ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

4. bölüm / 16

3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"

★...★

Bir gün gidersen gözlerime bakma. Bir yabancı gibi hiç konuşma Sus! Sonra... arkana bakmadan, git. Sakın dönme canım yanar Bakarsan gözlerime

★...★

Derinlerde kaybolmuş düşler geri gelir mi? Hatırası kalmış ateş günden güne yakar mı, kalbimizi?

Ya da derinlerde kaybolmuş hatırası kalmış ateş her gün yanmaya, yakmaya devam mı edecek?

Benimki yakıyor hem de her başımı yumuşak sandığım yastığa yatırdığım zaman.

Ben, geride bırakamadığım geçmişimin ateşiyle yanıyor, yanmaya devam ediyorum.

Sönmesi... İncir ağacının çiçek açması kadar imkansız bir mevzu...

Öyle ki, kaderimde bir düğüm haline gelmiş... Çözemediğim.

Çözemediğim bir diğer şey ise şu an yabancı ama tanıdık olan yeşillerin tam da karşımda olması.

Unutamadığım yeşiller...

Karanlık sis bulutunun esir aldığı gözleri, bilmediğim bir yerden soğuk rüzgar estirdi tenimde.

Niye böyle bakıyordu ki?

Daha iki gün önce gördüğüm kişi bugün evimizde, hatta salonumuzdaydı. Bu nasıl bir tesadüf?

Anlam veremediğim düz bir ifadeyle kendi yerime oturdum. Gözlerimi masada gezdirdim, şaşkınlığımı yatıştırmak adına. Yemekte yok yoktu. Ne kadar geleneksel yemek varsa hepsi özenle hazırlanmıştı. Belli ki önemli birisi.

Babam keyifle sordu, "sevdin mi buraları?" Diye. Sorunun muhattabı kafasını sallarken kısa bir anlığına bana bakıp, "çok" dedi. Sesi balkanlardaki soğukları aratmayacak cinstendi. Kalın ve sertti.

"Her şeyiyle sevdim," gözleri tekrardan beni buldu, kısa bir anlığına. Bu adamın derdi neydi? Beni öldürtmek mi? Babam fark etmemiştir umarım. "Özellikle de gün batarken geride bıraktığı eşsiz kırmızılığı, o kadar benzersiz bir manzara ki hayran kalmamak elden değil."

Buranın gün batımını hiçbir şeye değişmem. Ne zaman daralsam gökyüzüne bakarım. "Koskoca Mardin'de gün batımına hayran kalanı da ilk kez görüyorum." Babam bunu gülerek söyledi fakat yabancı kaşlarını çattı. Kimseye belli etmeden yerine çarpık bir gülümse verdi. Abim babamın konuşmasını takmazken yanındaki adamı dikkatle dinliyordu.

"Neden, şaşırdınız mı?" Mesafeli sesiyle gözleri kıstı. "Oysa ki ben çok sevmiştim."

"Siz sevdiyseniz bize de yemek yemek düşer." Yumdum gözümü, yaptığı şeyin üstüne afiyetle yemek yiyecek. "Hadi bakalım sizin için özel olarak yapıldı." Eliyle masadaki çeşit çeşit yemekleri gösterdi. Yabancı içli köfteden alıp tabağına bırakırken abimin bakışlarını üzerimde hissettim. Dudaklarıma tebessüm sürüp abime baktım. Bugün başıma gelenleri fark etmemesi gerek. Normalde olduğu gibi senaryoda yazılanları yapsam yeterdi.

Tabağımı yemeklerle donattım yiyecek bir iştahım kalmadığı için iki lokma yiyebildim, zar zor. Abim yanındaki yeşil gözlü adamla işle ilgili konulardan bahsederken babam neşeyle dinliyordu onları.

Zaten üzgün olmasını da beklemiyordum ama pişman olmasını bekliyordum. Aslında unuttuğum bir şey vardı Behram Demirhan asla pişman olmaz pişman ettirirdi.

Acaba babalık hakkında bir bilgisi var mıydı? Ya da sevgi hakkında, çünkü bunların hiçbirini onda görememiştim.

Küçükken hep dua ederdim beni de arkadaşlarımın babasının sevdiği gibi sevmesini, elimden tutup okula bırakmasını. Hiçbir zaman sevip okula bırakmadı, büyüdükçe de ümidimi kökünden kesip attım. Canım çok yansa da.

Yediğim yemek yaşadığım, yaşamakta olduğum acıyla boğazıma dizildi. Elimdeki çatalı tabağın kenarına bıraktım. Bu kadar bile çoktu bana.

Abime baktım. Yüzüne çökmüş uykuyla hala ayık kalmayı başaracak kadar alışıktı böyle durumlara. Ağa olmak bunu gerektirir der Behram Demirhan. Abimi de çocukluğundan beri böyle büyüttü. Bazenleri gözleri açık uyurdu, sırf babam kızmasın diye. Fakat şimdi büyüdü, kendi kararlarını kendi alacak yaşa geldi fakat Behram Demirhan'ın küçükken dayattığı zorunluluklar hayatındaki mecburiyete dönüştü.

Keşke şu taş duvarların dili olsa da haykırsa Behram Demirhan'ın nasıl biri olduğunu.

Şakağımı sıkıp yeşil gözlü yabancıya baktım. Saçları tıpkı ilk gördüğüm özenlilikteydi. Bir erkekten daha fazla hem de. Giymiş olduğu gece karası takım elbisesinde kırışıklık adına hiçbir şey yoktu. Açık renkteki gömleğinin açık bıraktığı ilk iki düğmesi farklı kılmıştı tarzını.

