ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri kitap kapağı

16. bölüm / 16

14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"

★...★

"Orman yeşili gözler, toprakta can bulur... Lakin toprak can olmak ister mi orası muamma..."

★...★

Döngü ne kadar değişirse değişsin, benim için değişmeyen tek şey insanların bende ki yeriydi. Doğduğumdan beri konuştuğum, tanıştığım insanlar oldu. Hepsinin nasıl insanlar olduğu hal ve hareketleri sayesinde tanıdım. Belki de insanlar hakkında yaptığım çıkarımlar fazla ön yargılıydı ya da ben fazla iyimserdim. Ama işin sonucunda her ne varsa ona göre davranırdım. En basitinden, sevmediğim bir insanla aramda ki mesafe. O kişiyle aramı asla kötüleştirmem ama iyi olması içinde çabalamam.

Oturur kâinatın benim için hazırladığı kaderi yaşardım.

İşte benim ezberimde olan bu döngü sadece birinde işe yaramıyordu. Bu kişi bir çift derin ve karanlık yeşilleri olan adamda işe yaramıyordu. Beni görünmez prangalarla kendine mühürlemiş kendinden başka bir hayat olmadığını göstermeye çalışıyodu. Ne kaçabiliyordum ne de kalabiliyordum. İçinde bulunduğum bu durum beni dipsiz bir kuyuda hissettiriyordu. Ne zaman yerle temas etmem gerektiği meçhuldü.

Ben yeşil gözleri olan adamda kaybolmuştum.

Beni bulabilecek tek kişiydi. Bir dönem bana acı çektiren adam, beni kötü insanların elinden kurtarıyordu.

Mardin'in güneş batımında ki turuncu ışığın aydınlattığı serin havada kucağında taşıyordu beni. Kollarının arasındayken üzerimize yağmaya devam eden yağmur değildi. Kar değildi.

Üstümüze siyah gülün naif yaprakları dökülüyordu.

Hayatımın hiçbir alanında bunu düşünmezdim. Aklıma dahi gelmezdi. Adarı çözmek, çözümü olmayan bir denklemi çözmekten daha zordu. Nasıl biri olduğunu asla kestiremiyordum. Bununla birlikte ona nasıl davranmam gerektiğini de bilmiyordum.

Boşluktaydım.

Havadan üzerimize yağan siyah güller hafif esen rüzgardan nasibini alıp bedenimde yer ediniyorlardı. Birkaçı Adar'ın kumral ve gür saçlarının arasında yer alırken bazıları geniş sert omzunda kendilerine ev sahipliği yapıyorlardı.

Kollarında olduğum adam beni kendine daha çok bastırırken kendime gelip etrafımda yaşananları anlamaya çalışıyordum. Kargaşanın tam orta yerinde bir kurtarıcı misali duran adamlar Adar'ın yanında yer ediniyorlardı.

Adar'a bakarken ki gözlerindeki karanlık ifade yerini bulmuştu. Öyle bir bakıyordu ki yüzünde beliren şeytani gülüş ona korkutucu bir hava katıyordu. İçindeki tehlikeli adam kendini gösterdiğinde kollarında kasılmama neden oldu. Adar bana yumuşak yüzlü davranmasada beni kendinden korkutacak kadar ürkütmüyordu. Ama şimdi bu durum bana karşı olmasada yerde acıyla kıvranan adam için öyle değildi.

Adarın içindeki canavar gün yüzüne çıkıyordu.

Ben onun kucağındayken gözleri yerde yatan adama bakıyordu. Ona baktıkça sinirlendiğini beni sıkı saran kollarıdan anlıyordum. Bu durumu her ne kadar belli etmemeye çalışsamda canımı yakıyordu. Bunu bilerek yapmadığını biliyordum ama en sonunda kendimi tutamayıp ağzımdan acı dolu bir inleme firar etti.

Adar'ın acımasız bakan gözleri beni bulunca ne olduğunu anlamadığını gördüm. Kaşlarını çatmış sorgularcasına gözlerimi taradı. Acıdan dolayı alt dudağımı kemirdim. Yanan canımın acısının geçmesini bekledim.

Adar'ın sabırsızca bana baktığını görüyor ama tepki vermiyordum. En sonunda dayanamamış olacak ki öfkeli sesi duyuldu.

"Ne oldu?"

Etrafımızdaki kimseyi umursamadan beni taşımaya devam etmesi sinirimi bozsada onunla tartışmaktan korkuyordum. Bu hali gerçekten çok korkutucuydu. Sorusunu duymazdan gelip başımı eğdim.

Cevap vermeyeceğimi anlamışki bir süre sonra yürümeye başladı. Nereye gittiği hakkında bir fikrim yoktu. Adarla göz göze gelmemeye çalışmak için omzunun arkasından baktım. Arkasında bıraktığı adamları izliyordum. Sadece dört kişi kalmıştı. Biri Serhan salağı geri kalan üçlü, ölüm meleğini andıran halleriyle yana yana durmuş önlerinde yatan adamı izliyordu. Aralarındaki sadece birinin gözleri Adarla benim üzerimizdeydi. Oda sürekli gülen ciddiyetsiz olanlarıydı. Gözlerimi onlardan çekip nereye gittiğimize baktım.

Arka arkaya bırakılmış mercedes arabalarının önünde durmuştu. Ne yapacağını meraklı gözlerle izlerken beni arabanın kaputuna nazikçe oturttu. Daha ben bir şey anlayamadan bacaklarımı aralayıp kendini aralanan yere sığdırdı.

Şaşkınlığım git gide artarken büyük ve sıcak ellerini yüzümde hissetim. Başımı kendine çevirince affalayan ifademle karşılaşmıştı.

"Sana zarar verdi mi?" Diyip bedenimi süzdü. Hatırlatmasıyla en son yaşadığım olay aklıma geldi. Böylece yaralarım kendini hatırlatmıştı. Sırtımın bel tarafında keskin acı kendini belli ederken sağ üst omzumdada aynı şeyi hissettim. Muhtemelen morarmışlardı.

Yanımdaki kaportaya yaptığı yumruğu geçirince yerimde sıçradım. Ani hareketi herkesin gözünün üstümüze çekmesini sağladı. Sinirli haliyle her zaman karşılaşmıştım ama bu seferki hepsinden farklıydı. Gözlerine çöken karanlığa eşlik eden tehlike konuşmamı zorlaştırıyordu.

Ellerini iki yanıma yaslayıp üzerime eğildi. Aramızdaki mesafe azalınca kendimi geriye çekmek zorunda kaldım. O üstüme eğildikçe geriye çekiliyordum, tam arkaya doğru düşecekken refleksle yanıma yasladığı kollarına tutundum. İlk defa ona bu kadar laf sokmak istiyordum ama bu durumdayken bu pek mümkün değildi.

"Sana. Zarar. Verdi mi? Dedim." Dişlerini sıkarak konuşması çene kaslarının belirginleştirmişti. Her kelimenin üstüne basa basa konuşması iyiye işaret değildi.

Derinden gelen titrek nefesim Adarın göğsüne çarpıyor omuzlarında olan elimin altında kasılıyordu.

"Evi bastığında ondan kaçarken düştüm." Çene kası seğirdiğinde istemsizce daha çok sıktım kolunu.

"Başka bir şey yaptı mı sana?"

Evet desem ortalığı yıkacakmış gibi bakıyordu. Beni bu düşünceye iten neydi bilmiyorum ama yapması muhtemeldi.

"Sonrasını hatırlamıyorum. Bayılmışım."

Sorularına uysal bir şekilde cevaplamam benim yararımaydı. Yeri geldiğinde altan almak şartı. Aksi halde hıncını benden çıkarabilirdi manyak.

Yüzünü kulağıma yaklaştırdığı sırada sıcak ve keskin nefes alışverişleri boynuma çarpıp tenimi huylandırıyordu. Bir kaç saniye tepki vermeden aynı şekilde durdum. Sanki hareket etmeye kalksam başıma kötü şeyler gelecekmiş gibi nefesimi tutmuştum.

"Seni şimdi doğrudan hastaneye götürecem. Kontrolden geçtikten sonra seni eve bırakacam. Sende uslu uslu beni bekliyeceksin." Konuşurken dudakları kulağımın altına tüy kadar hafifçe temas ediyordu. Bu durum tüylerimi diken diken ediyordu. Dudakları tenimi her teğet geçişinde kollarını daha fazla sıkıyordum. Bu elimde olan bir şey değildi.

"Eğer seni uyardığım halde tersime yürürsen bu sefer bu kadar kolay kurtulamazsın elimden. Ve inan seni buna pişman ederim."

Olduğum yere çivilenmiş gibi hareketsizce durmuş Adarın tüyleri ürperten tehditlerini dinliyordum. Biraz olsun geriye çekilip göz göze gelmemizi sağlayınca ifadesindeki ateş beni yakabilecek kadar tehlikeliydi.

"Anladın mı?"

Kısık sesiyle ağzından çıkan kelimeler beni hipnoz olmama neden olmuştu. Şuan bana ne söylerse onaylayacak kıvama getirmiş olması beni sinirlendirmiş olsa da tepki veremiyordum.

"A- anladım."

