Bölümler 16Şu an: 15.BÖLÜM: "HANÇER"
- 1 ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri389 kelime
- 2 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER5.491 kelime
- 3 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"6.448 kelime
- 4 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"4.409 kelime
- 5 4.BÖLÜM: "YANGIN"8.831 kelime
- 6 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"5.797 kelime
- 7 6.BÖLÜM: "HİCRAN"7.034 kelime
- 8 7.BÖLÜM: "KÂBUS"6.204 kelime
- 9 8.BÖLÜM: "İLK"6.319 kelime
- 10 9.BÖLÜM: "ÖMÜRLÜK İZLER"6.880 kelime
- 11 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"6.562 kelime
- 12 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"7.290 kelime
- 13 12.BÖLÜM: "DENGESİZ"7.275 kelime
- 14 13.BÖLÜM: "BADEM ŞEKERİ"8.810 kelime
- 15 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"7.397 kelime
- 16 15.BÖLÜM: "HANÇER"13.634 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
★...★
"Kelimelerin kifayetsiz, davranışların ise hissiyatsız yapıldığı bu devirde ben sana tüm benliğimle geldim..."
★...★
Harabe hisler, virane diller...
Kayıp gözler...
Alaşağılaşmış sınırlar...
Zorken bu dünyayla baş etmek, kolay mıdır nefretiyle bütünleşmiş adama katlanmak?
Hayat garip... Katlanamayacak kadar neferet ettiğim adama katlanılmayacak derecede katlanmam.
Bir insanla göz göze gelirsiniz ne hissettiğini anlamaya, tahmin etmeye çalışırsınız fakat ben her gün aynı gözleri okuyorum. Aynı satırdaki virgülün, noktasına kadar ezberimken... Unutamayacağım satırlara, mısralarda göstermekten gocunmadığı o his.
Tanımlamaya çalışıyorum, bu his nefret diyorum fakat başka bir gün farklı bir şey görüyorum gözlerinde bu da kafamı olduğundan daha fazla yoruyor.
Hislerinin tabirini gözlerinde ararken bir gün kaybolmaktan korkuyorum... Hissettirdiği hissin beni yeşil denizinde boğmasından, ele geçirmesinden korkuyorum.
Şu an benim olan siyah güllerin onun evinde bulunuyor olması gibi.
Avucumu dolduran cam fanusa bakıyorken içindeki siyah güllerin güzelliği karşısında mest oldum. O kadar renk varken neden siyah? Kim gecenin karası olan kasveti narin yapraklarında taşır ki?
Belki de eşsiz ve ulaşılmaz olduğu içindir.
Dudaklarımda hafif bir tebessüm tomurcuk açtı. Böyle güzel, kainatın bize vermiş olduğu harikulade güller varken insanlar nasıl olur da onları dalından kopartır. Gül dalında güzeldir. Hem can buldukları, nefes aldıkları yer toprak ve dallarıdır. Bir gülü dalından kopartırsan yaşayamaz ki.
Solar...
Nefessiz kalır...
Ölür...
Yüzümdeki tomurcuk çiçek açmadan soldu. Gözümden bir damla yaş süzülüp cam fanusun üzerine aktı.
Kaderim bu güllerinkiyle aynı, onlar da benim gibi dalından koparılmış, solmaya mahkum bırakılmışlar.
Dudağımın sağ ve sol köşesi büküldü. Herşeye kafa tutan ben şimdi kafamı yerden kaldırıp etrafımda olup bitenlere kayıtsız kalıyorum. Olur olmadık yerlerde... Omuzda ağlıyorum.
Daha dünki geçmişte abimin
cimcimesiydim bugün... Bugün Arin'im. Arin. Silik bir karakterden farksız olan Arin. Abimin cimcimesi olmayı, yalnızca Arin olmaya tercih ederim. Bugünkü gelecekte makul olan maruzatım hayalden ibaret, gerçekten uzak... Yakın sayılmayacak kadar uzak... Uzak olamayacak kadar da beri...
Canım abim benden uzaktayken güvendeyse olsun, varsın dünyanın uç noktasında sesimi duyuramayacağım, elimi uzatınca ulaşamayacağım kadar ulaşılmaz olsun bana. Zaten herşeye onun için katlanmak zorunda kalıyorum. O olmasa hiçbir kuvvet Adar'da kalmamda tutamaz. Kendisi de dahil.
Çenemi kaldırıp, dudaklarımı birbirine bastırdım. Bir daha ağlamak yok, göz yaşı dökerek güçsüzlüğümü göstermek yok. Hesap sormaya gidiyorsam omzumu dik tutmalıyım.
Neden herşey Adar'a çıkıyor?
Bu güllerin burada olması normal mi? Beynimi kemirmeye başlayan sorular cevapsız kaldığı sürece beni rahatsız edip duracak.
Gözlerimi kısıp geçmişi hatırlamaya çalıştım. Gülleri gördüğüm ilk gün onunla karşılaşmış kafasını kırmıştım bayağı bir süre birlikte kalmıştık.
Gerçekten onunsa bu güller, bana vermesindeki amacı neydi?
Kafam binbir ihtimali sıralarken kalbim tek doğruyu sayıklıyordu; gülleri bırakan Çağan Adar Karadağ. Evet her şeyi birleştirince karşıma çıkan tek isim Çağan Adar Karadağ oluyor. Hem odasında olması kesinlik katıyor.
Nasıl bu kadar aptal olabildim, gözümün önündeki tabloyu fark edemeyecek kadar kör müydüm, o kadar da ipucu varken? Silahının kabzasındaki o siyah gül deseni, kolundaki siyah nokta benzeyen leke aslında siyah gül dövmesiydi, tam görememiş olsam da.
Bu gülleri bırakan en başından beri oydu, oydu ve... Ve o gün çeyiz odasını da yakan oydu. Peki neden? Zihnimde şimşekler birbirine girmişken elim boşaldı, fanusu tutan parmaklarım hissiyatını kaybetti. Bu adam en başından beridir her şeyi planlı yapmış. Çarşıda tesadüfen görmüş gibi yapması, sonrasında çeyiz odasının yanması hepsi birbiriyle bağlantılı. Başıma gelen her şeyin yolu Çağan Adar Karadağ'a çıkıyor. Taşlar koca bir gümbürtüyle zihnimde yerine oturdu.
Bu gerçeği o bana kendi ağzıyla söylemek zorunda. Aklımı kurcalayan sualleri yanıtlamak zorunda. Fanusu aldığım yere geri bıraktım. Yürüyeceğim esnada ayağım duvarın köşesinde duran saksıya çarptı, saksı hafif yerinden oynadığından düzeltmek için eğildim. Yerine taşırken klik diye bir ses çıktı. Anlamaz bakışlarla sesin geldiği yere baktım.
Duvar sürgülü kapı gibi iki tarafa doğru açılırken gözlerime inanmam güç oldu. Odasının duvarının arkasında gizli bir bölmede asansör vardı.
Kapı kapanmadan kendimi içeriye attım, benim hakkımda gerekli gereksiz her bilgiye sahipken ben neden olamayayım. Asansördeki ışıklar birden maviye döndü ve tek başıma olmadığımı gösteren kadınsı sesi işittim.
"Hoş geldiniz efendim." Asansörün içinde döndüm fakat benden başka hiç kimseyi göremedim. Asansördeki ışıklar tekrardan beyaza çevrilirken göremediğim kadın konuştu. "Adar bey genelde bu saatlerde çalışma odanızda olursunuz bu yüzden asansörü zemin kata kadar indiriyorum." Konuşmadım sessizce beni nereye götüreceğini bekledim. Asansöre kadın sesi taktırmak da nedir, antin kuntin icatlar çıkarıyorlar başımıza. Neden erkek değil de kadın? Değişik fantazilere sahip gıcık Adar.
Asansör durunca nihayet o kadından kurtuldum diye düşündüm ta ki tekrardan sesini duyana dek. "Adar bey bugün de her zamanki gibi çok konuşkansınız, sohbetinize hiç doyum olmuyor" dedi gülerek, wan münit bu asansör bozuntusu Adar'a mı yürüyor yoksa bana mı böyle geldi.
Beni getireceği yere kadar getirdiğine göre konuşmamda sakınca yok. Gırtlağımı temizledim.
"Adar bey değil canım Arin hanım," ellerimi göğsümde bağladım.
"Siz kimsiniz?"
Karşımda bir sima olsaydı da konuşsaydım hadi bir sorun yok beni asansörle konuşurken görseler fıttırdığımı falan sanacak bir sürü mahlukat tanıyorum.
"Kim miyim?" Yalan makinası ve atmasyon perileri devrede. "Yürüdüğün adamın bu hayattaki en değerlisi, en gözbebeği, en vazgeçilmezi, en biriciği, en ölüp bittiği ve son olarak," çok büyük bir konuşma yapacakmışım gibi çenemi dikleştirdim. "En en en karısıyım," dedim kelimeleri uzatarak.
"Ama nasıl Adar bey evlendi mi?" Sesi üzgün çıkmıştı. "Oho canım senin hiçbir şeyden haberin yok tabii," yazık ya asansörün de duyguları var keşke söylemeseydim ama yapacak bir şey yok bu gerçekle bir gün yüzleşmesi gerekti ben de yaptım.
"Siz ne kadar karısı olsanız da buraya girme yetkiniz bulunmmaktadır, güvenlik alarmının devreye girmesine son üç, iki..." Sesi çok robotikti kesin kızdırdım asansör kadını, alarmı çalıştırırsa eğer Adar hakkında bilgi edinemeden herkesi toplar buraya. Sanki karşımda gerçek bir insan varmış gibi parmağı ileri doğrulttum o anki tedirginlikle. "Eğer alarmı çalıştırırsan kocama aşık olduğunu kocama söylerim."
Cevap vermedi ilk birkaç saniye.
"Alarm durduruldu." Dedikten sonra asansörün kapısı kapandı. Ucuz kurtuldum bir asansörün imkansız aşkı sayesinde.
Aydınlatmalar tek tek açılırken üç tane daha asansör olduğunu fark ettim. Sırtımı odaya çevirdiğimde gözlerim büyüdü; kendimi adeta bir araba cennetinde bulmuştum. Sayısız araba ve motosiklet, parlak ve göz alıcı bir düzen içinde dizilmişti. Her biri özenle seçilmiş gibi eşsiz güzellikteydi ve plaka kısımlarında 63 sayısı işlenmiş orta kısımda da ÇAK harfleri kazınmıştı. Siyah arabaların arasından geçip motosikletlere yaklaştığımda onların da plakalarında aynı yazı dikkatimi çekti.
Burası evden farksız bir özenle dekore edilmiş, siyah ve gri tonlarının hâkim olduğu bir alandı. Arabaların olduğu kısmı salona benzer bir odadan ayıran cam bir bölme vardı. Bölmenin arkasına geçtiğimde siyah deri koltuklar, duvardan duvara uzanan devasa bir kitaplık ve hemen önünde, birkaç piyonu devrilmiş, şah mat pozisyonunda bir satranç masası ile karşılaştım. Sandalyeler ise masanın iki yanında, karşılıklı olarak konumlandırılmıştı.
Bir adım daha attığımda, odanın içindeki detaylar daha net görünmeye başladı. Sağ köşede, odanın tonlarına uyumlu gri metal bir bar tezgâhı yer alıyordu. Üzerinde şeffaf kristal bardaklar, dikkatlice sıralanmıştı. Tezgâhın hemen yanında ise siyah bir kahve makinesi, her an bir fincan kahve hazırlamaya hazır gibi bekliyordu.
Odada zamanın nasıl geçtiğini unutacak kadar detay vardı. Her köşe, ince bir zevkin ürünüydü; gri ve siyahın zarif dengesi, ışıkların solgun ama etkileyici yansımasıyla birleşiyordu. Tüm bu şıklığın ve düzenin ortasında dururken, burada kimlerin vakit geçirmiş olduğunu ve ne yaptıklarını merak ettim.
Adımlarımı ağırlaştırarak odanın başka köşesine yöneldim bar tezgahının yanında kapısı olmayan bir alan daha vardı duvara asılı bir kaç tane tablo ve duvar saatinden başka bir şey yoktu siyah bir kapı dışında. Elimi soğuk kulpuna atıp aşağıya indirdim.
Ortada geniş dikdörtgen masa, siyah koltuklar buranın bir çalışma odası olduğuna işaretti. Gezinirken gözüme toprak tonlarda bir zarf takıldı, kapalı olan şeyler herzaman dikkatimi çekmiştir.
Açtığım zarfın içinde beni bekleyen her neyse nefesimi tutmama neden oldu. Avucuma düşen fotoğraf karesinde dalgalı, kestane kahvesi saçlara sahip, üzerinde beyaz elbisesi bulunan bir kadın, siyah atının dizgininden tutmuş zorla yürütmeye çalışıyordu. Huysuz atıyla baş edemediği için yüzünde kızgın bir ifade vardı.
Habersiz çekilmiş bu karedeki huysuz at Asi'm ve saçının dalgasının yüzünü kapladığı kadın ise bendim.
Fotoğrafa bir yenisi daha eklendi. Benim ve abimin karşılıklı reyhani oynadığı, Zehra ve Şükran'la birlikte çay içtiğimiz bir diğer fotoğraf daha. Bu görüntü hatırlayamayacağım kadar uzun bir geçmişe aitti.
Daha saçlarım omuzlarımdaydı, en az dört yıllıktı.
Mideme nükseden krampla ellerimi masaya dayadım. Aklım almıyor uzun yıllar boyunca beni gözetmesini, özellikle de fark edilmeden onca şeye kalkışmış olması. Aldığım sert solukla birlikte ayağımı masaya vurdum.
Bu adamın her hal hareketi canıma tak etti artık, bu bardağı taşıran son tahammül damlasıydı.
Kabuğuna çekilmiş Arin devri bitti.
Odada gözüme değen her şeyi tek tek süzdüm; değerli ya da değersiz, fark etmiyordu. İlk olarak, masanın üstündeki küçük bibloya takıldım. İçeri girdiğimden beri midemi bulandırıyordu. Duvara doğru fırlattım ve parçalanışını izledim. Masanın üzerindeki her şeyi yere savurdum; kırılacak olanlar parçalandı, yırtılması gerekenler paramparça oldu.
Koltukların ortasındaki cam sehpaya gözüm takıldı. Elime geçen golf sopasıyla onu da tuzla buz ettim, vitrine yaptığım gibi. Cam kırıklarının üstüne basmayı umursamadan odadan çıktım. Salonu geçip arabaların bulunduğu bölüme geldim ve ilk spor arabanın camını, elimdeki golf sopasının darbeleriyle tuzla buz ettim.
Arabanın camı dağıldığında, kırıkların yere düşerken çıkardığı sesi dinledim bir an. Elimde golf sopasıyla, sanki oradaki her şey bana meydan okuyormuş gibi hissettim. Adımlarım giderek daha da hızlandı, içimde biriken öfkeyi bu nesnelere boşaltmak gibiydi her şey. Çevremdeki her şey anlamını yitirmiş, yalnızca içimde yükselen bu yıkım arzusuna hizmet ediyordu. Bir an için durdum, nefesim hızlanmış, ellerim titriyordu.
Önümde duran başka bir spor arabanın kaputuna saplayacağım esnada arkadan bir kuvvet golf sopasını sıkıca tuttu. Aşinalığına her gün lanet okuyacağım koku yeter de artardı arkamdaki varlığın kime ait olduğu.
Sopayı tüm gücümle çekerken onun sesi doldurdu öfkeden uğuldayan kulaklarımı. "Bırak şu siktiğim sopayı bir yerine zarar vereceksin." Demesiyle golf sopasını kafasına vurma isteğim daha ağır basmıştı.
"Çok mu umrunda?" Dedim sopayı bırakarak. Dengesiz hareketin yüzünden omzumda varlığını unuttuğum morluk hatırlattı kendini. Kısa bir an elim omzuma gitse de derhal geri çektim.
Dağılmış halimin yanında ikramiye olarak kazandığım kan çanağı gözlerimle ona döndüm. "Bana benden bile daha çok zarar veriyorken nasıl olur da kendime zarar vermemden korkarsın?" Alçak olan sesimle konuşma tonum soğuk ve sıcak gibiydi, birbine zıtlardı.
Gözleri yüzümde anlamsızca gezindi. "Beğendin mi?" Dedim içeriye yaptığım dokunuşu kastederek. "Senin kadar olmasam da ben de dağıtma, kırma konusunda iyiyimdir. "Benim dağıttığım en azından
toplanabilecek düzeydeydi. Onun asla birleştirilmeyecek kadar beter bir halde.