Ona bodaslama suya dalar gibi daldığımın farkına vardığı an zümrüdileri keskince deldi kahvelerimi.

Utancımdan ne yapacağımı bilmez bir şekilde bakışlarımı önümdeki tabağıma indirdim. Hala beni izlediğini hissediyorum bu da beni ürkütmüştü çünkü sert bir yüz yapısı vardı ve o yeşil gözleri ondan daha çok ürkmemi sağlıyordu.

Sandalyenin zemini tırmalayan sesiyle dikkatim dağıldı. Abim ve adını bilmediğim yeşil gözlü adam ayağa kalkmışlardı.

"Abiciğim sana zahmet iki kahve yapıver." Yanındaki adam da çıkmak için önden yürüyorken durdu bana dönüp, "benimki mümkünse acı olsun." Duygusuzca söylenmiş keskin bıçakla bilenen düz bir cümleydi, rica değil. Hem de hiç. Adama bak ya emir veriyor pişkince. İnsan bir lütfen der, hödük!

Yeşil gözlü hödük, adı bundan sonra bu.

"Biz terasta olacağız
oraya getirirsin." Abim bunu dedikten sonra çıkıp gitmişlerdi. Ben de göz ucuyla babama baktım. Hala yemeğini yemekle meşguldü. Oturduğum yerden kalkıp mutfağa doğru yöneldim. Gidene kadar tüm derdimi unutmuş, o yeşil gözlü adamı kendime tasa etmiştim. Neden ettiysem.

Önce abimin kahvesini yaptım o piştikten sonra da diğer kahveyi hazırlamaya koyuldum. Öfkeyle kahveyi yaptım. Elim ayağım birbirine girmişti resmen. Onca şey yaşayayım benim muhtemel son yine kahve yapmak.

Hazır ettiğim kahveleri bakır tepsiye alıp terasa çıktım. Yeşil gözlü adama bakmamaya çalışarak kahveyi önlerine bıraktım. Bir yandan iş konuşurlarken diğer yandan da sigara içiyorlardı. Abim ayağa kalktı, "birazdan gelirim" deyip terasın öbür ucuna gitti. Galiba önemli bir telefon görüşmesi yapacağı içindir.

Ona baktığımda gözlerini suç üstünde yakaladım. Çekmiyor da. Yarıladığı sigarayı küllüğe bastırıp söndürdü. Fincanı alıp arkasına rahatça yaslasndı, hala gözünü çekmiş değildi.

Tahammülüm ve meşakatimin son demlerine gelmiş bulunuyorken bu adama patlamamak için hızlıca ardımı döndüm. Daha bir adım dahi atamadan öksürük sesi işittim.

Kasıtlı yaptığını düşünerek gidecektim tekrar öksürdü bu seferki diğerine nazaran gerçekçiydi. Evimizde boğulup kalmasın diye kahvenin yanında getirdiğim su bardığını ona doğru uzattım.

Bardağı elimden alıp tek yudumda içti, öfkeyle bana bakarken. Çattığı kaşıyla alttan alttan bana bakmayı sürdürürken dudakları aralandı.

"Evine gelen her misafire tuzlu kahve mi yaparsın?" Sesi bir hayli sert çıkmıştı. Ben de onun gibi kaşlarımı çatarak. "Ne demek istiyorsun?" En iyi yaptığım şey kahveyken tuzlu olmasının mümkünatı yok.

"Kahven diyorum." İğneleyici şekilde, "herkese böyle güzel kahve mi yaparsın?" Dedi alaycı bir ses tonuyla. Bu beni biraz sinirlendirmişti çünkü şimdiye kadar hiç kimse benim yaptığım kahveyle dalga geçmemişti.

"Evet ben herkese güzel kahve yaparım." Kendimden emindim. Bana öyle mi? Der gibi bakıp önündeki yarısı boş olan fincanı işaret etti.

"Bu güzel kahvenin tadından mahrum bırakmayalım seni." Omuz silkip kahvenin hepsini tek dikişte içtim, yutamadım. Ağzıma gelen buruk ve en baskın tat olan tuzla daha fazla tutamayıp püskürttüm. "Bu ne biçim kahve be." Kendi yaptığım kahveye ihanet ettim. Abime getirdiğim suyu kendime alacağım zaman birisi benden önce davrandı. Ağzımın içindeki tat mideme karmp sokarken sinirle kafamı kaldırıp yeşil gözlü hödüğe baktım. Şaşkınlıkla aralanan dudaklarımdan yerle bir olmuş hislerimin hıçkırığı kaçtı. Adamın beyaz gömleği kahveye bulanmışken, bana baktı ve kirlenen üstüne.

Olaydan sıyrılmak için, "ne oldu size yeşil gözlü hödük bey" ağzımı kırdığım potla birbirine bastırdım. Elimle ağzımı kapattım. Alnımdan soğuk terler dökülürken buradan yok olmayı çok isterdim. Tanımadığım adama, hem de abimin arkadaşına hödük demiştim. Hem de sesli ve yüzüne karşı.

Bittim ben. Bu sefer bittim.

