl hayatımı mahf etttiğini mi yoksa beni nasıl abimden ayırdığını mı?

Araba ani bir şekilde fren yapınca söylediği yere geldiğimizi anlamam pek de zor olmamıştı. Başımı kucağımda oynadığım parmaklarımdan çekip geldiğimiz yere baktım ve hiç de yabancı bir yer olmadığını fark ettim.

Bütün anılar bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti.Yaka paça üzerimdeki gelinlikle kaçırıldığım, sayısız gözyaşıma şahit olmuş yerdi.Babamın evi.Söylemesi çok güçtü ama burası babamın eviydi.Koca Demirhan konağıydı.Pencereye iki kere tıklatılınca daldığım düşüncelerden çıktım.Adar ne zaman indi de kaldığım tarafa geldi bilmiyorum.Hala inmedigimi görünce kapıyı hızla açıp sertçe kolumdan arabadan indirdi.Ayaklarım sanki öne atılmamak için yemin etmişlerdi.
Bu saatten sonra neden beni buraya getirmişti ki? Konağın önündeki korumalara bakınca hiçbiri de kafasını yerden kaldırıp yüzümüze bile bakmamışlardı.Bu beni şaşıtmıştı.Çünkü şimdiye kadar silahlarını çekip bizi durdurmaya çalışmaları gerekirdi.

Adar'ın kendinden emin adımları konağı bulurken beni de arkasından çekiştiriyordu.
Kapıdaki korumalar da hiç bozuntuya vermeden koca konağın kapısını kendi elleriyle açtılar.

Adar da hızlı ve benim adımlarımın iki katı adımlarıyla önden yürümeye başladı avlunun tam ortasına kadar geldiğimizde adımları durdu.Kolumu kurtarmaya çalışmam gereksiz bir çabadan başka hiçbir şey değildi.Etrafima baktığımda hiç kimse yoktu.Konak bomboş duruyordu.Kimse yoktu ne bir ses vardı ne de bir nefes.

"BEHRAM DEMİRHAN!"

Adar'ın kulak zarımı patlatacak kadar yüksek çıkan sesi hariç. Kulak zarımın patlamasından korkuyorum.Sesi o kadar yüksekti ki konağın boş duvarlarında yankı yaptı.

Kısa bir sessizliğin ardından merdivenleri inen sesler geldiğinde gelen kişiye baktım.Merdivenlerden ağır ağır inen babam girdi görüş alanıma. Üzerinde her zaman ki gibi kusursuz bir şekilde ütülenmiş takım elbisesi ve yaşlılığın belirtileri olan solmuş elleri arasında kehribar tesbihi vardı. O tesbihin sallantısı daha dün gibi aklımdaydı o eski anılar zihnimde beliriverdi.

Tesbihini sıkı sıkıya tutup önümde sallıyordu.Gözleri ateş saçıyordu küçücük bedenime.Hiç acımadan.

"Ben sana kaç defa dedim oyuncaklarla oynanmayacak diye!"

Daha çok küçüktüm.

Çok masumdum.

Oyuncaklarla oynamasam çocuk olmamın ne anlamı kalırdı ki ?

Daha 7 yaşındayken ellerimden alınmıştı çocukluğum.Bir çocuğu çocuk yapan oyuncaklarıydı benim ise onlar bile elimden alınmıştı. Sebepsiz yere.

"Ben bütün oyuncaklarını yakmamış mıydım nereden buldun bunu? "

Daha zar zor iki kelimeyi bile bir araya getirebiliyorken babamın karşısında dilim tutuluyordu resmen.O acımasız yüzünü göstermekten hiç çekinmiyordu bana karşı.

"Baba...Onu annemin eşyaları arasında buldum."

Dedim masum çıkan sesimle.Babam diğer bütün oyuncaklarımı yaktığı için oyun oynayacak bir oyuncağım bile yoktu bu yüzden ben de annemin eşyalarının arasında geçen sefer abimle gelip baktığımızda gördüğüm o bez bebeği almaya geldim.Oda hala annemin ölmeden önceki düzeninde tutuluyordu.
Odada kimsenin olmadığını bildiğim için rahat bir tavırla annemin dolabına doğru yürüdüm açtığımda içinde hala kokusunun bulunduğu şalı ve beyaz yazmalarıvardı.Boyum yetişmediği için makyaj masasının yanındaki pufu alıp üzerine çıktım.

Tam yetişememiştim biraz daha parmak uçlarıma çıkmayı denedim o esnada üzerinde durduğum puf sallanmaya başladı elimi biraz daha uzattım bez bebeği alabilmek için tam o esnada bedenim yerle buluşmuştu. Dirseğim çok acımıştı.Üzerine düşmediğim elimle dirseğimi ovdum acısı geçsin diye.Öyle de olmuştu az da olsa acısı dinmişti.Düstüğüm yerden doğrulup bu sefer dikkatli bir şekilde çıktım pufun üzerine.Tekerar ayak uçlarıma çıktım bu sefer dikkatli ve tedbirli bir şekilde bez bebeği gördüğüm an onu elime alıp pufun üzerinden indim yavaşça.

Babam fark etmesin diye eski yerine koydum pufu ve dolabın kapağını kapatıp odadan çıktım.Bebekle oynamak için resmen can atıyorudum.İçim kıpır kıpır olmuştu.Elimdeki bez bebeğe kocaman sarılıp ondan sonra kimse görmesin diye hırkamın altına koyup koşa koşa odama girdim.

Nefes nefese girdiğim odamın kapısını ardımdan kapatıp yatağımın üzerine oturdum.Hiç olmadığım kadar heyecanlı ve mutluydum.Bebeği sakladığım yerden çıkarıp inecelemeye başladım elbisesi mor çiçekli bezden yapılmıştı saçları da kahverengi ve her iki taraftan örülmüştü.Bebeği kollarım arasına alıp sıkı sıkıya sarıldım aynı annemin kıyafetleri gibi kokuyordu.Annemin kokusunu hiç duymasam da nasıl koktuğunu biliyordum.

Onu alırsam annem hep yanımda olur diye düşünmüştüm.

Elimdeki incelemeye başladım.
Annemin kendi elleriyle bez bebeğin eteğinin ucuna işlediği ismimi görmemle şaşırmadan edememiştim annem daha ben doğmadan adımın Arin olmasını istemiş.Daha ben doğmadan benim için bu kadar şey yapmışken acaba ben doğduktan sonra neler yapacağını merak edemeden duramamıştım.

