Bölümler 16Şu an: 6.BÖLÜM: "HİCRAN"
- 1 ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri389 kelime
- 2 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER5.491 kelime
- 3 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"6.448 kelime
- 4 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"4.409 kelime
- 5 4.BÖLÜM: "YANGIN"8.831 kelime
- 6 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"5.797 kelime
- 7 6.BÖLÜM: "HİCRAN"7.034 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 7.BÖLÜM: "KÂBUS"6.204 kelime
- 9 8.BÖLÜM: "İLK"6.319 kelime
- 10 9.BÖLÜM: "ÖMÜRLÜK İZLER"6.880 kelime
- 11 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"6.562 kelime
- 12 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"7.290 kelime
- 13 12.BÖLÜM: "DENGESİZ"7.275 kelime
- 14 13.BÖLÜM: "BADEM ŞEKERİ"8.810 kelime
- 15 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"7.397 kelime
- 16 15.BÖLÜM: "HANÇER"13.634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
★...★
Kırılan kalbin acısı çok ağırdır,
Terk edilmiş küçük bir çocuk gibidir...
O küçük çocuk annesiz, babasız kalır, kırılan kalp ise; birleştirilmesi mümkün olmayan bir bardak gibidir...
Asla toplamaya çalışma kalbinden dökülen acıyı...
Sana zarar vermekten başka bir işe yaramaz bırak dağıldığı gibi kalsın...
★...★
Çok kırılmıştı. Çok yıpranmıştı. Ama her seferinde darbe yememiş gibiydi. Hala da dik durmaya devem ediyordu. En azından dışardan böyleydi. Acısını gizlemek zorundaydım. Kimsenin bana acımasını istemiyordum. Yüzlerindeki o acıma duygusu beni daha beter hale getirilecekti biliyorum.
Kalp acısı en büyük ağrımdı. Bunu öğrendim. Geçmiyordu
Geçmeyecekti. Her bakımdan yaralanmıştım. Ama arada bir fark vardı artık. Tanımadığım, sevmediğim insanlar da yara açmaya başlamıştı bende.
Ruhumun en derinliklerinde. Çok ağır darbelerdi. Peki şimdiye bu darbelere alışmam gerekmiyor muydu? Hiç canım yanmıyor muydu?
Yanıyordu.
Neden hala dik durmaya çalışıyordum? Yorulmuyor muydum?Ruhum yorgun,hissizdi. Ama kalbim bunun tam tersi için çabalıyor. Halbuki onun da diğer insanlarda olduğu gibi kırılması, yıpranması gerekiyordu.
Kalbim neden kendine bu kadar yük alıyordu?
Kim bilir belki de günün birinde bütün bu yükleri taşıyamayacağına inandığı için alıyordur. Belki de kalbim kendine zarar vermek istiyordur. Ama sadece kendine değil bana da zarar veriyor. Bedenim yorgun düşmüş ama kalbimin haberi yok.
Çünkü kalbim yük taşımakla meşgul.
Bedenim acısını haykırmak istercesine gözyaşı döküyordum. Evet ağlıyordum. Hiçbir tepki vermeden sadece ağlıyordum. Daha birkaç saat önce bekar bir kadınken şimdi evli biriydim. İsminden başka bir şey bilmediğim bir adamla.Daha Civan'ın adını ve ne tür bir pislik olduğunu öğrenmişken şimdi daha da beter birisiyle evlendim.
Bu adam Civan gibi değil , çok gizemli ve korkunç.Beterin beteri de var dedikleri bu olsa gerek.
Odanın içinde yatakta oturuyordum. Ne yapacağımı bilmeden duvara bakıp sessizce ağlıyordum. Yaşanacak felaketimi bekliyordum.
Adar'ın şu an ne yaptığını bilmiyordum. Nikahı kıydıktan sonra görmemiştim onu. Merakta etmiyorum. Merak ettiğim tek şey ailemin ne yaptığıydı.
Saat 22:25'ti ve hala hiç ses yoktu. Bu beni daha çok korkutuyordu. Olacak şeyleri hayal bile edemiyorum.
Düğün günümde ortadan kaybolmuştum.
Korkuyordum. Hemde çok korkuyordum. Abimin vereceği tepkiden. Babamın vereceği tepkiden. Bunları düşündükçe yüzümün daha fazla ıslandığını hissediyordum. Duvara bomboş bakamaya devam ederken kapının açılma sesi geldi. Kimin olduğunu tahmin etmek zor değildi.
Yavaşça attığı adım sesleri geliyor ama dönüp bakmıyordum. Bunu neden yaptığını merak etsem de onunla ne konuşmak ne de görmek istiyordum. Oysa bunları neden yaptığını bağırıp çağırarak sormam gerekiyordu.
Niye yaptı? Amacı ne? Neden ben? Gibi daha birçok soru. Ama bunların hiçbirini sormak istemiyordum. Sadece olacakları bekliyordum. Önümdeki duvarı izlerken Adar önüme geçip duvarı görmemi sonlandırdı. Önümde durmuştu. Tepki vermemi bir şeyler söylememi bekliyordu. Ama bunların hiçbiri olmuyordu. Çünkü konuşursam tepki verirsem iyi şeyler olmayacaktı.
Ona karşı hissettiğim nefret ve öfke vardı. Ve ben daha önce hiç kimseye karşı bu kadar kötü duygu beslememiştim. Hala önümde durmaya devam ediyordu. Sessizlikten sıkılmış olacak ki o tiksindiğim sesini işittim.
"Yüzüme bak." Hala tapki vermiyor ve onu görmezden geliyordum.Keşke gerçekten de görmeseydim.
"Yüzüme bak dedim sana."Sesi bir öncekine nazaran yüksek çıkmıştı , tepki vermediğimi görünce elini kaldırıp tam yüzüme getiriyordu ki başımı hızla yana çevirip bana dokunmasını engelledim.
"Dokunma."
Havada kalan elini cebine koyup bana yukardan bakmaya devam etti.Rahat bir tavırla duruyor ve o sinir olduğum sesini duyuyordum oturduğum yerden.
"Neden dokunamazmışım? Karım değil misin?"
Sesindeki alay kanıma daha fazla sinir yüklüyordu. Başımı kaldırıp yüzüne baktığımda içimdeki öfke kendini göstermeye başladı.
"Ben senin hiç bir şeyin değilim."
Çenemi sıkmakatan dişlerim ağrımaya başlamıştı ama umursamdım. Yüzündeki alay daha çok delirmeme neden olurken onu kendi elerimle parçalamak istiyordum.
"İster kabul et ister etme. Daha bir kaç saat önce beni kocalığa kabul ettin. Yani anlayacağın sen benim karımsın. Bunu değiştiremezsin artık."
Kendime engel olamayarak bağırdım.
"Evet seninle evelendim. Ama tehdit ederek. Zorla. Kendi isteğimle değil. Zorla evlendim seninle."
Sonlara doğru sesim boğuk çıkmıştı. Bundan nefret ettim onun karşısında güçsüz görünmek istemiyordum. Adar kınarcasına bakıyordu. Dilini cıklayarak başını olumsuz anlamda salladı.
"Fena mı oldu. Seni şerefsizlerden kurtardım. Bana teşekkür edeceğine yaptığına bak."
"Ne saçmalıyorsun. Hayatımı mahvettin sen. Bir de bununla övünüyor musun?"
Yüksek çıkan sesim odayı doldururken nefretle bakıyordum ona.
"Babanın yanında çok mu mutluydun sen?"
Değildim. Ama konu nasıl bir anda babama nasıl gelmişti anlamadım?
"Mutlu olurum olmam sana ne. Seni ilgilendiren bir durum yok. Kendi hayatına bak sen. Bu yaptığından sonra yaşayabileceğini mi zannediyorsun?" Dedim sonlara doğru benim de sesim alaylıydı. Adar'ın da söylediklerimden sonra yüzündeki alaylı ifadesi gitmiş yerini sert ifadeye bırakmıştı.
"Gerçekten onlardan korktuğumu falan mı düşünüyorsun. Öyle zannediyorsan ben söyliyeyim."
Sesi ürkütücü gelmeye başlamıştı. Normalde korkuyordum bir de böyle davranınca daha çok korkuyordum ama bunu ona asla belli etmemeye çalışıyordum.
"Ailenden korkmuyorum. Hatta ailenden nefret ediyorum. Buna sen de dahilsin. Ve size öyle şeyler yapacağım ki yaşarken öleceksiniz."
Neden diye sormak istemiyordum. Neden istemediğimi bilmiyorum. Belki de alacağım cevaptandı. Aileme karşı bu kadar nefret dolu olmasını anlayamıyorum. Abimle bir aradayken aralarında hiçbir sorun yoktu. Neden nefret dolu olduğunu bilmesem de bunun abimle ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Abimin hiç kimseye bir yanlışı olmazdı. Öyle bile olsa bu benim hayatımı mahvedebileceği anlamına gelmiyor. Ne olduysa bunu başka bir şekilde de çözebilirdi. Böyle yaparak değil. Hele ki beni ailemle tehdit ederek hiç değil. Gelen sinirle ani bir harketle yatakatan kalkıp elimle göğsüne vurmaya başladım.