Öldürücü sakinlikle yerinden doğruldu, karşımda durunca. Elindeki bardakta bulunan bütün suyu yüzüme döktü. "Karşılığını vermezsem uykularım kaçardı." Kapanan gözümü açarken yüzümdeki suyu elimin tersiyle sildim. "Ruh hastası herif!" Dişlerimin arasından tıslarcasına çemkirdim. Ben yanlışlıkla yapmıştım o ise bilerek. Bütün ruh hastaları bir beni mi buluyor? Ne günah işledim de vebalini ödüyorum.

"Bu kadar kızmanı gerektirecek bir şey yaptığımı sanmıyorum." Ellerini cebine attı. "İyi tarafından bak kafandan aşağı kahve de dökebilirdim." Gözleri yaralarımın üstünde uzun bir süre kaldı.

"Döksene," gerisinde bulunan kahveye ilişti kahvelerim. "Elini korkak alıştırma." Elbisemin siyah olmasına şükür etmem gerek, beyaz olsaydı düşünmek bile istemiyorum. "Çünkü benim vereceğim karşılık seninki kadar çocukça olmayacak."

"Sen-" öfkesi ve geri çekilmesi abimin teşrif etmesiyle sona erdi. Abim şaşkın şaşkın bir ona bir de gömleğine baktı,
"ne oldu? Ne bu halin?" Yeterince rezil olmuştum abim bunu duyunca yerin dibine girecektim. Bana göz ucuyla bakıp tekrar abime döndü.

"Önemli bir şey değil. Sadece kahve yağmuruna yakalandım." Beni bu rezillikten kurtardığına mı sevineyim yoksa soktuğu lafa mı sinirleyeyim anlamadım? Abim ne dediğini anlamadığı için fazla uzatmadan
"Esma," diye seslendi. Çok geçmeden Esma abla geldi. "Buyur ağam," gözleri yerdeydi. "Benim gömleklerden Meriç'e ver." Adının Meriç olduğunu öğrendiğim adam Esma ablayla abimin odasına gittiler. Tabii giderken bana sinirli bakmayı da ihmal etmemişti Meriç.

Arkasından bir süre öylece baktım. Acaba kahve olayı yüzünden mi? Bu kadar sertti yoksa normal hali mi böyle? Diye düşünmeden edemedim.

Püskürtülen kahveyle son bulan gecemle fincanları aldım, "bugün hava oldukça sıcaktı." Abim neden şimdi hava durumu spikerliği yapıyor ki? Yüzüm belli belirsiz şekilden şekile girdi, "sen ve Meriç'i tek mi ıslattı yaz yağmuru?" Kendimi izah etmek için elimi kaldırdım. "İnanır mısın abi," inansa hepimiz için selamet olacak. "Senin de dediğin gibi bugün öyle sıcaktı ki, bana bir bunaltı geldi. Dayanamayıp yüzüme su çırptım." Elimi ileri geri boşlukta salladım. Bu Meriç denen adam yüzünden düştüğüm duruma bak. Siyahları şüphesiz kısıldı. İnandı.

"O zaman Meriç de üşüdüğü için yüzüne kahve döktü." Gülmemek için aklıma üzücü şeyler getirdim. "Değişik adam," deyip kahvesinden içti.

"Hadi sana iyi geceler abilerin en karizmatiği." Yanağından makas aldım. Kaşını çattı yanağını sıkmamdan dolayı, en nefret ettiği şeydi ama benim de en sevdiğimdi. Sahte kızgınlığını bırakıp bana en yalın, en saf gülüşünü bahş etti.

"İyi geceler kardeşlerin en cimcimesi."

O da bundan nefret ettiğimi biliyordu. Kilolu değildim bir kere sadece yanaklarım dolgundu biraz, her seferinde yüzüme vurmasa olmuyor zaten. Ben de onun gibi kaşımı çattım o da fark edince, "Tamam. Kızma şaka yaptım" Kaşlarımı indirip dudaklarımın kenarını yukarı kaldırdım. Affettim der gibi.

Yanağına bir öpücük kondurup merdivenlere doğru indim. Adımlarım görüş alanını istila eden bedenle durdu. Ben ona yukarıdan bakarken bile otoriter duruşuyla aşağıdan değil de en tepedeymiş gibiydi.

Abimin gömleği üzerine tam olmuştu. Hemen hemen vücut ölçüleri aynı gibiydi zaten. Daha fazla beklemeden ben de merdivenlerden inmeye başladım o bir basamak yukarı çıkıyor ben de bir basamak aşağı iniyordum tam aramızda bir basamak kaldığında durdu ve o yeşil gözleriyle yüzümü incelemeye başladı.

Önce gözlerime sonra da dudaklarımın kenarına kayınca yeşil gölgesi, başımı eğip koşar adımlarla odama geçtim.

Ben bu bir hafta içinde ne yaşadım böyle ya ilk önce fikrim alınmadan nişanlandırıldım sonra belki nişanlımı tanırım umuduyla onunla yemeğe çıktım ve o yemekte nişanlımı başka kadınla gördüm.

Sonra restorantta gördüğüm adam abimin yeni ortağı çıktı delirmemek mümkün değil.

Bu kadar şey benim gibi sade, düz hayatı olan bir kız için çok fazla.

Ha bir de bunu da unutmayayım babamdan hiç unutamayacağım bir tokat yedim galiba bunlar içinde beni üzen, kalbimi kıran tek şey buydu aldatılmam bile beni hiç bu kadar kırıp, dökmemişti babamın beni döktüğü kadar.

Aslında ilk değildi bu tokadı. Küçükken yaramazlık yaptığımda bana hiç acımaz cezalandırırdı. Bu tokadı büyüdüğümde bana attığı ilk tokattı ve aralarında canımı en çok yakanı buydu. Babamın desteğine, arkamda durmasına ihtiyaç duyduğum zamanda o bana vurmuştu.