Annesizlik gerçekten de çok zordu hele ki ardında bir kız çocuğu bıraktıysa.Anneler bizi asla terk etmezler onlar hep kalbimizde yaşarlar.Aynı benim annemi kalbimde yaşattığım gibi. Ölümsüzdü benim annem kalbimde yaşadığı sürece.

Bebekle akşama kadar oynamış ve onunla uykuya dalmıştım.Belki de hayatımın en tatlı ve en güzel uykusuydu.Gece boyunca hep annem rüyalarımda beni zityarete gelmişti hatta onunla benim için yaptığı bez bebekle bile oynamıştık.
Her şey çok güzel, tam bir masal gibi giderken rüyam birden kabusa dönüştü.Kollarımın arasında olan bebeğin hiç nazik olmayan bir hareketle çekilmesiyle hayatımın en güzel ve en gerçekçi rüyasından uyandırılmış herşeyin sahte,gaddar olduğu aleme uyanmıştım.

"Siz hangi yüzle gelirsiniz buraya."

Babam yüzündeki kırışıklarını ortaya çıkartacak kadar kaşlarını çatmıştı.Çok geçmeden konakta ne kadar koruma varsa etrafımızı sarmışlardı.Hepsinin başı eğikti.

"Sen nasıl hala benim yüzüme bakıyorsan ben de o yüzle geldim buraya Behram Demirhan."

Babamın adı tükürürcesine dökülmüştü ağzından.Sanki karşısında ezeli düşmanı varmış gibi bakıyordu gözleri.

Gözler ; dilimizden dökülemeyenleri döker karşımızdaki kişiye.İçimizde
saklı tuttuğumuz acıyı, nefreti sözsüz bir şekilde anlatandır.
Binlerce kelimenin yerini tek bir bakış doldurabilir.

Babam etrafımızı saran korumalara bakıp bizi vurmaları için emir verdi.

"Buraya gelecek cesareti göze aldıysan ölümü de göze almışsın demektir."

Yüzündeki gülümsemeyle babam korumaların silahlarını çekmesini bekledi...Bekledi...
Yüzündeki gülümseme yerini düz bir hal alıp Adar'ın dudaklarına yerleşti bu sefer.Ağzı ayrı gözü ayrı konuşuyordu, ağzı avını yakalamış sinsi bir yılan gibi gülerken, gözleri o yılan tarafından sokulmuş çocuk gibiydi.Bu kadar duyguyu aynı bedende barındırıp hiçbir şey yokmuş gibi davranmak gerçekten de hayret verici.

"Göze aldığım tek şey keşke ölüm olsaydı."Gözleri ölüm vaat eden adamın, göze aldığı tek şey ölüm olmazsa ne?

Yüzündeki gülümseme yerini hala koruyordu.Korumalar bellerindeki silahları çıkarınca kesin bu sefer işimin biteceğini hissettim.Korkuyla gözümü kapatıp son dualarımı etmeye başladım.Hala bir ses yoktu gözlerimi etrafta neler oluyor diye araladığımda şaşırmadan edemedim.Korumaların silahları bize değil babama çevriliydi.Hem de hepsi.

Babamın korumaları Adar'a mı çalışıyordu? Babamın yüzü az önceki sinirli halini bırakıp şaşkın halini aldı.

Gözlerim hem babam hem de Adar'ın üzerinde mekik dokurken bileğimin daha da sert bir şekilde kavranmasıyla Adar'ın üzerinde durdurdum.

"Behram Demirhan."

Dönüp gözlerimin içine yeşillerini dikip dudaklarını araladı.Yüzünde merhametin kırıntısı olmayan acımasızlığı kendine mesken edinmişti.

"Al kızını.Onunla işim bitti."

Beni yere savururcasına babamın ayaklarının dibine fırlattı.Canım yanmıyordu.Neden yanmıyordu. Yansın.Canım yansın ama bu şekilde değil.Beni kirletecek şekilde değil.Bu kadarını hak etmedim.Bu kadar acı bana bile fazla.

Zihnimde tek bir söz yankılanıyordu 'onunla işim bitti.' Sayısız defa kulakarımda bu söz yankılanıyordu.Bozuk plak gibi kulaklarımın içinde çalıp durdu.

Güçlü insanın kaybedecek hiçbir şeyi olmazdı ya, işte şimdi kaybedecek hiçbir şeyim yok benim.

Gerçek dediği şey koca bir yalandı.Yalan.Gerçek değil.

Koca bir hayal kırıklığıyla gözlerimi onun gözlerine kaldırdım.Tek bir pişmanlık kırıntısı görebilmek umuduyla.
Yoktu.Pişmanlık denen şey gözlerinin bir milim yakınından bile geçmemişti.Bu saaten sonra da ondan bunu beklemek hata zaten.Bir insan nasıl bu kadar soğuk, tek duygu bile barındırmayan gözlere sahip olabilir ki? Gözlerimin içine duygusuzlukla baktı.Neden yaptı
böyle bir şeyi? Neden? Bu kadar mı kin biriktirmiş bana karşı? Ya da aileme karşı.Olmayan ailemi dağıttı o.Peki ne uğruna?

Yere attığı bedenime son kez bakıp bir daha arkasına dönmeyecek bir şekilde çıkıp gitti.Beni koca bir enkazın ortasında bırakıp gitti.

Gözlerim sadece onun gidişinde takılı kalmıştı.Babama bakarsam neler olacağını bile tahmin etmek istemiyordum.Korkuyordum.

"ARİN ! "

Bu sesten sonra korkum kat be kat artmıştı.Korku kor ateş gibi içime düşmüştü.Kim söndürebilir artık bu ateşi.

Hiç kimse.Yalnızdım.

"Senin gibi bir kansızın, bir utanmazın benim kızım olduğu için çok utanıyorum.Bütün cümle alemin karşısına çıkacak yüz bırakmadın bende."

Titreye titreye düştüğüm yerden kalktım ama yere düşen başımı kaldıramadım.Ellerim benden bağımsız bir şekilde elbisemin yanlarına gitti.Ayaklarım hiç olmadıkları kadar güçsüzlerdi.
Babamın karşısına çıkmaya ilk defa bu kadar utandım hiç bir şey yapmama rağmen.

