Bölümler 16Şu an: 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"
- 1 ZORUNLU BAĞLAR: Geçmişin İzleri389 kelime
- 2 1.BÖLÜM: SİLİK KARAKTER5.491 kelime
- 3 2.BÖLÜM: "YABANCI OLAN TANIDIK YEŞİLLER"6.448 kelime
- 4 3.BÖLÜM: "KANLI GEÇMİŞ"4.409 kelime
- 5 4.BÖLÜM: "YANGIN"8.831 kelime
- 6 5.BÖLÜM: "GELİN ATA BİNMİŞ YA NASİP DEMİŞ"5.797 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 6.BÖLÜM: "HİCRAN"7.034 kelime
- 8 7.BÖLÜM: "KÂBUS"6.204 kelime
- 9 8.BÖLÜM: "İLK"6.319 kelime
- 10 9.BÖLÜM: "ÖMÜRLÜK İZLER"6.880 kelime
- 11 10.BÖLÜM: "GÜNAHSIZ"6.562 kelime
- 12 11.BÖLÜM: "O BENİM NEYİM?"7.290 kelime
- 13 12.BÖLÜM: "DENGESİZ"7.275 kelime
- 14 13.BÖLÜM: "BADEM ŞEKERİ"8.810 kelime
- 15 14.BÖLÜM: "SİYAH GÜLLER"7.397 kelime
- 16 15.BÖLÜM: "HANÇER"13.634 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
✩...✩
Mutluluk bazen bir doruk kadar varılması güç.
Bazen bir gelincik kadar ömrü kısa.
Bazen bir öpücük kadar...
Bazen de bir veda gibi soğuktur.
Sen hep sıcak kal olur mu?
✩...✩
Dün çıkan yangının ardından düğün yarına ertelendi. Ancak yangının nasıl çıktığı konusunda kimse bir sonuca varamamıştı.
Düğünün ertelenmesi, babamın pek hoşuna gitmemişti. Zaten iki gündür her zamankinden daha sinirli ve gergindi. Ne olduysa o telefon görüşmesinden sonra oldu. O kadar aceleci davranıyordu ki düğünü en erken güne çekti.
Yataktan kalkar kalkmaz ilk iş olarak güllerin suyunu değiştirdim. Dün bulduğum gülü de temizleyip diğerinin yanına koydum. Kıyamadım atmaya… Çok güzellerdi. Ama üzerindeki kan beni tedirgin ediyordu.
Gülleri pencerenin önüne, güneş gören bir yere indirdim. Bugün hava az da olsa açmıştı. Kışın sonuna yaklaşıyorduk ama havada hâlâ hafif bir nem vardı.
Üzerimi değiştirip aynada saçımı düzelttim. O anda boş boynum gözüme çarptı. Abimin bana hediye ettiği kolyem… Ne kadar arasam da bulamamıştım. Değer verdiğim tek insandan aldığım, benim için en kıymetli hediyeyi kaybetmiştim.
Daha fazla oyalanmadan kahvaltı için salona indim. Gözüm odada gezindi, ama abimi göremedim. Muhtemelen yine erkenden işe gitmişti.
Gözlerim odanın baş köşesine takıldığında, sofrada oturan Behram Demirhan’ı gördüm. Ama bu, daha önce hiç görmediğim bir Behram’dı. Her zamankinden farklıydı… Canını sıkan bir şey olduğu her hâlinden belliydi. Yüzü asıktı, bakışları sertti. Yemeğini bile iştahsızca yiyordu.
Ona uzun uzun baktım. Mutlu olması gerekmiyor muydu? Yarın benden kurtuluyordu sonuçta. Öyleyse neden böyle huzursuzdu?
Abimin sofrada olmaması da içimi sıkıyordu. Zaten iştahım yoktu, şimdi iyice kaçmıştı. Arkamı dönüp odadan çıkmak üzereydim ki o keskin ses beni durdurdu:
"Otur."
Daha fazla itiraz edemedim, istemeden de olsa sandalyeye geri oturdum. Yine ne yapmış olabilirdim ki? Gerçekten merak ediyordum.
Behram, kızarmış gözleriyle bana döndü. Bakışları öfkeli, sesi sertti.
"Bana doğruyu söyle. Dünkü olayda senin parmağın var mı?"
Ne? Bir an ne duyduğumu anlayamadım.
Bunu nasıl sorabilmişti?
Gerçekten benim böyle bir şey yapabileceğimi mi düşünüyordu? Daha büyük bir derdim yokmuş gibi bir de yangın mı çıkaracaktım?
O an elini sertçe masaya vurdu. Bir anlık irkilmeme engel olamadım.
"Konuşsana!"
Sesi öyle gergin ve yüksek çıkmıştı ki bir an nefesim kesildi. Korku içime yerleşti, dilim tutuldu. Onun sinirli sesi beni hep bu hâle sokuyordu. Biri bana bağırınca kelimeleri bir araya getiremiyordum. Sanki beynim duruyordu, sanki konuşmayı unutuyordum.