"Sen nasıl bir insansın? Bunları yapacak kadar mı nefret dolusun?"
Hala göğsüne vuruyor tüm sinirimi ondan çıkarıyordum. Ama onun canı yanmak yerine benim ellerim yanıyordu. Sanki duvara vuruyormuş gibi hissediyordum. Ona vurmaya devam ederken Adar ellerimi tuttup beni kendine sert bir şekilde yasladı. Yüzü yüzüme çok yakındı. Ona alttan bakarken hızlı alıp verdiğim nefesler boynuna çarpıyordu.
"O sesini bir daha yükseltirsen senin için hiç iyi olmaz." Sesi bilemediğim bir şekilde ürkütücü ve uyarıcı bir tonda geldi .
"Senden iğreniyorum."
Ona iğrenerek baktım. Ama o karşımda sırıtıyordu.Pislik.
"İğrendiğin insan için bu kadar endişelenir misin?"
Bu adamın ani değişimlerini anlayamıyordum. Daha bir kaç dakika önce kavga ediyorduk. Şimdi ki hali ise bu adamın normal olmadığını söylüyordu. Anlamadığımı gördüğünde konuşmaya devam etti.
"Kafama taş attığın gün."
O gün aklıma geldiğinde keşke daha büyük bir taş atsaydım diye geçmedi değil aklımdan.
"Her insan için vereceğim bir tepkiydi. Ama düşününce keşke diyorum, daha kötüsü olsaydı. Belki bu halde olmazdım." Söylediklerim belki acımasızcaydı ama karşımdaki adam daha da acımasızdı.
"Bunları isteyen sadece sen değilsin. Dostum kadar düşmanım da çok. Ama ne yazık ki hiçbirini mutlu edemiyorum." Sonlara doğru sahte bir üzgünlük belirmişti yüzünde.
"Kötü biri olduğunu kabul ediyorsun yani?"
"Ben hiçbir zaman iyi biri olduğumu söylemedim zaten. İyi olmak ilgi alanım değil maalesef." Yüzümde acı dolu bir gülümseme olduğunda gözlerine baktım.
"Kötü bir insansın diye mi bu haldeyim ben?" Benim aksime o acımasız bir şekilde bakıyordu bana.
"Kim bilir?"
"Senden nefret ediyorum. Defol çığlıklarımı dışarıya yansıtarak.
"Kes sesini!" Yüzüme bağırınca birden yerimde istemeden de olsa irkildim.Sesi tüylerimi diken diken etmişti.Çok yüksek ama bir o kadar da alçaktı.
Yüzündeki sinir bozucu gülüşün yerini ciddi ifade aldığında yavaş adımlarla bana yaklaştı. Dibime gelip durduğunda kulağıma eğilip konuştu.
"Eğer bir daha sesini yükseltirsen inan bana bu kadar sakin kalmam." Az önce çok sakindi sanki . Geri çekildiğinde yüzündeki ifade öyle korkutucuydu ki yutkunamadım. Geldiği adımları gerilediğinde aramızda üç adımlık mesafe bıraktı .
İki elini yana doğru açıp
"Oyun başlasın." Dediğinde dışarıdan silah sesleri yükseldi. Korkuyla sıçradığımda Adar'ın tehlikeli gülüşünü gördüm.
Pencere tarafından dışarı doğru baktığımda gördüklerim beni korkutmuştu. Hızla pencereye ilerlediğimde kalbim olması gereğinden daha da hızlı atmaya başladı. Hissetiğim en ağır duygu ise korkuydu.
Kapı kapanma sesi geldiğinde arkama baktım. Adar odadan çıkmıştı. Gelinliğin eteklerini toplayıp hemen Adar'ın arkasından ben de çıktım. Gelinliğin ağırlığına saydırarak merdivenleri koşa koşa indim. Düşme tehlikesini umursamadan. Kapıya ulaştığımda beklemeden kendimi dışarı attım.
Bakışlarımı silahlı kalabalığa çevirdiğimde ağlamamak için kendimi zor tuttum. Adar'ın adamlarıyla evimizdeki tanıdık korumalar birbirlerine silah çekmişti. Adar'ın karşısında duran abime baktığımda Adar'ı her an öldürecekmiş gibi duruyordu. Babama baktığımda abimin yan tarafında durmuş yüz ifadesi ise solgundu. Adar'dan başka hiçbir yere bakmıyordu. Civan da abimin yan tarafında durmuş sinirden kıpkırmızı olmuştu.
Adar ise oldukça rahattı.Sanki onca şeyi yapan o değilmiş gibi. Arkasındaki adamlara silahlarını indirmesi için işaret verdi. Arkasındaki tüm adamlar Adar'ın hareketiyle silahlarını indirdi.
Korkak adımlarla onlara ilerlediğimde abimin gözleri beni buldu. Adar'ın yüzüne baktığındaki öfke bana bakınca yerini sevgi aldı. Şimdi ben nasıl yapacaktım bunu ona. Ne yapacağım şimdi. Köşeye sıkışmış gibi hissediyorum.
İki seçeneğim vardı. Abime beni tehdit ederek evlendi dersem burda çok kan akacaktı. İkinci seçenekte abime kendi isteğimle kaçtığımı söyleyecektim. Son seçenek abimi paramparça edecekti ama yaşayacaktı. İki durumda da acı çekecektim.Her türlü zararda olan benim.
Oraya yöneldiğimde abim hızla yanıma geldi. Beklemeden beni kendine çekip sarıldı. Gözlerim dolduğunda kollarımı abime sardım. Yüzümdeki ıslaklığı umursamadan yüzümü abimin göğsüne yasladım.
Olmak istediğim tek yer burasıydı.
Çok mu şey istiyorum bilmiyorum ama bunu yapmaya çok ihtiyacım vardı. Abimin yanında kalmak hepsi bu. Abim beni geri çekip yüzümü avuçladığında bütün şefkatiyle gözlerimin içine baktı. Bu akşamın sonunda onu üzecektim. İsteyerek yapmasam da bunu ona yapacak olmam beni üzüyordu.
"İyisin değil mi? Bir şeyin yok?" Gözleri beni süzdüğünde iyi olup olmadığımı kontrol ediyordu. Yüzümde bir gülümseme ile ona baktığımda hayatımda bu kadar zorlandığımı hatırlamıyordum. Ağır geliyordu. Her şey o kadar ağırdı ki dünyanın bütün yükü üstümdeymiş gibi hissediyordum.
"İyiyim abi bir şeyim yok. Merak etme." Abim rahat bir nefes alıp ellerini kollarıma koyarak okşadı.
"Sana birşey olacak diye çok korktum. Sen iyisin ya bundan daha önemlisi yok." Yüzümdeki gülümseme yerini koruyordu.
"İyiyim. Herşey yolunda." Abim dudaklarını saçlarıma değdirip yüzümü okşadı.
"Sen şimdi korumalarla beraber eve dön gerisini ben halledeceğim tamam mı?" Gözlerimden akan yaşlarla başımı iki yana salladım.
"Hayır abi." Boğuk çıkan sesimle abime baktım. Abim kaşlarını çattıp ne dediğimi anlamaya çalışıyordu.
"Ne demek hayır Arin. Eve git şimdi.Dönünce konuşuruz. Hadi." Ağzımdan bir hıçkırık kaçtığında kendimi konuşmaya zorladım.
"Eve dönmüyorum abi. Burda kalacağım ben." Abim kollarımdaki elini çekip çatık kaşlarıyla bana baktı.
"Sen ne diyorsun Arin. Ne demek burada kalacağım."
"Anlamayacak bir şey yok. Adar'ın yanında kalacağım ben."
"Ne dediğini kulağın duyuyor mu senin. Ne demek Adar'ın yanında kalacağım. Tanımadığın bir adamın evinde kalmakta nerden çıktı. Gerçek adı bile belli değil. Şimdi gelmiş ben burada kalacağım diyorsun." Ağzından çıkanlara inanamadı. "Daha fazla saçmalamadan yürü." Kolumdan tutup beni götürecekti ki kolumu ondan kurtardım.
"Gelmiyorum dedim abi."
Abim bana şaşkın bir şekilde bakıyordu. Ben bile bu yaptıklarıma inanamıyordum. Daha önce abimle hiç ters düşmemiştik. Bu hareketlerim onu şaşırtıyordu. Ama yapacak hiçbir şeyim yok eğer ona bu şekilde davranmazsam gerçekten de her şeyimi kaybederim. Şu an yaptıklarım abimden çok benim canımı yakıyordu.
"Arin. Ne dediğinin, ne yaptığının farkındasın değil mi abicim? Tanımadığın bir adamla mı kalacaksın?" Yüzümdeki ıslaklığı silip dik durmaya çalıştım.
"Evet burda kalacağım abi. Hiçbir yere de gitmiyorum." Abim sinirle gülüp yüzünü sıvazladığında bir o yana bir bu yana gidip geliyordu. Kendini sakinleştirmeye çalışıyordu. Bense ona üzgün bir şekilde bakıyordum.