"Sana tek bir soru soracağım Karadağ." Bir adım geriledim, "sen de uzatmadan cevap vereceksin."
Dedim göğsümdeki baskıyı göz ardı ederek. Gözleri karşılaştığımız ilk günkü gibiydi zümrüt kadar parlak gece kadar karanlık.
"O kanlı gülleri bırakan sen miydin?" Dedim ciğerimi yakmaya yemin etmiş nefesime inat. Elini siyah kumaş pantolonunun içine sokup sessizliğiyle onaylamış oldu. Yine de ondan duymak isteyen yanımı susturamadım. Belki de o olmamasını isteyen bir yanım, ona kondurmadı. Neler düşünüyorum böyle! Çenemi kaldırıp, "sessiz kalarak kabul etmiş oluyorsun Karadağ."
Gözlerime bakmadan, "hiç inkâr etmedim ki," dedi.
"Onları bana vermenin ardında yatan sebep neydi?"
"Sadece bir soru demiştin," işaret parmağını kaldırdı. Ardından bir tane daha parmağını kaldırınca devam etti, "iki soru oldu."
Kendime hakim olmaya çalıştım fakat bir yerlerimde çığlık atmak isteyen güç dengemi ele geçirmek üzereydi. "Tamam," tek soru hakkımı kullandığımı ima ettiğinden, soru cümlesi kurmadan cevaplarımı almaya çalışacağım.
Az önce sorduğum soruyu eledim. "O gün restorantta olman tesadüf değildi." Tek kaşı havalanıp alnındaki damarlar daha belirgin hal ve yordam aldı. "Tesadüf diye bir şey yoktur Badem Şekeri. Unutma, Çağan Adar Karadağ'ın olduğu yerde hiç bir şey tesadüfen gerçekleşmez."
Tesadüfen oluşmuş olayların aslında Çağan Adar Karadağ'ın olması yük olurmuş Arin'e. Saçımın üstünde sıcak soluğunu hissettim. Bakışlarımı yerdeki siyah zeminden yavaşça onun zümrüt gibi parlayan yeşil gözlerine kaldırdım. Bana ne zaman bu kadar yakın durduğunu fark edemediğim için geriledim.
"Onca şeyi tek bir amaç için yaptıysan bunun nedenini bilmek de benim hakkım," diye başladım, sesimde titreyen bir isyanla. "Her ne kadar elimden almış olsan da."
O sadece sessizce baktı. Sözleri, bir sır gibi kapanmıştı bana. Derin bir nefes alıp devam ettim: "Her bir cümlen eksik, her bir sözün yarım... Ve ben, tamamlanmamış bir hikayenin ortasında, sorularla dolup taşan bu belirsizlikle beklemeye mahkum muyum?" Bir an sustum, gözlerinin derinliğinde bir yanıt arar gibi. "Beni kendine mahkum bırakmaktan zevk mi alıyorsun?" dedim, sesime hakim olmaya çalışarak.
Bu sefer bir adım attım ona doğru, sessizliğiyle beni daha da derine çekerken fısıldadım: "Suskunluğun her geçen gün biraz daha karanlığa hapsolmamı sağlıyor... ama belki de sen bunu istiyorsun. Sessizliğinle beni yok etmek, silmek istiyorsun... ama bilmiyorsun; bu sessizlik, aslında senden geriye kalan tek şey."
"Baban yüzünden." dedi, sesi soğuk, içindeki öfkeyle dolup taşan bir hırlamaya dönüşmüştü. Yüzünde donuk, kin dolu bir ifade vardı; gözleri, yıllardır içinde biriktirdiği nefretin ağırlığını taşıyordu. Bu sözler yalnızca bir cümle değildi; içten içe yanıp tutuşan bir öfkenin dışa vurumuydu.
Çatırdayan kıvılcımın, aleviydi.
Bu alev ikimizi de tutuşturacak kadar harlanırsa bizim için kaçınılmaz son olur; küllerimize kadar alev alev yanarız.
Baban yüzünden. Bu kelimeler havada asılı kaldı, ağır, sarsıcı, içimi kavuran bir yük gibi. Ne demek istiyordu? Kafamda binlerce düşünce uçuşurken, gözlerine baktım. Yüzündeki ifade, söylemek istemediği bir sırrı saklar gibiydi.
"Babam mı?" diye sordum, duyduklarıma inanamayarak. Ama o, sanki beni duymamış gibi, kendi içindeki karanlığa saplanmış halde konuşmaya devam etti. Tekrardan yeşil zümrüdilerine karanlık bir sis perdesi çöktü.
"Evet, baban," dedi dişlerini sıkarak, "Baban ve onun gölgesinde büyüyen o karanlık, yaptığım her şeyin sebebi oldu," Gözlerini bana çevirdi, yüzünde çatık bir ifade belirmişti. "Ama her şey seni ona bağlıyor... Ve işte bu beni bitiriyor. Kahretsin ki o sikik duygu olmasa işler bu kadar zorlaşmayacaktı."
Sözleri, bilmediğim bir şifre gibiydi. Hiçbir şey idrak edemiyorum. Bir insan nasıl bu kadar zor biri olabilir?
"O şerefsiz piç kurusunun," ellerini yanaklarıma koyup alnını alnımla birleştirdi. "O adi herefin kızı olman, kanını taşıman beni sana karşı olmamam gereken adama dönüştürüyor," Sözlerindeki zehir içimi ürpertti. Bir adım geri çekildim, elleri yanaklarımdan alnı alnımdan kaydı, içimde yükselen öfkeye de engel olamıyordum. "Ama bunun benimle ne ilgisi var? Beni ondan dolayı mı cezalandırıyorsun?" Dedim damarlarımda akan kanı kurutmak istercesine. Herşey sırf Behram Demirhan'ın pis kanını taşımamdan mı kaynaklı?
"Bu hiç adil değil... Bana, baba bile demek istemeyeceğim adamın, cezasının faturasını kesmen hiç adil değil!" Bağırıyordum, ama kime, neye karşı. Yapılan haksızlığa mı yoksa kanını dahi taşımak istemediğim adamın kanını taşıdığım için beni gözü dönmüşçesine oradan oraya savuran adamın ağzından duymak mı yıkan şey, beni yıkan şey ne?
Cevabı çok basitti ama... Kalbimden sızan acı verici olan his... Lanet olsun o hisse!
"Sen benim için hiç olmaması gereken adamsın Karadağ." Sol yanağımdan çeneme doğru süzülen gözyaşını elimin tersiyle sildim. "Sadece yıkımsın..." Bin ton demir ağırlığınca yutkundum.
"Yıkımımsın..." Ondan olabildiğince geriye gittim. Belki de ne kadar uzaklaşırsam bu savaştan daha az yara alarak çıkarım.
"Biliyor musun seni gördüğüm ilk andan beri nefret etmiştim, bugün de ediyorum yarın da edeceğim bu su götürmez koca bir gerçek." Şimdiye dek hiçbir insana böyle kin ve nefret gütmedim, fakat bu adamı gördüğüm her an abimin hayal kırıklığı ile bana bakan gözleri geliyor. Gözlerimi ağır ağır kapatıp açtım korkunç günün görüntülerinden uzaklaşmak için.
"Sana en saf nefretimle bağlıyım... Karadağ." Dedim sesime batan acının emarelerinde gizlenmiş her geçen gün daha da büyüyen nefretle.
"Haklısın Badem Şekeri." Dedi baygın ve bitmiş çizgisinin kırmızı sınırında güçlü duran yıkılmaz bir duvar gibi gözüken gözleriyle. Duruşu her zaman olduğundandı, yalnız söylediklerimden sonra omuzları gerilmiş çenesindeki kası seğirmişti. Söylediklerim etkilemiş miydi onu? Saçmalama! Dedi zihnimde susturamadığım ses. "Aramızdaki sahici olan tek şey karşılıklı nefretimiz." Aramızdaki his geçirmeyen görünmez duvara bir kat daha örüldü. Kader iplerini ellerimize değil boynumuza doladı.
Hiç bir şey hissedememek dünyadaki bütün acıları hissetmekten daha acı verici.
Omzuna sertçe çarptım tam bir adım kalmış çıkacakken durdum geride kalmış adama döndüm.
Gözlerim acıyla gözlerinin çizdiği dikenli yolu buldu. "Senden kurtulacağım günü iple çekiyor olacağım." Dedim kurtulmamın imkansız olduğu adama.
Zümrüt yeşili gözlere sahip adama.
"Benden kurtulacağın gün asla olmayacak ama ben yine de seninle beraber bekliyor olacağım..." Dik tavrıyla devam etti: "Badem Şekeri."
İmkansızlıklar dahilinde sarf edilen çaba geriye umudunu kaybetmiş imkansızlığa alışmış bir insan bırakır. Peki neden? elinden hiçbir şey gelmediğinden.
O insanlardan olacağımı hiç düşünmezdim.
Kor ateşte yanan odun gibidir bazı duygularımız. Yanar yanarken de etrafa sıçrayan kıvılcımları yeni bir yangını açar içimizde. Bir duygu diğer duygularımızı tetikler. Duygusuz dediğimiz insanların bile içinde bir gün o duygu kıvılcımı parlar.
Umut olmayınca, kayan yıldızlardan dilediklerimiz de gerçekleşmez. Her şey bir pamuk ipliğine değil, her şey umut ettiklerimize bağlıdır.
Umutla çıkılan yolda elimiz boş dönmeyeceğizdir. Bu yüzden hep umut ettim. Bir gün beni yüzüstü bırakmayacağını biliyorum çünkü. Umut hep parlayan bir yıldızdır.
— Yazardan —
İnsanın içinde iki tane güç vardır, iki tane zıt kutup biri iyilik diğeri ise kötülük. Karanlık ve aydınlık, beyaz ve siyah gibidir. Bugüne kadar bu her iki gücün de boyun eğdiremedi kalbini pandoranın hiç açılmamış kapalı kutusuna çeviren Çağan Adar Karadağ'dır.
Yaşının sekizindeki bir çocuğun düşünmesi gereken tek şey oyuncaklarıyla oynamak olmalıydı, hiç dönmeyeceğini bile bile ondan koparılan ailesinin intikamını almak değil.
İçindeki karanlık denizinde fırtınalar koparken onun düşünebildiği tek şey intikamıydı.
Dile kolay on dokuz yıl... Takvimin üç yüz altmış beş ince yaprağından biri soğuk ayazın esintisiyle 18 OCAK 2005'te kıvrılıp kalmıştı. Üzerine iki kişinin kanı sıçramıştı.
Dila ve Fırat Karadağ.
Kara günden geriye kalan tek şey yeşil gözlü çocuğun yağan yağmura karışan sicim gibi akan göz yaşlarıydı. Ay gökte yıldızları kıskandıran parlaklığını sergilerken altında tir tir titreyen küçük bedene vuruyordu.
Anne ve babasının kanlar içindeki soğuk... Bedenleri üşüdüğü için buz tutmamıştı ruhları bedenlerini terk ettiği içindi, fakat küçük çocuk onlara sarılıp ısıtarak geri döneceklerini düşünmüştü.
O hep üşüdüğünde annesi kat kat giydirir, sıcacık tutardı oğlunu.
Boynundan annesinin, kendi elleriyle işlediği yumuşak yünden yapılma köşesinde siyah gül motifi bulunan beyaz atkısını git gide aklaşan, soğuyan bedenlerin üstüne örttü... Bir daha ısınmayacaktı... Bunu kabul etmek istemiyordu herşeyin farkında olmasına rağmen... Hep buz gibi kalacaklardı. Sonsuza dek.
Annesi ve babasının birleştiremediği ellerini üstü üste indirdip kendindikini koydu. Dizine batan, çamurlaşan toprak yarın onları alacaktı, soğuk örtüsünü üstlerine serecekti.
Bir daha annesinin sevgi dolu yeşil gözlerini, babasının omzuna çıkamayacağını biliyordu.
İşte Adar kara günün zifiriliğine meydan okurcasına yağan sağanak yağmurun altında etmiş olduğu yemin için yaşamıştı.
Yaşama sebebi alacağı intikamıydı.
Geçmiş geleceğe izli çocuklar bırakırdı.
Genç adam dünün enkaz halindeki galerisine bakarken, ilk kez karısının bu kadar üstüne gittiğini fark etmişti. Gece boyu gözü uyku görmemiş, yattığı yerde dört dönüp durmuştu. Ona ne olduğunu bilmiyordu, düşmanım dediği kadın için uykularından olmamalıydı.
Arin'in gözündeki nefret kalbini acıtmamalıydı. İkisi de birbirine acı veriyordu. İnsan nefret ettiği kişinin nefreti karşısında darmaduman olmazdı, Adar gibi birisi olmamalıydı. Ancak bir şeyler hissederse üzülür, acı çekerdi. Belki de kendilerine dahi açıklayamadıkları bir takım şeyler vardı.
Deli dolu kadın hayatına girdiği andan bu yana yapmam dediği herşeyi yapmış tüm tabularını yıkıp geçmişti. Kalbi günden güne buzullarını eritiyorken gül kokan kadına karşı aklı hep yüreğine tersti, geçmişin zihninde kalıcılığını artırmak için o geceyi hep hatırlatıyordu. Gerçi hiç silinmemişti.
Kalbi ile değil de aklıyla hareket ettiği müddetçe ördüğü duvarın arkasını hiç göremeyecekti.
Arin annesizliğinin yanında yaşayan ölü bir babaya sahip küçük bir kız çocuğuydu. Küçüklüğünden bu yaşına kadar ağabeyinin sayesinde kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenmişti, onu yıkan bazı olayların gölgesi altında. Ve ansızın gördüğü yeşil gözlü adam kurduğu, kurmaya çalıştığı hayatını mahvetmişti.
Mahvolmuştu.
Yerde cam kırıklarının yanında duran golf sopasını eline aldı Adar. Genelde amaç dışı kullanılan sopayı bu sefer karısının dokunuşlarına şahitlik etmişti. Adar'ın elindeyken ya birisinin kafasının, burnunun, kaburgalarının kırılmasına şahitlik ederdi.
Aşağıya inen son kişi olan Umut kafasına, sıradanlıktan uzak olan, Mısırlıların mumyalama tekniğinden esinlenerek yaptığı on kat bez sarmıştı. Firavun yaşıyor olsaydı kesinlikle elini öperdi. Koca karılar gibi elini başına koyup ağzını açtı, "vay anasının şarap çanağına damıtılan üzüm suyu." Bazenleri böyle güzel yerinde küfürler edebiliyor, Adar abisi sağ olsun. "Siktir! Abi biz yengeye, yenge menge dedik ama bizden daha cengaver birşey çıktı."
Spor arabaları görmeden önce tansiyonu gayet iyiydi, gördüğü an tavan yaptı. "Omen tanrım," eliyle yüzündeki deriyi aşağıya çekti. Her şeyi abartmak meslek icabı olsa gerek. "Her gün jantını büyük bir ciddiyetle yaladığım, egzoz borusuna helelele yaptığım özel üretim olan spor arabaların başına gök taşı mı düştü?"
Adar sadece göz ucuyla Umut'a susması gerektiğini anlatan bakışlar attı. Çalçene dostlarının ümüğünü sıkmak için fırsat kollayan iki tane akbaba vardı.
Pamir yüzünü ekşiterek, "ıyyy bir daha bana elini sürme," Umut'u omzundan sertçe itip yanından uzaklaştırdı. "Cansız bireylerden ihtiyacını karşılarken hamile kalmasından korkan iğrenç seks manyağı." Pamir'in benzetmeleri Umut'un yüzünü parçalamasına sebep oldu. "Sen beni bir egzoz borusuna muhtaç biri olarak mı görüyorsun?" Gözleri dolmaya başlarken sesini titretti.
Onlar arkada birbirini yerken Uraz Adar'la sağlam kalan tek arabanın önünde durdular, o kadar yeniydiler ki lansmanı dahi yapılmamıştı. Eğer onları bu hale çeviren tarzan karısı olmasaydı, ölmek için yalvartırdı. Ah bu karısı.
"Bunlardan sıkılmıştım zaten yerlerine yeni sezon çıkaracağımız modelleri koyun." Uraz başını onaylarcasına salladı. Adar'ın eli kaputta gezinirken dünün görüntüleri düştü zihnine, karısının binmeye kıyamadığı arabasının camlarını golf sopasıyla gözü dönmüşçesine vurduğu, gözlerinde ilk defa iliklerine kadar hissetiği nefreti.
Herşeyiyle yabancıydı karısına. Her geçen gün yeni bir özelliğini keşfediyor, yabancılıktan tanışıklığa adım atıyordu.