Yüzümdeki makyajı silmek için yataktan kalkıp banyoya doğru yürüdüm kapıyı açıp adımlarımı hemen lavabonun önünde durdurdum.

Dolaptan makyaj temizleyici çıkarıp yüzümdeki makyajdan kurtuldum.

Son olarak yüzümü normal suyla da yıkayıp havluyla kuruttum. Aynadan gözüme dudağımdaki yara çarptı biraz kabuk vardı ama yine de çok belli olmuyordu.

Çeyiz alışverişi için gitmek istemesem de mecburdum. Hazırlanıp abimin hediyesi olan kolyeyi taktım. Aşağı inerken huzurun sessizliği hakimdi. Bunun nedeni babamın bu sabah olmayışıydı. Abim başlamamış beni bekliyordu. Karşı sandalyeye oturup günaydın dedim. Bana ters ters bakıp, "gelmeseydiniz hanım efendi. Ben sizi beklerdim." Hem işe geç kalmış, hem de kahvaltıyı vaktinde yiyemediği için bütün heyheyleri üzerindeydi. Boğazımı temizledim. Dilim olan ekmeğe çikolata sürüp abimin tabağına bıraktım. "Afiyet bal şeker olsun abim." Deyip hızla zeytin ve salatalık attım ağzıma.

"Boğulacaksın, önünden alan yok." Çaydan da bir yudum aldığımda abim bana baktı. Bugün yaralarımı kapatmıştım acaba fark mı etmişti? Gerçi ben bile zarzor görüyorum. İmkansız onun fark etmesi. Rahatça bir yudum daha aldım. Hala beni izliyordu. "Niye bana bakıyorsun abi?"

Elindeki çay bardağını işaret etti, "az önce şekersiz içtin." Bazen abimin beni bu kadar tanıyor olması beni dünyanın en mutlu insanı yapıyor. Hangi abi kız kardeşinin çayına şeker atıp atmadığına dikkat eder ki? O olmasa ben diye bir şey olur muydu? Bana herşey olan abim beni ben yaptı.

"Teşekkür ederim." Gözüm dolu dizgin olurken, abime bakamadım. "Ne için?"

"Herşey için abim," yutkunurken tekrar ettim. "Herşey için," dudaklarım kıvrıldı. Bu teşekkür onun bana kattığı şeyler yanında iğne ucu kadar bile olamaz. Zaten onca şeye katlanma sebebim oydu. Yalnız o.

Yolunda giden hayatım bir kaç güne farklı ve engebeli bir güzergaha sapacaktı. Son günlerimi çok iyi değerlendirmem gerekir. Düşen yüzümü toparlayıp abime boynundan sarıldım. "Evleniyorum diye benden kurtulduğun için sakın sevineyim deme, çünkü her gün seni görmeye geleceğim." Ellerimi boynundan çözemedim daha da sıkı kavradım.

"Elimde olsa ömür boyu seni dizimin dibinden ayırmazdım." Büyük avucuyla kolumu okşadı. Salonda yükselen melodi sesiyle telefonumu aldım. Şükran geldiklerine dair mesaj atmıştı.

"Hadi abi ben çıkıyorum." Çantamı alıp aşağıya indim. Kapının önünde iki tane siyah araba vardı. Tahmin ettiğim kadarıyla birinde halamlar diğerinde ise Berivan hanım vardı. Dün beni bizzat arayıp kendisi alacağını söylemişti.

Önünde durduğum arabanın kapısı açıldı içindekileri görebiliyordum. Kadriye halam, Ayşe halam ve tabii olmazlarsa olmaz Zehra ve Şükran vardı.

Kadriye halam arabadan inip karşımda durdu. "Arin sen öndekine, kaynananın olduğu arabaya bin ayıp olmasın" dedi. Başımı salladım. "Tamam hala." Önümden çekildikten sonra öndeki arabaya doğru yürüdüm. Kapıyı benim için açacak olan adamı elimle reddedip kendim bindim. Hiç sevmediğim şey.

Berivan hanımın sürmeli mavi gözleri bana sevgiyle bakarken, "nasılsınız?" Diye sordum. Sahte gülüşüm bugünlerde hep benimle beraber olduğu için onu arama gereği duymadım. Omzumu nazikçe sıkıp, "iyiyim kızım, sen nasılsın?" Dedi.

"Ben de iyiyim." Berivan hanım başındaki beyaz eşarbı ve siyah fistanıyla tam bir hanım ağaydı, gözlerindeki sürmesiyle kar gibi beyaz teni vardı. Kolunda ne az ne de abartılacak derecede burma bilezikleri vardı.

Yol boyunca o bana soru soruyordu ben de ona cevap veriyodum.

Sonunda kapalı çarşıya gelmiştik. Berivan hanımı ve halamları gören herkes selam vermeden yanımızdan geçmemişti, çeyizliğe gidene kadar. İçeri girer girmez Berfin'i gördüm. Dün geleceğini söylemişti.

Üzerine siyah kumaş pantolon ve beyaz bir gömlek giymiş, kahverengi, düz saçlarını da at kuyruğu yapmıştı. Beyaz tenli olduğu için pek makyaj yapmamıştı bu haliyle bile çok güzel olmuştu.

Ona ikinci kez sarılışımda biraz şaşırdı ama önemsemedi. Birine sarılmaya çok ihtiyacım vardı. Beni anlamalarına da ama bunun olacağını pek sanmıyorum.