Dudağının kenarı varla yok arası kalkmış gibi durmuştu ya da ben zihnimden uydurmuştum,bilmiyorum. Tekrar eski pozisyonunu alıp kulağımın dibine yaklaşmıştı. Hareketleri o kadar yavaştı ki sanki her şey ağır çekimdeymiş gibi hissettirdi.

Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi kulağımın altıyla boynumun üst kısmına çarpıyordu. Cayır cayır yanan dudakları hangi ara kızardığını anlamadığım
yanaklarımın olduğu yere dokundu. Hiçbir şey yapmadan birkaç saniye öyle durmuş sonrasında geri çekilip kendini üstümden çekmeden durmuştu. Bende bu sırada put gibi durmuş hareketsizce altında kasılmıştım. Bu temas benim bütün bedenimi titretirken yavaşça geri çekilmişti. Şuan yaptığı şeyi yeni yeni idrak etmeye çalışıyordum.

O az önce beni mi öpmüştü?

Algılarım bir bir bedenimi terk etmiş beni anlamsız bir boşluğa bırakmıştı. Bu hareketi yapacağı aklımın ucuna gelmezdi.

Bana 'Sana dokunmak isteyeceğim son şey bile değil' demişti. Şimdi yaptığıyla ne anlamalıydım?

Son kez yüzümü tarayıp geri çekildi. Bükülmüş halde duruşumu düzeltip ellerimi kolundan çektim. Bulunduğumuz pozisyon yanlış anlaşılmaya davetiye çıkarıyordu.

Sırtını bana dönüp ilerde duran üçlüye seslendi.

"Ben gelene kadar siz ilgilenin o
pezevenkle." Tam bana döneceği sırada aklına bir şey gelmiş gibi tekrar onlara döndü. "Sakın öldürmeyin! Ölürse sizde ölürsünüz."

Aralarında sadece iki kişi gülümseyerek onu onaylamıştı. Diğeri ise onu sadece başıyla onaylayarak yetişmişti. Hiç değişmeyen, ifadesi sürekli çatık kaşları olan adam sert mavi gözleriyle fazla ciddi duruyordu. Sorun ciddi olmasında değildi zaten ama öyle bir bakıyorduki karşısında düşmanı varmış gibi bakması insanı gerçekten bir hata yapmış gibi gösteriyordu.

Adar en sonunda onları bırakıp gözleriyle arabayı işaret edip binmem gerektiğini anlatmıştı. Girdiğim donuk transatan çıkıp kendimi arabanın üstünden attım. Yolcu kapısını açıp binmemle Adar arabayı son gaz hastaneye sürmüştü. Normalde olsa hastaneye gitmek istemezdim ama düşmemden dolayı aldığım darbeler canımı acıtıyordu. En azından krem vermeleri için gitmeliydim.

Adar arabayı en hızlı şekilde kullandığından kısa sürede hastaneye varmıştık. Adarın emriyle girmek zorunda kaldığım genel kontrolden geçmiştim. Morluklar dışında hiçbir sorun yoktu ve bu morluklar Adarın anlamsız bir şekilde çileden çıkarmıştı.

Doktorun verdiği reçeteyle bir kaç kremi alıp eve dönmeye başlamıştık. Geçen zamanın ardından Adarla aramızda hiçbir diyalog geçmemişti.

Anladığım tek şey çok sinirli olduğuydu.

Tanımadığım yollardan geçerken kaşlarım çatılmıştı. Gözlerimi yoldan ayırıp arabayı süren şahısa döndüm.

"Nereye gidiyoruz?"

Gözlerini asfaltlı yoldan ayırmadan son sürat arabayı sürüyordu. Ne acelesi varsa artık.

"Eve."

Kafa karışıklığıyla giden yola bakarken Adarın kavşaktan geçerken bana attığı anlık bakışını yakalamıştım. Bende eve gideceğimizi biliyorumdum ama sıkıntı şu ki evin yolu burası değildi.

"Başka bir eve geçiyoruz. Artık eski evle bir işimiz kalmadı."

"Neden?"

Benden bıktığını belli eden derin bir nefes aldı. Gıcık.

"O evden bu kadar kolay kaçırıldığına göre pek güvenli değilmiş. Bu olayın tekrarlanmasını istemiyorum. O yüzden seni daha güvenli bir yere götürüyorum."Anlatıklarından sonra telefonunu çıkardı. "Başka soru?" Bana yönelik sorduğu soruya şaşırmıştım. Aklıma gelenle bedenimi Adara çevirdim.

"Berfin nasıl? İyi mi? Ona bir zarar vermedi değil mi?"

Bunca kargaşanın arasından onu tamamen unutmuştum. En son Adar onu alıp götürmüştü. Ondan sonra nerde nasıl olduğundan haberim yoktu.

"Onlarda güvende. Annesiyle birlikteler."

İçimdeki huzursuzluk yavaş yavaş azalırken güvende olmaları iyi hissetirmişti. Ama yinede o Serhan denen psikopatın Berfini rahat bırakacağı anlamına gelmiyor.

"O psikopat onları rahat bırakacak gibi değil. Ya onları ararsa? Peşlerine düşebilir."

Ben içimdeki bütün kötü ihtimalleri sayarken Adar bir telefonuyla birde yola odaklanıyordu.

"Bu ihtimalleri kaldırmak için önce seni eve bırakmam lazım. Şimdi sus ve yolun bitmesini bekle." Gözlerini kahvelerimle buluşturup,"Bizimki de kafa." Dedi.

İçimden ona olmayan odun kafandan mı bahsediyorsun derdim ama bu espirimi daha sonraya saklamaya karar verdim. Malum kendisi biraz sinirliydi. Bizde canımızı seviyoruz. En iyisi rahat durmaktı.

Şimdilik.

Geçen yarım saatin ardından oldukça geniş ve büyük bir alana varmıştık. Arabayla geçtiğimiz toprak yolun etrafı sayısız ve bayağı uzun ağaçlara ev sahipliği yapıyordu. Bu ev yine diğer ev gibi ıssız bir yerdeydi. Tek ev bile yoktu. Burası diğer malikaneye göre daha büyüktü. Güvenlik alanı açısından baya özenilmişti. Karşımdaki sözde ev denilen yerin oldukça güvenli olduğu belliydi. Evi saran yüksek duvarlarla etrafında sayısız güvenlik önlemleri vardı.

Bahçesi o kadar genişti ki içinde en az üç tane bizim ev kadar inşa edilebilirdi. İlgimi en çok çeken de bu sarayın bahçesiydi. Etrafta gördüğüm kadarıyla koruma sayısı diğer evle kıyaslandığında geri kalan ev hiç bir şeydi. Bu da biraz göz korkutuyordu haklı olarak. Sadece dışından gördüğüm bu sarayın içini hayal dahi edemiyordum.

Adar beni bırakıp gittikten sonra bana da bu kocaman evi dolaşmak kalmıştı. Adar bana tüm eşyalarımın buraya taşındığını, ikinci kattaki sağ koridorda bulunan en son odada olduğunu söylediğinden gidip kaldığım odayı bulmam ve hemen duş alıp uyumak istiyordum.

Söylediği gibi merdivenlerden yukarı çıktım. Merdivenlerin trabzanları camdan yapılmış yerdeki mermer evin diğer geri kalanıyla uyum sağlamıştı. Siyahtı bütün zemin ve bu gayet şık ve modern durmuştu. İçerisi yeni bir ev gibi kokuyordu. Hiç dokunulmamış hatta yeni taşınmış gibi. Merdivenleri çıktığımda karşıma iki tane geniş koridor çıktı. Yönümü sağ koridora çevirip yürümeye başladım. Tavanlar yüksek, aydınlatmalar şahaneydi.

Koridorun sonundaki büyük siyah kapının önüne gelince daha fazla dayanamayıp içeri girdim. İçeri mi dedim ben? Burası resmen ikinci bir evdi. Odanın ortasında siyah kocaman bir L koltuk onunla uyumlu gri duvarlar ve oldukça şık tablolar eşlik ediyordu. Odanın diğer yerinde ise sinema izlenecek kadar büyük olan televizyon, boydan camlar vardı. Ağzım iki karış açıkken odada bulunan iki kapıdan birisini açtım. Bir sürü raf ve içinde sayısız siyah gömlek, siyah kumaş pantolan ve bunlarla uyumlu takım ceketler vardı. Dolabın diğer tarafında ise benim diğer evdeki kıyafetlerim vardı.

Bir dakika bu kıyafetler neden benim kıyafetlerim arasında.

Bu adam neyin peşinde? Yoksa biz aynı odada mı kalacağız? Umarım böyle bir şey yapmaz.

Kafamdaki korkunç ihtimalden kurtulmak adına rahat bir pijama ve üstüne tişört aldım. Banyoyu bulmak için odanın içinde bulunan diğer odaya geçtim. Burası da diğer oda gibi şaşkına çevirdi.

Her yer siyaha bulanıp çıkarılmış gibiydi. Odanın ortasında kocaman siyah bir yatak, batan güneşin turuncu ışığını içeriye taşıyan boydan cam, her yer özenle düzenlenmiş gibi.

Bugünlük bu kadar şaşkınlık yeter. Bulduğum banyoya nihayet girip sanki yıllardır banyo yapmamış gibi yaptım.