Titrek bir sesle " Baba yalan söylüyor.Gerçekten de olmadı böyle bir şey." Bunu babamla konuşmak bile beni utandırıyordu.Ama Adar'ın iftirası o kadar can yakıcıydı ki utanmamın önüne geçiyordu.

"Sen hala konuşuyor musun? "

Daha sözünü bitirmeden yüzüme indirmişti acımasızlığını.Aldığım darbeyle tekrar kalktığım yerdeydim.Adar'ın attığı iftiranın bedelini bütün vücudum çekiyordu.En son gözlerimin kararmasıyla olduğum yerde öylece kalmıştım acılarımla beraber.Yapacak hiçbir şeyi olmayışı insanın en büyük çaresizliğidir.Benim de en büyük çaresizliğim bu iftira olacak.Onu istesem de artık düzeltemem.Her şey yıkık dökük artık ruhumun her zerresine zarar veren çaresizliğim gibi.

.________დ ❦ ❥________

Başımda keskin bir ağrı, vücudum ise sızım sızım sızlıyordu.Kolumu kaldıracak halim bile yoktu.Gözlerimi açtığımda başımda dikili bir şekilde duran Esma abla vardı.

"Kızım nasıl hissediyorsun? İyi misin?"

Sesi de bakışları gibi hüzünlü ve tedirgindi.Tam ağzımı açıp konuşacaktım ki yaptığım ani harareketle dudağımın kenarı yanmaya başladı.Şu anki halime bakmaya çok korkuyordum.Her yerim ağrıyordu.

"Sana su getireyim mi? "

Esma abla bunu sormasaydı susadığımı bile fark etmeyecektim.Sadece başımı onayalarcasına salladım.O da sehpanın üzerine uzanıp yarısı su dolu bardağı aldı.Beni hafif doğrultup dudaklarıma doğru bardağı uzattı.Bir kaç yudum içip tekrar eski yerime uzandım.Esma abla da üzerimdeki örtüyü düzeltip geri çekildi.

Şu an yüzüm tavanı seyrediyordu.En son hatırladığım şey babamın bütün hıncını çıkarırcasına beni
dövdüğüydü.Beni ellerinden kurtarabilen kimse olmamıştı.
Sıcak bir yaş kayıp gitti gözlerimden kulağıma doğru.
Yara, bunun en derini şu an kalbimdeydi.Vücudumda değil.Babamın sayısız kez vurduğu yüzümde değil.Atılan iftiranın da yarası izini bırakacaktı ruhumun en kuytu köşesinde.

Hayatın çok acımasız yönünü görmüştüm ama bu kadarıyla da ilk defa burun buruna gelmiştim.Bedenim sanki dışarıdan gelen darbelere kendini hissizleştirmişti.Bütün acıyı kalbim ve ruhuma çektiriyordu.

Peki ben bunları kaldırabilecek kadar güçlü müyüm? Daha abimin gidişini bile kaldıramamışken bir de bu iftirayı mı kaldıracaktım?

Gözlerimden yaşlar sel olup akmaya başladı.

Hayat gerçekten çok acımasız...

Her darbede ayaklarımın üzerine kalksam da yine beni düşürebilmenin yolunu buluyordu.Beni yıkmanın çok kolay olduğunu o da biliyordu. Bu yüzden her seferinde o da ayaklarıma çelme takıyordu.

Sanki iki el boğazımdaydı.Beni yerden kaldıracak eller boğazımı sıkı sıkıya tutuyorudu.Nefes alamayacağımı hissedince ellerimi elbisenin yakasına atıp çekiştirmeye başladım.Olmuyor. O eller bir türlü bırakmıyordu boğazımı.Ölecekmişim gibi hissettim.Sanki aldığım nefes haram kılınmış gibi durdu.

"Arin kızım iyi misin? "

Benden ses çıkmayınca Esma abla sorusunu yineledi.Ses çıkarmadım.Çıkaramadım.
Esma abla beni yataktan yavaşça kaldırıp yüzüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına koydu.Yüzü endişeli bir halde gözlerime baktı.Ellerini yüzüme koyup sarsmaya başladı.

Hala kendime gelemediğimi fark edince kollarımın altına girip pencereye doğru götürdü beni o esnada vücudumdaki yaralarımın acısı kendini belli etti.Dudaklarım arasından çıkan sessiz ama acı dolu inlemeler döküldü odadaki taş duvarlara.

Pencere açık olduğu için rüzgar tenime hafif dokunuşlar bıraktı.Nefes alabildim burada en sevdiğim kokuyu aldım çünkü.Dışarıdan odaya yayılan güzel bahar kokusunu içime çektim.En sevdiğim baharımı bile kışa çevirdiler.Bu mevsim tam böyle her şeyin çok güzel olduğu, çiçeklerin açtığı, herkesin gülüp eğlendiğiydi.Bu mevsim ben o herkesin içinde değilim maalesef.

Eğer bunları yaşamamış olsaydım şimdi belki abimle çiçek toplamaya giderdik.Tabii o yine gelmemek için her şeyi yapar ben de ona yavru köpek bakışlarımı atıp ikna ederdim.
Benim için yapmayacağı şeyi bile yapardı abim.Ben de hayatı için ucunda ölüm olsa bile ne gerekirse yaparım.

Gözlerimden hafif yağmur damlaları akmaya başladı.Sel yaratmasına engel olmak için durdurdum.Elimin tersiyle yanağımı silip bakışlarımı yanımda ellerini omuzlarıma koymuş Esma ablaya çevirdim.Gözleriyle kederli bir şekilde bakıp, "kızım şimdi kendini daha iyi hissediyor musun?" Dedi.İçimde fırtınalar kopsa da bu hava dindirmişti az da olsa yaralarımın acısını.

Başımı evet anlamında salladım.

Bir süre pencerenin önünde bekledikten sonra Esma abladan beni tekrar yatırmasını istedim.
Beni yatırdıktan sonra birkaç işi
olduğunu söyleyip çıktı.Ben de uyumayı ne kadar denesem de yaşadıklarım buna engel oluyordu.Boş boş tavanı seyretmeye başladım.Zaman akmak bilmiyordu sanki.
Canımın acısını unutmamam için durmuştu.Eskiden durmak bilmeyen zaman bugün bütün acılarımı hissetmem için durmuştu.Zaman bile aleyhime işliyordu.