Berfin'den ayrılıp ona tebessüm ettim çünkü sarılmak bana iyi gelmişti. O da bana en içten tebessümünü etmeyi ihmal etmemişti.

Yeni gelmemize rağmen Berivan hanımın aldıklarına ağzım açık bir şekilde bakıyordum. Kadriye halam ve Ayşe halam da keyifli bir şekilde aldıklarına bakıyorlardı. Zehra ve Şükran da gecelik bölümünde sanki her zaman giydikleri şeylermiş gibi bakıyorlardı.

Berfin de kolumdan tutup beni başka bölümlere çekiştirip duruyordu.

Bir süre sonra herkes kendini kaybetmiş gibi gerekli gereksiz her şeyi alıyordu. Sonunda çeyiz alma merasimi bitmiş Berivan hanım herşeyi konağa yollamıştı. Herkes sabah kahvaltısından kalma olduğu için bir restoranta geçmiştik.

Sağ tarafımda Berivan hanım sol tarafıma ise Berfin oturmuştu.
Kadriye halam ve diğerleri de karşımızda oturmuşlardı.
Gülistan halam rahatsızlandığı için erkenden gitmişti.

Herkes yemeğini yerken gözüm Şükran'a kaydı tabağını tıka basa doldurmuştu. Bu kız hiç değişmeyecekti. Bari burada yapmasaydı kendimi tutamayıp masanın altından ayağına vurdum. Kafasını kaldırıp bana 'ne oldu' der gibi baktı.

Ben de sadece dudaklarımı kıpırdatıp anlayacağını ümit ederek 'az yavaş ol' dedim. Beni hiç takmadan aynı şekilde yemeye devam etti. Bu haline gülüp yanımda oturan Berfin'e döndüm.

Babamla yaşadığım olayı, Civan'ın ne kadar pislik birisi olduğunu daha ona söylememiştim. Başka zaman olsa söylerdim ama bu saatten sonra söylesem bile değisen bir şey olmazdı. Üzülmesinden başka bir şey elde edemezdim.

Bu evliliği bitirebilecek tek kişi var o da beni bu evliliğe zorlayandır.

Civan'ı seveceğimi hiç sanmıyorum. Hele o olaydan sonra bırak onu sevmeyi yüzünü bile gördüğümde midem bulanıyor. Nasıl bir işin içine düştüm ben böyle.

"Afiyet olsun hanımlar." Hanımlar kadar başına taş düşse ismi lazım olmayan vasıfsız şahsiyetin. Adam ortama girer girmez tüm huzurumu kaçırıyor. "Hoş geldin damat," Kadriye halam da her tırşıkte olmasa bir yerlerimi keseceğim.

"Geç oğlum hele Arin kızımın yanına." Berivan hanım yaktın beni. Keşke Şükran yanına oturacağım dediği zaman izin verseydim. Sırtımı sandalyenin Civan tarafına bakan koluna dayayıp Berfin'e bakacak şekilde oturdum.

"Görüşmeyeli nasılsın Arin?" Dünyalar kadar iyi. "Seni görünceye dek pek ala keyfim ve kahyam yerindeydi." Dedim başımı çevirerek, "hatta inanır mısın, ayak ayak üstüne atmış havadan sudan konuşuyordu." Birden etraf fazlaca donuk geldi, sınıfta arkadaşımla dedikodu yaptığım zamanki yerin dibine girme isteği artıran sessizliğin ta kendisiydi.

Sıçış!

Dilimi ısırdım, öncelikle Kadriye halamın seninle evde görüşeceğiz tehditi barındıran siyah gözleriyle kesişti titrek kahvelerim. Ardından bir kahkaha koptu dudaklarından, "Bizim şakacı kız," elini dizine vurdu belerttiği gözleriyle, "yine yaptı yapacağını." Tekrardan vurdu dizine gülerken.

Halamın güldüğünü görünce herkes hatamı telafi etmek için yalandan gülmeye başladı. Şükran ağzı yırtılırcasına kahkaha atarken daha çiğnemediği yemeğini gördüm.

"Şaka yaptım ya," dedim gerginliği azaltmak için. Yoksa hepsi benim şahsi ve özel olarak düşündüğüm kin çıkarma seyansıma ait küçük bir alıntıydı. Sevmediğim insana karşı.

Kadriye halam alttan alttan bakarken ağzımı kıpırdatıp mesafeli bir şekilde, "sen nasılsın bakalım, görüşmeyeli?" Dedim. Aklıma son görüşmemiz geldi de midem kasıldı. O ne biçim çöpten, iğrenç hafızamda yersizce yer edinen görüntüydü?

"İyiyim," sen iyi olmasan babam mı olacak? Yüzüne bakmaya tahammülüm kalmadığından gözümü içeride gezdirdim.

Geçen seferki yeşillerden yoktu bu sefer.

Tatlılar, kahveler içildikten sonra biz kalmıştık. Arananın önünde durmuş binmek için sıramı beklerken Kadriye halam, "sen Civan ağayla geliyorsun" deyip beni ağzı iki karış açık kaldırım taşıyla baş başa bıraktı, gitti. O adamın arabasına hayatta binmem.

Konağa kadar yürürüm ama yine de o adamın arabasına binmem. Tabanıma kuvvet dileyip yürümeye başladım. Yaklaşık yarım saattir yürüyordum ve yolu hala yarılamış değildim. Eğer bir saate konakta olmazsam sabaha selam okunacak mahallemizdeki imamı firar eden camiide.