✩YAZARDAN✩

Batan güneş etrafı zifiri karanlığa gömerken olabildiğince hızlı sürüyordu arabayı genç adam. İçindeki canavar kana aç bir vampir gibi sabırsızdı. Karısı dediği kadını, ellerini kollarını sallaya sallaya kaçırmışlardı. Bu durum onu hiç olmadığı kadar öfkelendirmişti. Karısını kaçırmaya çalışan, buna cüret eden o itle biran önce hesaplaşmak istiyordu. O kadar sinirliydi ki bunu az önce yanında olan kadına asla belli etmemeye çalışıyordu. Tabi bu konuda ne kadar başarılı olduğu muammaydı.

Berfin'i ve ailesini kendi elleriyle güvenli bir yere yerleştirdikten sonra dönüş yolundaydı. Beklenmeyen telefonuyla aldığı haber karısının kaçırılması olmuştu. Aldığı haberi önce algılayamadı ya da kendisi anlamak istemedi. O anlarda aklına gelen ilk şey karısı dediği kadının ne durumda olduğuydu. Karısının kaçırmış kadar akılları olmasada ona zarar verecek kadar beyin yoksunları olmadığını düşündü.

Aksi halde taş taş üstünde kalmayacaktı.

Günler birbirini takip ederken ona alıştığını fark etmişti. Bunun adı aşk değildi, öyle düşünüyordu. Bu durum garibine gitse de kendini tutamıyordu. İki aylık birliktelerinden alışmış olduğunu varsayıyordu. Onu babasının evinden aldığından beri tamı tamına iki ay olmuştu. Bu iki ayda ona alıştığına ayrıca inanamıyordu. Ne olursa olsun dedi genç adam kendi kendine.

O kadın onun karısıydı.

Ve onu kaçıran adamı parçalamak için yanıp tutuşuyordu. Hastanedeyken karısının vücudunda gördüğü tek tük morluklar vardı. O morlukları gördüğü an gözüne Serhanın kanlarla dolu bedenini hayal etti. Diğer türlü etrafı yakıp yıkmak zorunda kalacaktı. Yanındaki kadını korkutmamak adına verdiği çaba takdire şayandı.

O kadına nedensizce zarar gelmesini istemiyordu. Kendisinin ruhen açtığı yaralardan haberdardı. Ama bazen anlatılmaması gereken şeyler olduğundan oda pek düşünmemeye çalışıyordu. Karısının çektiği acıları görebiliyordu. O yaraları nasıl gizlendiğini de.

Ama karşısındaki kadına hayran kalmamak elde değildi. Tüm bu yaşadıklarına rağmen kendine tutunacak bir dal buluyordu. Yaşadıklarına rağmen gülebiliyordu.

Ne kadar içten olmasa da.

Genç adamı sinirlendiren tek şey kadının onu sürekli kızdırmaya çalışmasıydı. Soktuğu lafların haddi hesabı yoktu. Dur durak bilmeyen imaları saymıyordu bile. Bunları başka birisi yapsa muhtemelen yarını görmezdi.

İçindeki kana aç vampir kendini korumaya devam ederken yirmi dakika öncesine kadar kat ettiği süre dolmuş istediği yere varmıştı. Olması gerekenden daha kısa sürede ulaşmıştı istediği yere. Ormanın derinlerinde bulunan, kendine ait olan bu depoda yasal olmayan işlerini halletmesi işini kolaylaştırıyordu.

Oyalanmadan arabasından inip depoyu çevreleyen adamlarla dolu alana ilerledi. Bu akşam olacakları kimsenin duymaması gerekiyordu. Bu ıssız ormanın içi, o kansız adamın acı dolu haykırışlarını duyacaktı bu gece.
Burayı çok sevmesinin en büyük nedenlerinden biriydi.

Kimse duymuyordu.

Kapının her iki tarafında duran adam kapıyı geçmesi için sonuna kadar açmışlardı. Kimse karşılarında duran bu öfkeli adamın gazabına uğramak istemezdi.

Daha kapıdan girmeden Serhan itinin çığlıkları duyuldu kulaklarına. Görüş alanına giren iki geniş omuz olmuştu. Diğeri sandalyeye oturtukları kansızla ilgeniyordu. Girdiği büyük ve geniş alana göz attı. Burda yapacaklarını kısa bir şekilde aklından geçirdi. Deponun eskimiş duvarlarında baştan sona kadar işkence aletleriyle doluydu. Her köşede işkence makinaları vardı.

Ve eski olduğu belli olan kan izleri.

Adamın yürürken ki sert ve sesli adımları arkası dönük olan iki adamın dikkatini çekmişti. Diğeri ise hala Serhanla ilgileniyordu.

Adımları iki adamın karşısında durunca mimiksiz halde bekledi. İlk hamle Umut Pamuk'tan gelmişti. Dostu olan adama sıkıca sarıldı. Umut herşeyi espiriye alan biriydi. Ciddi olan hali yok denecek kadar azdı. O kadar rahat biriydi ki küfretsen övgü niyetine sevinirdi. Bu tamamen onun karakteriydi.

İki dost sarılma faslını bırakıp birbirlerine baktılar.

"Kim derdi Çağan Adar Karadağ böyle salak bir adamla uğraşacak diye."

Adar gözünü dayak yemekten ruh olmuş adama değdirdi.

"Onunla biraz ilgilenmem fena olmaz."

Umut'un genişleyen tebessümü yüzünde büyüdü. Özlemişti karşısındaki adamı.

Kardeş dediği adamı.

Umut geri çekilince önüne bu seferde sarışın Hollywoodları andıran dostu çıkmıştı. Az önce yaptıkları gibi onlarda dostane bir şekilde sarılmıştı birbirlerine. Bir kaç saniyenin ardından birbirlerinden uzaklaşmışlardı. Pamir de hayatında görüp görebileceği en çapkın adamdı.

"Özledik seni kardeşim."

Adar başını sallayıp, "Bundan sonra daha çok karşılaşacaz. Birkaç gün sonra kaçmazsan gerçekten özlediğini kanıtlarsın."

Karşısındaki adam bu söylediklerine gülerek onaylamıştı.

"Eyvallah."

Adar bu iki dostunu arkasında bırakıp hala adam dövmekle meşgul olan arkadaşına yöneldi. Üst üste atığı yumrukların sesi deponun içinde yankılanıyordu. İri geniş cüssesiyle attığı tüm yumruklar sandalyede oturan adamı ölüme götürüyordu. Uraz Duman adının hakkını veren adamdı. Kişiliğiyle uyum içindeki karakteri ona korkutucu bir hava katıyordu. Uraz nadir anlarda konuşan somurtkan biriydi. Diğer iki dostuna göre karşısındaki bu adam daha tehlikeli ve soğukkanlıydı. Umutun tersi gibiydi. Gereğinden fazla ciddi ve korkutucuydu.

Yaptığı işi bırakıp derin nefesler aldı. Arkasında duran adamdan haberdardı ama önünde oturan bu haysiyetsiz adamı bırakmak istemiyordu. Yorulmasına rağmen hala dövmek istiyordu. Ne yazık ki bayıldığından sonra devam etmeye karar verdi. Yanındaki masanın üzerinden aldığı bezi, kanlarla boyanmış olan elini temizledi. Ellerini temizledikten sonra sandalyenin üstündeki takım elbisesiyle uyumlu olan ceketini aldı. Elindeki ceketi baygın adamın başındaki adamına verip gömleğinin yakalarını düzeltti. Direğine kadar katladığı gömleğini eski haline getirip ceketini giydirmesini bekledi. Giydiği ceketi nihayetinde düzeltip onun kadar acımasız olan adama döndü.

Hatta daha acımasız.

Çağan Adar Karadağ'ın yanında kendini insaflı görüyordu mavi gözlü adam. Aralarında benzerlikler vardı. Hem fiziki hem yapıları olarak. Ama yinede kendini karşısında duran bu adamla kıyaslayamazdı. Adarın namı diğer şehirlere göre Mardin'de çok olmasada burada onun hakkında konuşulanlar da küçümsenemezdi. Daha birkaç aydan göstermişti kendini buralara. Mardin topraklarına.

Adar ona mimiksiz halde bakan adama ilk adımı atıp kollarını açmıştı. Karşısındaki adam bunu beklemiyormuş gibi hemen adımlamış, aralarında erkek selamlaşması gerçekleştirmişlerdi. Uraz ne kadar kaba ve duygusuz gözükse de Adar onun içindeki herşeyi görüyordu.

İçi ile dışı birbirine zıttı.

"Öldürme dedim ama keşke bayıltmamanıda söyleseydim." Arkasında ki baygın adamı işaret ederek, "Bana daha canlı lazımdı."

Uraz omuz silkerek yetinmişti.

"Şansına küs. Bir daha ki sefere öyle yaparım."

Adar gözlerini her yeri kan revan içinde kalan adamdan ayırmıyordu.

"Bir daha ki sefere kalırsa oda."

Öldürecekti bu adamı. Başka türlüsü yoktu. Ama bu kafasına girecek olan bir kurşunla olmayacaktı. Ölümü her düşmanına ibret olacaktı. İbret olacaktı ki hiç kimse karısını kaçırmak gibi bir hataya düşmesindi. Hatta akıllarından bile geçmeyecekti.