İnsanlar ne kadar da kolay yalan söyleyebiliyor.Ağızlarından çıkacak bir çift lafın karşısındaki insanı ne kadar yakacağını düşünmezler.Yalan, yılan gibirdir sinsi bir şekilde insanın aklına girer ve zehirler onları.Kan kusturana kadar zehrini verir.

Dışarıdan gelen seslerden dolayı uzandığım yerden yavaşça kalkıp odanın dışına çıktım.Sesler avludan geliyordu.
Merdivenlerden inecek ne gücüm vardı ne de cesaretim.Balkonun trabzanına tutunup aşağıda kimin olduğuna baktım.Evin , burada ve gözü dört dönmüş bir şekilde konağın içinde ismimi haykırırcasına zikrediyordu.

Daha ne olduğunu bile anlamadan Evin bir çırpıda yanıma kadar gelmişti.Karşımda gözlerinin içi kan toplamış bir şekilde duruyordu.Ağlamıştı.

"Senin yüzünden oldu tüm bunlar."

Sesi ağlamaktan kısık çıksada gür sesi vardı.Dağınık duruyordu.O da beni suçlu bulmuştu herkes gibi.Ben onlar için koca bir hataydım.

Evin'in sesi kulağımı tırmalayacak kadar yükseldiğnde ne dediğini anlamamıştım önce.Ya dan yanlış anladım sandı.

"Eğer sen kaçıp başka adamın koynuna girmeseydin Yaman şimdi burada olurdu."

Söylediklerini acaba kulakları duyuyor muydu? Bana söylediği şeyin haddi hesabı yok.Çok ağır itamlardı bunlar.Çığlık çığlığa konağın ortasında bana ' başka adamın koynuna girdin.' demişti.

Ellerimi kulaklarıma götürüp kapattım.Az önceki söylediği şeyi duymamak için ama olmuyordu kulağımın içinde tekrar ediyordu.Başımı iki yana salladım.Duymak istemiyorumdum.

"Hayır.Hayır.Gerçek değil.Hayır."

Papağan gibi aynı kelimeleri tekrarlayıp durmaya başladım.
Böyle bir şey yoktu ki gerçek değildi.Yalandı.Adar'ın iftirasıydı o.Doğru değildi.Neden kimse beni dinlemiyor?

"Ne gerçek değil! O adamla kaçtığın mı yoksa koynuna girdiğin mi? "

Duymamak için verdiğim savaşta yenilgiye uğrayıp gözlerimi Evin'in gözlerine kaldırdım.Onun bana baktığı gibi ben de ona baktım.Bana bağırdığı gibi bağırdım ona.

"Laflarına dikkat et."

"Yalan mı? Kirli değil misin? Başkasının koynuna gireceksin diye hayatımı mahvettin.Bir adam için abini bile yok saydın."

Söylediği bu söz bardağın son damlasını taşırmıştı.Bana bu haldeyken bunu söylemeyecekti. Herkesin beni abimden vurması kaldırabileceğim bir şey değildi.

"Yeterrrr!"

Nefes nefese gözlerimi açtım. Terden saçlarım yüzüme yapışmıştı.Kalbim göğüs kafesimi kıracak kadar sert atıyordu.Az önce rüya mı görmüştüm?Hayır rüya değil kabus.Çok gerçekçiydi.

Dinlenmek için uyumuştum ama daha fazla yoruldum.Bu kabus bütün korkularımı barındırıyordu.Herkesin benim hakkımdaki düşünceleriydi bu kabus.Boynunum etrafı o kadar çok terlemişti ki gördüğüm kabustan dolayı kazağımın yakası ıslanmıştı.Vücudumdaki ağrıları takmadan uzandığım yerden kalkıp dolaba doğru ağır adımlarla yürüdüm.İçinden iç çamaşırı ve alt üst alıp banyoya doğru yürüdüm.Üzerimdeki yükleri belki bir su damlası taşımama yardım eder.Belki beni içinde bulunduğum durumdan kurtarır.

Üzerimdekilerden kurtulup bedenimi sıcak suyun ellerine teslim ettim.Suyun sıcaklığı tenimde yangın etkisi yaratıyordu içimdeki yangın bundan daha harlıydı.Her bir damla su tenime değince kasılmasına neden oluyordu.Ama vücudumu hiç olmadığı kadar hafif hissetim.Sanki su bütün derdimi, kederimi, acımı alacakmış gibi saatlerce suyun altında oturdum.

Gözyaşlarım suya karışıp akıyordu.Üzerimdeki olmayan lekeden kurtulmak istercesine ovdum bedenimin her yerini.En son sıcak suyun değdiği yerleri yakmasıyla durdum.Kolum, ayaklarım , boynum kısacası vücüdümdaki her yer morluklara eşlik eden kızarıklıklar oluşmuştu.

Avucumda hissetiğim yanmayla hemen sıcak suyu kapatıp tüm dikkatimi oraya verdim. Unutmuşum.Avucumda üç dikişlik bir yaranın olduğunu. Yaranın üzerindeki sargı bezi kana bulanmıştı.Galiba çok fazla zorladığım içindir.Avucumu saran beyaz bezi açıp çöpe attım.Yüzümü buruşturarak yaranın olduğu yere baktım.Bir tane dikişin altından hafif bir kan akıyordu.Çok acıyordu. Acısını dindirebilmek için üflemeye başladım.Keşke yürek yarası da üfleyerek geçebilseydi.

Elimdeki sargı bezini yaranın üzerine kapatıp sardım beyaz bantı da üzerine yapıştırıp üzerimi giyindim.Üzerimde hala gördüğüm kabusun etkisi vardı. Bu kadar gerçekçi olması unutmamı güçleştirmişti. Saçlarımdan akan su damlaları yerdeki taş zemine düşüyordu. Saçlarımı kurutacak kadar güçlü hissetmiyordum kendimi.

Oda karanlığa hapsolmuştu.Ayın bahş ettiği kadarıyla aydınlanan odada yatağa ilerledim.
Oturmamla ağzımdan acının sessiz inlemesinin kaçması bir oldu.