Diğerlerine baktığımda herkesin bizi izlediğini gördüm. Adar'ın yüzünde zafer kazanmış bir ifade vardı. Geriye kalanlar ise bize şaşırarak bakıyordu.
Daha doğrusu bana. Onlar da benim burada kalmak istememe şaşırmışlardı.
Bir kişi hariç.
Babam.
O hiç tepki vermeden bize bakıyordu sadece.Oysa ki şimdiye bağırıp çağırması gerekiyordu. Hatta şimdiye beni öldürmesini bekliyordum. Bu beni şaşırtsa da umursamadım. Şu an benim için önemli olan abimdi. Geri kalanlar beni ilgilendirmiyordu.
Bakışlarımı abime çevirdiğimde hala kendini sakinleştirmeye çalışıyordu. Durup derin bir nefes aldığında bana yaklaştı. Elleri yüzümü bulduğunda bana sevgiye bakmaya devam ediyordu.
"Arin. Arin'im. Kardeşim. Ne olduysa söyle bana."Adar'ı işaret ederek "o mu bir şey yaptı sana?" Konuşamadım koca bir ağırlık çöktü sanki yüreğime. Ona soyleyemem. "Söyle Arin susma." Abimin ellerini yüzümden çekip bağırarak konuştum.
"Hiç kimse bir şey yapmadı. Kendi isteğimle buradayım ben."
Abime bağırdım. Evet ben abime bağırdım. Hayatım boyunca yapmadığım şeyi yapıp abime bağırdım.
Onun hayatı için ona bağırdım. Kendimden nefret ediyorum.
Abim şaşkınlıkla bana baktığında bunu benden beklemiyordu. Ben de bunu kendimden beklemiyordum. Hem de hiç.
"Kendi isteğinle burdasın demek." Sinirle güldüğünde hala olanlara inanamıyordu. Gülüşü aniden kesilip bağırdığında korkudan irkildim.
"Neden evleneceğin günü bekledin o zaman. Neyi bekledin gitmek için. Söyle Arin. Söyle."
Abimde bana bağırmıştı. Ve bunu kendi isteğiyle yapmıştı. Bunu ilk defa yapmıştı.
Sıcak yaşlarım yanağımdan aşağı aktığında artık bağırarak konuşuyorduk.
"İstemiyordum çünkü. Ben bu evliliği hiç istemedim. Karşıma geçip'Civanla eveleneceksin' dediniz hepsi bu."
"Ben sana'istemiyorsan vermem seni' dedim. Sen 'yok öyle bir şey' deyip durdun. Kaç kere sordum isteyip istemediğini. Cevabın hiç değişmedi. Şimdi ne değişti?"
Sesimiz çok yüksek çıkıyordu. Herkesin dikkati üzerimizdeydi.
"Çoktan konuşup anlaşmıştınız zaten. Ben istemiyorum desem aranızı bozmaktan başka hiçbir işe yaramazdı."
"Şimdi daha mı iyi oldu?" Sinirliydi. Bu yaşananları kabullenemiyordu. Şimdi bu olanların yalan olduğunu söylesem inanırdı.
Ben de herşey bir kabustan ibaret olsun isterdim. Kabus olsun istiyordum. Hemen bu kabustan uyanmak istiyordum.
Bakışlarımı kaçırıp konuştum ama sesim içime kaçmış gibiydi. "Üzgünüm böyle olması gerekti." dedim.
Abimin sessiz gülüşü iyiye işaret değildi. "Öyle olması gerekti öyle mi?" Delirmiş gibiydi. Başını aşağı yukarı sallayıp güldü.
"Bunları konuşacağız ama burada değil yürü eve gidiyoruz."
Tekrar kolumdan tuttuğunda beni arkasından götürüyordu. Tutuşu sıkıydı ama acıtmıyordu.
Sinirini benden çıkarmak istemiyor gibi bir hali vardı. Arabaya yaklaştığımızda abimin kolumu tutan eli kolumdan çekildiğinde kolum acımıştı.
Adar beni arkasına aldığında şaşkınca ona baktım. Abim Adar'ın olduğunu görünce tam bir hamle yapacaktı ki duyduklarıyla durmak zorunda kaldı.
"Karımı hiçbir yere götüremezsin. O burda benim yanımda kalacak."
Karım demişti bana. Evlenmiştik biz değil mi?
Herkesten şaşkın fısıldaşmalar geldiğinde buna farklı tepki veren sadece babamdı.
Korkuyor gibiydi.
Abimin gözleri beni bulduğunda doğru olup olmadığını sorguluyordu. Gözlerindeki sorgulayıcı bakış yanağımdan akan yaşlar ve üzgün bakışlarımı gördüğünde değişmişti.
Bana hayal kırıklığıyla bakıyordu artık. Göz temasını hemen kestim. O bakışları görmek için hazır değilim. Henüz buna hazır değildim.
"Doğru mu bunlar? Evlendin mi bu adamla? Yaptın mı bunu?"
Sesimi çıkaradmadım.
Cevabı biliyordu. Ama bir umut yalan olmasını istiyordu.
"Yüzüme bak Arin." Bağırması beni daha fazla ağlatırken hemen abime baktım.
"Doğru mu? Evlendin mi?"
Konuşmadım. Konuşamadım.
"Konuşsana." diye adeta kükrediğinde başımı salladım.
"Evet. Adar, Allah katında benim kocam. Biz evlendik."
Ağzımdan çıkan bu sözler abimin bana olan sevgisini götürmüş yerine hayal kırıklığını bırakmıştı. O bakışlar benim nefes almamı zorlaştırdı. Kalbim acıdı o an.
Neden bu kadar ağır gelmişti. Oysa ben bunu hak etmiştim. Neden şimdi kalbimi ateşe veriyorlarmış gibi hissediyordum.
Belki de abimin bana böyle bakmasına alışkın olmadığım içindi.
Evet tam olarak bu yüzden. Bu bakışları gördüğüm için bunları hissediyordum. Bunu bu hayatta en değer verdiğim insan tarafından görüyordum.
Ve buna hiç alışkın değildim.
Bu bakışları içimi yakarken vücudumun yandığını hissediyordum. Abimin hayal kırıklığıyla bakan gözleri gözlerimden ayrılmazken nefes almakta zorlanıyordum.
Gözlerini benden çekip Adar'a baktığında ölüm saçan gözleri geri döndü. Birkaç saniye daha baktıktan sonra hiç beklemediğim bir şey yapıp hala Adar'ın adamlarına silah tutan adamlarına silahlarını indirmesi için işaret verdi.
Bunu beklemiyordum. Abimin bu tepkisini beklemiyordum. Kötü şeyler olacağını düşünmüştüm.
Şimdi herkes silahını indirmiş olacakları bekliyordu. Tıpkı benim gibi.
Abim yavaş adımlarla yanıma gelip gülümsedi. Ama o gülümsemenin içinde acı vardı.
Yüzüme baktı önce. Sonra üstümdeki gelinlikle süzdü beni. Gülümsemesi buruk bir hal aldığında yutkundu. Ve gözünde bana karşı hiç sevmediğim o bakışı gördüm.
Yabancı.
Gözümdeki yaşlar durmadan akarken abime bakıyordum. O da bana.
"Evlendin demek. Beni bile yok sayarak kaçtığın adamla evlendin." Başımı iki yana sallayarak ağlamaya devam ettim.
"Abi. Bir dinle be-"
"Neyi dinliyeyim Arin. Tanımadığın bir admala nasıl evlendiğini mi? Ya da nasıl benden gizli, saklı evlendiğini mi?" Sesi sinirli geliyordu ama bağırmıyordu. "Mutlu musun şimdi? İstediğin adamla evlendiğine göre mutlusundur."
Hiç olmadığım kadar üzgünüm.
Ağzımdan hıçkırık kaçtığında abime dokunmak istedim ama izin vermeden geri çekildi.
Yaptığı hareket kalbimi bin parçaya ayırırken konuşmaya devam etti.
"Nasıl beni yok saydıysan öyle devam et.İstediğini yapmakta özgürsün. Bir daha karışmayacağım sana."
Söyledikleri çok ağırdı. Ama benim yaptıklarım daha da ağırdı.
Omuzlarım sarsıla sarsıla ağladığımda abim arkasına dönüp arabasına ilerledi. Kendi adamlarına bakıp, "yürüyün." dedikten sonra kendi arabasına bindi. Onun arkasından adamları bindiğinde abim arabala son hız burdan uzaklaştı.
Ben donmuş bir şekilde abimin gittiği yere bakıyordum. Söyledikleri içimdeki yangınları alevlendirirken kımıldayamıyordum.
Civan'ın sinirle bana doğru geldiğini bile görmemiştim. "Sen nasıl bir kadınsın." Lafını bitirir bitirmez her iki bacağına kurşun yedi.
Gözlerim kimin ateş etiğine gittiğinde Adar elindeki silahı yavaşça indiriyordu.
Ben hiç tepki vermeden izliyordum. Sadece izliyordum.
Bedenim burda aklım,ruhum abimin bana söylediklerindeydi. Civan yerde acı içinde kıvranırken Adar sakince ona doğru yürüyordu.