Daha fazla vakit kaybetmek istemiyordu. Bu kansız herifle ilgilenmek için can atıyordu. Öyle ki kaybettiği her saniye başına keskin ağrılar nüks ediyordu. Biliyordu, Serhana işkence çektirse bile sakinleşmeyecekti ama en azından iyi hissederdi.

Öyle umuyordu.

Üç dostunu da geride bırakıp baygın yatan adama ilerledi. Yanı başında duran adamına kısa bir göz attı.

"Ayılt."

Onu onaylayarak yanlarında ayrılmışlartı sadık olan adamı. Birkaç saniyenin ardından elinde su dolu kovayla gelip Adardan onay bekledi. Beklediği onay gelir gelmez bir dolu soğuk suyu Serhanın başından döktüler.

Sıçrayarak uyanan adam ne olduğunu anlamadı önce. Soğuk suyun verdiği şok etkisiyle kendine gelmeye çalıştı. Vücudu öyle çok zarar görmüştü ki her yeri uyuşmuştu. Sağ gözünü açamıyordu, muhtemelen şişmişti. Sol gözünde de yoğun acı vardı ama en azından onu açabiliyordu. Burnu o kadar acıyordu ki burun ağrısı bütün yüzüne yayılmıştı.

Kısaca sağlam diyebileceği bir yeri yoktu.

Adar kendine gelmeye çalışan adamı beklemeden adamına yönelik konuştu.

"Malzemeleri getirin."

Adarın emriyle duvardaki işkence aletlerini almaya koşmuştu. Getirdiklerini masanın üzerine koyup geri çekildi. Sonra da yaşanacakları herkes gibi izlemeye başladı.

Adar gömleğiyle aynı renk olan ceketini çıkarıp düzgünce sandalyeye bıraktı. Gömleğinin kollarını katlarken karşısında korkmuş ama korkmamış gibi davranan adama bir avcı misali baktı. Avını nasıl öldüreceğini düşünür gibi bakması onu daha ürkünç kılıyordu. Dirseğine kadar kıvırdığı gömleğinin bu seferde ilk iki düğmesini açtı.

İşte şimdi stresini atmaya başlayabilirdi.

Yanındaki masaya ilerleyip üzerinden kesici aletlerden birini aldı. Elindekini inceleyip "Ağzını açın." Dedi.

Arkasındaki adam hemen Serhan'ın yanına varıp kafasından tutunca ağzını aralamaya çalıştı. Adar Serhanın korku dolu gözlerine bakmadan aletleri incelenmeye devam etti.

İstediği malzemeyi bulmanın rahatlığıyla ağzını açmamak için direnen adamın yanına yürüdü. En sonunda canı yanmış olmalı ki kendini bırakmak zorunda kalmıştı. Dostlarının onu izlediğinden haberi olsada onlar yokmuş gibi işine odaklandı. Sandalyede oturan adamın çırpınışlarını yok sayarak çenesinden tutup göz hizasına soktu onu. Ne yapacağını anlayan adam daha çok çırpındı.

Ama nafile bir çabaydı.

Elindeki aleti Serhan'ın ağzına sokup alete geçirdiği dişini düşünmeden söktü. Acı dolu haykırışlarını umursamdan aynı işlemi diğer dişlerine de uyguladı. Serhanın çektiği acı gözlerinden gelen yaşlarla belli olurken ağzından gelen kanlarda buna eşlik ediyordu. Adar önce tiksinsede umursamdan yaptığı işe odaklanmaya devam etti.

Eve gidince ellini on kere çamaşır suyuna batırıp çıkaracaktı. Gerçi o bile bu ellerindeki çirkin kanı temizlemezdi ama yapacak bir şey yoktu. Vermesi gereken dersler vardı.

Serhan'ın acı içinde birkaç kez ayılıp bayılmasıyla yaptığı işi bitirmişti en sonunda. Elindekini masaya atıp temiz olan bezle elini temizleye başladı.

"Beş dakikaya uyanmış olsun."

Deyip arkasında kalan üçlüye döndü. Sandalyelerine oturmuş önlerine koydukları çerezleri çayla birlikte süpürüyorlardı. Televizyon izler gibi izledikleri sahne hoşlarına gitmişti görünüşe göre.

"Kırk yıl geçse de forumundan hiçbir şey kaybetmiyor adam. Asalet akıyor asalet."

Umutun gurur dolu bakışlarını Pamir destekler niyetinde onaylamıştı. Uraz her zamanki tepkisizliğiyle onları dinliyordu.

Bir başkası bunları görse 'işkence yapmanın asaleti mi olur?' derdi. Ama onlara göre bu aslatetten daha fazlasıydı. Bu gibi adamların hakkından gelenler her yiğidin harcı değildi. Üçlü grup pek birşeyler bilmeselerde kulaklarına gelen 'Bir kadına eziyet ediyor' demeleri yetmişti onlara.

Yanlarına ulaşırken Umutun ona uzattığı çerez tabağına baktı, Adar. Gözleri temizlenmesine rağmen hala kirli gördüğü ellerine kaydı. O adamın kanının izini bile taşıması ona ağır geliyordu. Midesi kaldıramazdı bir kere. Bu yüzden önüne uzatılan çerezi reddetti.

"Sinirin geçti mi biraz?"

Sesin geldiği tarafa döndü. Urazdan gelmişti bu soru.

"Geçmedi. Geçecek gibi de durmuyor."

"Nasıl yani? O kadar bağırttın pezevengi, bir ara sesi götüne kaçtı sandım. Hala mı hıncını alamadın?"

Umutun şaşkın çıkan sesini görmezden gelmeyi tercih etti. Bu onlar için bir 'Hayır' demekti. Bu yüzden daha fazla üstelemediler. Karşılarındaki duran adamı ilk defa bu halde görmüyorlardı nede olsa. Bu sefer ki fazla olsa da görmezden geldiler. Sonuçta onun evinden onun karısını kaçırmışlardı. Üç dostununda aralarındaki evliliğin boyutundan haberleri vardı. Adarla karısının nasıl evlendiklerini biliyorlardı.

"Abi uyandı."

Arkasından gelen sese döndü. Bayılan adamı uyanmış halde bulunca tekrar oraya yöneldi. Masanın önünde durup masanın üstünden istediği aletleri alıp ağlamaya başlayan adamın yanında durdu.

"Lütfen dur. Du-dur artık. Dayanacak gücüm ka-kalmadı."

Yalvarışlarından zerre etkilenmedi. Aksine bu onu daha çok öfkelendirmişti. Adamlardan biri Serhanın ayaklarını Adarın hizasına getirerek sıradaki işkence yöntemini izlemeye başladı. Serhan'ın çırpınışları yok denecek azdı. Öyle çok hasar almıştı ki kımıldayamıyordu. Her bağrışında boğazı sökülürcesine ağrıyordu. Tırnakları yerinden sökülürken oturduğu yerden dayanılmaz acının eşiğine varıyordu. Daha ilk iki tırnağı sökülmüştü ve Serhan artisti hemen bayılmıştı. Her bayılışında sinirlensede uyanmasını bekliyordu.

Hiçbir acıdan kurtulmasına izin vermeyecekti.

Dakikalar birbirini devirirken en sonunda Serhanın hem ellerindeki hem de ayaklarındaki bütün tırnakları kökünden sökmüştü. Her acıdan feryat ettiğinde kulakları zonkluyordu ama bu sesi duymak hoşuna gitmişti. Kendini asla sadist olarak görmüyordu.

Hak edene hak ettiğini veriyordu sadece.

Yine bir bayılma vakasıyla karşı karşıya kalmışlardı. Ona yaptığı işkenceden beri kaçıncı bayılışıydı sayamadı. Biraz daha vakit kaybederse işkencelerden değil kan kaybından ölecekti. Ve buna kesinlikle izin vermeyecekti. Ne kadar ona yeteri kadar acı çektiremediğini düşünsede kendi kendine ölmesini istemiyordu. Onu kendi elleriyle öldürecekti.

"Uyandırın, uyandıktan sonra onu son işkencesinin olduğu yere götürün."

Adamına yağdırdığı emirlerden sonra arkadaşlarının yanına ilerledi. Dörtlü masaya geçip kendine bir sandalye çekip oturdu. Yorulmuştu. Ama bu onun için tatlı bir yorgunluktu. Hergün yapsa sıkılmayacağı aktivitelerden biriydi.

"Benden çok o itle ilgilendin. Darılıyorum ama."

Umut'un ciddi konuşması ortama düşerken yanında oturan Pamir sen iflah olmazsın bakışları atıyordu. Uraz ise bu adamla nasıl arkadaş olduğunu düşünüyordu. Umut'u aralarına nasıl aldığını hala bilmiyordu. Uraz'a göre Umut aşırı geveze biriydi. Bunu ona bakışlarıyla söylemekten asla çekinmiyordu. Zaten konuşkan bir yapısı yoktu Uraz'ın, birde Umut'un boş ve yersiz isyanlarını kaldıramazdı. Bazen onu öldürmeyi aklından geçirmiyor değildi.

"Seninle ilgilenmemi mi istersin?"