Kafamın içi o kadar dolu ki hangi birini seçeceğimi bilemiyorum.
Hangi birine üzüleceğimi, kırılacağımı bilmiyorum.Belki halsizliğimin sebebi de budur hiç bir derdime deva bulamamamdır.

Şu an ki halimi bir ay önceki Arin görseydi inanmazdı.Her şeye rağmen mutlu olmayı, gülümsemeyi beceren Arin yoktu.Paramparça ettiler onu.Ne istediler ki benden.İnsanın kalbi sevdikleri onları terk edince ağrıyormuş.O da gidenin arkasından ağıt yakıyormuş. Sessiz ama bir o kadar fırtınalı.

Kapının ardından bağırış çağırış sesleri yerimden kalkmama neden oldu.Bu saatte bu da neyin nesiydi şimdi.Elimi kapının koluna atacağım esnada beklemediğim bir şekilde dışarıdan açıldı ilk önce kilit açılma sesi sonra da kapının tam açılması.Kapıyı mı kilitlemişlerdi? Bir adım geriye çekildim her şeyin anlık olması kalbimin hızla atmasına neden oldu.

"Sen hangi yüzle döndün?"

Civan kolu omzunda asılmış şekilde üzerime doğru gelmeye başladı sol ayağı topallayarak.
Adar onu vurduktan sonra bu kadar sakin kalması beni şüphelendirse de umursamadım.Bu adam yediği kurşunları hak etmişti.Bana kötü bakışlar atarken adımlarını yavaşlattı.Sinirli olduğunu belli eden hareketlerle üzerime gelmeye devam ettiğinde sağlam olan elini beline attı.Çıkardığı silahı bana doğrultuğunda tepkisiz bir şekilde nasıl bir aptallık yapacağını izlemeye başladım.

"Senin kadar aşağlık bir kadın tanımadım."Sesi ne kadar sert çıksa da ondan korkacak değildim.

"Senin gibi bir adam mı söylüyor bunları bana ? Sen kendine aynada bakıyor musun? Adam mısın sen? " Söylediklerim ona dokunmuş olacak ki silahın emniyetini açıp tam alnıma denk getirdi.Eli tetikte duruyordu.

Geri çekilmeyecektim. Ondan korktuğumu düşünmesine izin vermeyecektim.Ben o değildim. Başımı dik tutup ondan korkmadığımı gösterdim.

"Senin gibilerin hakkı ölümdür."

"Buna sen karar veremezsin. Yaşatmak ta, öldürmek te yalnızca Allah'a mahsustur.Ve sen erkek olduğunu düşünen bir zavallıdan başka hiçbir şey değilsin.Kendini adam sandığın için yediğin haltlar bunun en iyi kanıtı."

İma ettiğim şeyi anladı.Ama benim bilmeme affalamıştı. Affalamasıyla tetikteki eli gevşedi.

"Sen nerd-"

"Biliyorum.Hatta gördüm. Yediğin haltları kendi gözlerimle gördüm.Bana laf atıyorsun ya,sen önce kendine bak.Sonra millete ahlak dersi verirsin."

Affalamış ifadesi gitmiş yine sinirli hali gelmişti.Eli tetiği tuttuğunda beni öldürmek için hazırlandığını biliyorumdum.O silahın tetiğine bastığı an bütün dertlerim bitecekti.Öldüm diye üzülecek kimse de yoktu artık. Kurtulmanın verdiği mutlulukla gülümsedim.Gözlerimi kapattım. Ve ölmeyi bekledim.

"Ne oluyor burda?"

Kapının ardından işittiğim ses Behram Demirhan'a aitti.Önce silah doğrultulmuş bana sonra silah çekene yani Civana baktı. Ne yapacağını merak ederken son kez bana bakıp Civana döndü.Yanına yaklaşıp elini omzuna koydu.

"Oğlum bunun için elini kana bulamana değmez.Bu işi ben halledeceğim.Sen merak etme."

Bir umut beklemiştim yine.Belki Civana karşı durması için.Yine ve yine yanılmıştım.Behram ağa yine aynıydı.Öz kızını değil yabancı bir adama 'elini kana bulamana değmez' dedi.Bu dediği kişi kendi öz kızıydı.

Ben böyle babanın, babalığından şüphe ederim.

Civan ikilemde kalmış gibi silahı indirip indirmemek arasında kalmıştı.Babam olacak adam bunu fark etmiş gibi omzunu sıktığında Civan silahı yavaşça indirmiş öfke dolu gözlerini benden çekip babama döndü.

"Hak ettiği cezayı vermezsen işte o zaman beni durduramazsınız."

"Sen merak etme."

Başıyla Civan'ı onaylamış ve bana son kez kötü bakışlar attıktan sonra kapıdan çıkmışlardı. İşittiğim şeylerin doğru olup olmadığını tartmaya başladım. Az önce beni cezalandırmaktan mı bahsetmişlerdi? Bunu babam söylemişti hayır yanlış babalar böyle bir şeyi asla yapmazlar o artık babam değil Behram Demirhan'dı sadece.

Odaya tekrar celladım girdiğinde elim ayağım boşaldı bütün kanım sanki çekilmiş parmak uçlarıma akmıştı.Hissizdim.Silahın o soğuk ölüm kokusu yaydığı odada ben ve celladım vardık sadece. Ölümün zehir gibi tadını her duyumdan tadacaktım.Elindeki silahın o soğuk, namlusunu anlımın çatısına dayayıp,

"Ben seni ne kadar çabuk evlendirmeye kalksam da sonunda onun istediği oldu." Dedi.

Sözleri ölüm soğukluğu yaratan odayı bir bıçak gibi kesti.'Onun istediği oldu'derken neyi kastetti. Galiba ölmeden önce düşündüğüm bu şeyle gidecektim.

"Şimdi ben seni öldürmezsem dışarıdakilerin yüzüne nasıl bakacağım.Her gün bir ağa geliyor ve seni öldürüp öldürmeyeceğimi soruyor. İnsanlar senden ölmeni isteyecek kadar nefret ediyorlar.
Benim de zaten yapacağım buydu başka oluru yok. "

Sözleri göğsümün sıkışmasına nefes alamama sebep oldu.O beni öldürmeyi çoktan aklına koymuş. Buğulanmış gözlerimle babamın yüzüne baktım babam değil Behram Demirhan.Tek bir mimik bile oynamıyordu yüzünde.

"Beni abimle tehdit etti."