Adar Civan'ın yanında bittiğinde gülümseyerek yere çöktü. Civan'ın kulağına ne fısıldadıysa rengi birden beyazlaştı.
Acısıyla beraber zorlukla yutkunduğunda Adar arkasındaki adama bakıp Civan'ı işaret etti.
"Atın bu iti dışarı."
Adar'ın iki adamı da gelip Civan'ın kolundan tutup dışarı çıkardılar.
Diğer adamlar yerlerine geçerken sadece ben, Adar ve babam kalmıştık burda.
Babamın gözündeki korku Adar ona bakınca daha çok arttı. Adar ona nefretle bakarken ben onlara boş gözlerle bakıyordum.
Onlar birbirlerine bakmaya devam ederken babamı umursamadan arkamı dönüp evin içine girdim.
Bu olanlarda babamın da suçu vardı. Ben istemediğim halde beni zorla evledirmeye kalkmıştı. Adar'dan bir farkı yoktu benim için.
Tanıdığım odaya girdiğimde kapıyı sert bir şekilde kapattım. İçimdeki çığlıkları tutamayıp bağırarak ağladım.
Belki tüm bu olanları hak etmiştim ama canım çok yanıyordu.
Dayanamıyordum.
Gözüme kestirdiğim sert eşyaları duvara fırlatmaya başladım. Tüm eşyalar duvara çarparken bazıları kırılarak yere düşüyordu. Bazıları da olduğu gibi duruyordu.
Masadaki vazoyu duvara attığımda içimin acısı bir nebze geçer diye umuyordum. Ama olmuyordu.
Neden yapmıştı?Neden beni kendine mahkum etmişti? Daha önce görmediğim birine ne yapmış olabilirim ki? Ne yaptımda beni abime bu duruma düşürecek kadar nefret ediyordu?
Neden?
Ona her baktığımda gözlerindeki nefret beni korkutuyordu. En önemlisi o nefreti beni abimden ayırmıştı. Bu hayatta benim için yapmayacağı şey olmayan abimi bana yabancıymışım gibi bakmasına sebep oldu.
Sahi bugün abim bana bir yabancı gibi bakmıştı değil mi?
Abimin hayatı için daha iki günlük biriyle evlenmiştim. Üstelik abimi kendimden soğutarak.
Çok kırılmış mıdır bana?
Kırılmasın.
Eskisi gibi bakar mı bana?
Baksın.
Saçlarımı okşayıp öper mi?
Okşasın. Çokça buseler kondursun.
Eskisi gibi 'Arin'im' der mi bana?
Desin.
Aklımdaki düşünceler daha fazla ağlamama sebep olurken derin derin nefes almaya çalışıyordum. Ettaftaki herşey darmadağın olmuşken yorgunluktan dizlerimin üstüne düştüm.
Abimle eski anılarımız geldi aklıma. Ondan gizli yediğim çikolataları düşündüm. Bir daha onsuz çikolata yiyemezdim ki ben. Onları abimle yerken seviyordum ben.
Oturduğum yerden kalkmak için ellerimden destek aldığımda avuçlarım içinde keskin bir acı belirdi. Elime baktım. Avuç içime cam parçası saplanmıştı.
Normalde bunu görsem acıyacağı için ağlardım ama pek önemsemedim. Camı tutup hiç tereddüt etmeden çıkardığımda daha fazla kanadığını gördüm. Kesik fazla derin değildi ama avcumun içi biraz yırtılmıştı.
Kanayan elimi yumruk yapıp ayağa kalktım. Yatağa ilerleyip oturdum. Üstümdeki gelinlik rahatsız etmeye başlamıştı.
Odaya göz gezdirdiğimde savaş alanı gibi olmuştu.Aynı benim gibi. Kapı açıldığında içeri girenin Adar olduğunu biliyordum. Gözleri önce beni sonra da odayı süzdü.
Sert ifadesiyle odanın banyosu olduğunu tahmin ettiğim yere girip bir süre kaldıktan sonra elinde ilk yardım çantası ile geri geldi. Adımları beni bulunca yatağın üstüne oturup çantadan gerekli malzemeleri çıkardı.
Kucağımda duran elime uzanacağı sırada elimi çektim.
"Yardımını istemiyorum." Gözlerini ışığı sönmüş gözlerime dikip,"senden izin aldığımı hatırlamıyorum" dedi.
Aniden bileğimi tutunca hazırlıksız yakalanmıştım. Elimi ondan kurtarmaya çalıştıkça daha fazla sıkıyordu bileğimi. Canımı acıtıyordu.
"Rahat dur. Birde seni hastaneye götürmekle uğraşamam. Seni burda bırakır giderim. Kan kaybından burada çürüyüp gidersin."
"İyi ya nefret etmiyor muydun zaten benden? Kurtulursun işte."
Bakışlarindaki nefret çok büyüktü.Kim ne yapmıştı bu kadar nefret doluydu bakışları ? Gözleri ; ruhu çekilmiş bir bedenden farksızdı .
"O kadar kolay ölmene izin verceğimi mi sandın? Eğer ölmeni isteseydim çoktan yapardım. Ölüm ancak kurtuluş olur senin için."
Cevap vermeme izin vermeden avucumu açtı. Canımı yakarak yapıyordu. Karşısındakinin bir insan olduğunu unutarak.
Hazırladığı malzemeleri görünce avcuma dikiş atacağını anladım. Dikiş atmayı biliyor muydu? Çok korkardım ben iğneden.
Elimi çektikçe daha çok acıtıyordu canımı. Daha fazla direnmenin bir anlamı olmadığını anlayıp sakinleşmeye karar verdim.Derin nefesler alıp verdim .
Yatağın üzerindeki iğneyi alıp koluma sıktı. Uyuşması için yapmıştı. Çünkü kolumu zar zor hissetmeye başladım. Eline aldığı pamuğa tentüryod döküp yarama sürdü. Pamuğu çektikten sonra iğneyle avuç içime dikiş atmaya başladı. İzlemeyi tercih etmediğim için başka yerlere bakıyordum. Dikkat kesilirsem eğer düşüp bayılırdım. Bu sırada konuşmaya başladım.
"Neden yapıyorsun bunu?" Ne dediğimi anlamaya çalıştı önce. Kaşlarını çattı.
"Bunların hepsi senin yüzünden oldu. Şimdi de iyileştirmeye çalışıyorsun."
"Seni iyileştirmiyorum. Tam tersi daha fazla acı çekmen için yapıyorum. Önce acı çektireceğim sonra o yaranı sarıp yenisini açacağım. Sen bu evdeyken ve benimle evliyken yaşayan bir ölüden farkın olmayacak. Seni yaşarken öldüreceğim."
Korkuyordum. Bu adamın yapacaklarından korkuyordum. O kadar nefret doluydu ki nefreti herkesi yakacak kadar büyüktü.
Daha fazla konuşmadık. Elimle pansuman yapmasına karışmadığım için kısa sürede işini bitirmişti. Son olarak bantı sargılı olan elime yapıştırdığında tamamen bitmişti.
Bitirdiği işinden sonra malzemeleri toplayıp yüzüme bakmadan kalktı. Kapıyı açıp çıkacakken onu durdurdum.
"Gelinliği çıkarmak istiyorum."
Ondan kıyafet istemiştim. Ama o bunu anladığı halde anlamazlıktan geldi.
"Benim mi çıkartmamı istiyorsun?" Dedi dudağının kenarı hafif yukarı kıvrılarak. Ben şimdi o ağzını kırmasını bilirdim de.
"Öyle bir şey söylemedim."
Dişlerimi sıkarak konuşuyordum. Onca söylediklerinden sonra nasıl benimle alaylı konuşabiliyordu? Adar kapının yanından gelip bana yaklaştığında yatağa oturduğum için ona altan bakıyordum. Bana yine nefretle bakıyordu.
"Zaten öyle bir şey olmayacak. Sana dokunmak, isteyeceğim son şey bile değil." Konuşmama izin vermeden arkasını dönüp gitti.
Bu adam kendini ne sanıyordu. Onun için ölüp bittiğimi mi? Daha onu görmeye katlanamıyorken bunu düşünmesi aptallıktan başka bir şey değildi.Kapı açılır açılmaz bana fırlattığı kıyafetler yüzüme çarpıp kucağıma düşmüştü.
"Bunları giy. " Yaptığı harekete ona 'Hayvan' diye bağırmak istiyordum. Ama korkudan söyleyemiyordum. O da bir şey demeden kapıyı sertçe kapatıp çıktı. Kucağımdaki kıyafetleri kaldırıp baktım. Bir tişört bir de eşofman altı vardı. Bunlar onun kıyafetleriydi. Yapılı olduğu için verdikleri üstüme çuval gibi duracaktı.
Umursamadım.
Gelinlikle kalmaktan iyidir. Banyoya girip üstümdeki gelinliği çıkarmaya başladım. Çok zordu gelinliğin fermuarını açmak. Gözlerimi kapatıp derince nefes alıp verdim ve fermuarı indirdim. Üzerimde sadece iç çamaşırlarım vardı. Banyo yapmak istesemde kendimi burada rahat hissetmediğim için vazgeçmiştim. Gelinliğe baktığımda belirli bir yerlerinde kan lekeleri vardı muhtemelen elimden bulaşmıştı.