Adar'ın tehlike barındıran gözleri, sesiyle bir aradaydı. Ve bu konuda oldukça ciddiydi. Öz kardeşi gibi olsa bile bunu yapmaktan çekinmezdi.

Umut'un renkten renge giren yüzü Pamir'in kahkaha atmasına neden olurken Adar ciddiliğinden ödün vermiyordu. Tabi Uraz'ın mimiksiz yüzü hala aynıydı. Ona göre ortada komik bir durum yoktu.

"Yok. Vazgeçtim. Karınla ilgilen sen."

Tehlikeyi havada yakalayan Umut durumu kurtarmak için kendince çırpınıyordu. Adar'ın aklını karıştırmak için ortaya laf atmasıyla bu işten sıyrılmayı hedefliyordu. İsteği anında yerini bulmuştu. Çünkü Adar'ın aklına gelen kişiyle bütün ilgisi şimdi başka yerdeydi.

Karısındaydı.

Şimdi evde ne yaptığını düşündü. Belkide uyumuştur. Saat gece yarısını geçmek üzereydi ve Arin bu saatlerde uyuyor olurdu. Bunu nereden hatırladığını bilmesede aklıda bir yerlerde hatırlıyordu. Eğer bir hinlik beşinde değilse kessin uyuyordu. Aklının başka yerde olduğunu gören arkadaşları bıyık altından gülmüşlerdi bu duruma. Bir kişi hariç.

Uraz Duman.

"Hayırdır. Daldın?"

Pamirde Umu'tun yolundan gitmeye karar vermiş gibi Adarı sıkıştırmaya başlamıştı.

"Size dalmamı istemiyorsanız kapayın çenenizi!"

Adar'ın sözleri üzerine yerlerine sinen iki adam susmaya karar vermişlerdi. Yoksa belayı başlarına almaktan kurtulamazlardı.

"Abi herşey hazır."

Adamının sözleriyle ayağa kalkmıştı. Serhan'ın öleceği yere adımlarken arkasından gelen üçlüden haberdardı. Önüne beliren büyük cam fanusun içi su doluydu. Serhanı fanusun üstündeki kapaktan atıp kapağı kapattıktan sonra onu ölümüyle baş başa bırakacaktı.

Serhan ölümün yaklaştığını anlamış gibi çocuk gibi ağlıyor bir yandan da Adar'a yalvarıyordu. Daha birkaç gün önce kafa tutan o değilmiş gibi ağlayarak çırpınması büyük ironiydi.

"Karımın bir damla gözyaşı, bu içinde öleceğin suya bedel."

Sesler susmuş, Serhan ağlamayı bırakmıştı. Herkes Adarın söylediklerini pür dikkat dinliyordu.

"Ona gözyaşlarına sebep olan her kimse onu kendi gözyaşında boğacam dedim."

Yemin eden sesi depoyu doldururken bütün adamlar Serhanın öleceği alanda toplanmıştı. O kadar çok kalabalıktı ki bazıları bu olayı geriden izliyordu. İçlerinden biri bu olayı kameraya alıyordu. Tabi bu Adarın isteği üzerine olan bir durumdu.

İbret alması gereken insanlar vardı.

"Seni, gözyaşlarının damladığı o suda boğuyorum şimdi."

Konuşması biter bitmez Adarın işaretiyle Serhanı arkadan tutan adam onu su dolu fanusun içine attı. Attığı yer fanusun üst kapağıydı. Kapağı kapatır kapatmaz artık ölümüyle baş başa kalmıştı Serhan.

Atıldığından dolayı dibe çökmüştü. Bedeninde ki durmak bilmeyen kanlar suyla buluşunca kanında boğulmaya başlamıştı.

Çağan Adar Karadağ, hem karısını ağlattığı için hem de onu kaçırma girişiminde bulunan Serhanı göz yaşlarında boğdu. Üstelik kanıyla birlikte.

Suyun içinde kendine yaşam bulmaya çalışan adama baktılar öylece. Çırpınışları gereksiz bir çabadan ibaretti. Suyun içinde yükselmeye çalışarak yukarıdaki kapağı zorlaması kurtulacağına inandığını gösteriliyordu.

O kapak asla açılmayacaktı oysa.

Kanında öleceğini anlayan adam çırpınmayı bıraktı. Ölümü düşmanın elinden olmuştu. Saplantılı sevgisi değildi onu bu hale getiren.

Onu ölüme götüren, Çağan Adar Karadağ'ın karısını sahiplenmesiydi.

Ve son nefesini verirken aklından bu sözler geçmişti Serhanın.

✩ARİN ✩

Saat çoktan gece yarısını geçmişti. Adar beni eve bıraktıktan sonra evi turlamış ve kaldığım odayı bulmuştum. Günün verdiği yorgunlukla kısa bir duş aldıktan sonra hemen yatmıştım. Dışardaki karanlık hala gece yarısı olduğunu kanıtlıyordu. Saate baktığımda iki buçuk olduğunu görmüştüm.

Ağzımdaki kuruluk beni tatlı uykumdan uyandırmış ve mutfağın yolunu tutmamı sağlamıştı. Merdivenleri inerken esneyerek açılan ağzımı elimle kapatıp diğer elimle düşmemek için trabzanlara tutunuyordum. Mutfağa gireceğim sırada tıkırtılı sesler duymamla olduğum yerde kaldım.

Uykulu halimden saniyesinde çıkmıştım. Korkum beni esir alırken aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Ya eve hırsız girmişse? Bu saate mutfakta kim ne arıyordu ki? Hem de karanlıkta. Hırsız olma olasılığı yükseleriken içimden bildiğim tüm duaları okumaya başladım. Adar da evden gidecek zamanı bulmuştu.

Durduk yere aldık başımıza belayı. Boşuna demiyorum ben değil bela beni buluyor diye. Şimdi gel bu durumu Adara anlat. Oturduğum yerden geliyorlar. Hayır yani insafınız da mı yok? Ne diye beni buluyorsunuz ki. Şuan istediğim tek şey şurda oturtup ağlamak.

Gelen sesler düşüncelerimi korkuya bırakırken istemsizce gerilmeye başladım. Acaba hırsızı rahat bıraksam, istediğini aldıktan sonra sessiz sessiz gitse nasıl olurdu? Sonuçta birkaç eşya için canımdan olamazdım değil mi? Canıma geleceğine Adarın malına gelsin.

Benden önemli değil herhalde.

Yere düşen tabak sesleriyle yerimde sıçradım. Bu hırsız tabakalardan ne istiyordu bilmiyorum ama biraz daha böyle giderse ağlayacaktım.

Devrilen eşya sesleri artınca panikleyerek etrafıma baktım. Gözüme kestirdiğim süs taşlarından birini masanın üstünden alıp mutfak kapısına yöneldim. Korkudan ellerim titriyor kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Mutfağın içi karanlık olması işimi zorlaştırıyordu. Gözümün önünden geçen karartıyla çığlık atıp elimdeki süs taşını karartıya fırlattım.

Hırsızı vurmuş olmalıyım ki acı içindeki çığlığını duydum. Kalbim yerinden çıkacak gibi atması işimi kolaylaştırmıyordu. Elim ışığı ararken bir yandan da deli gibi atan kalbimi dizginliyordum. Elim küçük bir çıkıntıya değince beklemeden hemen düğmeye bastım. Karanlığa alışmış olan gözlerim kısılırken etrafı incelemeye çalışıyordum.

Yerde yüz üstü yatan adamı görmemle merdivenleri koşarak inen ayak sesleri duymam bir oldu. Panik duygum artarken hemen arkamı döndüm. Karanlıktan gelen suiletin mutfağa girmesiyle nerdeyese üstüne atlayacaktım. Bir gün Adarı görüpte sevineceğim aklımın ucundan bile geçmezdi ama şuan için yapmak istediğim tek şey buydu.

Gözleri önce beni sonrada yerde yatan hırsızı gördüğünde ben çoktan yanına ulaşmıştım bile. Koşarak yanına gidip ona sarılmıştım.

Ben koşarak azrailime sarılmıştım.

Bana onca yaptığı şeyden sonra ona sarılmam beni aciz göstermiş olabilir ama benim kötüde olsa Adardan başka gidecek yerim yoktu. Belimde hissetiğim eller beni bozguna uğratsada tepki vermedim. Burnunu saçlarımda hissettiğim an ağlamak istedim.

"Şşşşşt. Sakin ol. iyi misin?"

Konuşmak istedim ama bu pek mümkün değildi. Başımı olumsuz anlamda sallamakla yetindim.

"Tamam, tamam önce bana ne olduğunu anlat."

Herşey ortada değil mi? Ne diye soruyordu ki? Yerde yatan hırsızı göremeyecek kadar kör müydü? Konuşmayacağımı anlayınca biraz daha bekledi. Geçen dakikaların ardından ağzından çıkan her kelime bir bomba gibi ortaya düştü. Ve beni cayır cayır yaktı.

"Neden arkadaşımı bayıltığını sorabilir miyim?"

Adarın kollarının arasındayken nefes almayı unuttum. İdrak etmem gereken sözleri beynim kesinlikle red ediyor ve beni yerin dibine sokuyordu. Hırsız niyetine Adarın arkadaşım dediği adamı vurmuş olamazdım değil mi? Algılarım bedenimi terk ederken beni utancımla baş başa bırakmıştı. Bunun daha bir üstü ise korkuydu.