"Bazı insanlar içindekileri tutmaz, ne varsa döker ortaya. Ama bazıları vardır ki... İşte en kötüsü onlardır; içlerine atar, doldurur, doldurur ve sonra bir gün patlarlar." Uraz'ın sözleri, Adar'a bir mesaj taşımıyordu. Yine de sesindeki ima kaçınılmazdı.
Adar, gömleğinin üçüncü düğmesini açtı ve tek kaşını havaya kaldırarak, "Yani?" dedi. İkisi de aynı boydaydı, ama Adar hafifçe daha uzun görünüyordu. Cüsseleri ise neredeyse birbirinin aynısıydı; sanki tek bir kalıptan çıkmış gibilerdi.
"Yanisi," dedi Uraz, dudaklarına alaycı bir kıvrım yerleştirerek, "Güz bitti. Bahar temizliği için kolları sıvamanın zamanı gelmedi mi?" Bahsi geçen konuyu açıkça dile getirmeyecekti, ama Adar'ın kimse giremez tabelasının astığı kalbinin üstüne bastırmadan duramazdı. "Kalbindeki örümcek ağlarını temizlemenin vakti gelmedi mi artık?"
Adar, rahat bir edayla gülümsedi. "Kalbim ağlarından memnun. Hem zaten temizlik malzemelerine alerjisi var."
Uraz'ın sabrı taşmıştı. "Sikerim alerjini de malzemesini de!" diye patladı. Adar, damarına basmayı sevse de, Uraz'ın bu kadar çabuk sinirlenmesini beklemiyordu.
Uraz, devam etti, "Bir gün götün tutuşursa sakın bana gelme!" Bunu söylerken, yanlarından koşarak geçen birinin ayağına çelme takmayı da ihmal etmedi.
Yeri öpen mumya Umut'un kendisiydi. Kaçtığı ise büyük bir sevinçle kafasına basan Pamir'di. "Kalleşliğinin bedelini şu an ayaklarımın altında kalarak ödüyorsun." Pamir ayağıyla daha çok kuvvet uyguladı özellikle de Arin'in karpuz gibi yaradığı yere. "Unuttum sandın öyle değil mi? Bu aptal bir haftada unutur diye düşündün." Ayağını yerde omzuyla aynı hizzada duran elinin parmak uçlarına bastırdı bu sefer Pamir. "Sanma!" Umut hatasını bildiği için gıkını çıkaramıyordu. Pamir ise kontrolünü sağlayamadığı bir öfkenin içindeydi.
Her gece düzenli olarak eğlence mekanlarına gider, bir kaç kadeh içip gözüne kestirdiği hatunla beraber otele geçerlerdi. Namı herkes tarafından biliniyordu; Pamir Karan adı, hem yakışıklılığı hem de çapkınlığıyla dillerdeydi.
Ancak Mardin'e gelmeden önce ufak bir maceraya kapılmak istemiş, bütün itibarının yerle bir olacağından habersiz. O gece odaya attığı kızılla bırak bir temasta bulunmayı öpüşememişti bile. Koskoca playboy Pamir Karan işlevini yitirmişti. Bu olay magazinlere bile konu olmuştu. Bunun sebebi ise sonradan ortaya çıktı. "Hangi insan pampa dediği adamın gazozuna ilaç atar?" Umut pampasının ince eleyip sık dokuduğu imajını bir tane ilaçla yok etmişti.
"Sen Nuri Alço musun?" Umut başını ezilmeyen eliyle korumaya çalısırken kıs kıs gülüyordu. Umut'u gördükçe daha da vurası geliyordu Pamir'in. "Ulan bir hafta boyunca tedavi gördüm senin yüzünden, puşt herif!" Dedi Pamir, Umut'u sülük gibi yapıştığı yerden kaldırdı. "Söyle bakalım benimkini işlevsiz bırakarak eline ne geçti?"
Umut ise alayını hiç elden bırakmayıp, "intikam, soğuk yenen baklava gibidir pampa." Dedi racon kesen koğuş ağaları gibi. Slime hamuru gibi olan tavrıyla devam etti alayla, "hem fena mı yaptım? İstirahat etmiş oldun benim sayemde. Teşekkür edeceğine yaptığın şeye bak."
"Ulan kalıbını siktiğimin puştu! Benim dinlenip dinlenmememden sana ne!" Öfkeyle bağırıp Umut'un elleri arasından kaçmasına neden oldu Pamir. Uraz'ın Adar'la olan sohbetlerini böldüklerinden hebersizlerdi. "Benim seksi tenime kadın eli değmediği günler ne kadar tahriş oluyor biliyor musun?" Götüne yediği tekmenin yerini okşarken Uraz'ın herşeyden koruyan geniş sırtının arkasına saklandı Umut.
Pamir sadece serinlemek adına içivermişti Umut'un verdiği gazozu. Ne bilsin pampa dediği herifin ona böyle hain, yavşak bir kumpas kuracağını.
"Biraz sakinleş cildin kırışır sonra," kafasını tekrar saklarken Uraz'a dokunmamaya çalışıyordu Umut, ölmek için daha çok gençti. "Ulan muşmula suratlı kofik!" Uraz abisinden izin ister gibi kaş göz işareti yaptı, önlerindeki engel zevkle çekilince Pamir uçarak kendini Umut'un üstüne attı.
Boğazından tuttuğu adamı saçlarından sertçe çekerken Umut kahkaha atıyordu, şeytanı dürtersen olacağı buydu zaten. Umut boş yere yapmamıştı, pampası tüm Türkiye'nin dört gözle beklediği Galatasaray - Fenerbahçe derbisinin olduğu gün alnına "İcardi fenerin babası," dövmesini yaptırmış bu yetmezmiş gibi bir de kendi elleriyle Fenerbahçe tribünlerinin olduğu yere kadar kendisine eşlik etmiş, taraftarlardan dayak yemesini karnını tutarak izlemişti. Umut yediği dayaktan bir gün komada, on üç gün boyunca hastanede yatırılmıştı.
Koyu Fenerli ve has Galatasaraylı olan her iki dost işte maç günleri birbirini tanımaz, acımazdılar.
"Senin yaptığının yanında benimki az kalır," deyip o da Pamir'in saçlarını çekmeye başladı. Sert çekmiyorlardı ama bırakacak gibi de değillerdi. "Asıl benimki az kalır. Keşke ben de dövseydim seni taraftarlarla birlikte." Diyerek daha sıkı çekiştirdi Umut'un saçını Pamir.
Uraz havaya bir el ateş açtı. "İkincisini beyinlerinize yemek istiyorsanız böyle davranmaya devam edin." Pampalar korkuyla yutkunarak ayrıldılar. "Şimdi topuklayın bakayım toplantı odasına."
İkili önden giden abilerinin peşinden gidip masada bulunan yerlerine geçtiler. Adar sandalyeye hükmedercesine otururken ciddi tavrı odayı kasvetiyle sarmıştı.
"Cesedi söylediğim adrese teslim ettiniz mi?" Bahsettiği karısının her bir gözyaşı için kendi gözyaşında birazcık da kanında boğduğu adamdı. Elini sandalyenin koluna bırakan Pamir yandan sırıtıp, "layığıyla" dedi.
Bu iş o ve Umut'a kaldığından sorunsuz halletmişlerdi. Cesedi tek parça hâlinde hediye kutusuna katıp, üzerine altın sarısı kurdaleden kocaman bir fiyonk bağlayıp paketlemişlerdi. Küçük jestler düşmanınızı şımartacağı için sökülen diş ve tırnaklarını da yanında küçük kutularda vermeyi ihmal etmemişlerdi.
"Bugün cenazeye gidiyoruz değil mi?"
"Hangi gün gitmemezlik yaptım da bugün yapacağım." Adar öldürdüğü herkesin cenazesinde bulunmaktan büyük zevk alırdı. Hele ki en büyük düşmanının yeğeniyse. Tadınan yenmezdi.
"Bu sefer korumaların sayısını artrırmakta fayda var. Ne yapacakları belli olmaz, sonuçta sağ tarafın liderinin yeğenini öldürdün."
"Sikmişim liderini de yeğenini de!" Öfkeyle soluyup devam etti: "Benim karıma dokunmaya cürret ettiği an," Arin'in vücudundaki morluklar geldi aklına, "böyle işin ben adabına muhatap olan pezevenki..." Gözünü yumdu. O adamı çok erken öldürmüştü, daha fazla acı çektirmeliydi. Karısına dokunmaya kıyamazken o adam... Solukları hızlanmaya başladı fakat dışarıdan donuk bir vaziyette karşısındaki boş duvarı izliyordu. İçindeki ateş harlanmadan ayağa kalktı derhal öfkesini atması gerekirdi yoksa aklını kaçıracaktı.
O it artık yaşamıyordu, Arin'i kaçıran adamları ise Adar birazdan kum torbasına çevirecekti. "Bugünlük bu kadar." Dedi sırtına ağızları açık bakan dostlarına. Hiç bu kadar erken kalkmazdı böylesine ciddi bir sorunları olduğunda. Adar'ın sikinde değildi.
Ayakkabısı olmadığı kadar sertçe yeri döverken arka bahçedeki depoya yöneldi. Pamir ve Umut arkasından neşeyle yetişmeye çalışırken Uraz nötr tavrıyla ellerini cebine atmış yürüyordu.
Birbirlerine bu kadar zıtken, arkadaş olmaları hayret vericiydi.
Deponun büyük demir kapısı korumalar tarafından aceleyle açılırken içerideki ona yakın adam susuzluk ve açlıktan baygın halde bileklerinden zincirlenmiş halde tavana asılıydı. Birkaçının ayağı bile yerle temas etmezken Arin'in peşinden ormana gelen iri cüsseli boynuna kadar dövmeli kel adamın ayakları bile zincirlenmişti, hem de en kalın olanından. Belli ki zor zaptedilmiş, korumalar da zorluk çıkarmasın diye böyle bir yöntem kullanmış.
Başı yerde önü ilikli orta yaşlı koruma Adar'ın konuşmadan yapmış olduğu hareketle en başta bulunan üstü başı toz toprak olan adamın ellerini çözdü.
Elleri çözülen adam korkuyla iki adım gerilerken bileklerini ovuyordu. Adar ceketini adamına teslim edip, gömleğinin kollarını dirseğine kadar çözdü.
Pamir diğerlerinden farklı ayaklarını üst üste atmış rahatlıkla oturduğu beyaz plastik mahalle düğünlerinde kullanılan sandalyede eksik bir şey varmış gibi pampasına döndü,"kolalı lolipop, var mı lan yanında çıt çıt?" Dedi. Onlar için eğlence daha yeni başlıyordu, birazdan kan, ter, gözyaşı, dehşet, ve olmazsa olmaz şiddet unsuru içeren Oscar'a aday olacak kısa bir film izleyecekelerdi.
Umut önce bozulmuş gibi yapsa da heyecanla elini birbirine sürtüp yanına ne zaman aldığı kestirilemeyen çekirdek paketini çıkardı. "Her zaman pampaaa." Dedi gözünü kırparak.
Çelik gibi sert yumruklar ve acı içinde bağıran adamın sesi yükselince film çoktan başlamıştı bile başrolünde Çağan Adar Karadağ'ın bulunduğu yıla damgasını vuracak senaryonun doğaçlama yapıldığı kurgu değil gerçek bir hayat hikayesinden alınan kaliteli film tüm dehşet-ül vahşetiyle devam ederken iki dost araya sıkıştırılan diş macunu reklamı olmadan ücretsiz izleyebilecekleri film için çekirdeklerine sarıldılar.
Kim böylesine bol vurdulu kırdılı filmi canlı canlı izlemiş ki? Pampalar bunun da getirdiği heyecanla Adar'ın her yumruk atışında o'layıp bir yandan da adama acıdılar. Abileri hiçbir zaman basit işlerle bırak uğraşmayı kafasını bile yormamıştı. Mardin'e geldiğinden beri değişmişti. Bütün huyu suyu çamaşır suyuyla yıkanmış gibiydi.
"Acaba yengem büyü yaptı da mı abim bu hale geldi?" Dedi Umut alt dudağında kalan çekirdek kabuğunu yerdeki kabukların yanına şutlarken."Bir gün hatırlatta kurşun döktürelim yoksa abim bir aya kalmaz mırlamaya başlar."
"Öyle daha iyi ya belki bir daha bizi canavarının önüne atmaz," kafasının üstünde parlayan, turuncu ışık saçan, cebinizi düşünen ampülle Umut eliyle çenesini ovdu."Aklıma dahiyane bir fikir geldi pampa." Pamir'in ela gözleri fıldır fıldır dönmeye başladı,"şimdi senin şu çok beğendiğin sosyetik güzel Lavin Akçalı var ya."
"Eeee" dedi Pamir uzatma direkt söyle der gibi.
"İşte biz ona da mı büyü yapsak? yengemden rica ederiz gittiği büyücüye bizi de götürür."
"Siktir ordan. Olmaz öyle birşey. Hem benimki sadece öylesine bir beğeni şuradan bir kadın geçsin onu da beğenirim. Sadece ona özel bir durum değil." Haklı. Şuradan bir dişi sinek geçse kafasını çevirir kanat çırpınışına kadar süzerdi.
Bu büyü yapma işini Umut kafasına yazdı, şansını denemekte fayda var.
Pampalar konuşmaktan Adar'ın en son adama geçtiğini fark etmemişlerdi. En sondaki adam iri cüsseli olandı. Bu biraz Adar'ın daha fazla efor sarf etmesine neden olacaktı ama boşuna her sabah kargalar kahvaltısını yapmadan spor yapmazdı.
Elleri çözülen adam diğerleri gibi korkudan ayakaları titrememişti, tersine ilk o Adar'a yumruğunu atmıştı. Çevik hareketiyle yumruğun yüzüne gelmesine engel oldu. Sonrasında parmak boğumlarından akan kana aldırış etmeden tüm gücüyle adamın gözünün altına bir tane geçirdi.
Adamın kafası yumruğun etkisiyle bir iki saniyeliğine sol omzuna düştü. Kafasını kaldırır kaldırmaz tekrardan Adar'a saldırmaya çalışmış başarısız olmuştu. Adar çok sıkıldığını belli eden ses tonuyla,"hadi lan, it soyundan gelme piç kurusu patronunun cenazesine yetişmem gerek, seninle mi uğraşacağım?" Hem konuşuyor hem de adamı haşat ediyordu. Yeni boyalı ayakkabısının kirlenmesini göze alarak adamın kanlı suratına tekme attı.
Adam kendini yerde bulurken, ağzından kan akıyordu. Şişkin ve morarmış göz altlarıyla acıdan kıvrınarak bayıldı.
Alnı terden sırılsıklam olmuş birkaç tane saç tutamı alnına dökülmüş bir vaziyette adamlarından birinin getirdiği havluyla elini sildi ardından ceketini giyip, silahını beline taktı.
Keyfi yerindeydi çünkü tüm enerjisini adam dövmekle çıkartmak onun için bir hobi haline gelmişti. Dostlarının yanına giderken Uraz'ın uzattığı sigarayı geri çevirmedi. İçine derin bir nefes alıp, dumanını havaya soludu.
Çekirdekleriyle birlikte filmin de sonuna gelmiş bulunuyorken Umut alayla karışık övünmeyle, "Abim ellerine sağlık adamları iyice kıymaya çevirdin." Dedi sanki onca adamı o yerle bir etmiş gibi.
Pamir ve Umut yerde iki seksen yatan adamlara bakarken abilerinin yaptığı işi övmeye devam ettiler.
Her biri hazırlanmak için odasına çekilirken Adar yavaş yavaş merdivenleri çıktı. Karısının kokusunu alt kattan almamıştı bu da demek oluyor ki hala odalarındaydı.
Dünden beri yüz yüze gelmemişlerdi çünkü Arin odasından, hatta başını yorganın altından bile çıkarmamıştı. Sabaha doğru odaya geçince karısının hıçkırarak ağladığını duymuştu. Yanına gidip ona tüm dertlerini unutturacak kadar sımsıkı sarılmak istemişti fakat yaşattığı onca şeyden sonra giderse işleri daha da çıkılmaz hale sokmaktan korktu. Bu yüzden gün ayana kadar terasta oturup iki kutu sigara yakmıştı.
En son Arin'i sokakta baygın halde evine getirdiği gece bu kadar çok sigara içmişti. O gece doktorunu arayıp tedavi ettirmişti. Doktor önemli bir şeyi olmadığını söylese de gözüne gram uyku sokmamıştı. Neden böyle birşey yaptığını da anlamamıştı zaten.
Adımları odasının kapısında dururken eli kulpta takılı kaldı. Girip girmemek arasındaki ince çizgideydi, girip bir günde nasıl olduğunu anlamadığı özlemini gidermek istiyordu. Sadece bir gün görememişti ama sanki asırlar geçmiş gibiydi üzerinden.