Yaralanmayan elime su doldurup yüzümü yıkadım. Boynumu ıslatıp aynaya baktığımda çok bitkin görünüyordum. Halsizdim. Çaresizdim.
Duvarda asılı olan peçeteden birkaç tane alıp yüzümü ve boynumu kuruttum. Dolabın üstüne koyduğum kıyafetleri üstüme geçirdim. Bir tek üstü giysem dizlerime gelirdi ama her yerimi kapatmak istediğim için eşofman altını da giydim. İpleri olmasa üstümden düşecek olan pijamayı sıkı bir şekilde bağladım. Bacak boyu uzun olduğu için pijama ayak altıma kadar geliyordu. Yere çöküp uçlarını kıvırdım. Üstüme göz attım. Bunların içinde komik duruyordum. Şu anki halim ise çok acınası bir durumdu.
Daha fazla banyoda oyalanmadan çıktım. Odaya girdiğimde şaşırmıştım. Savaş alanına çevirdiğim oda toplanmış eski halini aratmıyordu. Ne ara gelip temizlemişlerdi? Hiç bir şey duymamıştım. Adımlarım yatağı bulduğunda yorganı kaldırıp hemen içine girdim. Yorganı boğazıma kadar çekip uyumaya çalıştım. Acaba abim şimdi ne yapıyordur. Özlemiş midir beni? Yokluğumu fark ediyor mudur?
Çok kırmıştım onu.
Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı. Kendi evimde kendi odamda olsaydım. Oradayken tek sıkıntım babam olurdu. Buna bile razıydım. Bir gün böyle düşüneceğime asla inanmazdım.
Hayat o kadar acımasız ki sevmediğin insanları aratıyor sana. Böyle bir dünyada nasıl umutlu olmamızı beklerler ki. Tüm beklentilerimin karşılığı acımasız veriliyordu. Her şeyde kötülük vardı. İyi ve temiz olan herşey yavaş yavaş yok oluyordu.
Tıpkı benim yok olduğum gibi.
Gözlerim yorgunluktan kapanmaya başlayınca aklım abimdeydi. Zihnim kendini karanlığa teslim ettiğinde uykumun beni ele geçirmesine izin verdim. Sonrası koca bir boşluktu.
Aniden kalktığımda nefes nefeseydim. Yüzüm terden dolayı ıslaktı. Gördüğüm kabus yaşlarımı akıtırken etrafımda baktım. Hatırlayamadığım gerçekler zihnime girince yaşadıklarımın doğruluğu yüzüme tokat gibi çarpmıştı.
Başımı yastığa gömdüm. Kötü bir kabustu. Kabusumda abim yoktu. Ve bu benim hayatımda gördüğüm en kötü kabuslardan biriydi.
Ben abim olmadan yaşayamam ki.
Yatağımda sessizce ağlıyordum. Sabah olmuştu ama güneş hala doğmamıştı. Gökyüzü hala karanlıktı.
Ağlamamı zorlukla durdurup gördüğüm kabusu unutmaya çalıştım.
Herşeyden kaçmanın en iyi yolu uyumaktı bana göre.
Gözlerimi kısarak aralığımda güneş buna engel oldu. Gözlerim ışığa alışıncaya dek bekledim. Bir süreden sonra yattığım yerden kalktım. Fiziken dinlenmiş olsam da ruhen çökmüştüm. Gördüğüm kabuslar yüzünden ara ara uyanıp tekrar uyumuştum.
Karnımda gurulduma sesi duyduğumda kaç gündür aç kaldığımı şimdi anlayabildim. Aşağı inip o adamı görmek en son isteyeceğim şeydi. Ama o kadar açtım ki inip inmemek arasındaki en ince çizginin arasında kala kalmıştım.
En son ne zaman yediğimi bile hatırlayamıyordum. Ne kadar felaket bir gün olduysa artık. İstemeyerek de olsa yataktan çıkıp hiç bilmediğim koridorda yürümeye başladım. Her yer çok özenliydi duvara asılmış tablolar bile nizami bir şekilde asılmıştı. Önümde beliren merdivenle adımlarımı oraya çevirdim. Yavaş yavaş merdivenleri indim. Kocaman bir salon vardı ve bir kaç tane kapı vardı ilk kapıyı kulpundan tutup indirdiğim zaman açılmamıştı kilitliydi. Tekrar salona çevirdiğimde bakışlarımı köşede açık bir alan ve kocaman bir tezgah gördüm oranın mutfak olduğunu umarak ilerlemeye başladım.
Tam da umduğum gibi mutfaktı. Buzdolabına doğru yönelip içinden kahvaltılık yiyecek çıkardım bulduğum ekmeği de alıp içine bir dilim peynir ve bir dilim domates koydum. İştahım yoktu ama karnımın ağrısı daha ağır basıyordu. Oturacak bir yer bulunca yaptığım sandiviçi de alıp oturdum. Bütün dikkatimi önümdeki duvara vermişken gelen adım sesleriyle dikkatimi kapının girişine çevirdim.
Ağzımdaki lokmayla Adar'ın karşımdaki çıplak ve pürüzsüz vücuduna daldım.O beni fark etmemiş bir şekilde buzdolabına doğru gidip içinden su dolu şişeyi çıkardı bardağa gerek duymadan içmeye başladı şu an onun kaslı ve terli sırtıyla bakışıyordum.Kolları hareket ettikçe sırt kasları geriliyordu. Bir an yediğim herşeyi kusacak gibi oldum. Yüzünü gördüğüm yetmezmiş gibi bir de pis kas yığını vücudunu görüyorum.
"Manzaranı beğendin sanırım."
İşittiğim sesle yerin bin kat dibine girmiş gibi hissediyordum.
Utançtan bakışlarımı sırtından çekip önüme eğdim.Ağzımdaki lokmayı hala yutamamıştım.
"İki saattir beni izliyordun.Neden şimdi gözlerini kaçırıyorsun benden ?"
Utançtan yüzüne bakamıyordum bile. Elimdeki yarısı bitmiş sandiviçi tezgaha bıraktım.
"Seni izlediğimi nerden çıkardın. Yok öyle bir şey."
Tek kaşını kaldırıp bakmaya başladı.
"Öyle mi?"
"Öyle."
Sinirli cevabımı verdikten sonra hemen mutfaktan çıktım. Bildiğim tek odaya yani kaldığım odaya girip kapıyı kapattım. Onu görmek istemiyordum. Ona her baktığımda abimin hayal kırıklığıyla bakan gözleri geliyor aklıma.
Bu da beni öfkelendirmekten başka bir işe yaramıyordu.
Odadaki banyoya ilerleyip elimi yüzümü yıkadım. Biraz olsun kendime geldiğimde banyodan çıkmıştım. Odadaki Boydan olan cama ilerleyeceğim sırada yatağın üstündeki elbise dikkatimi çekti. Yönümü yatağa çevirdim.
Elbiseyi yataktan alıp incelemeye başladım. Diz üstü olan elbisenin rengi siyahtı. Sade ve çok güzeldi. Ben banyodayken koymuş olmalılardı. Geldiğimde yoktu çünkü.
O adamdan gelecek hiçbir şeyi istemesemde buna mecburdum. Onun kıyafetlerinin üzerimde olduğunu bilmek beni yeterince boğuyordu zaten.
Üzerimdeki kıyafetlerden kurtulup elbiseyi üzerime geçirdim. Elbise tam da üzerime oturmuştu. Boy aynasının karşısına geçip kendime baktım. Boynumdan aşağı iyi görünüyordum. Ama yüzüm için aynı şeyi söyliyemiyeceğim. Göz altlarım ağlamaktan kızarmış. Gözlerimin içi kan çanağı olmuştu. Dün gece ağlamaktan olmuştu.
Dağınık saçlarımı elimle tarayıp düzelttim. Adımlarım pencere tarafına gitti. Bu pencere ön bahçeye bakıyordu. Ve bulunduğum oda üst katta olduğu için her yeri görüyordu. Kapıdaki korumalar evin belirli yerinde durmuşlardı. Kalabalıklardı ama abartılacak kadar değil. Neden bu kadar adama ihtiyacı olduğunu anlamasam da umursamdım.
Sıkıntıyla nefes verdiğimde ne yapacağımı düşündüm. Bütün gün bu odada sıkışıp kalmak istemiyordum. Odadan çıkmak istesemde o adamı görme ihtimalim buna izin vermiyordu.
Ormanın derinlerine bakarken annem geldi aklıma. Bütün bu yaşananları izliyor mudur? Onu fazla hatırlamasamda özlüyorum. Uzun zamandır mezarına gitmemiştim. Yanına gitmiyorum diye kırılmış mıdır?
Kırılmasın.
Annemin yanına gitmek istiyorum. Burdan ne zaman çıkacağımı bilmiyorum. Ona söylesem izin vermeyeceğinin de farkındayım. Bana acı çektirmek isterken bunu yapmayacağını biliyorum zaten.