Bana olan bakışları değişir diye beklerken bunu biliyormuş gibi duruyordu.Bomboş yüzüme bakıyordu.Ne yani babam bunları biliyor muydu? Ve buna rağmen bana o lafları etmiş miydi?

İşte şimdi babamın, babalığından şüphe ediyorum.Babam değil artık Behram Demirhan.

Söylediğimi umursamadan elini tetiğe koydu.Beni öldürecekti. Gerçeği bilmesine rağmen beni öldürecekti.

"Annem şimdi yaşıyor olsaydı bu yaptığına ne derdi? "

Ağzımda annem kelimesi çıktıktan sonra kaşlarını çatıp

"Sen onun adını ağzına alma.O senin yüzünden öldü.Şimdi yaşıyor olsaydı sen de ölü olurdun.Keşke.Keşke annen değil de sen ölseydin."

Böyle yıkıcı bir sözü ilk defa bir enkaz yaratmıştı ruhumda.Her yer yıkık ve bitik bir halde şu an. Her gün daha ağır darbeler alıyor ruhum. Daha ne kadar yıkılabilirim dediğim an yıkmak için bir yol buluyorlardı.Daha ağır ve daha yıkıcı olamaya başladı aldığım darbeler.Ölüm sessizliği oluşmuştu benim zihnimdeki konuşmaların aksine.Bir umut ışığı görmek dileğiyle gözlerimi kapadım nefesimi dışarıya üfledim.

"Ölmek zorundasın."

Tetiğin çekilme sesi kulaklarımı doldururken tam patlama sesini duyacağım derken kırılan bir cam sesi ve yere düşen demirin çıkardığı sesi işittim.Gözlerimi açıp baktığımda kapının girişine baktığımda Esma abla vardı yüzünde belli belirsiz bir ifadeyle.Gözlerim ayaklarımın dibine kayınca kocaman oldular.
Babam yerde baygın bir halde yatıyordu. Şaşkınlıkla elimi ağzıma götürdüm.Bir Esma ablaya baktım bir de yerde yatan babama.

Hala ona baba demem biraz ironiydi.

"Arin kızım iyi misin? Bir yerine bir şey oldu mu?"

Ellerini vücuduma dokundurup bir şey olup olmadığını kestirmeye çalışıyordu.

"Hayır bir şeyim yok."

Elini kalbine götürüp "ah iyi iyi. Çok şükür." Gözleriyle babamı yoklayıp sonra da bana döndü . Çok endişeli bir hali vardı.Elimi tutan elleri buz gibi ve tir tir titriyordu.

"Kızım kaç."

Üzerimdeki şaşkınlık dalgası geçmeden bir tane daha geçti.Ne dediğini anlamamıştım.Hayır anlamıştım.Ama yanlış anlamış olma ihtimalim de vardı.

"Ne?" Dedim.

"Burada kalırsan yarım bıraktığı işi tamamlar."Dedi gözleri yerde yatana kayınca.

Kaçmak mı? Nasıl kaçacaktım. Kaçtığım an beni bulurlardı.Onu geçtim ben kaçmak istiyor muyum? Bilmiyorum.Kaçmaktan yoruldum.

"Ne olacaksa olsun. Kaçmak istemiyorum."Esma abla tam itiraz edecekken ondan önce davrandım.

"Abla nereye kadar kaçabilirim ki? " Abimin gidişi aklıma geldiğinde gözlerim doldu." Abim de beni bırakıp gitti.Tek ailem oydu.O da gitti.Yaşamak için sebebim yok artık."

Ellerini kollarıma koyup sıktı. Gözlerimin içine sevgiyle bakıyordu.Destek vermek için çabaladığını görüyordum.Bir Esma abla kalmıştı yanımda. Herkes beni bırakıyordu.

"Yaşamak için her zaman bir sebep vardır.Sen yeter ki pes etme.Asla bırakma kendini.Her düştüğünde pes etmek yakışmaz sana."

Yüzünde samimi gülümseme belirdiğinde sesi yatıştırıcı çıkıyordu.

"Hem annen bu halini görseydi üzülürdü.Abine gelirsek o seni bırakmadı.Kırıldı.Senin ondan habersiz evlenmen beklediği bir şey değildi.Biraz zaman tanı ona. Seni anlayacaktır."

Minnetle baktım Esma ablaya. Bunları yapmak zorunda değildi ama yanımda olmayı seçti.Beni yargılamadan.Bir süreden sonra birinin beni düşünmesi mutlu etmişti.

"Çok teşekkür ederim abla. Hakkını nasıl öderim." Sıcak tebessümüyle baktı bana.

"Annenin emanetisin sen bana. Tabiki yapacağım."Arkasında baygın yatan babama bakıp endişeli gözlerle bana döndü." Şimdi kaç.Behram ağa her an uyanabilir.Uyanmadan gitmen lazım."

Esma ablanın benim için çabalaması yaşamam için bir sebepti.Kalan tek dala tutunmalı mıydım? Belki de.

"Ben nasıl kaçarım ki kapıda sayısız koruma var bırak dışarıya çıkmak bir adım atmama bile izin vermezler. "

Esma abla elini yanağıma koyup

"Şimdi beni iyi dinle.Benim giydiğim ferace ve peçeyi takacaksın ve dış kapıdan çıkıp gideceksin herkes seni ben sanacak."

Anladığımı söyleyip babam değil Behram Demirhan ayılmadan feraceyi giyindim Esma ablanın yardımıyla son olarak peçeyi sadece gözüm görünecek şekilde bağladım.Esma abla dışarıda ferace giyerdi bu yüzden de kimse beni tanıyamazdı.

"Hadi kızım al bunu." Ellerime zorla para sıkıştırdı. "Hemen terminale git ve bilet al.Tamam mı?" Ona mahcup olmuş gözlerle baktım.Kollarımı ona sarıp " Çok sağ ol." Dedim.Biraz daha öyle kaldıktan sonra Esma abla benden ayrılıp, " daha fazla oyalanma." Dedi.

Dilimizden akmayan sözler gözlerimizden akıyordu.Odadan çıkarken yerdeki kırıklara basmadan dikkatli bir şekilde çıktık.Her yerim hala ağrıyordu bu yüzden yavaş adımlarla yürüyordum hızla atan kalbimin aksine.Merdivenlerde beni tek başıma bırakıp geri çekildi dikkat çekmemek için.