Kendime söylene söylene yoluma devam ediyordum ki korna kulağımın dibince çalıncaya dek. O kornayı... Derin bir nefes aldım.

Siyah lüks aracın içinde kesinlikle zengin züppe bir çocuğun olduğunu tahmin ederekten yolun kenarına geçtim. Böyle insanlarla tartışarak vaktimi öldüremem.

Arabanın son hızla ve yüksek müzik sesiyle yanımdan geçeceğini düşündüm fakat öyle olmadı. Kendi yolumda ilerlemeye devam ettim.

Lastik tekerleğin taşlı zemindeki sesini duyunca tekrar arkamı döndüm. Araba arakamdaydı ve benim adımlarımla aynı hızdaydı.

Sakin kalmaya çalışarak omzuma çarpraz taktığım çantamın kayışını sıktım ve hızlı yürümeye başladım. Aklım arkamdaki arabadayken önüme gelen ilk sokağa saptım.

Elimden geldiğince hızlı yürüyordum. Biraz daha yürüdükten sonra nereye geldiğime baktım.

Tenha bir yerdi.

Bu beni olduğundan daha fazla tedirginleştirdi. Etrafa baktığımda aynı arabanın arkamada olduğunu gördüm. Bu sefer koşmaya başladım fazla uzağa gidemeden ayağım birbirine dolanıp avucumun üstüne yere düştüm.

Araba ayaklarımın miliminde durdu. Elimle yokladığım yerden en büyük ve ağır gelen taşı aldım.
Dizlerim ve ellerim acıyordu. Tekrar arkama baktım. Arabadan inmiş bu tarafa doğru geliyordu.

Ayağa kalktığım an bir el omzumun üstüne değdi hiç bekleme yapmadan taşı ileriye doğru sertçe fırlattım. Bakmaya korktuğum sapıktan kaçmaya kaldığım yerden devam ettim. Tekrar peşimden gelmesi an meselesi.

"Dur!" Daha fazla hızlandım. "Kaçmasana!" Kaçtım. Koştum.

Kalbim bin beş yüz atarken nefeslenme şansım sıfırdı. Peşimdeki sapık sadece bir adım uzağımdaydı.

Dirseğimi çevreleyen koca el sırtımı sertçe duvara çekti. Nefesim boğazıma tıkanıp, göğsümün hızla inip kalkmasına neden oldu.

Yüzüme varla yok arasında çarpan nefes, üstümde hissetiğim ağırlık.

Artık bir solukluk yakınımdaydı.

"Genelde hep karşı cins peşimden koşardı," yüzüne baktığımda bayık süzülen gözlerinde durdum. Yeşil. "Şimdi ise koşan benim."

"Sapık gibi peşimden koşan da sensin."

"Yavaş," hiç yakın değilmiş gibi bir adım daha attı. O da benim gibi nefesini dizginlemeye çalışıyordu. "Attığın o iğrenç ithamın kalıbını sikleyen adama ağzını açmadan önce bin kere düşün, tart öyle kılıf biç." Kara sis gibi üzerime çöktü. "Nişanlınla bir kefede değiliz." Eli hala dirseğimde ve bundan pek de hoşlandığım söylenemezdi.

"Tuttuğun dirseğimi bırakmak gibi bir düşüncen yoksa," eli gevşedi yalnız bırakmadı. "İşte o zaman aynı kefedesindir." Söylediğimi bana yuttururcasına sokuldu burnumun dibine, "bırakmıyor musun?" Dedim sabrımın son demlerine gelmiş bulunmaktayken. Sokak ortasında benimle sarmaş dolaş olan adamla biri görse ölüm fermanımı imzaladım demek.

"Ben bırakacağım şeyi asla tutmam." Dudağının sağ köşesi yukarı kıvrıldı. "Gücün yetiyorsa kurtul benden." Meydan okuyan bakışları öfkemi törpülemekten başka hiç bir seçenek sunmadı. Benim daha ne gibi zorluklara göğüs gerdiğimi bilmiyor, ayağımı kaldırıp diz altına vuracaktım ki anında teşvik edeceğim eyleme çomak soktu.

Fevri bir manevrayla ileriye doğru savurduğum diğer bacağımı da aynı çeviklikle havada yakaladı. "Bu ne cüret!" Dedim kendimi ondan kurtarmaya çalışırken. Bana nasıl dokunur? "Terbiye denen makamdan elin boş mu döndün? Nasıl, hangi vasıfla bana dokunursun?"

"Nasıl ve hangi vasıfla dokunduğum yalnız bana." Elinin konumunu hatırlatırcasına sıktı kolumu. "Demirhan kızı." Kesik bir gülüş düştü dudağının çemberinden.

"Anne ve baba terbiyesi almazsan elbet böyle birisine dönüşmen kaçınılmaz." Başımı bacağıma indirip, "terbiye yoksunu" dedim. Ellerini kızgın demire basmış gibi üzerimden çekti, fakat gözleri bu eyleme katılmadı. Daha da keskin baktı.

Öfkesinin karartısı bakışlarında korkutucu izlenim bırakırken, tüm sivri oklarını üstüme saldı. "Bunu hiç sevgi görmeyen sen mi söylüyorsun?" Sözleri kasırga gibi alt üst etti dengemi. Bacaklarım titredi. "Sevgi yoksunu." Kendimi kendimde ararken kaybettim. Kendimde kayboluverdim. Açıkça söylenen gerçek tüm acımasızlığıyla yıktı, yaşatmaya çalıştığım benliğimi.