Sonunda ciğerlerine derin bir nefes alıp indirdi kapının kulpunu, içeriye girer girmez aldığı koku karşısında sevindi. Hala onda olduğu için. Bu kadın eğer giderse bir gün ondan, nasıl yaşayacağını bilmiyordu. Kahretsin ki hiçbir şey bilmiyordu!
Ses çıkarmamaya özen göstererek kapıyı kapattı. Giyinme odasına geçip, vazgeçilmez takım elbisesini giydi. Deri kemerini pantolonundan geçirdikten sonra dağılmış saçını düzeltti. Özensiz görünmekten nefret ederdi, her nereye giderse gitsin kusursuz olmalıydı gömleğinin ütüsünden tut ayağındaki çoraplara kadar.
Hazır olduğundan artık gidebilirdi. Son kez karısını görüp öyle çıkmak istedi. Uyuyordu zaten sadece bakıp çıkacaktı. Elin sonu odaya girdi. Karısı asla birlikte yatmalarının mümkün olmadığı yatakta uyuyordu. Sakince yatağın boş olan tarafına oturup yanındaki esmer kadını izlemeye başladı.
Kendini ne kadar uzak tutmaya çalışsa ayakları hep bir adım ileriye doğru gidiyordu. Ona karşı bilemediği, adlandıramadığı nükleer bir çekim vardı. Aklına söz geçiremediği, yenik düştüğu tek savaşıydı esmer kadın. Kafasını eğip daha da yakından soludu gülleri gibi kokan kadını. Kendinden geçmesine neden olan o koku.
Yüzüne baktı, uzun ve sık kirpiklerinde durdu. Uyku tutmadığı bir gecede karısının kirpiklerininin hepsini tek tek saymıştı. Sol gözünün kirpikleri sağ gözünkinden bir tel fazlaydı. Bu bilgi hafızasından silinmemişti. Asla Silinmeyecekti de. Küçük burnuna indi bakışları. Burnunun ucu kızarmıştı belli ki gece boyu ağlamış öyle uyuyakalmıştı. Daha da aşağıya süzüldü gözleri. Özenle çizilmiş kıvrımlı dudaklarında durdu, epey hatrı sayılır bir süre kadar.
Yelkovan ve akrebin işlevini yitirip bu dilimde durmasını o kadar çok istiyordu ki.
"Abi." Arin'in sesi daha çok sayıklar gibiydi. "Abi beni bırakıp gitme." Adar şaşırmadı çünkü üçüncü defa karısını sayıklarken duyuyordu. Her seferde de kalbine sayısız bıçak darbeleri almışçasına acı çekiyordu. Karısının kanayan yarasıydı abisinin gitmesi. "Geri dön abi." Kalbi sıkıştı. Gece boyunca akıttığı gözyaşı yetmezmiş gibi tekrardan ağlamaya başladı.
Baş parmağıyla yanağına düşen ıslaklığı kurutup, elini tuttu. Diğer gecelerde yaptığı gibi. Arin elindeki eli sıkıca tuttu.
Adar gördüğü kabusun son bulması için elini bir süre daha tuttu. Arin'in bırakmak gibi bir amacı olmadığından Adar zor da olsa elini bıraktı. Eğer cenaze olmasaydı daha fazla kalırdı karısının yanında.
Odadan çıkmadan önce ince pikeyi omuzlarına kadar çekip, saçlarının üstüne hafif kokulu bir öpücük bıraktı.
Kafası bu aralar hafızasına yer edinen oldukça geniş bir alanı kaplayan karısının sesiyle, gözleriyle, günah işliyormuşçasına
dokunduğu teni... Tel tel omzundan beline dökülen dalgasının denizi bile kıskandıran saçları... Nedense omzunda ağladığı gece elleri saçlarını bulmuştu. Kanlı ellerinin ter temiz saçlarını kirletmesinden korktuğu için hemen çekivermişti oysa ki her bir saç teline dünyaları yakar, işe yaramaz ömrünü vermeye hazırdı.
Hiçbir kadın için değil umurunda olmayan ömrünü, her gece yaktığı sigaranın külünü vermezdi. Bu birkaç ayda esmer kadın ne yapmıştı yeşil gözlü adama?
Zaafı olmayan adamın herşeyi olmuştu. Siyah, ruhsuz dünyasını gökkuşağına çeviriyordu ve işin tuhaf yanı ise bundan rahatsız değildi.
Sadece bir gün tekrardan dünyasının yalnız kasvetli renkten ibaret olacağı günlere geri dönmekten korkuyordu. Evet artık yeşil gözlü adamın korktuğu bir şey vardı.
Hayatına renk katan kadının ondan gitmesi. Aklının en baş köşesine, karısıyla ilgili en önemli notlarını aldığı uzun listeye büyük harflerle yazdı; "O kadın benim ve asla benden gitmeyecek!" Bu da diğerlerinin arasına eklenince artık rahat nefes alabilirdi.
Evinin geniş, korumalarla çevrili bahçesine çıkınca arabalarının kaputuna yaslı kendi gibi siyahlara bürünmüş dostlarına baktı. Her birinin yeri ayrıydı, Uraz ona kardeşken, Pamir ve Umut'a abiydi.
Kan bağının olmadığı insanlardan oluşan aile, kan bağının olduğu aileden daha kuvvetlidir. Kalbini sök koy masaya deseler hiç düşünmeden çıkarıp verecek adamlardı.
Ayağındaki rugan klasik siyah ayakkabısı dostlarının yanına geçince durdu. Kafasını kaldırıp, "Sona kalan çalışanlar gelinceye kadar bütün yemek, çamaşır, temizlik onda," dedi.
"Pamir'ciğim akşama evi pırıl pırıl, kıyafetlerimi yıkanmış ve yemekte de kuzu biftek görmek isterim tamam mı tıbbi atık?" Deyip Pamir'in yanağından makas aldı Umut.
"Göreceğiz. Tüp bebeğin piknik tüpünden yapıldığını sanıp üzerinde yumurta kıramayan kıllik." Dedi alaycı tonlamayla yavaştan arabasına binerken. Pamir'in söyledikleri Umut'u daha fazla hırslandırdı. Her zaman yenilmese de on yarıştan sekizinde sonuncu, birinde sondan birinci, diğerinde ise Adar'la aynı arabada olduğu için birinci olmuşluğu var. Umut'un şampiyonluk müzesinde tek bir kupası bile yoktu, garibim.
Kurşun geçirmez çelik kapı açıldığı gibi kulakta sadece yüksek hızdan giden arabaların sesini duymak mümkündü. Şimdiden yarışı geriden gelen Umut'ken birinci giden Adar hemen onun arkasından ise Uraz ve Pamir geliyordu.
Adar'ın en büyük tutkusu arabalar ve hızdı. Kendi şahsına özel olarak araba üreten bir fabrikası bile vardı aynı şekilde çok büyük bir araba koleksiyoneridir.
Bunun gibi küçük yarışlar çocuk oyuncağı gibi gelirdi ona. Direksiyonda hakimiyet süren elleri hareket ettikçe kol kasları geriliyordu. Tek elinin avuç içini açıp kutsal hareketi yapma yüceliğinde bulunurken dikiz aynasından gerisinde kalan arabalara baktı.
Arkasından tozu toprağı birbirine katarken hızını düşürdü mezarlığın dönemecinden sapıp tümsek olan yolu bitirirken konvoy olan arabaların yanını rahatlıkla sıyırdı.
Mezarlığın kapısında bir elin on parmağını geçen silahlı korumalar durduğunu görünce çarpık bir gülüş peyda oldu dudaklarına, "ölüm korkusu götünü işte böyle tutuşturur," derken ön torpidodan silahını çıkarıp arabadan indi. Üzerine dikilen bakışları sikine takmadan beline yerleştirdi elindekini.
Sert mizacıyla yürürken yanındaydı dostları. Mezarlığın girişinde onu bekleyen iş yaptığı karanlık tarafın önden gelen isimleriyle hasım olduğu mafya babaları vardı. Bazıları gücü için yanındaydı bazıları da ortak düşmanları olduğundan. Sadece bir kaç kişi vardı Adar'ın gönülden saygı duyduğu adam. Bunlardan biri ise Mahir Artem'di.
Kısa selamlaşma faslının ardından Mahir dikdörtgen siyah çerçeveli gözlüğünü işaret parmağıyla geriye itip, "evlat bu sefer gelmese miydin?" Dedi. Elini yavaştan ağaran sakallarına götürüp kaşıdı, ne söyleyecekse düşünüp söylemesi gerekiyordu. "Öldürdüğün adam sıradan biri olsa da arkasındakiler hiç de öyle değil."
Adar'ın rahatlığı karşısında tüm ciddiyetiyle konuşan adamı çileden çıkartacak cinstendi, neyse ki alışıktı. Sonunda gülümseyerek konuştu, sesi sakin ve neredeyse alaycıydı. "Arkasında kim varmış, söyle de keyfim daha da yerine gelsin."
Mahir, Adar'ın umursamaz tavrına karşı içten içe bir öfkeyle homurdandı. Yüzündeki kırışıklıklar daha da belirginleşti. Gözlüğünü çıkarıp, Adar'ın gözlerinin içine bakarak sesini kısarak konuştu. "Bu iş şaka değil! Sen bir kişiyi öldürdüğünü sanıyorsun, ama onun arkasında bir ordu var. Böylesine değersiz biri için bütün okları üzerine çekmen ne kadar doğru?" Mahir'in düşündüğü Adar'ın bundan sonra hayatının olduğundan daha fazla tehlikede olmasıydı. Karşına aldığı adamlar masanın sağ tarafındakilerdi.
Adar, Mahir'e eğilerek, sessiz ama tok bir sesle konuştu: "Benim de arkamda iki tane mezarlık var, ihtiyar. Hepsini kendi ellerimle toprağa verdim." Bakışları ellerine düştü. Hiç dinmeyen öfkesi yeniden kendini hatırlattı. "Onları da bu ellerle toprağın yedi kat altına gömeceğim." Yeterince gergin sessizlik yaşanıken, Adar'ın son sözleriyle ortamdaki hava iyice ağırlaşmıştı. Mahir, ona son bir kez baktı; gözlerindeki endişe ile karışık öfke yerini çaresiz bir kabullenişe bırakmış gibiydi. Adar'ın uzun yıllara dayanan öfkesine, çektiği acılara an ve an yakından şahitlik edenlerdendi.
Genç adamın bakışları derinlere daldı,"ne çok uzak ne de çok kısa bir gelecekte." Deyip yürümeye başladı. Gözü intikam bürümüş bu adamın yanında durmak en mantıklı seçenekti, karşısına geçmek ise onu da karşındakiler düşünsün.
Mahir'in yanında yürüyen uzun boylu, kel olan adamın ismi Yüksel Yılmaz'dı. Kendisi Türkiye'nin en önemli mimarlık şirketine sahip, her yıl farklı organizasyonlardan onlarca ödül kazanıyordu; en dayanıklı binaları diktiği için. Kimse bilmiyordu ki o binaların kolonlarının ona yan çizen adamların bedenleriyle daha dayanıklı hale geldiğini. Hemen Yüksel'in yanında Adem Yavuz geliyordu. Dünya Barış elçisi olarak dergilerin kapağını, gazete manşetlerindeki ön sayfaları göbekli, boyalı siyah saçları ve orta boyuyla süslüyordu, peki bu adam çok mu masum? Masumluk onların küf tutmuş kalplerinin yanında çok masum kalırdı. Yurtdışına en büyük silah satışı yapan ikinci mafyaydı. Birinci sırada ise liderleri Çağan Adar Karadağ geliyordu.
Geriye kalanların ise eksiği yoktu fazlası vardı.
Cenazenin defnedildiği yere geldiklerinde arkası dönük kendi adamlarının arasındaki iki adamdı ölen itin yakını. Ölülerin arasında olan sessizlikten bile daha sessizdi bu cenaze. Herkes siyah giyinmiş baş sağlığına gelmişti. Yalnız biri hariç. Kendi elleriyle öldürüp kendi gözyaşında boğulmasını izleyen adam değil. Bu sadece Serhan için geçerli değildi, Adar öldürdüğü her itin cenazesine giderdi.
Mahir'in söylediği gibi bu seferki diğerlerine hiç benzemiyordu. Çünkü ölümüne sebep olduğu kişi masanın sağ tarafında tüm acımasızlığıyla oturan liderin yeğeniydi. Ondan sonra gelecek olan oğlunun da en iyi adamlarından biriydi.
Akılsızlık edip Serhan'ı Adar'ın peşine takmasalar, bugün Adar evinde belki bir ihtimal oturmuş karısıyla uğraşıyor olacaktı. Koskoca lideri karısıyla vakit geçirmesine engel olmak için illa bugün mü defnetmeleri gerekiyordu o piçi.
"Başın sağ olsun, İskender." Sessizliği tok ve eğlenceli çıkan sesiyle bıçak gibi kesti Karadağ. Bir cenazede olunmayacak kadar keyfi yerli yerindeydi. Belki ilk kez hak eden birisini öldürdüğü için bu kadar sevinçliydi, onun olana dokunan her kim olursa olsun cezasını çekecekti. "Bütün yeraltı camiası olarak baş sağlığı dilemeye geldik." İskender'in kaşının ortasındaki çizgi aldığı yaş itibariyle kırıştı. "Senden alacağımız baş sağlığını kapımdaki ite bile almam ben." Konuşan İskender değildi, Adar'ın en az İskender kadar nefret ettiği oğluydu. Bars Zağanos.
"Zağanos," dedi dişlerinin arasından. "Büyüklerin konuştuğu yerde siki kadar olan veletlerin..." Adar daha konuşmasını yarılamadan Bars daha da öfkelenip yakasına yapışma girişimini sergiledi. Eğer İskender önüne geçip durdurmasaydı tabii.
Adar cümlesinin kesilmesine sinirlenip sertçe devamını getirdi. "Dalağını sikerler."
Zorla zapt ettiği oğlunu göğsünden itip, "sakin ol. Bilerek yapıyor anlamıyor musun?" Dedi.
Adar cenazenin hala tabutta olduğunu görerek korumalarından getirdiği hediyeyi istedi bir baş hareketiyle. Çok geçmeden Adar aldığı kutuyu İskender'e doğru uzattı. "Bu tamamiyle bizden kaynaklı hatamızı telafi edeceğini umuyorum." İskender şüpheyle kutuya bakarken saatli bir bombanın içinde olması muhtemeldi. Sonuçta o Çağan Adar Karadağ'dı.
İskender'in adamı kutuyu aldı herkes dikkatle içinden çıkacak olan şeye odaklandı.
Açılan kutudan gelen görüntü karşısında gözlerine inanamayan, daha da öfkelenen, Adar gibi gülmemek için kendini zor tutanlar oldu. İskender'in deri eldiven giydiği elleri tuttuğu, kartal sembolü topuzu olan bastonunu sıktı.
"Çocuklar depoya bulaşan pisliği temizlerken buldular, artık ne kadar küçükse basıp öyle fark etmişler." Adar konuştukça İskender ve oğlunu kışkırtıyordu. "Toprağı üstüne atmadan önce kefenin arasına sıkıştırırsınız." Bu adam manyak. "Yarraksız öbür dünyaya gitmesine inanın gönlüm el vermedi." Dedi yalandan üzülmüş gibi yaparak.
Bars babasının arkasından çıkıp Adar'a yumruk atacakken eli havada kaldı. Her iki adamın sinirli solukları donuklaşmış havaya karışıyorken her iki tarafın da korumaları silahlarını çekmişti.
Adar, karşısındaki adamın bileğini acıyla kıvrandıracak kadar sert tutarken İskender'in sesi yankılandı: "Sen kimsin lan, oğluma dokunmaya cüret ediyorsun?"
Adar, alaycı bir gülümsemeyle İskender'e dönüp karşılık verdi: "Ben Çağan Adar Karadağ. Şu an oğluna kafa atacak olan adam," geriye yatırdığı kafasını diğer yumruğu vurmak için sıkmaya hazırlanan adamın yüzünün ortasına geçirdi.
Bars, yere çökmüş burnundan akan kanı durdurmaya çalışıyordu. Bu aşağılanmayı yanına bırakmaya hiç niyeti yoktu. Hızla ayağa kalktı ve Adar'a saldırmaya yeltendi. Tam yumruğunu savuracakken İskender'in keskin sesi onu durdurdu. "Dur! Şimdi sırası değil. Oyununa gelme."
Bars, dişlerini sıkarak geriledi ama gözleri hâlâ öfkeyle yanıyordu. İskender, Adar'ın karşısına geçti ve gözlerini onun gözlerine kilitleyerek alçak bir sesle konuştu. "Seninle sonra görüşeceğiz, piç kurusu."