"Arin dur dur unutmadan bunu da al. " Elinde tuttuğu hançeri elime verip "Bu annenindi." Dedi. Gözlerim doldu.Anneme ait hançeri şimdi bana veriyorlardı. Babam değil Behram Demirhan bu hançere dokunmama izin vermezdi.Şimdi Esma abla sayesinde buna da kavuşmuştum. Son kez teşekkür mabında ona sarılıp zonklayan baş ağrımla merdivenlerden indim.Elimdeki hançeri de korumalar görmeden feracenin kol düğmesini açıp içine sıkıştırdım.En azından çıkıncaya kadar burada kalabilirdi.

Etraftaki korumalarla göz göze gelmemek için başımı eğmiştim. Onların bana baktığını biliyordum.Onlara bakarsam beni tanımalarıdan korkuyorum. Sakin bir şekilde konağın dışına çıktım.Kapıdaki korumaların gözlerini sırtımda hissediyordum.Bu caddeden çıkmadan rahat yoktu bana. Biraz daha ilerledikten sonra sağa saptığımda göz hasinden kurtulmuştum.Kurtulmanın verdiği rahatlıkla derin bir nefes aldım.Kimse uyanmadan buralardan gitmem gerekiyordu.

Çıkana kadar soğuk terler döktüm ve sonunda özgürüm. Yüzüme uzun zamandır hasret kaldığı gülüşümü verdim.Özgür olduğuma ilk defa bu kadar mutlu olmuştum. Sonunda bir kuş kadar özgür olmanın ne demek olduğunu anladım.'Kuş kadar özgürüm artık 'diye haykırmak istiyorum.

Hızlı adımlarla sokakta ilerliyordum.Sokak lambaların o loş ışığı başımın dönmesine neden oldu ya da başım döndüğü için lamba da dönüyordu. Başımdaki birden beliren keskin ağrı olduğum yere çiviledi beni ne bir adım atabiliyor ne de tutunacak bir yerim vardı.Sanki bıçağı batırıp çıkarıyorlardı.Her çıktığında daha da ağrımasını kat be kat arttırıyordu.

Yer sanki ayaklarımın altından kayan zemin gibiydi.Elimi taş duvara atıp az ileriki banka kadar yürümeyi denedim ama olmuyordu.Tek bir adım dahi atamadım.Dizlerim boşalınca yere yığıldım.Artık beni taşıyabilecek bir dayanağım yoktu.Gözüme çarpan arabanın farları kapanacak olan gözlerime yardım ediyordu resmen. Arabanın kapısı açıldı ve bir çift siyah yeni boyanmış ayakkabı girdi görüş alanıma.Çok geçmeden bilincim beni terk edip karanlığa mahkum bıraktı.

.________დ ❦ ❥________

Gözlerimi açmak istiyordum sanki üzerlerinde tonlarca ağırlık vardı.Gördüğüm kabusun sona ermesini istiyorum ama bir türlü başaramıyorum.

"Arin sen beni çiğnedin.Abini ezip geçtin! "

Abimin sesi olmadığı kadar yüksek ve kırgın çıkmıştı.Bense önünde gözümden sel gibi akan yaşlarımla ona dokunmaya çalışıyordum.Ama bir türlü elim ona yetişmiyordu.Tam elimi atıp tutacakken daha da uzaklaşıyordum ondan.

"Arin ben gidiyorum beni buraya bağlayacak bir şey kalmadı artık." Dedi kırgınlık dolu sesiyle.

Arkasını dönüp boş sokakta yürümeye başladı, "abi gitme!" Sesim boş sokakta yankı yaparken abim birden gözümün önünden kayboldu.Aydınlık olan sokak birden siyahın en ürkütücü tonuna bulandı.Issız.
Zifiri bir yere dönüştü.

Etrafımda dönüp durdum abimi görme umuduyla ama yoktu.
Ardından koşmaya başladım.Bir süre son hız koştum abimin dönük olan sırtını görünce hızımı olmadığı kadar arttırdım.O kadar hızlı koşuyordum ki terlenmiş olan yüzüm hızımdan dolayı buz tutmuştu.

"Abi dur gitme ne olur."

Ardından avazım çıktığı kadar bağırdım ama sanki beni duymuyormuş gibi yoluna devam etti.Abim gözlerimin arasından kayboldu.Tekrar peşinden gideceğim esnada kulağıma bana doğru yaklaşan adım sesleri geldi.Sırtımı çevirip gelen sesin sahibine baktım.Karanlığın içinde aydan bile daha çok parıldayan zümrüt yeşili gözler karşıladı beni.Burada bile bütün nefretiyle karşımdaydılar.Hala üzerime doğru gelince adımlarım onunkilerle aynı ritimle geri geri gittiler.Sadece gözlerimin içine bakıp üzerime doğru yürüyordu.
Bu karanlık ve ıssız yerde sadece adımlarının çıkardığı tok ses vardı.

Birden ayağımın boşluğa girmesiyle dengemi kaybedip bedenim geriye doğru savruldu.
Her iki elim de boşlukta savrulmaya başladı.Tek ayağımın üzerinde düşmemeye çalışırken birden diğeri de kaymaya başladı.Ağzımdan düşme korkusuyla tiz bir çığlık firar etti.

Tam düşeceğim derken soğuk bir umut ışığı ellerimin muhtaç olduğu sıcacık umudunu verdi.
Belki de ellerim çaresizlikten tuttu hiç tutmayacağı soğukluğu.
Elleri bakışlarından farksızdı.

Buz gibiydi.

Arkama baktığımda gördüğüm manzara korkumu had safhaya ulaştırdı. Uçurumun kenarındaydım.Bir milim daha kıpırdarsam kesin sonu görünmeyen bu uçurumdan aşağı düşerim.Elimi tutan elleri daha sıkı kavradım.Ölümün soğukluğunu aratmayan ellerini.

İnsanlar ölmemek için azrailin ellerine muhtaç kalır mı? İşte ben, beni öldüreceğini bile bile tuttum o elleri.Hayatta kalmak için.Yaşamak için.Hiç olmayacak o adamın ellerine muhtaç kaldım.