Sevgisizlik, tuzlu bir yaz esintisi gibi saçımın ucundan esiyorken farkında olmadan ona kapıldım.

Kıyıya çıkana dek bir an olsun hiç vazgeçmedim. Şimdi bir yabancının söylediği iki yıkıcı sözle umutuzluğa sarılmayacağım. Düşen omzumu dikleştirdim, beni hiçbir şey yıkamaz profiline sadık kalmalıyım. Güçlü gözükmeliyim ne kadar içten içe yıkılıp, dökülsem de.

Benden uzaklaşınca rahat bir nefes verdim. Gömleğinin yakası kırmızı lekeyle kaplanmış, boynundan kaşının üstüne kadar uzanan ince çizgi halinde devam ediyordu. Buna ben mi sebep oldum?

İşaret parmağımı yara alan kısma doğrultup, "alnın kanıyor farkında değil misin?" Sesimi yumuşatarak, ılımlı yaklaştım. Eğer benden kaynaklı bir şey olursa ona, vicdan azabından ölürüm. Eli kanın yol çizdiği yanağına gitti. Yaralandığını hissetmedi mi? "Hastaneye gitmen gerek, mikrop kapabilir."

"Kafasını yardığın her sapığı bu kadar düşünüyor musun? Yani kafalarına taş attıktan sonra hastaneye gitmen gerekiyor mu dersin?"

"Ben o taşı can sıkıntısından atmadım," herife bak zeytinyağı gibi hemen üste çıkıyor. "Peşimden sessiz sedasız geldin." Savunulacak tarafı olmasa kendimi savunmazdım. Haklıyım.

"Nasıl gelseydim, davullu zurnalı mı?" İşaret ve orta parmağına bulaşan kana bakıp, yüzünde alaycı bir gülümsemeyle devam etti. "Beni böyle mi görmek isterdin?" Gözleri üzerime dikilmişti, bir anlık sessizlikte sözlerinin etkisini izledi. Ardından, parmaklarını yavaşça temizleyerek ekledi: "Çok beklersin."

Gözlerimi kapatıp sakinleşmeye çalıştım. Yarası fena halde kanıyordu, müdahale edilmez de beyin kanaması geçirip komaya girerse.

Düştüm mapus damlarına.

Alttan almaya karar verip, "hadi hastaneye gidelim" Aynı şekilde bakmaya devam edince. "En azından hastaneye kadar seninle geleyim" dedim.

Yolda yarası yüzünden başına bir şey gelirse, olay zincirleme kazaya kadar uzar. Bir taşın yarattığı şu kaos ortamını Kadriye halam bile yaratamaz.

Arabasına doğru yönelince ne yapacağımı bilemedim.

Gitmeli miyim?

Gitmezsem eğer başıma daha büyük felaketler gelir aklımı dinleyip arabasına bindim. Yandan bana baktı.

"Niye bindin?" Sert bakmaktan başka bir şey bilmiyor mu?

"İyi olduğunu gördükten sonra gideceğim. O zamana kadar seni tek başına bırakmayacağım."
Homurdanarak, "ya sabır" dedi.

"Bana da ya sabır." Arabayı çalıştırıp yola bakmaya başladı. Başkasının arabasına binmek beni biraz tedirgin etse de abimin arkadaşı olması bir nebze rahatlatıyor.

Umarım fazla oyalanmadan eve gidebilirim. Yürüyerek gereğinden fazla zaman harcadım zaten bir de Kadriye halamın azarlamalarına maruz kalmak istemiyorum.

Bir süre yoldan başka hiçbir yere bakmadım adamın iyi olup olmadığını merak edip ona döndüm. Gözü yoldaydı.

Dikkatimi yarasına çevirdiğimde kan anlından çenesinin altına kadar akıp gömleğinin yakasına damlamıştı. Beyaz gömlek giydiği için hemen fark edebilmiştim. Saçları da hafif alnına düşmüş yarasının üstünü kaplamıştı.

Ona baktığımı fark etmiş gibi gözleri beni bulunca hemen bakışlarımı kaçırıp peşime baktım.

Ne zaman ona baksam hemen yakalıyordu beni. Gerçi ne zaman onu görsem kendimi ona dalmış bir şekilde buluyorum. Niye hep böyle oluyordu? Bunun için kendime saydırmayı ihmal etmedim.

Göz ucuyla baktığımda gözleri tekrar yoldaydı, derin bir nefes verdim.

Geçen sürenin ardından hastaneye geldiğimizde acile girmiştik. Bir kaç dakika sonra ellili yaşlarında saçlarına ak düşmüş ve muhtemelen uykusuzluktan göz altı çökmüş doktor geldi.

"Oturun lütfen," dedi boş olan sedyeyi işaret ederek. Meriç doktora bakmadan oturunca bu sertliğinin bir tek bana olmadığını anladım. Ben de ayakta onların yanında beklemeye başladım.

Doktor eldivenini taktıktan sonra Meriç'in alnındaki yaranın derinliğine baktı. "Yara ciddi değil yalnız dikiş atılacak." Deyip yanında bulunan beyaz çekmeceden bir iğne çıkarttı, daha iğneyi ona yaklaştırmamışken Meriç doktoru durdurdu.

"Onu kullanmadan yap." Ne güzel emir verdiğini de gördüm. Doktor şaşkın bir şekilde Meriç'e bakıyorken, "Ama bunu vurmazsam dikiş sırasında acıdan bayılabilirsiniz" dedi.