Adar, bu tehdidi umursamaz bir tavırla, alayla sırıtarak yanıtladı. "Bu benimle randevuya çıkacağın anlamına mı geliyor? "
İskender, ortamı daha da gerecek bir adım atmadı. Öfkesini içine gömüp başını hafifçe salladı. Adar, bu durumu kazançlı gören bir ifadeyle, "eminim çok 'unutulmaz' bir gün olacak." Dedi unutulmaz geçecek günün sinyallerini vererek.
Olayın burada büyümemesi herkes için daha iyiydi. Ama iki tarafın da pes etmeyeceği ortadaydı. Onlar için bu sadece ertelenmiş bir savaştı.
İmam mezarlığa geçtiğinde herkes yerini aldı. Sessizlik ve saygıyla dolu bir atmosfer vardı. Ancak Adar'ın içi öfkeyle kaynıyordu. Öldürdüğü bir adamın cenazesine katılmak bile yeterince sinir bozucuyken, bir de dua mı edecekti? Bu, onun sınırlarını zorluyordu.
İmam, "el Fatiha." Deyince herkesin eli göğü buldu. Bütün günahkarların ettiği dua, başka bir günahkar içindi.
Dua sona erdiğinde herkes elini yüzüne sürdü. Sıra cesedin toprağa verilmesine geldi. O sırada Umut, mezarın başına doğru ilerledi. Yüzüne sahte bir keder ifadesi takınarak konuşmaya başladı:
"Serhan abim... Ne abisi ...Şey yani... Çok genç gitti. Beni çok severdi. Son gördüğü kişi bendim. Toprağını ilk ben atacağım."
İskender, bu gösteriye müdahale etmek için ağzını açmıştı ki imam sözünü kesti. "Olur. Ey mümin içinden geldiği gibi toprağı ilk sen at." Umut bir, İskender sıfır.
İskender istemese de bu saçmalığa karşı koymadı. Bugün doğru gün değildi. Bütün üyeler buradayken daha fazla kargaşa yaratmak gereksizdi.
Umut, küreği eline aldı, İskender'in önünde salına salına. Gözlüklerinin ardından parlayan gözleri, sahte hüznünün maskesini düşürüyordu. Ancak daha ilk kürekle toprağı savurduğu anda, dengesini kaybedip çukura yuvarlanması bir oldu. Bu çocuk kesin ters doğmuştu ya da çok büyük bir ah almıştı.
Etraf bir anlığına sessizleşti, kimse Serhan'ın yanına gömülmeye niyetli değildi. Adar oflayarak yüzünü sıvazladı. Pamir pampasını ruhu çekilmiş, bembeyaz bir yüzle çukurdan çıkarırken alaya aldı. "Ulan beleşçilikte mastır yaptın, profesörlüğe jet hızında uçuyorsun. Artık yaşarken mezara giren ilk insan olarak tarihin tozlu raflarında yerini aldın."
Umut'un üzeri başı toz içindeydi. Mezarlıktan çıkarken Pamir hâlâ dudaklarını birbirine bastırmış gülmemeye çalışıyordu. Umut'un öfkeli bakışları hiçbir işe yaramadı. Adar ve Uraz ise sessizce bu olanları izliyordu.
"Artık gidelim. Şu siktiğimin puştuna tahammülüm kalmadı," dedi Uraz, sıkıntıyla.
Adar, sakin bir ifadeyle son görevini tamamladı. Küreği eline alıp toprak atarken, her hareketine nefretini yansıttı. "Mezarına su dökenlerin çok olsun diyeceğim, ama sen zaten doya doya gittin."
Sonunda gitme vakti geldiğinde, Adar, Bars'ın ona olan kin dolu bakışlarını görmezden geldi. Siyah mendilini cebinden çıkarıp ellerini sildi. Mendilin üzerindeki siyah gül amblemi bir an parladı. İki parmağını alnına koyup saygısızca geri çekti ve alaycı bir sesle,
"Hadi bize eyvallah, cünyor Zağanos," dedi.
Ardından Uraz'la birlikte jilet gibi ceketini düzelterek mezarlıktan ayrıldı. İkisi de arkalarında bırakılan gerilimi umursamıyordu. Bu, Adar için sadece yeni bir başlangıçtı.
— Arin'den —
Yakından gelen derin ve rahatsız edici bir ses vardı. Saatler süren kabus dolu uykunun ardından nihayet bahar gibi güzel bir rüyaya dalmışken, o sinir bozucu süpürge makinesi ve sözlerini seçemediğim bir şarkı beni aniden çekip çıkardı.
Gözlerimi aralamaya çalıştım ama uykunun ağırlığı hâlâ üzerimdeydi. Bir an, rüyanın huzuruna geri dönmeyi diledim. Fakat dışarıdaki gürültü gitgide daha da belirginleşiyor, huzurumu tamamen kaçırıyordu. İçimde büyüyen sinirle yatağımda döndüm, başımı yastığın altına sakladım ama nafile… O uğultu her yerimi sarıyordu.
Sonunda pes edip gözlerimi açtım. Odanın loş ışığında etrafa göz gezdirdim. Perdelerin arasından süzülen soluk gün ışığı, yeni bir günün geçtiğini haber veriyordu. Ama benim için bu, sadece yarıda kesilmiş güzel bir rüyanın yerini gerçekliğin kasvetine bırakması demekti.
Yataktan sinirle doğrulup kapıyı açtım ve bir de ne göreyim! Üzerinde beyaz bir tişört, altındaysa pürüzsüz beyaz tenini açıkta bırakan, üzerinde dolar desenleri olan siyah bir şort vardı. Yetmezmiş gibi, kafasına da bir yağlık dolamıştı.
Bir an şaşkınlıkla duraksadım. Gözlerimi kısarak karşımda duran bu garip manzarayı sindirmeye çalıştım. Ama ne kadar bakarsam bakayım, gördüğüm şeyin tuhaflığı değişmiyordu.
"Sen... Ne yapıyorsun?" diye sordum, şaşkınlığımı gizleyemeden.
O ise beni duymuyormuş gibi umursamazca kalçasını kıvırıp odanın içini süpürmeye devam etti. Üstelik neşeyle şarkı da söylüyordu:
"Ablan bin yaşına da gelse (taş, taş, taş, taş)
Çıtır gibiyim taptaze (yaş, yaş, yaş, yaş)
Çabala ama boş (boş, boş, boş, boş)
Pırlanta gibi parlıyorum (loş, loş, loş, loş)"
Gözlerim istemsizce üzerindeki garip kombinasyona kaydı: Beyaz tişört, dolar desenli şort ve kafasında yağlık... Bu görüntüye bir anlam yüklemeye çalışmak bile beynimi yoruyordu.
"Taş gibiyim, taş gibiyim
Çıtır gibiyim, kaymak gibiyim
Tüm ortaklarımın dilindeyim
Ben her zaman yerimdeyim..."
Umut, kıvraklığıyla dansözlere taş çıkartıyordu; adamda sanki kemik yoktu. Televizyondan açtığı şarkının sesini yeterince yüksek değilmiş gibi biraz daha artırdı. Dayanamayarak süpürgenin fişini çektim, ama o hâlâ göbek atarak temizliğe devam ediyordu. Arkasından hızla geçip omzuna sertçe vurdum.
Olduğu yerde sıçrayıp, "Tövbe bismillah!" diye bağırdı. Hortlak görmüş gibi bembeyaz kesilen Umut, şaşkın bakışlarla beni süzdü—pembe çizgili saten pijamamdan, tepemde karmakarışık bir halde duran ev topuzuma kadar.
Onun hâlâ beni süzen bakışlarına başımı sallayarak karşılık verdim. "Açıkta bir şey mi gördün koçum?" diye sordum. "Ha, gördüysen söyle de bilelim." Güzelim uykunun içine şu çilli suratı içine etmişti.
"Yok, estağfurullah yenge, ben hiçbir şey görmedim," dedi korkuyla. Önünü hayali bir ceket varmış gibi ilikleyip eğildi. Sonra elimi tutup, "Ver ağam elini öpeyim. Arabalara yaptığınız dokunuş, şahesere vesile olan ellerinizi öpmeden şuradan şuraya gitmem," diye ekledi.
"Ne saçmalıyorsun sen be?!" diye patladım. Bu tamamen Adar'ın suçu değilmiş gibi beni suçlamaya kalkıyordu! Arabalarına sırf gösteriş için gizli katta yer açmasaydı, ben de onları haşat etmek zorunda kalmazdım. Sonuçta garaj ne için icat edilmişti ki?
"Derhal süpürgeni, yanında getirdiğin kova ve temizlik bezlerini alıp buradan defoluyorsun!" dedim, elimi hızla çekerek.
"Tüm evi tek başıma temizledim, bir tek burası ve yatak odanız kaldı. Onları da pırıl pırıl yapıp çıkacağım," diyerek süpürgeyi topladı. Sarı bezi su dolu kovaya batırıp sıkarken hareketlerindeki ustalığı fark ettim.
Bu evde gelenek galiba: Sinir bozan herkese temizlik cezası veriliyor.
"Temizlemeni isteyen olmadı, sadece çıkmanı istiyorum," dedim sabrımın sonuna geldiğimi hissederek.
"Çıkmıyorum. Zorla mı çıkaracaksın?" diye meydan okudu, elini beline atıp karamel gözlerini bana dikerek.
"Gerekirse!" dedim, ayaklarımı ritmik bir şekilde yere vurarak.
"O zaman gel de çıkar!" diye karşılık verdi. Sinirle üzerine atılıp çekmeye başladım ama yerinden milim bile oynamadı.
"Hiçbir güç beni bu odayı temizlemeden buradan çıkaramaz!" diyerek meydan okurcasına diliyle parmağını yaladı ve en sevdiğim, en pahalı, en rahat sabahlığımın koluna sürdü. "Ahan da buraya yazıyorum!"
"Ne yapıyorsun sen be?!" diye çığlık attım. "Çok iğrençsin!"
Güzelim pijamam onun salyasıyla kaplanmıştı. Tepem attı. Elimi kontrol edemeden suratında çınlatıcı bir tokat patlattım.
"Kıyafetlerim benim her şeyimdir!" dedim dişlerimi sıkarak.
Tokadın etkisiyle yana doğru savrulup sarsak adımlarla geriledi. Bir de bayılsaydı tam olacaktı!
Yüzünü tutarak ayılmaya çalıştı ilk bir kaç saniye. Ardından hep pozitif olan adamın başından negatif bir sis yayıldı.
"Asıl sen ne yapıyorsun?!" Diye kükredi. Sesinin şiddetiyle kulaklarım çınladı.
Bundaki ses kocasını başka kadınlarla basan kadındaki çirkeflik seviyesinden bile daha yüksek. "Gitti milyon dolarlık bakımlarla seksi ve bebeksi ipekliliğini korumaya çalıştığım yanağım!" Bu haline inanmasam oturup ağlayacak gibi duruyordu. Sanki bu evde bir dert yetmiyormuş gibi, bir de bonus olarak Umut çıktı lotodan. İçimden geçirdim: Mevlam dert veriyorsun, bari taşıyacak gücü de ver.
Birden yüzüme bakıp, "Deli karı," diye homurdandı. Şok üstüne şoks. Hem tatlı uykumdan uyandırmış, hem de hakaret etmişti. Artık tam anlamıyla ayılmıştım. "Ne dedin?" dedim ve kulağımı işaret ederek, "Bir daha söyle bakayım."
"Manyak karı dedim, duydun mu şimdi?" dedi kendinden emin bir şekilde. "MANYAK karı!" Son tekrarı bende ipleri kopartmıştı.
Gözümü kapatıp açtım, ama sabrım çoktan taşmıştı. Kaşıyan bir diğer elim sımsıkı saçlarına tutunurken gıcırdayan dişlerimle burnunu ısırdım. Acı yüklü çığlıkları evi inletirken o da saçımı çekmeye başladı. Neyse ki topuz olduğu için acı hissetmiyordum. Burnu hâlâ dişlerimin arasında ezilirken, "Sen tımarhaneliksin! Abime bağlanma büyüsü yaptığını en başından beri anlamalıydım. Böyle bir kadını kim kendine dert edinir ki zaten?" diye bağırıyordu.
Sonunda burnunu bıraktım ve saçını da bir anlık boşlukla saldım. Ne saçmalıyordu bu zırto?! Aptalca şeyler sayıklarken, diş izlerimin belirginleştiği burnunu ovuşturdu ve topukları götüne vura vura kaçtı. Tabii kaçarken bile hakaret etmeyi ihmal etmedi. Hepsini duymuştum.
Öfkeyle arkasından koştum ve tam sırtına atladım. Elim yeniden saçlarına yapışmıştı. "Onu bunu bilmem ama sen kendine büyük bir dert edindin," dedim. "Dert de neymiş kendine kara bela edindin."
Ayaklarımı beline sıkıca doladım. Merdivenlerden koşar adım iniyordu; düşüp hafızamı kaybetmek gibi bir riski göze alamazdım. O ise avaz avaz bağırıyordu: "Komşular, koşun! Yetişin! Yenge dedik, başımızın üstünde yerin var dedik, tepemize bindi!"
"Lagaluga yapma, çilli tavuk!" dedim saçını çekmeye devam ederken. Zalımın saçı benimkinden bile gürdü ve kökünden çektiğim yerler kızarmıştı.
"Çillerimle alay etme, goril karı!" diye bağırdı.
"Goril sensin! Doğaya hiçbir faydası olmayan, nesli tükensin diye kısırlaştırılan etkisiz eleman!" diye karşılık verdim.
"Abi, kurtarın beni şu deli kadından, ne olur!" diye bağırıyordu artık. Ama durmaya niyetim yoktu. Salondaki şaşkın bakışları umursamadan Umut'un saçlarını daha sıkı kavradım. Bir o yana, bir bu yana panikle koşarken başımı döndürmeyi başardı.
"Yerinde dur, ahmak adam!" diye hırladım, o ise saçlarımı tutan ellerimi savuşturmaya çalışıyordu.
Tam o sırada Uraz, öfkeyle önümüzü kesti ve Umut ancak o zaman durmayı akıl edebildi. Olan biteni yeni idrak ederken, Pamir’'n ne ara ellerimi çözmeye çalıştığını fark ettim. Yetmezmiş gibi, adını anmak bile istemediğim o malum mahlukat, kollarını belime dolamış, beni göğsüne bastırarak uzaklaştırmaya uğraşıyordu. Hangi birine sinirleneceğimi bilemedim.
Dünün hıncını Umut'un saçlarından çıkarmam mantıklı mıydı, bilemiyorum ama... keşke burnunu ısırmasaydım. İki kişi beni ondan ayırmak için var gücüyle çekiştirirken, Uraz'ın kollarını göğsünde bağlamış ve dudaklarını hafifçe kıvırmış halde durduğunu fark ettim. Gözlerime inanamadım. Geldiğim günden beri yüzü tek bir kez bile seğirmemişti. Sanırım, Umut'u Pamir kadar sevmiyor.
Ortama hâkim olan sessizliği ilk bozan ben oldum. "Uraz Bey, bu mahlukata gereken cezayı vereceğinizden hiç şüphem yok." Bu sadece paçayı kurtarma çabasıydı. Mağduru oynamak, çoğu zaman en iyi çözümdü.
Ama Adar, bu fırsatı kaçırır mıydı? Paçayı kurtarma derdindeyken, o da elini kolunu nereye sokacağını şaşırmıştı. Önce belime, sonra göğsüme, hatta nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde bacaklarıma kadar uzandı.
Sapkın herif!
Ben paçayı kurtarmaya çalışırken, Kuş azgınlık peşindeydi.
Bu sırada Pamir de boş durmuyordu. Ellerimi çözemeyeceğini anlayınca, bu kez ayaklarımı hedef aldı. "Yengem, sen koala mısın? Sülalenin onların soyuyla bir akrabalık ilişkisi mi var?"
"Nereden bildin, zekân takdire şayan." Alaycı bir ifadeyle devam ettim. "Biz, yedi kuşak koala kabilesinden arta kalan son temsilcileriz. Ve ben de kabilenin dünyalar güzeli prensesiyim."
Pamir tam karşılık verecekken, Adar'ın sesi araya girdi. "Ne kadar da espriektüriel bir kadına sahibim. Gerçekten çok şanslı bir adamım."
Ensemdeki nefesi kesikleşti. Burnu, şah damarıma değip yukarı tırmandı. Kulaklarıma fısıldadı. "Karıcığım, bu halin bir tek bana özel olmalıydı. Ben kıskanç bir kocayımdır."