Birden ellerimin arasındaki buzullar eriyince gözlerimdeki korku dolu bakışlarımı ona çevirdim yüzünde korkunç bir sırıtışla ellerini yavaşça, tadını çıkara çıkara, zevkle ellerimden çekmeye başladı.Kafamı iki yanımda sallayıp, "hayır bırakma elimi.Ne olur bunu yapma."

Duran yaşlarım tekrar akmaya başladı.Ve korktuğum oldu elimi bıraktı çığlığım her yeri inletirken nefes nefese uyandım sonu olmayacakmış gibi gördüğüm kabustan.Göğsüm hiç olmadığı kadar inip kalkarken üzerimdeki kıyafetler vücuduma yapışmıştı.

Bu kabusların sonu yok mu? Ne zaman uyumaya çalışsam gördüğüm kabuslar buna engel oluyor.Uykular haram oldu nefes almam gibi.

Üzerinde yattığım yastık bile gördüğüm kabustan nasibini almıştı.Gözlerimle içinde olduğum odayı talan ederken çok tanıdık bir o kadar da yabancı bir yer olduğunu fark ettim.

Şaka olmalı değil mi? Eşşek şakası olmalı.Bence de.Ay ben gittikçe paronayaklaşıyorum kendi kendime konuşuyorum.

Üzerine uzandığım yataktan kalkıp dün gece ne olduğuyla ilgili zihnimi yokladım.
O geceden aklımda kalan tek şey burnumun dibine kadar gelen o ayakkabıydı.Sonrası yok.Üzerimi kontrol ettiğimde feracem hala eskisi gibi duruyordu ama peçem yoktu gözüm peçeyi ararken yerdeki parkelerin üzerinde olduğunu fark ettim.Yerden alıp yatağın üzerine indirdim.Sonra da kapıya yöneldim.

Buradan çıkmam gerek çünkü buraya ait değilim.Bundan sonra babamın evine de.Kapıyı açıp uzun koridordan ayaklarımı yere sürte sürte yürüdüm hala ağrılarım vardı.Ağır adımlarla trabzanları sıkı sıkı tutarak aşağıya kadar indim.Burnuma gelen o parfüm kokusuyla birden midem bulandı.Çok ağır da değildi.Belki midemin boş oluşundan kaynaklıdır.

Salonda geniş gri koltuğun üzerine oturmuş başını arkaya doğru yatırmış sağ kolunu da altına koymuş Adar'ı görmemle bir an duraksadım.Bu kadarı da fazla beni önce zorla kaçırdığı eve götürüyor sonra tekrar buraya.Hangi kafayı yaşıyor hala anlamış değilim bu saatten sonra da anlayacağımı sanmıyorum çünkü buradan derhal çıkacağım.

Elimi kapının koluna atıp indirdim.Başarısız.Tekrar denedim.Başarısız.Son bir kez daha, bir umut.

BAŞARISIZ !!!!!

Çıldıracağım şimdi.Ayaklarımı aldığım mağlubiyet karşısında yere vurdum.

"At gibi tepinmeyi bırak."Bu ses içimdeki bütün siniri kat be kat arttırdı.Şu an bu gürültü kirliliğine mağruz kalmak kulaklarıma zarar.

"Eğer çıkmak istiyorsan maalesef o pek de mümkün değil."Dedi elindeki anahtarı gözümün önünde sallayarak.

"Beni neden buraya getirdin ! " Sesim umduğumdan yüksek çıktı.
Yüz ifadesi az öncekine nazaran sanki beni öldürecekmiş gibi bakmaya başladı.Kızarmış yeşil gözleriyle üzerime doğru geldiğinde gelen korunma iç güdüsüyle ayaklarım geri geri gitmeye başladı.Salonda sadece onun sinirle alıp verdiği nefesleri ve benim korkak çıkan soluğum vardı.

Adımlarım durdu.Şimdi hapı yuttum galiba.O da bir adım daha atıp dibimde bitti.Eğer bir milim kıpırdarsam ne kıpırdaması nefesimi bile tuttum yüzüne çarpmasın diye.Benden uzun olduğu için kafamı kaldırıp yüzüne çevirdim bakışlarımı.

"Ses tellerinden memnun değilsen söyle.En kısa zamanda kurtarırım seni onlardan."

Tüylerim diken diken oldu resmen.Üzerime bir ürperti çöktü.Sesini sadece benim duyacağım yükseklikte çıkarmıştı.Bağırsaydı bile bu kadar korkmazdım.Yine de konuşmaya devam ettim en azından bu sorumun cevabını verebilir.

"Soruma cevap ver."Dedim kararlılıkla.

"O sesini kes."Dedi benden daha fazla baskın çıkan sesiyle.Buna da cevap vermedi.Bu adam neden hep sorularımı cevapsız bırakıyor anlamış değilim.

Yüzünde sadece konuşuncaki kasları oynuyordu onun dışında sustuğunda tek mimik bile oynamamıştı.

"Şimdi anladım."

Yüzüme sahte bir gülüş takınıp,"açtığın yaraları daha yakından görmek için beni buraya getirdin."Neden güldüğümü kestirememiş bir yüz ifadesi takındı."Bak."Dedim patlamış dudağımı göstererek.

"Buraya da."

Kolumdaki morluğu göstererek.

"Bak.Bak.Bak!Görüyor musun ?"

Dedim diğer yaraları gösterirken yüksek çıkan sesime engel
olamayarak.

"Şah eserini beğendin mi?"

Dedim ellerimle yüzümü göstererek.Sesim beni bozguna uğratmamış yüksek çıkmıştı.

Gözleri önce dudağımdaki yaraya sonra da gözlerime değdi.
Bakışları harlı bir ateş gibi gözlerinin dokunduğu her yeri yakıp geçiyordu.

"Sana son kez söylüyorum o sesini bir daha yükseltme."

Konuştuğu zaman sıcak nefesi tenimi yalayıp yuttu.Nefesinin değdiği her yeri saatlerce yıkayıp sanki bir lekeymiş gibi çıkarmak istedim.Nefesi bile midemi bulandırıyorken onunla aynı havayı bile solumak benim için cehennem azabı gibi geliyor.
Yanan var ama ardında kalan zerre kadar kül yok.Gözleri tek tek yaralarımın üzerinden geçtikten sonra kahvelerimde durdu.

"Yaralarına gelince, onlarla daha da çirkin görünüyorsun..."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

548okunma 14beğeni 6yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…