"Bayılmam," gerçekten de acıdan bayılacak birisine benzemiyor.

"Bu iğne yaranızı uyuşturacak." Doktorun diretmesine karşın Meriç; "Gerek yok dedim doktor."

Ne yani acı mı çekmek istiyor, bu delilik? Çıldırmış bu adam. Doktor önce tereddüt etse de, "peki." Dedi Meriç'in korkunç bakışları altında. İğneyi her batırışında yüzümü buruşturarak bakıyordum. Meriç'in yüzüne baktığımda acıdan etkileniyor gibi değildi. Sanki yüzüne iğne batmıyor, dikiş atılmıyormuş gibiydi.

Telefonum çınlayınca odadan çıktım. Arayan Kadriye halamdı. Telefonu açmayacağım. Ya açmazsam Civan'ı ararsa. Onunla geldiğimi düşünüyordu ve Civan'ın yanında olmadığımı öğrenirse olay çıkarır.

Telefon kapanmadan açıp kulağıma yasladım. "Nerdesin sen? Saatlerdir eve gelemedin." Sinirli çıkan sesi işimi hiç kolaylaştırmadı. "Şey trafik var da o yüzden."

Mardin'de ne kadar trafik olabilir ki?

"Ne trafiği?" Sinirini telefonun diğer ucundan hissetirdiyse konakta kim bilir nasıl bir zelzele çıkarmıştır.

Bir yalana daha baş vurmaktan başka çare bırakmadı. "Kaza olmuşta o yüzden." Yalanıma inansın diye içimden dualar ettim.

"Tamam. Çabuk gel." Deyip telefonu yüzüme kapattı, küfreder gibi.

Telefonu çantama yerleştirirken Meriç de odadan çıktı. Hiç bir şey söylemeden çıkışa yöneldi. Arkasından ağzım açık bakakaldım.

Hastenin kapısının önünde taksi beklerken Meriç daha gitmemiş arabanın kaputuna yaslanmıştı.

"Bin seni eve bırakayım." Gözleri, gözlerimden gayrı her yere baktı.

"Gerek yok. Taksiye binip giderim ben."

"Uzatma. Bin şu arbaya." Bu kabalığına diyecek çok özlü söz varken sustum. Artık yüz göz olmak istemiyorum. "Hiç gerek yok, kendim giderim."

Tek bir taksinin bile geçmeyişini göz ardı ettim, tekrar yürümekten zarar gelmez. Daha fazla geç kalırsam da halamın bir saman balya dolusu kamyon kadar dırdırına maruz kalacağım.

Hiç olmadık yerde hiç olmaması gereken adama denk geldim, başıma daha ne gelebilir ki?

"Gördük nasıl gittiğini."

Arabasına binince başka seçeneğim kalmadı. Ayaklarımı yerde sürüyerek onun istediğini yaptım.

Ses çıkmayan yolculukta gözlerim alnında bulunan yara bandında takılı kaldı. Yüzünü damar gibi saran kan lekeleri kurumuştu.

Beni yakaladığında bakışlarımı ondan almadım. Arabanın torpidosundan ıslak mendil paketini alıp kucağımdaki elime bıraktı. "Elin kan olmuş."

Bakışlarımı elime indirdiğimde
kurumaya yüz tutmuş kan lekesi vardı. Fark etmemiştim muhtemelen yere düştüğümden derim soyulmuş. Paketten mendil alıp kanayan yerleri sildim.

"Lütfen beni konağın bir sokak gerisinde bırakır mısın?"

"Neden?" Hayırdır ne bu sorgu demeyeceğime göre, "biraz yürümek istiyorum" dedim.

"Bugün yeterince yürüdüğünü düşünüyorum. Ama yetmedi diyorsan," araba birden durdu. "İn arabamdan." Bu küstahlık kaç beden giyer?

Kemerimi elim titreye titreye açtım. Arabadan indiğimde, "bir daha görüşmemek üzre bay küstah." Deyip sertçe kapıyı kapattım.

Konağa girene kadar önüme bakmadan yürüdüm. Hiçbir engele takılmadan odama girme hayali kurarken halam hayalet gibi hortladı.

"Saatten haberdar mısın?"

"Biliyorum hala geç kaldım ama benim hiç suçum yok ki. Civan çok kötü bir şoför."

"Demek Civan kötü bir şoför." Başımı salladım. Hangi ara aldığını anlamadığım terliğini fark edince tabana kuvvet koştum. Güvenli bölgeye geçince yüzümdeki teri silip, sırt üstü yatağa uzandım. Biraz dinlenip ayağa kalktığımda gözüme beyaz çantamın üstündeki leke ilişti.

Elime alıp temizlemeye çalıştım fakat çıkmadı. Kanın nereden geldiğini düşünürken birden benim ellerimin kanlı olduğu aklıma geldi daha fazla düşünmeden çantanın zincirini açıp içindekileri yatağa döktüm.

Çantayı yıkamam lazımdı beyaz olduğu için leke kalabilirdi. Yatağa döktüklerim arasında bana ait olmayan bir şey dikkatimi çekti.

Yaklaştıkça gül olduğuna, siyah gül olduğuna kanaat getirirken üzerindeki leke durdurdu beni.

Siyah gül ve üzerinde kan lekesi.

𓂀 Üçüncü bölümün de sonuna geldik 𓂀

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

590okunma 23beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…