İşveyle törpüleyip manikür yaptığı sesiyle tepemin tasasının atmasına neden oldu. Rahatlığı bir donda bulunmayacak derecede yüksekti beyefendinin.
O an dikkatimin dağılmasından faydalanarak, beni Umut’tan koparıp aldı. Ama kopan tek şey ben değildim… Parmaklarımın arasına doluşan kahverengi saç tellerine bakınca anladım.
İnanamıyorum… Çocuğun saçını kökünden koparmıştım!
"Ah saçım, çeşit çeşit ürünlerle güçlendirdiğim eşek sütü sabunuyla çitilediğim dysonın eşsiz kurutma başlığıyla dans ettirdiğim rapunzelimsi saçlarım. Gitti. Gittiiiiii." Bütün ev halkı olarak pür dikkat kesildik Umut'un ağıdına.
Pamir elini saçına götürüp saçlarının hâlâ yerinde olduğundan emin olurken Adar beni kendine doğru çekip yanağımı sıkıştırdı. "Karıcığım, senin eline düşmek cidden cesaret işi. Ama itiraf edeyim, ben tam da bu yüzden evlendim seninle," dedi ve kahkahayı bastı. Gözlerimi devirdim ama Umut'un sinirden seğiren çenesine odaklanınca hafifçe sırıttığımı fark ettim. Adam o kadar dramatikti ki trajedi filmlerine başrol olabilecek potansiyeldeydi.
"Bu iş burada bitmedi!" dedi Umut, elini havaya kaldırarak. "Hakkımı helal etmiyorum. Kendimden bile daha çok değer verdiğim saçımı mahvettin! Bu köklerden çıkan her telin hesabını soracağım!"
"Tamam Umut, şikâyet dilekçeni posta güverciniyle yollarsın," dedim, elimle sıkıcı bir konuşmayı keser gibi bir hareket yaparak. "Bu kadar ağlayacaksan, sana bir peruk sipariş edelim. Hem daha gür bir model seçeriz, saç ektirmiş gibi olursun."
Adar kahkahalarını tutmaya çalışırken yanıma sokuldu. "Umut'a bunu yapan düşmanına kim bilir neler yapmaz," dedi alaycı bir tonla.
"Neler yapmayacağını oturup iki saat konuşmayalım istersen," dedim ve kaşlarımı çatıp ona döndüm.
Adar sırıtarak geriye çekildi ve avuçlarını havaya kaldırdı. "Ben bir şey demedim, bak. Ciddi ciddi tartışmaya niyetim yok."
Tam bu sırada Pamir araya girdi. "Tamam millet, bu olay burada kapanıyor. Umut, yengeyle tartışma işine hiç bulaşma. Bak belli ki delirmişsin, bu kadının önünde fazla konuşmak tehlikeli."
Umut, gözleri hâlâ kan çanağı, hırsla burnunu çekti ve "Ben asla unutmam bunu!" diyerek parmağını salladı. Sonra dramatik bir şekilde arkasını dönüp oturdu. Daha doğrusu Adar'ın zoruyla oturtuldu. İkimiz de kanlı bıçaklı yan yana otururken diğer üçü tepemizde dikilip benim daha da dağılmış saçıma, Umut'un ise ısırılmış burnuna, şekilsiz on yıl durmaksızın kullanılmış vileda fırçası gibi saçına ve yırtılan gömlek koluna. Oha gömleğini hangi ara yırttım.
Mahçup bir şekilde başımı önüme eğip çıplak ayaklarımı birbirine bastırdım. "Söyleyin bakalım önce kim başlattı?" Adar'ın sormuş olduğu saçma soruyla başımı kaldırdım. Önceden ayarlanmış gibi ben ve Umut birbirimize baktık ve aynı anda, "o başlattı," dedik.
Adar işin esprisini bırakıp sıkıntıyla sorusunu yineledi. "Bir daha soruyorum kim başlattı?" Aynı cevabı verince ikimiz de birbirimizi suçlamaya başladık. Ben parmağımı sallayıp, "bana manyak karı dedi." Dedim. Umut gecikir mi hemen savunmasını yaptı. "Bana. Benim baby face yüzüme tokat attı." Sağ yanağında beş tane parmağımın izi çıkmıştı.
"Bana tımarhenelik olduğumu söyledi."
"Bana çilli tavuk dedi."
"O da bana goril dedi." Bağırış ve çağırışlarımızdan kimin haklı kimin haksız olduğunu anlamak çok zordu.
"KESİN LAN!" Uraz'ın gür sesiyle olduğumuz yerde donakaldık. Çıt çıkarmaktan bile korktuğumuz için ben ve Umut sadece birbirimize bakıp yaptığımızın yanlışlık derecesini ölçtük. "Ha şöyle, sessizlik ne kadar da güzel bir ses." Uraz bize bakıp, "şimdi sen." Dedi yanımdaki ödü bokuna kaçmış adamı işaret ederek.
"Ben mi?" Diye sordu Umut tırsakça.
"Evet sen lan." Uraz'ın da Adar'dan geri kalır yanı yoktu. Umut'a kızıyordu fakat ben bile korkudan küçük dilimi yutmuştum. "Özür dile bakayım hemen yenge hanımdan." Dedi elini arkasından birleştirerek. Ceketi geriye doğru sıyrılıp ölüm makinasının parlaklığını bahş etti ikimize de. Ben yutkunurken Umut'un kesik yutkunuşunu kulaklarımın dibinde işittim.
Bu açık saçık değil düpedüz bir tehditti. Ya özür ya ölüm der gibiydi. Umut bana dönüp ensesini kaşıdı. "Özür dilerim yenge." Diye mırıldandı yarım ağız.
Her ne olursa olsun Umut'a bunu yapmamalıydım. Neden yaptım ki zaten, çocuk kötü birşey de yapmamıştı. Hakaret etmiş olabilirdi fakat ben daha ağır şeyler yapmıştım. Ben de en içten şekilde yelkenlerimi suya indirip, "ben de özür dilerim, affet" dedim.
Umut, özrümü duyunca yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi. Gözleri hafifçe kısıldı, sanki söylediklerimin samimiyetini ölçmeye çalışıyordu. Ardından omuzlarını silkti ve "Tamamdır," diye mırıldandı. Ama bu kadar kolay kabullenmesi beni rahatsız etti. Onun içten bir kabulden çok, daha fazla sorun istemediği için böyle davrandığını hissedebiliyordum. Uraz yüzündendi.
Sessizlik ağır bir sis gibi aramızda asılı kaldı. İçimden bir şeyler söylemek geldi, ama doğru kelimeleri bulamıyordum. Nihayet, Umut biraz geriye çekildi. Hala somurtuyordu, benim yüzümden. Elimi önünde bağladığı koluna götürdüm, küsmüştü işte. "Bak, sana kızmak istemedim," dedim sonunda. Sesim beklediğimden daha yumuşak çıktı. Adar'a baktım, asıl kızdığım oydu Umut değil. Sadece yanlış zaman ve ruh halindeyken bana bulaşmış en masum kişiydi.
Kafasını kırdığımda bile bu kadar surat asmamıştı, haklı koskoca adamı arkadaşları ve evin etrafını çevreleyen korumaların önünde dövmüştüm. Gururu incinmiş olmalı.
"Sana krep yapmamı ister misin?"
Kafasını heyecanla bana çevirdi sonra ne oldu bilmiyorum ama hemen yüzü düştü. Adar sinirle, "Yeter lan! Çocukça kaprislerini git başkasına yap. Karımdan olamayacak kadar uzak dur." Dediğinde dilime akan tüm kelimeleri ona doğru söyledim bıkkınlıkla. "Sana, seninle alakası olmayan birinin kimin kaprisiyle ilgilenip ilgilenmediğine karışmak gibi bir hak tanındığını hatırlamıyorum." İfadesi düz hissiyatsız bir hal aldı. Parmağımı ona doğru kaldırdım. "Benden uzak durması gereken kişi yalnız sensin,"dedim.
Yeşil harelerindeki siyah nokta genişledi çok kısa bir anlığına. Kirpiklerinin gölgesi altında ay gibi parlıyorlardı. "Bir daha üzerinde asla hakkın olmayacak bana karışma. Eski Arin yok senin karşında." Diyerek merdivenlere doğru yöneldim geriye bakmadan. Adar bir an donup kaldı. Ardından ayak seslerimi takip edercesine arkamdan sert bir sesle bağırdı, "yanılıyorsun karıcığım! Senin üzerindeki bütün haklar bir tek bana saklı! Sadece bana, kocana ait!"
Bir an için duraksadım ama başımı çevirmedim. Adımlarımı yavaşlattığımı fark eder etmez kendime kızdım. Derin bir nefes alıp sanki hiç duymamış gibi merdivenlere çıkmaya devam ettim. Ancak Adar pes etmiyordu.
Basamakların en üstüne ulaştığımda arkamdan bir tıkırtı duyuldu. Adar hızlıca birkaç adım atarak beni yakalamıştı. Omuzuma dokunmaya kalktığında, kendimi sert bir hareketle çektim ve gözlerimi ona çevirdim.
"Dokunma bana," dedim, sesim buz gibi ve netti. Gözlerim onunkinin derinliklerine saplanmışken devam ettim, "Karadağ." Ona soyadıyla hitap ettiğim her an kazanacağı kesin olan savaşta sırtından vurulmuş yorgun savaşçılar gibi oluyordu. Gözlerindeki fersiz renk soluyordu.
Bana yaptıkların acısını ondan bir bir çıkaracaktım nasıl yapacağımı ve kalbimde bir yerlerde hissetiğim acıyı nasıl dindireceğimi bilmesem de.
Adar'ın yüzündeki sert ifade kayboldu, yerine bir karışıklık ve acı karışımı bir şey geldi. Gözleri, içimde bir kıvılcım bulmaya çalışıyormuş gibi arandı, ama nafile çünkü ben dün geceden sonra o kıvılcımın ta kendisi olmuştum. Kendimi değil beni yakanları kül edecektim.
Bir şey söylemeden arkamı dönüp yürümeye devam ettim. Arkadan gelen sessizlik hem bir zafer hem de bir yük gibiydi.
İlk iş bu tutsaklıktan ve beni tutsak edenden kurtulmaktı. Ait olmadığım bir yerdeydim kendi yatağımı evimi ailemi çok özledim. En çok da Asi atımı. Adar babamın konağını elinden alıp kestik, her şeyi elinden alıp onu Mardin'den sürgün ettirmişti. Peki şimdi atım neredeydi?
Merdivenleri çıktığım gibi geri indim. Salona tekrar geçecektim ki Adar'ın dış kapıya doğru gittiğini gördüm. Adımlarım tin tin onun peşinden sürüklenirken bahçeye kadar gittim.
Biraz sonra gözden kayboldu. Malikanenin tahminimce arka bahçesine geçilen taraftan onu görmeyi beklerken, ensemde nefesini hissettim. Ben mi onu takip etmişti yoksa ben mi takip edilmiştim.
Dudaklarım şaşkınlıkla aralanamadan beni dirseğimden tuttuğu gibi duvara yasladı. Canımın yanmamasına özen gösterir gibi çekmişti beni fakat kalbimin atışları kulaklarımı delerken hiç de öyle değildi. Neler oluyordu bu kalp denen namussuz organa?
"Hırt!" Dedim gırtlaktan. Dudağının kıvrıldığına yemin edebilirim fakat asla kanıtlayamam. "Uçurumdan yuvarlanmış yaralı bir kadını duvara sülük gibi yapıştırmaktan, kalıbından, yaşından, başından utanmıyor musun?" Üst üste nefes almadan söyledim geçmişte tuttuğum her ne varsa. Çok da iyi oldu. Bir rahatlama geldi.
Dirseğimdeki baskısı o kadar yumuşaktı ki orada koca pençelerinin varlığını unutmuştum. "Sende B12 eksikliği mi var yoksa yaştan dolayı alzheimer mı?" Daha merdivenlerdeyken çok akıcı ve güzel bir şekilde belirtmiştim. Bana dokunma deyince tam tersini mi anlıyor bu kartlaşmış dana bonfile?
"Bana yaşlı mı demeye çalışıyorsun?"
"Çalışmıyorum direkt, pattanak söylüyorum."
"Bu yaşlı dediğin genç kurdun neler yapacağını bir de yatakta gör sen. Sana adını bile unuttururum, işte o zaman kim B12 kim alzheimer görürüz." Dediğinde kaşı tehlikeli bir şekilde havalandı. Dirseğimi bırakmamakta ısrarcı olduğu için, kolumu sertçe çektim. "Bırak diyorsak bırak be adam," dedim.
Ayaklarımın üst derisinde bir karıncalanma hissettim. Bakışlarımı ayaklarıma indirince gördüğüm korkunç vahşetlikteki manzarayla çığlık atıp Adar'ın boynuna asıldım. Beni anında kucağına aldığında çıplak ayaklarımı sallamaya başladım.
Karıncalanma sandığım karıncaların ta kendisiydiler. "Seni kucağıma atacak kadar korkutan şey ne?" Diye sordu alayvari gevşeklikte.
"Karınca," adını söylerken bile hala ayağımın üzerinde ince bacaklarıyla gezindiklerini hissettim. Adar kahkaha atarak, "sen küçücük bir karıncadan mı korktun, bana bile kafa tutarken?" Dedi.
"Sen hiç karınca tarafından ısırıldın mı?" Küçüklükten kalma bir korkuydu. Kuzenlerle arka bahçemizde çamurdan tabak, tencere falan yaparken ben önüme bakmadan ayağımla karınca yuvasına basmış bütün askerleri uyandırmıştım. O gün bugündür karıncalar ve yuvalarından uzak dururum.
Adar dilini cıkladı. "O zaman anlamazsın ne kadar çok can yaktıklarını," dediğimde kahkahası sırıtışın dönüşüm evresine geçiş yapmıştı. Bu adam benim deli raporumu çıkartmaya ant mı içmiş?
"Seni bırakayım mı karınca kardeşler seni bekliyorlar?"
"Hayır! Sakın!" Dedim benden beklenmeyecek kadar bağırıp. Elimi boynuna daha sıkı bağladım. O karıncaların ayaklarımın üzerinde gezdiği düşüncesi bile iğrendiriyor midemi.
Adar gözlerimin içine baka baka kolunu gevşetince, "ne olur atma beni o et yiyici hayvanatların yanına." Dedim yalvararak.
"Seni tek bir şartla bırakmam," bana ve halime acıyıp tekrardan aldı kollarına beni. "Yalnız olduğum zamanlarda istediğin şekilde davranabilirsin ama başkalarının yanındayken herkesin bizi gördüğü gibi davranmalısın."
"Nasıl?"
"Gerçek karı koca gibi."
"Peki" dedim beni bırakması korkusuyla. Şu an ne dese düşünmeden kabul edecek kıvamdaydım. Al bir de buradan yak artık korkumu da biliyor, bunu kullanmkatan geri kalmayacaktır eminim. "Anlaştık o zaman karıcığım."
Gözümü seğertip kafamı salladım. Yaptığımız her anlaşma benim lehimeydi onun ise istekleri yönündeydi.
"Hadi bakalım içeri geçelim," deyip yürümeye başlayınca durdurdum onu. "Atımın nerede ya da kimin yanında olduğunu biliyor musun?"
Cevap vermeyip yönünü değiştirdi. Evin arkasından dolanarak geniş, etrafı tahta çitlerle çevrili bir araziye doğru yürümeye başladı. Arazi, malikaneden biraz uzaktaydı, ancak Adar'ın uzun bacakları sayesinde iki adımda yetişirdik.
Yeşilliklerin arasından sarı kanola çiçeği açmıştı. Bir zamanlar onlarla taç yapardım, hatırlayınca dudaklarımda hafif bir gülümseme belirdi. Ancak düşüncelerim çabuk dağıldı, gözüm Adar'a kaydı. Saçları genellikle her zaman düzenliyken bugün alnına, hatta gözlerinin üzerine kadar dağılmıştı. Ne olmuştu ki? Kumralın en koyu tonunda olan saçları, kaşları ve kirpikleriyle aynı renkteydi. Kaşları çok kalın değildi ama kirpikleri... Kıvrık ve üst üste dizilmiş gibiydi. Bir yüzü kalemle çizsen bu kadar güzel olamazdı. Yüzü altın orana değil, altın oran onun yüzüne uyuyordu.
Elimde olmadan işaret parmağımla önüne düşen bir tutam saçı geriye ittim. Daha ağzını açıp dalga geçmeye başlamadan konuşmaya koyuldum, "Sakın fesat anlama. Önünü göremeyip düşersen, peşinden ben de düşerim. Yani tamamen kendi sağlığım için yaptım. Üzerine alınma." Hiç de tınlamayan surat ifedesiyle, "Öyledir, canım. Zaten iki saattir gözlerinle beni yiyip bitirmenin sebebi kesinlikle mest olduğun için değildi."dedi eğlenceli sesiyle.