Göz göre göre birini bayıltmıştım. Hatta bayıltmamışta olabilirim. Belki de beyin kanaması falan geçiriyordur. Her defasında nasıl isabet alıyorsam hep kafalarına denk geliyordu. Bu saatten sonra hapse girmek istemiyordum. Hayallerim vardı benim. Daha Adarın hayatını zehir edecektim.

Geri çekilip yerde ölü gibi yatan adama baktım. Kafasından akan kanlar parkeye damlıyordu. Ağlamaklı ifadeyle Adara döndüm. Ama kessinlikle ağlamıyordum.

Adarın bakışları yüzümü bulunca yüzü anında yumuşadı. Dudaklarımı kemirirken sabır çektiğini kısık sesinden bile duydum. Aynı şekilde bakmaya devam etmem onu zorlamış olmalı ki ağzından firar eden küfürleri tutamamıştı.Adar da gözlemlediğim bir şey varsa o da ona her böyle baktığımda dayanamamasıydı.

Ve bunu kullanmaktan asla çekinmeyecektim.

Merdivenlerden gelen gürültülü seslerle korkuyla Adara sokuldum. Elleri anında belimi bulmuş beni kendine yaslamıştı. Başka yerde başka zamanda olsak yaptığı bu hareket için ona gününü zehir ederdim ama şimdi buna ihtiyacım vardı.

Mutfağın kapısında beliren iki adamla gerilediğimi hissetim. Bunlar depoda gördüğüm adamlardı. Gözüm yerdeki adama kayınca daha dikkatli inceledim. Sürekli gülerek konuşan adamdı bu. Yediğim haltı nasıl açıklayacağımı bilmeden bize şaşkınca bakan iki adama döndüm bu sefer. Gerçi çatık kaşlı olan hiçbir şey olmamış gibi rahattı ama bununla ilgilenecek vaktim yoktu. Gözlerim yanındaki adamda durunca çığlık atıp başımı Adarın göğsüne gömdüm. Adarın sırtı onlara dönük olduğu için onların geldiğini anlamış ama sarışın Hollywoodun çıplak üstünü görmemişti. Yaptığıma önce anlam verememişti. Omuzunun arkasından ne olduğuna baktığını hissettim ama başımı göğsünden kaldırmadım.

"LAN!"

Adarın kükreyen sesi beni olduğum yerde sıçratmış ona daha çok sokulmama neden olmuştu. Elimden gelse adamı delip geçecektim. Ama bugün yaşadığım korku sayısı bu kadar çoken ne yaptığımı bile bilmiyordum. Haklı olarak.

"Lan pezevenk niye çıplaksın sen?"

Bağırmadan konuşsa daha iyi olurdu ama şuan ki konumuz bu değildi.

"Nerem çıplak benim. Üstüm yok sadece. Oda siz çığlık attığınız için onu giymeyi unutmuşum. Ne abartınız ya."

Sarışının kendini açıklamasını beklerken Adarın dinmeyen sesi kulak zarımı patlatacaktı.

"Siktir git, üstüne birşeyler giyin de gel. İt!"

Ortalığı beş dakika içinde kaos ortamına çevirmek kessinlikle benim suçum değildi.

"Tamam."

Mutfaktan çıktığına dair duyduğum ayak sesleriyle gömüldüğüm yerden geri çekildim. Adarın sinirli hali beni tedirginleştirirken mutfak kapısından içeri giren çatık kaşlı adam yerde yatan arkadaşına yöneldi. Yere çömelip durumunu kontrol ederken içimden duaları eksik etmiyordum.

"Hala yaşıyor mu?"

Hala demesini anlayamasamda gelecek cevap için nefesimi tutmuştum.

"Ölmek gibi bir iyiliği bize yapmaz. Hala yaşıyor."

Yaşadığı için şükürler ederken mutlulukla onlara yaklaştım. Birbirlerine olan sevgileri gözümden kaçmamıştı.

"Hastaneye götürelim hemen."

Çatık kaşları olan adam bana ne saçmalıyorsun der gibi baktığında ondan korkmadım değil. Niye böyle ürkütücü baktığı hakkında en ufak fikrim yoktu.

Yerden aldığı adamı çuval taşır gibi sırtına atması ağzımın şaşkınlıkla açılmasına neden oldu. Benim yüzümden ölmese bile bu adam yüzünden ölebilirdi. Oturma odasına taşıdığı adamı koltuğa fırlatması onu öldürmek istediğini kanıtlıyordu. Gerçekten çok iyi dostlardı.

Hepimiz oturma odasına girdikten hemen sonra içeriye sarışın adam girmişti. Bu sefer giyinik halde tabi. Adarın ona attığı ters bakışlar eşliğinde yanımıza geldiğinde oda Adara kaçamak bakışlar atıyordu. Biraz tırsmış olabilirdi.

Konuyu dağıtmak adına attığı laf tam olarak banaydı.

"Kim getirmiş bunu bu hale."

Birbirlerine attıkları soru dolu bakışlar bir tek Adarda yoktu. Oda benim yaptığımın farkındaydı.

Çekingen hareketlerle elimi kaldırdım.

"İstemeden oldu."

Adarın gözleri zaten bendeyken kalan iki kişi daha eklendi buna. Sarışının şaşkın ifadesini görmemle gözlerimi kaçırdım. Bir bana birde koltukta boylu boyunca yatan kişiye baktı. Adar kendini tekli koltuğa atıp başını geriye yatırdı. Çatık kaşlı adamda aynı şeyi yaparken ben hala ayakta bana şaşkın ördek gibi bakan adama kendimi nasıl ifade edeceğimi düşünüyordum. Baygın yatan arkadaşını bir tek bu sarışın seviyordu galiba.

"Şimdi şöyle ki. Ben mutfağa su içmek için inmiştim. Tam mutfağa gireceğim sırada sesler duymaya başladım. Korkudan ne yapacağımı şaşırdım. Elime gelen ne bulduysam karartıya fırlattım."

Nefes almadan anlattığım herşeyi ağzı açık dinlemesi onu bozguna uğratmıştı.

"Karartı dediğin bizim arkadaşımızdı."

Dudaklarım bükülürken üzgün olduğumu görmesini umdum.

"Rahat bırak lan karımı. Ne yaptıysa iyi yapmış."

Adarın sürekli beni koruması garibime giderken koltukta hiçbir suçu olmayan adama baktım. Resmen boş yere kafasına süs taşını yedi. Uyandığında nasıl bir tepki vereceğini bilmiyordum ama korkmuyor da değildim.

Gözlerim baygın adamdayken kalan üçlü aralarında iş hakkında konuşmaya başladılar. Bu hallerine şaşırmamam gerekirdi oysa. Arkadaşları bu haldeyken iş konuşmaları tam onlara göreydi.

Yanına yaklaştığım adamın bir türlü uyanmaması beni korkutmaya başlamıştı. Başının dibinde bittiğimde orta ve yüzük parmağımı şah damarına bastırıp yaşayıp yaşamadığına baktım. Ben nabzına odaklanmışken aniden gözlerini açmasıyla çığlık atıp geri sendeledim. Beklemediğim olay karşısında şoka girerken Adar yanımda bitmişti.

"Gerçekten çok iyi dostlar edinmişim. Ben burda kan kaybından ölüyorum siz kalkmış kimi nasıl öldüreceğinizi konuşuyorsunuz."

Yattığı yerden doğrulup elini yara alan kafasına bastırdı. Canı yanmış olmalı ki inleyerek elini geri çekmişti. Gözleri kana boyanmış elini buldu.

"Füze mi attınız lan kafama. Başımı hissetmiyorum."

Yakınarak söylediklerine bir suçlu misali baktım. Ellerimi arkada buluşturup kafamı eğdim. Bu utançla yaşayamazdım.

"Yengem diye demiyorum hedefi on ikiden vurmuş." Sarışının gurur dolu sözleriyle ona baktım. "Helal olsun."

Sarışın yenge kelimesini kullanırken içten içe süs taşlarını bu sefer de onun kafasına atmak istedim. Ama bulunduğum durumda kendimi sakin olmak için sakinleştirmekten başka çarem yoktu. Sarışın gülüp geçse de ben yaptıklarımdan dolayı hala utanıyordum. Adarın yanımdaki varlığını hissediyordum. Muhtemelen ellerini cebine koymuş benim gibi karşımdaki adamın bana attığı şaşkın bakışlarını izliyordu.

"Yenge! Gerçekten bana bunu yaptın mı?" Hayal kırıklığı yaşamış gibi davranması filmlerdeki acıklı anı anımsatmıştı bana. "Ben seni kötü adamların elinden kurtarmışken bana bunu yaptın mı gerçekten?"

Dudaklarım titrerken söyledikleri kalbime dokunmuştu. Biraz daha küçük Emrah gibi konuşmaya devam ederse çeşme misali ağlayacak kıvama gelecektim. Adarda bunu fark etmiş ve duruma el koymuştu. Daha doğrusu manalı konuşmuştu.

"Umut! Kardeşim! Ben daha birkaç saat önce sırf bir gözyaşı için neler yaptım unutun mu?"