Nedenini bilmediğim şekilde bedel ödüyordum. Neden ve niçin ödediğimi de bilmiyorum. Ağlamak istemediğim için kafamı yukarı kaldırıp gözlerimin dolmasını engelledim.
Hemen şimdi annemin mezarına gitmeye karar verdim. Bu evden çıkmak istiyorsam kimseye görünmeden gitmem gerekiyordu. Aksi takdirde kapıdaki korumalar çıkmama izin vermezdi. Yakalandığım an Adar'ın haberi olurdu. Bu isteyeceğim son şeydi.
Herşeyden önce Adar'ın burda olup olmadığını kontrol etmekti. Odadan çıkıp yavaş yavaş aşağı indim. Bu kadar kişinin arasından nasıl çıkacağımı bilmesem de yapmak zorundaydım.
Geri dönmek kolaydı asıl zor olan bu evden çıkmaktı. Aşağı inmeden önce kaldığım odanın karşısındaki odanın içinden su sesi geliyordu. Muhtemelen Adar banyo yapıyordu. Bu demek oluyor ki Adar'ın odası orasıydı.
Banyo yapması işime gelirdi. Daha rahat çıkabilirdim. Ön tarafta bir sürü adam vardı. Evin arka kapısını görmek için salona girdiğimde camdan yapılmış duvara yöneldim. Dışarıyı görüyordu ama dışardan biri içeriyi göremezdi.
Evin arka tarafında fazla adam yoktu. Onları bir şekilde atlatabilirdim. Sürgülü alan kapıyı açmaya çalıştım. Kilitliydi.
Kaçacağımı falan düşünmüş olmalıydı. Kaçmak istesem dün abim burdayken giderdim zaten. Bunu düşünemeyecek kadar aptal mıydı ?
Ön kapıdan çıkmam tehlikeliydi. Oradan çıkamazdım. İki çıkış kapısı vardı. Muhtemelen diğeri de kilitliydi.
İki kilitli kapı.
Ön kapıdan çıkarsam yakalanma riskim daha fazlaydı. Arka kapı daha mantıklıydı. Etrafa göz attığımda anahtarları nereye koyacağını düşündüm. Hem anahtarları nereye koyacağını düşünüyor hemde bütün evi arıyordum. Baka bildiğim her yere bakmıştım. Hiçbir yerde yoktu.
Bir yer hariç.
Aklıma kaldığı oda gelince ne yapacağımı bilemedim. Ya anahtarları kendi odasına koyduysa. Vakit kaybetmeden odasına çıkmaya başladım. Yakalanmadan anahtarı bulup çıkmam lazımdı.
Odasının kapısına geldiğimde girip girmemek arasında mücadele veriyordum. Hala su sesi geliyordu. Korkudan elim titriyordu. Düşünmeden kapıyı sessizce açtım. Başımı içeriye uzatıp odaya göz attım.
Kimse yoktu.
Kapıyı ses çıkarmadan biraz daha açıp odasına baktım. Herşey siyahtı. Duvarın rengi bile siyahtı. Odayı incelemeyi bırakıp anahtarı aramaya başladım. Yatağının yanında duran komidinin çekmeceleri açtım. Yoktu.
Odanın her yerini aradığımda tek bir yer kalmıştı. Orada olmasını umarak ilerledim. Giysi dolabını açıp içine baktım. Su sesi gelmeye devam ediyordu. Dolabın içine göz attığımda çok düzenli olduğunu gördüm. Gömlekler bir tarafta dururken diğer tarafta pantolonlar vardı. Dolabın bir alt kısmına baktığımda bir sürü saat vardı. Hepsinin pahalı olduğu belliydi. Saatlerin yanında duran iki anahtar çığlık atmama neden olacaktı.
Sevinçle anahtarları alıp ses çıkarmadan odadan çıkmaya başlamıştım ki su sesi kesildi. Korkuyla kapıya koştum. Kapıyı çok ses çıkarmadan kapattım. Şimdi çıkamazsam artık hiç çıkamazdım. Elimi çabuk tutup aşağı indim. Arka kapıya ilerlediğimde anahtarı deliğe soktum. Anahtar uymayınca digerini denedim.
Açılmıştı.
Adımımı atıp dışarı çıktığımda serin hava tenimi yalayıp geçiyordu. Vakit kaybetmeden duvara sinip kendimi saklıyor bir yandan ilerliyordum. Ara sıra etrafıma bakıyordum.
Bulunduğum duvarın arkasında birinin olduğunu biliyordum. Dikkatini dağıtmalıydım. Yerdeki taşı alıp duvarın diğer tarafına attım. Duvardaki küçük delikten öbür tarafa baktım. İstediğim gibi dikkatini diğer tarafa çevirmeyi başarmıştım. Çıkıntılı duvarı tırmanıp diğer tarafa atlayacaktım.
Tırmanma konusunu çocukluğuma borçluydum.
Bir ayağımı çıkıntıya koyup ellerimle duvara tutunuyordum. Elimdeki yarayı umursamadan. Biraz sızladı ama olsun. Tüm duvarı tırmandığımda sonunda duvarın tepesindeydim. Yorucuydu. Aşağı baktığımda yüksekti. Atladığımda ayak tabanlarım yanacaktı. Acısı kısa süreceği için beklemeden atlayacaktım. Yavaş yavaş inmek için vaktim yoktu.
Ayaklarımın üzerine atladığımda tahmin ettiğim gibi ayak tabanım yanmıştı. Acısını umursamdan ağaçların arasına koştum. Mardin'de orman yoktu ama bulunduğumuz yer ormandan farksızdı. Burdan nasıl çıkacağımı bilmiyordum ama ana yola çıksam yeterdi. Durmadan koşuyordum.
On beş dakikadır aralıksız koşuyordum. Nefes nefeseydim. Ayaklarım istemediğim halde durunca zar zor nefes alıyordum. Elimi ağaca yaslayıp nefesimi düzene sokmaya çalıştım.
Burdan çıkamamak beni çok korkutuyordu. Burda vahşi hayvanlar olmasada bir ormanda tek başıma kalma fikri çok kötüydü.
Adar benim evde olmadığımı fark etmeden dönmeliydim. Zaten odadan ihtiyaçlarım dışında çıkmadığım için yokluğumu anlamazdı. Nefesim biraz olsun düzeldiğinde hızlı adımlarla yürümeye başladım.
Ne kadar yürüdüm bilmiyorum ama uzaktan gördüğüm asfalt yoluyla yorgun bir gülümsememe neden oldu.
Daha hızlı yürüdüm. Yolun ortasına geldiğimde her iki tarafa baktım. Hiç araba geçmiyordu. Yolu takip ederek yürümeye başladım. On dakikanın sonunda araba sesi geldiğinde Adar olabilme ihtimali beni korkuturken arkama baktım. Rahat bir nefes verdim.
O değildi.
Arabanın içine bakmaya çalıştım. Siyah filmi yüzünden içini göremiyordum. Arabanın yanımda durması beni korkutmuştu. Ya başıma bela alırsam. Cam yavaş yavaş açıldığına kim olduğuna baktım.
Ellili yaşlarında yüzündeki kırışıkları , beyazlamış saçları beni biraz olsun rahatlatmıştı. Yüzünde samimi gülümseyle bana bakıyordu.
"Kızım ne işin var buralarda? Buralar pek tekin değil." Sıcak ve babacan bir tavrı vardı. Güvenmekle güvenmemek arasında kalırken çekinerek konuştum.
"Şey ben yolumu kaybettim. Rica etsem beni müsait bir yerde bırakır mısınız?"
Az vaktim vardı ve bu fırsatı kaçıramazdım. Bundan sonra gelecek arabalar tekin olmayabilirdi.
"Geç kızım. İstediğin yere bırakayım seni." Tedirginlikle ön tarafta geçtiğimde adam hala samimi bir şekilde gülümsüyordu. Arabayı çalıştırdığında yola bakarak konuşuyordu. "Ne işin vardı oralarda kızım?"
"Ben yürüyüş yapmak için çıkmıştım. Sonra da yolumu kaybettim." Adam anladığını belirtir gibi başını salladığında yola bakmaya devam etti.
"Kimin kimsen yok mu? Yani aramaya çıkmışlardır."
Bir annem olsa belki beni arardı. Babam ölsem umrunda olmazdı. Beni düşünen insanın da kalbini kırmıştım. O anlar aklıma gelince gözümden bir yaş döküldü. Hemen silip yanımdaki adamın görmesini engelledim.
Cevap vermeyince adam daha fazla soru sormadı. Kalan yolu sessiz geçirmiştik. Araba durduğunda etrafıma baktım. Mardin'in kapalı çarşısında durmuştu. Bir sürü insan vardı.
"Üzgünüm kızım." Yanımda duran adama baktığımda ne demek istediğini anlamadım. Anlamayarak ona baktım. Onun bakışları başka bir yerde sabit duruyordu. Baktığı yere baktığımda içimdeki acı kendini göstermeye başladı.
Ağlamak istemiyordum. Hayat tüm acımasızlığıyla karşımda duruyordu. 'Sen hiç bir zaman mutlu olamayacaksın' diyordu bana. Gözlerimin dolduğunu hissetiğimde dişlerimi sıktım .