Gözlerimi devirdim. "Nereye götürüyorsun beni? Dağın başındayız, sen hâlâ daha da derinlere gidiyorsun. Şunu bil ki, bir ayıyla daha uğraşacak mental gücüm kalmadı yeter bu kadar gittiğin!"
"Bir tane daha ayı derken?" dedi, kaşlarını kaldırarak.
"Erkeklerin kafasının az çalıştığına dair yapılan araştırmanın baş deneği kesinlikle sen olmalıydın. Ne desem yüzüme aval aval bakıyorsun."
"Bana ayı demen yetmedi bir de düşük zekalı mı diyorsun şimdi?" Sesindeki öfkeye rağmen eğleniyor gibiydi. Kendi kendime tebessüm ettim. Yine damarına basmayı başarmıştım. Öfkesini tekrardan harladığım için kendimi tebrik ediyorum.
"Madem ayının sen olduğunu biliyorsun..." Devamını getiremedim, çünkü Adar yüzüme daha da yaklaştı ve burnu burnuma değdi. Dudaklarımı sıkıca bastırarak lafımı ağzıma tıkadı. "Bu aralar fazla özgüvenlisin," diye mırıldandı, sesi neredeyse bir uyarı gibiydi.
"Alışsan iyi edersin," diye meydan okudum. "Çünkü eski Arin'i sana mumla aratacağım."
Adar, başını hafifçe geri çekip gözlerime baktı. "Öyle mi?" dedi, dudaklarında muzip bir gülümsemeyle.
"Evet, öyle." Dediğimde bir at çiftliğine girmiştik bile. Burada da aynı evdeki gibi koruma vardı. Tek bir kişi bile kafasını kaldırıp bize bakmamıştı.
Adar çıplak ayaklarıma baktı ardından beni at çiftliğindeki kalın tahta çitin üzerine bıraktı. Adar, gözlerimdeki şaşkınlığa aldırmadan sessizce bir adım geri çekildi. Çıplak ayaklarımın altındaki sert tahta, soğuk bir titremeyle vücuduma yayıldı. Etrafıma bakındım; atların yumuşak homurtuları ve uzaklardan gelen rüzgârın taşıdığı çan sesleri dışında her şey sanki donmuş gibiydi.
"Burada ne yapıyoruz?" diye sordum, sesim fısıltıdan biraz daha güçlüydü.
Adar, gözlerini çitin diğer tarafında uzanan geniş açık alana dikti. Başıyla bir harekette bulunduktan kısa bir süre sonra genç bir adam elinde siyah binicilik çizmeleriyle gelmişti.
Çitin üzerinde otururken dengemi kaybetmemek için geriye yaslandım. "Teşekkür ederim," dedim çizmeleri getiren adama, peki o bana nasıl bir tepki vermişti sadece göz ucuyla bakıp kaçar adımlarla uzaklaşmıştı. Derin bir nefes alıp, "Çalışanlarından da aynı senin gibiler."
Çizmeyi ayağıma giydirirken,
"Nasıllarmış benim çalışanlarım?" Dedi. Ben dengemi sabit tutmak için her iki elimi de çiftlere bastırdığımdan bana giydirmesinde bir sakınca teşkil ettiğini sanmıyorum. "Hödükler."
"Senin tek bir hödüğün var o da benim." İkinci teki giydirirken saklandığım için omzuna tutundum. "Hem neden durduk yere çocuğa hödük diyorsun ki?"
"Teşekkür ettim bir ricayı çok gördü." Kendi çizmesini de giydikten sonra koltuk altımdan tutup aşağı indirdi beni. "Sen o ricayı çok beklersin, dilsiz birisi için fazlasıyla imkansızlık dahilinde yer alıyor."
İnsanın derdini anlatamayışı çok zor olmalı, gerçi biz sesimizi duyanlar bile bazenleri derdimizi kimseye anlatamıyoruz. Yazık ya çok üzüldüm. Daha çok genç ve bir de Adar gibi tehlikeli bir adam için çalışıyor. "Çok üzüldüm ya."
"Neden?"
"Senin gibi tehlike mıknatısı olan bir adamın altında çalıştığı için."
"Hasbinallah." Durduğu yerde sinirle volta attı. Ne demiştim ki ben şimdi? "Adamı çileden çıkarırsın sen! Ben bugüne dek altıma hiç kimseye almadım, alacaksam da ilk ve son kişi sen olacaksın."
Elimle ağzımı kapayıp, "na yani belime silah takıp zorla altında mı çalıştıracaksın," dedim. Kahkaha attı. Ben ciddi ciddi konuşurken hem de. "Çok mu komik?" Diye kızdım.
"Hayır. Sadece çok safsın."
"Saf ve duru bir güzellikte olduğumu biliyorum, bilmediğim bir şey söyle." Şu an bir at çiftliğindeydik ve benim uğraştığım şeye bak. "Ben atları görmeye gidiyorum," deyip ahırın uzun geniş gri parke taşından yapılma zeminde atların rahatça hareket edebileceği geniş bölmelere sahip. Her bölmede, atların dinlenebileceği saman yatakları ve yemlikler yer alıyordu.
İlk bölmede bir Arap atı vardı. Onu ilk gördüğümde, zarafeti ve en belirgin özelliği olan küçük ama kusursuz orantıya sahip baş yapısıydı. Altın sarısı gövdesi yelesiyle muntazam gözüküyordu. Bu en nadir görülen renkti, artık şaşırmıyorum Adar'ın daha seri üretimi bile başlamayan arabalarını gördükten sonra. Bu hiçbir şeydi.
Bu at sadece bir at değildi bin yıllık bir soyluluğun yaşayan kanıtıydı. Kuyruğunu gururla havaya kaldırıp önündeki yemlikten saman yedi. "O İsabel. Bu çiftlikte görüp görebileceğin en asil attır." Adar arkamdan dolanıp yanıma geçti, "İsabel." Dedim yelesini okşarken, "demek senin adın İsabel."
Elimi tutup beni bölmelerin arasından geçirirken, "Hadi gel, seni asıl sürprizin yanına götüreyim," dedi. Geçtiğimiz her bölmede, en nadir ırktan atlar vardı. Sabaha kadar burada kalsam bile her birini tek tek sevmek için yeterince zamanım olmazdı. Fakat onun elini bıraktığım an, bölmenin ardındaki katran karası atı gördüm. Gözlerim doldu.
Asi'ye doğru koşup ona sımsıkı sarıldım. Bu kez gözyaşlarım mutluluktandı. Bölmenin kapısını açtım ve yanına girdim. O da beni görmenin coşkusuyla tepinmeye başlamış, başını omzuma sürtüyordu. Aramızdaki bağ o kadar güçlüydü ki birbirimizin sevinçlerini, korkularını ve hüzünlerini hissedebiliyorduk. Şu an, ikimiz de derin bir hasret ve sevinç içinde boğulurcasına yüzüyorduk.
Asi, onu son gördüğümden çok daha sağlıklı görünüyordu. Bu beni daha da mutlu etti. Adar'ın sesini duydum: "Bana göstermediğin kadar çok güzel gülümsüyorsun, Badem Şekeri." Ona hiç en içten gülümsemle gülmemiştim.
Ona dönüp, hafifçe gülümseyerek cevap verdim: "Belki de nasıl mutlu edeceğini bilmediğin içindir."
"Artık biliyorum," dedi. Asi'ye yaklaşıp onu okşamaya başladı. Akıllı atım, Adar'a alışmış gibiydi, bir tepik bile atmadı. Atsaydı aslında çok iyi olacaktı ama neyse bugünü görmezden geleceğim.
"Bana sormasam, atımın burada olduğunu ne zaman söyleyemeyi düşünüyordun?" diye sordum.
"İyileşince," diye yanıtladı. O sırada Asi'nin bacağını fark ettim. Sargılıydı. Geçmişte sakatladığı ayağıydı.
Yüzümdeki üzüntüyü gören Adar, teselli edercesine konuştu, "Merak etme, doğru tedaviyle eskisinden bile daha hızlı koşacak."
Bu beni rahatlatsa da "doğru tedavi" ifadesi aklımı kurcaladı. "Doğru tedavi derken neyi kastettin?" diye sordum.
Adar derin bir nefes alarak açıkladı: "Bu Asi atımıza gerekli tedavinin aksine farklı bir tedavi uygulanmış, iyileşememesinin sebebi de yanlış ilaçlardan. Neyse ki artık doğru tedaviyi alıyor." Sözleri beynimde yankılandı.
Onunla sabah akşam ilgilenen bakımından mesul Hasan amca vardı. Onu benden bile çok severdi. Hayır o yapmış olamaz, Asi atımı sevmeyen hep onu benden kopartmak isteyen tek bir kişi vardı o da Behram Demirhan'dı.
Atıma yıllarca sırf ben üzüleyim diye yanlış tedavi uygulattı. Bu kadarı fazlasıyla fazlaydı. Hangi baba kızının mutluluğunu elinden alır ki, keşke oyuncaklarımı elimden almasıyla sınırlı olsaydı bu yaptıkları. Keşke atıma bana zarar vermek için zarar vermeseydi.
Düşüncelerimin öfkesiyle sıkılmış yumruğuma Adar'ın büyük eli dokundu. Gözlerimin içine bakıp, "Endişelenme," dedi. "Bir haftaya kalmaz sargıları çıkar ve dilediğin kadar onunla vakit geçirebilirsin."
"Gerçekten mi?" diye fısıldadım. Burnumun yanmasını ve gözlerimde biriken yaşları gizlemek için başımı eğdim. Adar'ın büyük avucu yanağımı kavrayıp hafifçe dokundu.
"Bana olan nefretin kadar gerçek," dedi acı bir gülümsemeyle.
Bir süre daha Asi'mle hasret giderdikten sonra mecburen yanından ayrıldık. Fazla yormak istemedim. Hem haftaya bol bol vakit geçirebilecektik Adar'ın söylediğine göre.
Ahırın en sonundaki geniş, diğerlerinden ayrı bir bölme dikkatini çekti. Etrafı gold şeritlerle çevrelenmiş bölmenin kapısının üstünde, büyük harflerle oyulmuş bir isim yazıyordu: Kumru.
"Görmek ister misin?" diye sordu Adar, gözleri heyecanla parlıyordu. Cevabım hiç gecikmeden geldi:
"Evet."
Adar hafifçe gülümsedi. "O, burada gördüğün diğerlerinden çok daha özel."
Önden yürüyüp kapıyı açtığında, gözlerim karanlığa alışmak için birkaç saniye bekledi. İçeriden ağır ve derin bir nefes sesi yükseldi. Gözlerim, gölgelerin içindeki devasa figürü seçmeye başladığında, nefesim kesildi.
Kumru... En az İsabel kadar zarif ama çok daha heybetliydi. Simsiyah, ışığı içine çeken tüyleri adeta geceyi üzerinde taşıyordu. Yelesi dalgalanıyormuş gibi bir ihtişamla aşağı sarkıyordu. Gözleri... Gözleri altın sarısıydı. Gecenin karanlığında parlayan iki yıldız gibi üzerimde geziniyordu.
"Eşsiz," diye fısıldadım. "Hatta eşi olamayacak kadar eşsiz."
Adar elini Kumru'nun yelesine uzatıp gözlerini ona dikti. Gözlerindeki derin boşluk nasıl bir duygu halinde olduğunu tahmin etmemi zorlaştırıyor. "Kumru'yu ilk gördüğümde o sadece küçücük bir taydı," dedi. "Henüz birkaç haftalık bile değildi. Bir gece adamlarımdan biri ormandan silah sesi duyduğunda direkt beni arayıp haber vermişti. Böyle durumlarda mutlaka benden habersiz iş yapmazlar. Beni beklemelerini söyledim. Gidip baktığımdaysa..." Adar bir an sustu, derin bir nefes aldı. "Dikenli çalıların arasında kıymetlimi gördüm. Zavallı incecik bacaklarının üzerinde zor duruyordu. Karnı açlıktan içeri çökmüştü, sırtında ise kırbaç izleri vardı. Yanında annesi yoktu. Çevrede kan izlerini bulmuştu adamlarım, takip etmelerini söylediğimde annesine çoktan kıydıklarını öğrendim." Sözleri içimi ürpertmişti.
"Kim yapmış peki? Neden?" diye sordum. Adar'ın yüzü karardı öfke bakışlarına yerleşti. "Bir grup kaçakçı. Kumru'nun soyu çok özel bir at soyuna dayandığı için onu satmaya çalışmışlar fakat alıcılar çok küçük ve zayıf olduğu için vazgeçmiş satın almaktan. Annesini de aynı şekilde satmak istemişler ama soylu olmadığı için onu da satın almamışlar. Siktiğimin kaçakçıları da annesini vurup Kumru'yu ölüme terk edip gitmişler." Adar'ın eli Kumru'nun boynunda gezinirken yavaşça yumruğa dönüştü. "O halde bırakıp gitmem mümkün değildi. Onu kollarıma aldım, zayıf bedeni tir tir titriyordu. O kadar küçüktü ki taşırken ağırlığını bile hissedemedim."
"Peki, sonra?" diye sordum sesimdeki heyecanı gizleyemeyerek. Adar gülümsedi ama yüzündeki öfke eksilmedi. "Ona ve annesine bunu yapanlara hak ettikleri cezayı verdim." Şaşırdım mı? Hiç de. "Yurtdışından en iyi veterinerleri getirttim tabii onlar da diğerleri gibi 'Bu tay çok zayıf fazla yaşamaz' dediler. Ama ben dinlemedim. Yeri geldi ellerimle yemek yedirdim ve başardı. Hayata sımsıkı tutundu." Kumru'nun altın gözleri sanki hikâyeyi doğrular gibi bana döndü. O gözlerde minnetarlık ve bağlılık vardı.
Kumru'nun özel olması ırkından değildi, Adar'ın ona büyük bir sevgiyle bağlı olmasındandı.
Bölmenin içine doğru bir adım attı. Kumru'nun yanına yaklaştığında, hayvan başını yavaşça eğdi. Adar, onun alnını hafifçe okşadı. "Seni onunla tanıştırmam büyük bir onur." dedi ve bana döndü. "Şimdi sıra sende."
"Ben mi?" diye şaşkınlıkla sordum. Adımlarım istemsizce geri çekildi.
"Elbette. Kıymetlimle tanışmanı çok isterim fakat herkes gibi sen de korktuysan başka zamana bırakabiliriz." Sesindeki alaycı ton beni duraksattı. Korkmamıştım sadece Kumru'nun heybeti beni ürkütmüştü. Asi'ye bile ancak bir hafta sonra dokunabilmiş yanına yaklaşma cesaretini bulmuştum.
"Korkmuyorum." dedim, kendimi toparlamaya çalışarak. "Sadece... benimkinden bile daha hırçın görünüyor."
"Hırçın mı?" Adar kaşlarını kaldırdı. "Bu hitap, Umut'un dört kaburgasını ve Pamir'in kalçasını kıran bir at için biraz sönük kalır. Çıkıkları ve diğer yaralanmaları saymıyorum bile. Seviyeyi sen düşün artık."
"Sağ ol ya, çok cesaretlendim gerçekten," diye burun kıvırdım. Kumru'ya dokunamamanın hayal kırıklığıyla iç çekmiştim ki Adar elimi tuttu ve beni bölmenin içine çekti.
"Biraz kıskanabilir ama bu, seni tehlike olarak görmesinden iyidir," dedi. Yakınımda durarak beni atın yanına yönlendirdi. Kumru'nun varlığı tüm dikkatimi çekmişti. Beni kendine hayran bırakan bu devasa yaratık, aynı zamanda bir o kadar ürkütücüydü.
Onun da benim gibi bir atının olduğunu hiç düşünmemiştim, benden bile daha çok ilgiliydi atlara. Bunu gözündeki sevgi kıvılcımının yanışından anlamıştım.
Atına belli ki çok bağlı birisiydi. Ona özel bir yer yaptırdığına şaşmamalı.
Adar gözlerini kapayıp elimi sıkarak bana cesaret verdi. "Korkunu hisseder," dedi.
Kumru yavaşça başını bana çevirdi. Tüylerim diken diken olmuştu, ellerim terliyordu. Ama o an tereddüt etmeyi bırakıp elimi uzattım. Kumru'nun altın gözleriyle buluştuğumda, içimde bir sıcaklık yayıldı. At, başını hafifçe eğip elimi kabul etti.