Yüzünde seri katillerin gülümsediği gibi dudağının kenarını kıvırmıştı. Tüylerim ürperirken adının Umut olduğunu öğrendiğim adamın ağır yutkunuşu doldurmuştu odayı. Gözlerini Adardan çekmek istiyor ama çekemiyormuş gibi kıvranması ona daha çok üzülmeme neden olmuştu.

"H-ha-ha-hatırlamıyorum. Ha- hatırlamaz o-olur muyum hiç."

Korkusu kilometrelerce uzaktan belli olurken bende Adara ters bakışlar atmakla meşguldüm. Şifreli konuşması kafamı karıştırırken bu konunun üstünde pek durmadım. Şuan daha önemli konular vardı. Bu yüzden ters ters bakmaya devam ettim. Oda ona baktığımı fark etmiş ki dönüp bana baktı.

"Ne? Seni ağlatmasına izin mi vereyim?"

"Sanki sen ağlatmıyorsun?"

Karşılık vermem etrafımızdaki adamları şaşırtmışa benziyordu. Daha önce Adara karşılık veren birini görmemişlerdi sanırım.

"Oooooo. Yengemden 90+1'de gol."

Sarışının söyledikleri, Adarın ona bakmasıyla yerine sinmesine sebep oldu. Onu parçalayacakmış gibi bakması benim ona söylediğim laf yüzünden olabilirdi. Çünkü bende bunları söylemeyi beklemiyordum. Ağzımdan çıkanlar düşünülmeden verilmiş cevaplardı.

Adarın gözlerinde saliselik bir duygu geçişi oldu. O kadar kısaydı ki ne olduğunu anlamadan yine eski haline bürünmüştü.

"Ben bir şey anlamadım."

Umutun sesi gergin ortamı dağıtırken herkes ona odaklanmıştı. Bu sırada Adar kendi yerine geçmişti. Bende Umutun yattığı üçlü kanepenin kenarına oturdum. Sorusu banaydı.

"Şimdi sen niye benim kafamı yardın?"

Konunun tekrar buraya gelmesi giden utancımı geri getirmişti. Mahçuptum.

"Şey, ben seni hırsız sandım. Bu yüzden kafana süs taşı attım. Bilmeden oldu. Kusura bakma."

Şaşkınlıkla açılan ağzını kapatma gereği duymadan konuşmaya devam etti.

"Bir şeyi çok merak ediyorum." Deyip elini çenesinin altına koydu. Meraklı gözlerle bana bakması beni de meraklandırmıştı.

"Bir hırsız mutfaktan ne gibi şeyler çalabilir? Ha, altınlarınızı mercimek ya da pirincin içine koyuyorsanız orası başka."

"Altınlara gerek yok. Arin için mutfaktaki tüm yemekler bütün altınlara bedel."

Adarın söyledikleri beni sinir etsede hepsi doğruydu. Yemekler benim için altın değerindeydi. Ve bu asla değişmeyecekti. Ama bu kendimi savunmayacağım anlamına gelmiyordu tabiki.

Umutun yaralı kafasını görmezden gelip zeytinyağı gibi üste çıktım.

"Bende gecenin yarısı mutfakta ne yaptığını merak ediyorum. Bütün suçu üstüme atıyorsunuz ama kimsede gelip o saatte mutfakta ne aradığını sormuyor. Adalet mi bu? Ha? Sorarım size adalet mi bu?"

Ortamdaki sessizlik beni kendime getirirken tek tek herkese baktım. Çatık kaşlı adamın gözleri sen ne anlatıyorsun der gibi bakarken sarışın, ne ara konu buraya geldi der gibi bakıyordu. Adar ise bu hareketlerime alıştığı için normal karşılıyordu.

Yanımdan gelen alkış sesi Umutun ellerinden geliyordu.

"Bir an mahkemedeyiz sandım. Biraz daha konuşmaya devam etseydin ağlayarak, beni hapse atın hakim Bey diyecektim."

"Mahkemede Çocuğunu elinden almışlar gibi konuştun yenge. Valla bende gaza gelmedim değil yani."

Sarışının Umutu destekleyen konuşmasıyla sırtımı kanepeye yasladım. Oyunculuk benim yaratılışımda vardı bir kere.

"Ama haklıyım."

"Nasıl haklısın? Az daha ölüyordum ben be. Kim verecek bunun hesabını ha? kim?"

Umutun çirkefleşerek elini beline atması tam bir mahalle kadınına çevirmişti onu. Buna şaşırsamda geri kalmadım.

"Sende hırsız gibi girmeseydin."

"Ha şimdi suçlu ben oldum yani?"

"Evet."

Mahalle kadınlarının verdiği tepkinin aynısını yapıyordu. Önce cıklayıp bana onaylamaz bakışlar attı.

"Gerçekten size iyilik yaramıyor. Kimse rahatsız olmasın diye ışıkları bile açmadım. Beni el üstünde tutacağınıza şu yaptığınıza bakın. Nankörsünüz siz. Nankör!"

Adam o kadar haklıydı ki ne diyeceğimi bilmiyordum. Söylediğim her lafı çürütüyordu. Bu yüzden beni bu durumdan kurtaracak tek kişiye döndüm. Tabi yavru bakışlarını eksik etmeden.

Adarın gözleri yüzümü tarayınca kaşları anında çatıldı. Sinirle Umuta dönünce içimden cadı kahkahasını atmayı unutmadım.

"Ulan it! Ne diye kızın üstüne gidiyorsun?"

"Burda mağdur olan benim."

Umutun bu hali o kadar komikti ki gülmemek için dudaklarıma işkence ediyordum.

"Başlatma lan mağdurluğundan. Bundan sonra kafana ne fırlatırsa eyvallah deyip oturacaksın yerine."

Bu kadarını bende beklemiyordum. Şuan herkes gibi bende şaşkınca Adara bakıyordum. Bu şaşkınlığı bizim kadar göstermeyen tek kişi yine çatık kaşlı adamdı.

"Anlaşıldı mı lan."

Umut girdiği şoktan çıkınca transa girmiş gibi başını sallamıştı.

"Anlaşıldı."

Adarın bu kadar büyük tepkiler vereceğini bilmediğimden kendimi Umuta karşı mahçup hissettim yine. Hem adamın kafasına taş attım hem de Adarın ona yüklenmesine neden olmam kötü hissetirmişti. Mahçup olduğumu çaktırmadan nasıl olduğunu sormam gerekiyordu ama bunu nasıl başaracağım hakkın en ufak fikrim yoktu. Bilmeden de olsa bu duruma gelmesindeki tek sorun bendim. Şimdi ona nasıl yaklaşacağımı düşünmeliydim. Oyunculukta iyi olabilirim ama bu hali ona nasıl davranmam gerektiği hakkında beni arafta bırakıyordu.

"Çok acıyor mu?"

Onu umursamıyormuş gibi rahat tavırlar sergilemeye başladım. Yaptığım onca şeyden suçsuzmuş gibi tartışıp şimdide acısını sormam tam benlik bir hareketti.

Umut iki kolunu göğsünde birleştirip kafasını yan çevirdi. Şaşkınlıkla baktığım adam resmen çocuk gibi benimle küsmüştü.

"Kalbimi kırdığını kadar değil."

Ne diyeceğimi ne yapacağımı şaşırmış halde ona bakmayı sürdürdüm. Hayatımda ilk kez bir adamdan trip yiyordum ve nasıl davranmam gerektiğini bilmiyordum. Adar da yaptığım gibi laf sokarsam aşırıya kaçmış olurdum. Daha ilk tanışmamızda bu kadar çok üstüne gitmem doğru olmazdı. Bu sefer ılımlı yaklaşmam en mantıklısıydı. Geri kalan üçlü bizim tuhaf tartışmamızı izlemekle meşgullerdi.

"Tamam. Peki. Ne yaparsam beni affedersin?"

Omuzunu silkerek tribini sürdürmeye devam etti. Nedenini bilmediğim bir şekilde bu hareketine üzülmüştüm.

"Böyle küs kalmasana. Ne istediğini söyle yapacam diyorum işte."

Tavrını korunmaya devam ettiği sırada aklıma gelen fikirle muzipçe sırıttım.

"Sana hemen şimdi krep yapsam yer misin?"

Umutun gözlerinin parlamasına şahit olduğum anlarda başını bana çevirip istek dolu bakması beni umutlandırmıştı.

"Yapar mısın gerçekten?"

Bende kollarımı onun yaptığı gibi önümde sardım.

"Affedersen neden olmasın."

"Hiç küsmemiştim ki."

Lafım biter bitmez verdiği cevap beni gülmeye itsede dudaklarımı birbirine bastırıp bunu engellemiş oldum. Ciddiyeti elden bırakmamak lazımdı. Böylece Umutun yemeğe olan zaffınıda öğrenmiş oldum. Bende olsam bu teklife yüz çevirmezdim yani. Bu hayatta krepin çözemeyeceği sorun yoktu.

"Yenge bana yok mu?"

Sarışının kendini hatırlatmasıyla odadaki bütün gözler onu buldu.

"Yenge demeye devam edersen krepin k' sini bile bulamazsın."

Ağzını açıp konuşacağı sıra Adar'ın gıcık sesi ortama yayıldı.

"Ne desin? Adar'ın Arin'i mi?"