Adar siyah BMW sinin kaputuna yaslanmış elleri cebinde buraya bakıyordu. Arabanın içini görmese de içinde olduğumu biliyordu. Öfkesi buradan görünüyordu. Bunu dişlerini sıkmasıdan anlamıştım. Kapıyı açıp aşağı indiğimde sinirden çenesi seğirmişti.
Benimle oynuyordu. Herşeyi en başından biliyordu. Hızla üzerime geldiğinde ben kımıldayamadım.Tam dibimde durduğunda kendini sakinleştirdi. Arabadan inen yaşlı adama baktı. Adam Adar'a bakarak konuşmaya başladı.
"İstediğiniz başka bir şey var mı efendim?"
"Yok. Gidebilrsin." Sesi sertti. Adam onu onaylanarak arabasına binip gitti.
İnsanlara güvenmemem için bir sebep daha. İnsanlar gerçekten kötüydü. Para için yapmayacakları şey yoktu. Oysa daha bir kaç saat önce tanımadığım adama güvenmiştim.
Yanılmışımtım.
Adar karşımda bana bakarken yüzünde bildiğim duygular vardı. Nefret ve öfke.
"Nereye kaçtığını sanıyorsun lan sen."
Sinirliydi.
"Geri dönecektim." Aniden kolumu sıkıp konuşmaya başladı.
"Çocuk mu kandırıyorsun sen. Küçücük aklınla kaçmaya mı çalışıyorsun? Seni bulamayacağımı falan mı zannediyorsun?"
Biraz daha yaklaşarak az bir mesafe bıraktı aramızda. Kalabalığın içinde sesini yükseltmese de kolumu sıkmasından siniri anlaşılıyordu. O kadar sıkıyordu ki izi kalacağından adım kadar emindim. Acısından yüzümü buruşturmak zorunda kaldım. O bunu umursamadan tehlikeli bir sessizlikte konuşmaya devam etti.
"Bir daha kaçmaya çalışırsan aklının alamayacağı şeyler yaparım ve inan bunu zevkle yaparım." Korkudan alt dudağım titrerken bundan nefret ettim. Sesimde titriyordu.
"Senden nefret ediyorum." Acımasızca gülümsedi.
"Umrumda mı sanıyorsun?" Boşta kalan elini kaldırıp önüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı.
Ona nefretle bakıyordum.
"Şimdi sana nasıl bir ceza vermemi istersin?" Konuşmadan ona bakmaya devam ettim.
"Bu seferki cezan ağır olmayacak. İkinci hatanda affetmem bilmiş ol."
"Ne yapacaksın?"
Sıktığı kolumu bırakıp elimi tuttu. Beni arkasında sürükleyerek götürdüğünde ne yapacağını anladım. Elimi ondan kortarmak istedim ama o kadar sıkı tutuyordu ki bu imkansızdı. Çarşıdaki herkesin gözleri üstümüzdeydi.
Mardin'de Civan'la evleneceğim biliniyorken düğün günü başkasıyla evlenmiştim. Bu durum bizim olduğumuz coğrafyada hiç iyi karşılanmazdı. Milletin dedikodusu haline gelmiştik. Bu görüntüden sonra bütün Mardin bunu konuşacaktı. Bir kaç kişinin kendi aralarında konuştuklarını duyuyordum. Evlenmek üzereyken başka bir adama kaçtı.
Onlar konuşurken ben Adar'ın peşinden yürümek zorunda kalıyordum. Pardon yürümüyorum 'koşuyorum'. Onun bir adımı benim üç adımıma bedeldi. Bu yüzden koşarak yürüyordum.
Bazıları ayıplarcasına bakarken bazılar gülerek bakıyordu. Hem utanıyordum hem de onlara bütün yaşadıklarımı haykırmak istiyordum. Utanmamam gerekiyordu ama elimde değildi.
Bir şeyi bilmeden sorgulamadan vardıkları kanıya inanıyorlardı. Olayın iç yüzünü bilmeden insanları yargılıyorlardı.
Bunu yapmaları ne kadar doğruydu?
Bu insanlara laf anlatmak o kadar zor ki.İnandıklarından vazgeçmezler. Onlar sadece başkalarının ağzından duyduklarını kendilerine inanmak mecburiyetinde buluyorlar.
Bu iğrenç huylarından ölseler vazgeçmezler.
Ben kötü bir şey yapmamıştım. Onların gözünde dik durmalıydım. Ama her şey üst üste geldiği için bu biraz beni zorluyordu. Adarın da istediği buydu. Bana acı çektirmek ve başarıyordu. Yine de mutlu etmeyecektim. Ona istediğini vermeyecektim.
Hiç bir şey olmamış gibi yapıyordum. İnsanlar bu hareketimi daha çok ayıplarken aynı şekilde devam ediyordum.
Ağlamayacaktım. Yapmadığım bir hata yüzünden ağlamyacaktım. Kendime bu kötülüğü yapmayacaktım. En azından onların önünde değil. Adar'ın yanında hiç değil.
Adar umursamazlıkla yürümeye devam ederken yanından geçtiğimiz insanların konuşması ağrıma gidiyordu.' Hangi yüzle buraya geliyor- Utanmadan ortalıkta geziyor- Nasıl hiçbir şey olmamış gibi davranıyor' Bunun gibi daha bir çok şey.
Daha fazla bu konuşmalara dayanamayıp Adar'ın arkasından yürümeyi bırakıp yanında yürümeye başladım. Ne kadar çok zorlansam da yaptım. Onun duyacağı şekilde konuştum.
"Yeter bu kadar gitmek istiyorum burdan."
"Kes sesini ve yürü."
Adımları daha fazla hızlandı ve ben ona yetişmekte gerçekten zorlanıyordum.
"Kaçmak gibi bir niyetim yoktu. Hemen gidip gelecektim."
Aniden durduğunda bunu beklemediğim için ona yüzüm omzuna çarpmıştı. Yüzüm duvara çarpmış gibi hissettim. Öldürücü bakışları beni bulurken elimi daha çok sıkmaya başladı. Geldiğimiz yerde fazla insan olmadığı için rahattım. Bu halimizi kimse görmüyordu bu iyidi. Korkumu belli etmeden ona baktığımda beni öldürmek istiyormuş gibi bakıyordu.
Sözümü geri alıyorum neden burada insan yoktu?
"Bir daha bana yalan söylersen bu kadar sakin kalmam." Dudaklarımın titremesini engellerken sakince konuşuyordum.
"Burdan gitmek istiyorum." Ne dersem diyeyim bana inanmayacaktı.
Cevap vermeden yürüdüğünde bende elimi tuttuğu için peşinden gitmek zorunda kaldım. Bana çektirdiğinden emin olduktan sonra arabaya doğru ilerlemişti. Arabanın yanına vardığımızda elimi bırakıp beklemden şoför koltuğuna bindi. O kadar yorulmuştum ki arbaya binmeyi akıl edememiştim.
"Bin şu arabaya."
Bunu Adar'ın bağırarak kükremesiyle anlamıştım. Korkuyla sıçradım olduğum yerde. Hızla arabaya binip kemerini taktım. Bunları yaparken Adar'la kesinlikle göz göze gelmiyordum. Çünkü ölüm saçan gözlerini üstümde hissediyordum. Ne zaman ne yapacağı belli olmuyordu.
Manyak adam.
Yol boyu tek kelime etmemiştik. Bütün yol boyunca Adar direksiyonu sıkmaktan elleri bembeyaz olmuştu. Ağzımdan bir harf çıksa beni vuracakmış gibi duruyordu. Bu yüzden gözlerim hep yolu izliyordu.
Araba evin önünde durduğunda kapıdaki adamlar hemen kapıyı açmıştı. Arabayı içeri sürüp yerine park etti. Araba durur durmaz inmiştim. Biraz daha yanında kalsam elinde kalacaktım. Kapıya ulaştığımda kapı açılmıştı.İçerden bir kadın kapıyı açmıştı. Elimde olmadan kadını süzme ihtiyacı duyduğumda güzel bir kızdı. Turuncu saçları orta boylardaydı , mavi gözleri ışıl ışıl parıldıyordu.
Yaşı da tahminim kadar yirmilerde gibi duruyordu. Yüzündeki sıcak gülümseme ile bana bakerken kendimi samimi göstermek amaçlı bende gülümsedim. İyi birine benziyordu. Onunla konuşmak isterdim ama Adar'ın arkamdan geldiğini bildiğim için daha sonra konuşmam gerektiğine karar verdim.
"Hoşgeldiniz."
"Hoşbulduk."
Tam merdivenleri çıkacağım sırada kolumdan tutuldum. Bunun yapanın kim olduğunu tahmin etmek zor değildi. Bunu kolumu sıkışından anlamıştım. Ona döndüğümde sert ifadesiyle karşılaştım.
"Bu seni son uyarışım. Bir dahakine bu kadar ucuz kurtulamazsın. Anladın mı beni?"
Cevap vermedim.
"Anladın mı dedim sana?"
Titrek bir sesle, "anladım." dedim.