"Çok çabuk kabul ettin kızım," dedi Adar, arkadan gülümseyerek.
"Ne oldu, zoruna mı gitti?" diye sordum, zaferle gülümseyerek. "Ağlayacaksan, köşede dilediğin kadar ağlayabilirsin."
"Hoşuma gitti desem?" dedi Adar. Elini saçlarıma uzattı ve yüzüme düşen bir tutamı nazikçe kulağımın arkasına aldı.
"Hoşuna giden şey nedir?" diye sordum, bakışlarımı ona çevirdiğimde gözlerindeki memnuniyet açıkça okunuyordu.
"Kırmızı elbise," dedi, sesi alçak ve derin bir tonla.
"Ne?"
"Kırmızı takılar," dedi ve boynumla kulağıma baktı. "Kırmızı saç tokası," diyerek saçlarıma doğru elini kaldırdı. Gözleri ağır çekimde dudaklarıma indi. "Ve kırmızı ruj..." Başparmağı alt dudağımda yavaşça gezindi.
Nefesim kesilmişti. Parmakları dudaklarımı izlerken, fısıldadı, "Seninle karşılaştığımız ilk gün bunlar vardı üzerinde."
Nefesi, dudaklarımdan içeri süzüldü. Başını yüzüme yaklaştırdı; burnu yanağıma değecek kadar yakınken, saten pijamamı sıktım gözlerim ihanet ederek kapandılar.
"O kadar güzeldin ki, nefret ettiğim rengi teninde sevdim," diye mırıldandı, sesi karanlık ve tehlikeli bir şefkatle doluydu. "O gün oradaki tüm erkekleri öldürmemek için kendimi zor tuttum."
Dudağının sıcak dokusunu dudaklarımda hissettim fakat dudakları dudaklarıma milim temas etmemişti. Ve bu, her şeyden daha çok etkilemişti beni.
Bana dokunmadan dokunmuştu...
Belimden sıkıca tutarak beni sertçe kendine çekti. İşaret parmağı çenemin altından geçip yüzümü yukarı kaldırdığında, nefesim istemsizce hızlandı. Midemdeki o küçük kelebekler fırtınaya dönüşmüştü; dizlerim bir an sonra tamamen çözülüp yere yığılacak gibiydi. Yanaklarım, tenimde bir ateş gibi yanıyordu. Kendime hâkim olmam gerekirken ona daha da yakınlaşmak istiyordum. Ne oluyor bana böyle?
Tam o an, Kumru'nun güçlü kişnemesi sessizliği ve aramızdaki gergin büyüyü dağıttı. Adar, birkaç adım geri çekilerek boğazını temizledi, bakışlarını yere sabitlemişti. "Binmek ister misin?" diye sordu, sesinde hem bir davet hem de kendini toparlamaya çalışan bir tereddüt vardı.
Kumru'nun zarif duruşuna bakarken kalbim hâlâ hızla atıyordu. "Binmeyi bilseydim cevabım kesinlikle evet olurdu," diyebildim yalnızca, titrek çıkan bir ses tonuyla.
"Hadi gel o zaman sana önce nasıl bineceğini öğretelim." Kaç defa denediğimi ben bile saymayı bırakmıştım. Her seferinde bir yerlerimi kırmadan dönmezdim bu ata binme sevdamdan.
"Bak bu bisiklete binmeye benzemez iki dakikada öğreteceğin bir şey değil." Gözüme bana bırak ben bu işin ehliyim pozlarını kesti. "Kırık ve çıkıklarla kabarık sabıkama rağmen hala da ısrarcı mısın direttiğin istek doğrultusunda?" Baştan uyarmak istedim. Eğer sonradan başımıza bir şey gelirse bütün acısını benden çıkartmaktan zevkiyetle neşe duyardı.
Ah benim çileli başım ortasında dikili mezar taşım. İyisiyle kötüsüyle başı yanacak olan kişi emsi yıkık Arin'di.
"Seni, sağ salim, bir kırık ya da çıkığın olmadan hatta ve hatta burnun dahi kanamadan o ata bindireceğime söz veriyorum." Bir adım attı bana doğru. "Ama sen de bunun karşılığında baştan ayağa kırmızı giyinip benimle birlikte Mardin sokaklarında dolaşacaksın." Civan'ın esmer tenimi kapatacağı, asla yakışmayacağı için giymememi istemediği benim de onu takmayıp tepeden tırnağa büründüğüm renge neden bu kadar çok takmıştı. Yoksa söylediklerinde ciddi miydi gerçekten de çok mu beğenmişti?
Tenimdeki kavrukluğa rağmen...
Yapamayacağını bildiğim için bilmişlikle, "kabul." Dedim uzattığım eli tutup, "o zaman şimdiden ne giyeceğine karar ver, Badem Şekerim." Ukala ukala göğsünü kabarttı.
Atların özgürce koşturup eğleneceği çayırlık ucu gözükmeyen etrafı ağaçlarla kaplı araziye geldiğimizde bizden ve Kumru'dan başka kimse yoktu. Galiba atımız sahibinden başka kimseyle iyi geçinemiyor. Umut ve Pamir burada olsaydı çok büyük panayır yerine dönüşürdü burası.
Mis gibi kokan havayı içime çektim bir an kuşların huzur veren cıvıltılarını dinledim. Çok olmuştu bu kadar huzur dolu bir ortamda olmak.
Eskiden yanımdayken huzurumu kaçıran adam bana huzuru altın tepside çeşit çeşit sunuyordu şimdi. Tabii bunun kısa süreli birşey olduğunu unutmam gerek. Adar, elini uzatarak yardımcı olmak için bekledi. Güçlü parmakları, benimkini kavradığında, parmak uçlarımda yankılanan sıcaklık tenime işliyordu. Kumru'nun yanına geldiğimde, göz ucuyla Adar'a baktım. Dudaklarında beliren o küçük tebessüm, içimdeki karmaşayı daha da körükledi.
İki kişilik eyere ilk beni oturttu. Kumru'nun üzerine çıkarken yüreğimdeki korku ve heyecan birbirine karışmıştı. Adar ise gözlerini üzerimden bir an olsun ayırmıyordu.
Ardından arkamdan eyere yerleşti ve dizginleri eline aldı. At önce yavaşça ilerlemeye başladı. Bana sakin olmamı ve Kumru'nun bana alışması için zaman tanımam gerektiğini söyledi. Bu sayede atın dengesiz hareketler yapıp beni üstünden atmasının önüne geçebilirdim.
Adar, Kumru'ya dokunabilen kendisinden sonraki ilk kişi olduğumu söylediğinde şaşkındım. Çünkü bu asil at, bırakın dokunmayı, kimseyi yanına bile yaklaştırmazmış. "Kısmet banaymış," diye içimden geçirdim.
Atın kalp atışlarını ayaklarımda hissediyordum. Duruşundan, hareketlerinden asalet akıyordu. Ancak Adar'ın bir eli dizginlerde olsa da diğer eli boşta değildi; belimi sıkıca sarmış, sırtımı göğsüyle bir etmişti.
Atı sinirlendirmemek için sesimi çıkarmadım ama eve döndüğümüzde bunun hesabını soracaktım elbet. Yıllarca ata binememek içimde bir ukte olarak kalmıştı. Ama şimdi, sağlam bir atın sırtında özgürce ilerliyordum. Bunu istemesem de Adar'a borçluydum.
Atın her hareketinde kalçam, Adar'ın bacaklarına değiyordu. Yanaklarımın kızardığını hissettiğim anda ondan uzaklaşmaya çalıştım, ancak Adar saçlarımı bağladığım siyah lastik tokayı bir hamlede çekip tel tel omzuma dökülmesini sağladı. Dudakları kulağıma değdiğinde, boynumdan parmak uçlarıma kadar bir elektrik akımı hissettim. Tüylerim diken diken olmuştu.
"Saçlarının arasından geçen rüzgarı hisset," diye fısıldadı.
Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atarken Kumru dört nala koşmaya başladı. Rüzgar saçlarımı savuruyor, savrulan tutamlar Adar'ın yüzüne çarpıyordu.
Belimdeki kavrayışı daha da sıkılaştı, sanki beni kendisine daha da yakınlaştırıyordu. Kalçam ve bacakları arasındaki sıfır noktasını bile yok etmişti.
Onu arkamda tüm varlığıyla hissediyordum.
Başımdaki yoğun duyguları dağıtmak için hafifçe sallandım ve sıcak, nemli havayı ciğerlerime doldurdum. İlk kez bir atın sırtında bu kadar hızlı yol alıyordum.
Bu duygu anlatılmaz bir şeydi.
Hatta sabahlığımın verdiği rahatlıktan bile güzeldi.
Kumru'yu dinlenmesi ve karnını doyurması için bir ağacın gövdesine bağlayıp etrafı keşfe çıkmıştım tek başıma olmayı hayal ediyorken yeşil gözlü dev bey elleri arkasında yanımdan yürüyordu.
Bu adamdan iki saniye de olsa kurtulamayacak mıyım? "İki dakika rahat ver be iki dakika," diye kendi kendime mırıldanırken kafasını eğip, "içine konuşma tombul suratlı su samuru."
"What dedin gülüm?" Tutulmayacak sinirimin küçük sinyalini veren sağ gözüm titremeye başladı. Tak etti canıma her gelen geçen kilodan vuruyor, ne oluyoruz be!
Bu adamın ağzı hiç kapanmak bilmez mi, resmen otuz iki dişinin otuz beşini de görüyordum.
"Bir şey demedim ki, zaten su samurları tatlı hayvanlardır. Ama sanırım seninki biraz... tombul olanlarından," diyerek kahkaha attı ve dişlerini yine bütün açıklığıyla sergiledi. İşte o an, kafamda bir plan kurmaya başladım. Eğer bu adamdan kurtulmak istiyorsam, onu biraz kendi oyununda yenmem gerekiyordu.
Duraksadım, derin bir nefes aldım ve ellerimi belime koyarak ona döndüm. "Haklısın aslında, su samurları çok tatlıdırlar ama yeşil gözlü tüi kuşları kadar değil." Bahsettiğim kuş çok tatlı değildi ama maksat Adar'ı çileden çıkartmak olsun ona bile çok tatlı olduğunu söylerim. Şaka bir yana tıpa tıp o kuşa benziyor özellikle de kaşlarını çattığı an.
Aman yarabbim herifin kayıp ikizini buldum. Çok büyük bir sevap işledim, canım kendim.
"Bana mı laf çarptın, tombul suratlı su samuru?" Her kinayemi tekte anlasa yeminle bu işi bırakır tuvalet fayanslarındaki pisliği eskimiş diş fırçasıyla temizlerim.
"Senden başka yeşil gözlü tüi kuşuna benzeyen kimseyi göremediğime göre..." dediğimde, Adar kaşlarını kaldırdı. "Demek kuşa benziyorum ha?" Tonundaki tehlikeli sakinlik, fırtına öncesi kasırgayı andırıyordu.
O an, daha fazla beklemeyip koşmaya başladım. Arkamdan yükselen sesini işitince bir çita seriliğine ulaşmıştım bile. "Gel buraya! Kocana kuş demek neymiş göstereceğim ben sana!"
"Uçarak daha hızlı yakalarsın beni. Hadi kanatlarını aç da gökte özgürce süzül tüi Adar!" Onu böyle
sinirlendirmek garip bir şekilde hoşuma gitmişti. Hele ki dalga geçerken aldığım keyif maaşı hesabına yeni yatırılmış asgari ücretle geçimini sağlamak zorunda kalan çalışandan bile daha çoktu. İlk kez ona karşı hoşuma giden bir davranışta bulunuyordum.
Ama keyfim fazla uzun sürmedi. Adar, beni belimden yakaladığı gibi çimenlerin üzerine serdi. Göğsüm hızla inip kalkarken, onun da benden geri kalır yanı yoktu. Gözlerindeki parıltı ve nefesinin sıcaklığı, aramızdaki mesafeyi tamamen ortadan kaldırmıştı.
Adar'ın gözleri gözlerime kilitlendiğinde, nefes almayı unuttuğumu fark ettim. Yeşil bakışları, hem öfkeli hem de eğleniyormuş gibi bir ifadeye bürünmüştü. Parmakları belimde sıkıca dururken hafifçe eğildi ve alaycı bir gülümsemeyle fısıldadı:
"Şimdi ne yapacaksın, küçük tatlı tombul suratlı su samurcuğu?" Belime sarılı parmaklarını hafifçe gevşetti, ama tam kaçacağımı düşündüğüm anda beni kendine doğru çekip sımsıkı sarıldı.
"Kaçabileceğini mi sandın?" diye mırıldandı kulağımın dibinde. "Bu kadar kolay kurtulamazsın."
"Belki de kurtulurum, fazla emin konuşmamanı tavsiye ederim." Gözlerindeki ton karardı. "Ben de altımdayken şansını fazla zorlamamanı tavsiye ediyorum," hızla inip kalkan göğsüm benimle bütünleşen sert göğsüne çarparken, "iyiliğimiz için," dedi.
Alnından bir ter damlası çenesine kadar yol alıp pijamamın gömlekli üstünün açık kalan yakasından yanaklarım gibi cayır cayır yanan tenime düştü. Bu bir suikast girişimiydi resmen. Utançtan ölüp gitmemi mi istiyordu?
Gözleri ter damlasının düştüğü yere kayınca adem elması ağırca inip kalktı. Kafası göğsüme doğru inerken bakışları bu sefer gözlerimdeydi.
Dudakları açıkta kalan tenime değdiği an bütün bedenim kas katı kesildi. Gözlerimin içine baka baka tenimden ayırdığı dudaklarını şevkle yaladı. Aklım durulmuş onu üstümden atacak gücü kollarımda bulamıyordum.
Nefesim daha da düzensiz bir yol çizerken ağzımı açıp konuşamadım bile. Yarattığım kalkan yok olmuştu.
"Elimi sürmeden bu haldeysen diğer türlüsünü düşünmek bile istemiyorum." Hemen toparlanmam lazım. Sistemim sınır ihlali diye eror verirken anca üstümden atabilmiştim düşman askerini.
Tenimde dudağının bıraktığı baskıyı hala hissediyordum. Ayağa kalkıp üstümü silkeledim. Bu anı burada bırakıp öyle hayatıma devam etmeyi ümit ederek Kumru'nun yanına doğru adımlamaya başladım. Arkamdan çapkın gülüşünü duymamazlıktan gelerek.
"Karadağ! Cünyor Zağanos'un sevgilerini getirdim sana!"
Ne olduğunu anlayamadan Adar ani bir hareketle üzerime atıldı ve beni kollarıyla sardı. Başımı göğsüne bastırıp içine hapsetti bedenimi.
O sırada kulağımda üç el silah sesi yankılandı. Kurşunlar bana doğru sıkılmıştı ama Adar hiç tereddüt etmeden kendini bana siper etmişti.
Adamı vurma şansı varken o bunu yapmadı; beni korumayı kendisinin vurulmasını seçmişti.
Göğsündeki başım hızını yavaştan kaybeden kalp atışlarındayken, zaman adeta durdu, o anın ağırlığı herşeyin üzerine çökmüştü. Adar'ın nefesi hemen boynumun yanında titreşiyordu.
Güçlü bedeni dimdik karşımdaydı fakat yediği kurşunlarla daha fazla böyle durması imkansızdı. Benim yüzümden kör kurşunların önüne atlamış canınından vazgeçmişti.
Ondan ölümüne nefret eden kadın içindi bütün bunlar. Ondan ölümüne neferet edecek olan kadın içindi.
Bana "burnun dahi kanamayacak" demişti öyle de olmuştu. Sözünü canıma siper olup kendi canınından vazgeçerek tutmuştu.
Bir an bile düşünmeden beni korumayı seçmişti.
Başımı göğsünden kaldırıp yüzüne bakmaktan korkuyordum. Göğsümdeki nefesin beni boğduğunu ziyanım olup kursağıma takılı kalmasını şu an iliklerime kadar hissediyordum.
Biz kırılmış cam parçalarının birleşmesi mümkün olmayan cam kırıklarıydık... Etrafımızdakileri hatta kendimize bile acımasız olup kanatırken. Bir tek birbirimize karşı öyle olamıyorduk. Birbirimizi dağıtıyor, kırıyorduk fakat asla yaralamıyorduk. Çünkü zaten yaralıydık felek denen hayat çemberinin silsilesinden.
Biz izleriyle birbirine yara bandı olmuştuk. O beni sarıp sarmalıyordu bense ona içimdeki bütün öfkeyi ve nefreti kusarak dağıtıyordum.
O kanattığının merhemiyken... Ben beni yaralayanın, pas tutmuş hançeriydim...
Bölüm etkileşimi