"Hayır. Mümkünse aidiyet içermeyen kelimeler olsun."

"Olsun da, onlar bilmiyorlar."

Kast ettiği arkadaşlarına baktım. Kurduğu cümlelerde tehdit barındırması bana aksini söyleyemecek olmalarıydı. Yani Adarın dilinde ' Yenge kelimesinden başka bir şey diyemezler' olmasıydı.
Sinirlerim tavan yaparken sarışına döndüm.

"Adın ne senin?"

"Pamir."

Başımı sallayıp asıl konuya girdim.

"Pamir krep yemek istiyor musun şimdi?"

Yüzünde açan gülücüklerle cevabını vermiş oldu.

"İstiyorum yenge."

"O zaman bana bir daha böyle seslenme."

Gözleri Adar'a kayınca bende göz ucuyla ona baktım. Tek kaşı havadayken Pamire bakması ona sıkıysa söyle mesajı veriyordu. Pamirin gözlerini kaçırması kaçınılmaz olmuştu böylelikle.

"Yengeciğim ben krep yemesem de olur."

"Zıkkım ye Pamir."

Sinirlerimi kontrol edemeden öfkemi kustum. Adarın dudakları kıvrılırken elimi kanepeye geçirdim.

"Sen nasıl istersen yenge."

Başını eğdiğinde daha fazla burda kalamayacağımı anladım. Bir hışımla ayağa kalkıp krep yapmak için mutfağa ilerledim. Bu saate krep yapmak benim içinde iyi olmuştu. Uyumadan önce yorgunluktan yemek yiyememiştim. Umut sayesinde bende karnımı doyurmuş olacaktım.

Mutfağa giriş yaptığım an girememeyi diledim. Kırılan tabaklar, kan lekeleri, çatal kaşıklar her yerdeydiler. Çıkmak istesemde bunun mümkün olmadığını bildiğimden Umuta söve söve mutfağı toplamaya başladım. Aceleyle yaptığım işin sonucundan mutfak pırıl pırıl olmuştu.

En son Adarın temizlettiği ev kadar yorulmasam da bu işte üstümde yorgunluk bırakmıştı. Kolları sıvayıp krep malzemelerini çıkartım. Siyah tezgahın üstünde topladığım malzemelerle krep yapımına geçtim. Akışkan hamur hazır olduktan sonra dolaptan düz tavayı alıp ateşe koydum. Pişirmeye başladığım krepler yavaş yavaş pişmeye devam ederken dolaptan çikolata sosunu aldım. Önceden doğradığım muz ve çileği pişmiş kreplerin arasına koydum.

Yaklaşık yarım saatin sonunda mutfaktaki işim bitmişti. Normalde daha kısa zamanda bitirirdim ama ben fazla abartığım için bir güne yetecek kadar krep yapmıştım. Pamire kızgın da olsam onu düşünerekte yapmıştım. Hatta çatık kaşlı adama bile yapmıştım.

İdayı artırıyorum Adara bile yapmıştım.

Ne olursa olsun nimet esirgenmezdi benim için. Kalırsa dışardaki korumalara bile yetecek kadar vardı. Tabi kimin benim kadar obur olduğunu bilmediğim için azda yapmış olabilirdim. Krepler ateşteyken birkaç tane yürütmüş olabilirim ama o da tamamen tadına bakmak içindi yani.

Tabaklara koyduğum krepleri meyve sularıyla birlikte tepsiye koydum. Tezgahta hazırladığım tepsiyi elime alıp oturdukları odaya yürüdüm. Gelen sesler hala orda olduklarını gösteriyordu. Kapıdan girdiğim an herkesin gözleri üzerimde toplandı. Bunu beklemediğim için kısa bir anlığına tedirgin hissetim. Sanki Mastercheef'e katılmışım hissini yarattı. Tabi bu saçma düşünceden hemen kurtulup ortada duran masaya doğru yürüdüm. Tepsiyi masaya koyduktan sonra herkeste bakışlarımı gezdirdim. Yüzlerinde uyku namına hiçbir şey yoktu. Eve kaçta geldiklerini bilmediğim için yemek yiyip yemediklerinide bilmiyordum.

"Şuan gözlerimden kalpler çıktığına eminim."

Kafasına taş yiyen o değilmiş gibi koşarak masadaki tabaklardan birini alması gerçekten iyi olduğunu gösteriyordu.

"Afiyet olsun."

"Ellerini dert görmesin." Kafasını aşk yaşadığı tabaktan kaldırıp yüzüme baktı. "Sana küs kalmakla iyi etmişim. Yoksa hayatta yiyemezdim bebeklerimi."

Yemekle arasındaki ilişki beni güldürürken kendi tabağımı alıp Umutun oturduğu koltuğa oturdum.

"Yengem benim be bana kıyamayacağını biliyordum."

Pamir masadan aldığı tabakları hem Adarın önüne koydu hem de çatık kaşlı adamın önüne koymuştu. Boşalan tepsiyi masaya bırakırken kendi tabağıyla yerine geçmişti.

"Yoooo gayette kıyarım."

"Hakketen yenge sen niye buna da yaptın ki?"

Düşen yüzümle Umuta baktım. Adarın gülüşünü görmezden gelerek tabi.

"Sende mi Umut?"

Ağzına attığı krebi çiğnerken anlamaz gözlerle baktı.

"Nö böndö mö?" (Ne bende mi?)

"Yazıklar olsun sana."

Elimdeki tabaktan aldığım krepleri ağzıma tıkladım. Ağzım dolu doluyken çiğnemekte zorlanmıştım ama umursamdan aynı şekilde yemeye devam ettim. Umut beni bırakmış yediği kreplerle aşk yaşıyordu. O da en az benim kadar ağzı dolu haldeydi.
İkimizde yemek konusunda birbirimize benziyorduk.

Pamir daha ağzındaki bitmeden başka bir lokma atıyordu. Gözlerim yanındaki adama kaydı. Bizim kadar acele etmesede onunda iştahlı yediği belliydi. İnsan yemek yerken bile çatık kaşlı olur muydu?

Karşımdaki adam tam olarak öyleydi.

Üstümde hissetiğim bakışlarla o yöne döndüm. Adar yanındaki tabağı eline almış gözlerini benden ayırmamıştı. Ağzımdaki lokmayı yutup dikkatlice Adara bakıyordum. Yaptığım krebi nasıl bulacağını merak ediyor olabilirim. Çok az yani. Azıcık.

Bu halime gülsede en sonunda eline aldığı krebi ağzına götürdü. Ağzına atmadan önce göz kırpması beni olduğum yerde dondurmuştu. Bunu beklemiyordum. Allah'tan ağzımda yemek yoktu. Boğazımda kalması yüksek ihtimaldi. Bir konuda gerçekçi olmalıydım. Adarı seviyor olsam bu harekete düşerdim. Şimdi bu onu sadece çekici kılıyordu.

Ve bunu söylediğim için kendime ağır sövdüm.

Adarın gözlerinde ilk defa kendini belli eden duygu açığa çıkmıştı. Yaptığım krepleri beğenmişti. Adamı robot sanırdım. Demek ki robotlarda beğeniliyormuş.

Ona bakmayı bırakıp tabağımla ilgilenmeye başladım. Zaten uykum vardı daha fazla oyalanmadan yatağıma girip uyumak istiyordum. Adara bakarak kendimi doyuramazdım.

Umut ve Pamirin övgü dolu sözlerinden sonra yemeklerimizi bitirmiştik. Çatık kaşlı olan adamın ismini öğrenmem iyi olmuştu. Laf ortasında ona böyle seslensem beni öldüreceğini hissediyordum.

Urazda eline sağlık demekle yetinmişti. Geldiğinden beri ilk diyaloğumuz bu olmuştu. Sonra eski haline geri dönmüştü.

Gece boyu Adar'ın gözleri üstümdeyken yakalamıştım. İşin garip tarafı yakalanmasına rağmen çekinmeden bakmaya devam ediyordu. Ben yakalansam anında gözlerimi kaçırırdım. Beyfendideki rahatlık kimsede yoktu. Biten tabakları mutfağa götürüp mutfağı topladıktan sonra uyumak için uyuduğum odaya geçtim.

En son çıktığımdan biraz farklıydı kokusu, kokusu girdiğin zamanki gibi değildi. Buram buram Adar kokuyor bu oda. Gerçekten de odası mı? Yani aynı odada mı kalacağız? Allah'ım sen aklıma mukayyet ol.

Salonun ışığını açtığımda gözümü odada daha da derin gezdirdim. Belki yanlış odaya girmişimdir diye. Ama şöyle bir bakınca yok bugünkü uyuduğum oda.

Dikkatimi dağıtan şey bu odaya ilk girdiğimde görmediğim ama şu an olan şeydi. Orta sehpanın üzerinde cam bir fanusun içinde iki siyah gül.

Siyah güller.

Ama bu sefer tek fark vardı.

Bu güllerin üstünde kan izleri yoktu.

Siyah güller ile ilgili geçmişteki anılar o an zihnimde belirdi.

Çantamdan çıkan siyah kanlı gül.

Ve...

Ve çeyizim yandığı zaman yerdeki siyah kanlı gül.

İkisi şimdi burdaydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

585okunma 20beğeni 8yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…