Kolumu serbest bıraktığında ona bakmadan odaya koştum. Kapıyı arkamdan kapatıp yatağa ilerledim. Sözde annemin mezarına gidecektim. Herşeyi elime yüzüme bulaştırmaktan başka hiçbir yapamamıştım. Hem annemi göremedim hem de bütün Mardin'in gözünde kötü bir duruma düşmüştüm. Ne yaparsam yapayım değişen bir şey olmayacaktı bundan sonra.
Dışardan gelen araba sesiyle camın yanına gittim. Adar arabasına binmiş gidiyordu. Gitmesi iyi olmuştu. Aynı evin içinde kalmak bile işkence gibi geliyordu bana.
Kapıdaki korumalar dış kapıyı kapatmadan bir araba girdi. Ben mutluluktan gülerken kapıya koştum. Çünkü gelen araba abimden başkasının değildi.Adar giderken abimin buraya geldiğini görmüştü ve bozuntuya vermemesi şaşırtmıştı. Öyle olmasa geri dönerdi.
Koşarak merdivenleri indiğimde hemen abime sarılmak istiyordum. Beni bu kadar çabuk affetmesini beklemiyordum. Beklediğimden daha erken affetmişti beni.
Aceleci hareketlerle merdivenleri bitirip dış kapıyı açtım. Abim arabasından inmiş bahçenin ortasında duruyordu. En son ne zaman bu kadar mutlu olmuştum hatırlamıyorum ama bu duyguyu özlemiştim. Abimin yanına koştuğumda boynuna atladım. Sanki uzun zamandır görmemiş gibi sarıldım abime. Sarılışıma karşılık vermeyince üzülerek geri çekilecektimki ellerini belimde hissetmemle yüzümdeki gülümseme geri döndü. Şu an benden mutlusu yoktu.
Biraz daha aynı şekilde durmuştuk. Ne o geri çekilmişti ne de ben. Ellerini belimden çekmesiyle gülümseyerek bende ayrıldım.
"Çok özledim seni. Beni hiç affetmeyeceksin sandım. İyi ki geldin."
Abimin yüzündeki hayal kırıklığı gitmişti. Buna içten içe sevinirken anlamlandıramadığım bir ifade vardı.
"Çok kalmayacağım. Senle konuştuktan sonra gidiceğim. "
Hemen gitmesine üzülsem de mutluluğum daha ağır basıyordu.
"Peki. İçeri geçelim o zaman."
"Hayır. Böyle iyi."
"Olur mu öyle. En azından oturacak bir yere geçelim."
"Arin buraya sana gideceğimi haber vermeye geldim." Anlamayarak yüzüne baktım.
"Tamam abi. Ne acelesi var sonra gidersin. Daha yeni geldin. Hem ben seni çok özledim. Bir daha beni bırakıp gitme olur mu? Çok kötüydü abi. Seni kırdım diye çok pişmanım. Ama söz telafi edeceğim. Bir daha seni kıracak en ufak bir harekette bulunmayacağım. Söz veriyorum." Abim bana üzülerek bakıyordu. Acı çeker gibi bakıyordu. Bir şey mi olmuştu?
"Arin ben gidiyorum."
"Tama-"
"Arin ben yurt dışına gidiyorum. Ordaki işleri birinin yürütmesi gerek."
İçimde burukluk hissettim. Neden gidiyordu ki. Daha yeni affedilmişken niye gidiyordu. Abime gülümseyerek bakıyordum. Orada beni düşünüp üzülmesini istemiyordum.
"Ne zaman döneceksin. Çok kalmazsın değil mi?"
Abimin gözleri doldu. Niye doldu ki?
"Arin temelli gidiyorum ben. Geri dönmeyeceğim."
Gülümseyen yüzüm soldu. Yanlış anlamışımdır dedim ama abim dolu gözlerle bakıyordu bana. Ne anlamalıydım? Doğru mu duymuştum? Abim gidiyor muydu? Hem de temelli? Şaka mıydı bu? Şaka olsun istedim ama abim bana bu şekilde bakarken şaka yapmadığını bilmek bana acı veriyordu.
Bana böyle bakmasın.
Gözlerim sanki uzun zamandır akmıyormuş gibi akmaya başladı. Gözlerimden sicim sicim akan yaşlarla birlikte dudakalarım titremişti. Daha ne kadar yıkılacaktım. Çok mu az acı çektim. Bu yüzden mi çekmeye devam ediyorum.
Hayat ne garip değil mi? Daha bir kaç dakika önce mutluyken şimdi mutluluğumdan eser kalmamıştı. Her mutluluğum gibi bu da yarım kalmıştı. Artık mutlu olmaya korkar oldum. Ben mutlu olmak istemiyorum. Daha fazla acı çekmek istemediğim için.
Buraya beni affetmeye değil veda etmek için gelmişti
"N-n-ne yani gidiyor musun?" Sesim titriyor ve kekeleyerek konuşuyordum. Abimin gözlerindeki üzüntü kendini belli ederken konuşmaya devam etti.
"Seni kırdığım için gidiyorsun biliyorum. Seni hayal kırıklığına uğrattığımın da farkındayım. Ama lütfen böyle gitme. Konuşur anlaşırız. Hatalarımı telafi etmeme izin ver."
Yalvarırcasına bakıyordum abime. Ondan başka kimsem yokken gitmesi beni mahvederdi. Bunu kaldıramazdım. Abimin üzgün sesi beni yıkarken ne yapacağımı bilemedim. Abimi daha önce hiç böyle görmemiştim.
"Her şey için çok geç. Birazdan gidiyorum. Sana haber vermeden gitmek istemedim."
Yaşlar her saniye artmaya devam ederken sıkıca sarıldım ona. Gitmemesi için abime sarılıyordum. Dayanamazdı bu halime.
"Hayır. Hayır. Beni bırakıp gitmezsin. Lütfen gitmiyeceğim de bana. Seni bırakıp gitmeyeceğim de lütfen abi."
Abimin ağladığını saçlarımın ıslanmasıdan anladım. Daha önce hiç abimi ağlarken görmemiştim. Abimden ayrılıp yüzüne baktım.
Ağlıyordu.
Ağlamasın.
"Ben değil sen bıraktın beni Arin."
Ben bırakmıştım onu. Haklıydı. Ağlamaktan başka elimden gelen bir şey yoktu.
"Üzgünüm." Sesim küçük bir çocuktan farksızdı. Onu nasıl ikna edebilirim bilmiyorum ama gitmemesi için herşeyi yapardım.
"Keşke bunları daha önce düşünseydin. Belki her şey bu noktaya gelmezdi. Sana isteyip istemediğini sormama rağmen söylemedin bana. Yaptıklarından beni en çok kıran neydi biliyor musun?"
Ağlayarak başımı iki yana salladım. Oda konuşmaya devam etti.
"Beni yok sayarak evlenmen. Gerçekten merakımdan soruyorum. Bu kadar mı yoktum hayatında? Bu kadar mı hiçtim? Sendeki değerim bu kadar mıydı?"
Sesindeki kırgınlık beni öldürdü. Abimi kırdığımı biliyordum. Ama onu bu kadar incittiğimin farkında değildim. Ağzımdan bir hıçkırık kaçtığında abimin kırgın gözlerine bakıyordum.
"Bu hayatta senden daha çok kimseye değer vermedim. Seni üzmek bu isteyeceğim son şey bile değil. Seni çok seviyorum. Kimseyi sevmediğim kadar seviyorum seni. Niyetim seni üzmekte değildi. Lütfen gitme. Sen olmadan güçlü duramam. Yalvarırım gitme."
Onun yokluğuna katlanamazdım. Oda bensiz yapmazdı. Abimin gözlerinden yaş aktığında ben daha fazla ağladım.
Bu gidiyorum mu demekti?
"Kendine iyi bak. Kimsenin seni üzmesine izin verme. Mutlu olmayı en çok sen hak ediyorsun."
Evet bu gidiyorum demekti.
Abim arkasını dönüp gittiğinde arkasından koşup engel olmak istedim. Ama ayaklarıma görünmez prangalar takmışlardı sanki. Hareket edemiyordum.
"Abi. Abi gitme. Abi yalvarırım gitme. Söz bir daha seni üzecek bir şey yapmam. Abi özür dilerim. Beni bırakıp gitme. Lütfen abi."
Arkasından bağırıyordum. Ama abim çoktan gitmişti. Arabanın çığlık atarak uzaklaştı, ayaklarım beni taşıyamadı. Dizlerimin üzerine düştüm. Omuzlarım sarsıla sarsıla ağlıyordum. Bağırışlarım ormana benzeyen yerde yankılanırken nefes alamıyordum. Kalbimi avuçlarında eziyorlar gibi hissediyordum. Çok canım yanıyordu.
Şimdi ben kimsesiz mi kalmıştım?
🝐YAPTIĞINIZ YORUMLARI MAALESEF Kİ GÖREMİYORUM EĞER CEVAP VEREMİYORSAM BİLİN Kİ GÖRÜP DE VERMEDİĞİMDEN DEĞİLDİR.
Bölüm etkileşimi