Ama susarsam, bu sefer kesinlikle benim yaptığımı düşünecekti. Kendimi zorlayarak, titrek bir sesle konuştum:
"Ben… ben yapmadım."
Behram kaşlarını daha da çattı, gözleri üzerimde bir hançer gibi gezindi.
"Yalan söyleme." dedi, sesi daha da sertleşerek. "Bu evliliği en başından beri istemiyordun. O yüzden mi yangını çıkardın?"
Boğazıma bir yumru oturdu. Gerçekten beni bu kadar gözü kara mı sanıyordu?
Babam, bir tek bana karşı böyle kinci, kızgın ve öfkeli davranıyordu. Sanki dünyadaki en güvenilmez insan bendim. Ne yapmıştım ki gözünde bir kum tanesi kadar bile değerim yoktu?
Belki de hayatındaki en değerli varlığı elinden aldığım içindir.
Derin bir nefes alarak gözlerinin içine baktım. Artık pısırık davranmayacaktım.
"Evet, bu evliliği en başından beri istemiyorum ve hâlâ da istemiyorum. Ama böyle bir şeyi ben yapmadım. Yapacak olsam da sadece bir odayı değil, bütün konağı yakardım."
Sözlerim üzerine kaşları daha da çatıldı, dudakları öfkeyle gerildi. Ama umurumda bile değildi.
"Sen istesen de istemesen de yarın o düğün olacak." dedi, sesi buz gibiydi.
Ona inat, gözlerimi kaçırmadım. Sanki beni evlendirmek için gün sayıyordu. Nişan gününden beri tek konuştuğu şey düğündü zaten.
Sinirini benden çıkarıp öfkeyle odadan çıktı.
İçimden "Keşke o yangını ben çıkartsaydım." diye geçirdim. Ama sadece odayı değil, bu konağın her köşesini alevlere teslim ederdim. İçimdeki yangını konağa bırakıp çekip giderdim.
Ama şimdi ağlamanın sırası değildi.
Temiz hava almak ve Asi'yi görmek için ahıra gittim. Bugün Hasan Amca izinliydi, ortalık sakindi. Asi’yi alıp çocukluğumun geçtiği yere, bana huzur veren o eski köşeye gittim. Asi de orayı severdi, karnını orada doyururdu.
Karnımın hafiften kazındığını hissettim. Çantamı açıp arasına çikolata sürdüğüm ekmeği ve Asi’nin en sevdiği yiyecek olan havucu çıkardım. Bir yandan ekmeğimden ısırıyor, bir yandan Asi'ye havucunu yediriyordum.
Tam o sırada uzaktan gelen abimi fark ettim. Panikle ekmeği çantama tıkıştırdım. Görürse elimden alırdı, hiç acımazdı.
Bana doğru yaklaşırken kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ne sakladın sen?"
Gözünden hiçbir şey kaçmaz zaten. Acaba Asi için aldığım havuçları da o mu yiyordu?
Suçüstü yakalanmış bir hırsız gibi hissediyordum.
"Hiiiç," dedim uzatarak.
Abim kollarını göğsünde bağlayıp başını yana eğdi.
"Demek hiç."
Yemin mi edeyim şimdi?
"Evet abi, sana yalan borcum mu var?" dedim, gözlerimi kaçırarak.
Tam o sırada sağ elini arkasından çıkardı ve içi tamamen boş olan çikolata kavanozunu gözlerimin önünde salladı.
"Yalan borcun yok ama bir kavanoz çikolata borcun var."
İçimden derin bir iç çektim. O kadar da saklamıştım ama her zamanki gibi bulmuştu. Belli ki bir şeyleri saklama konusunda kendimi geliştirmem gerekiyordu.
"Ya abi, kardeş arasında bir çikolata kavanozunun lafı mı olur?" dedim masum bir ifadeyle.
"Olur. Eğer küçük kardeş kavanozun tamamını tek başına yerse, büyük lafı olur."
Gözlerimi devirdim.
"Ne yapayım abi, görünce dayanamadım. Ama bak, daha bitirmedim. Kalanını seninle paylaşabilirim."
Çantamdan ekmeği çıkarıp ikiye böldüm. Bugün bonkör günümdeydim, en büyük parçayı abime uzattım.
"Şimdi borcum kapandı, değil mi?"
Abim ekmekten kocaman bir ısırık alıp ağzı doluyken homurdandı:
"Kapandı." Sonra yanağımdan hızlıca bir makas aldı. Kaçmaya fırsatım bile olmamıştı. Keşke bu anı durdurabilseydim. Keşke zaman burada dursa ve hiçbir şey değişmese.
Keşke abimden ayrılmak zorunda kalmasaydım.
Bir gün bunun başıma geleceğini biliyordum. Ama bu kadar acı vereceğini hiç tahmin etmemiştim. Sanki içimde bir şey paramparça oluyordu, ama bunu durdurmak için yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Ayrılığın bu kadar zor olabileceğini bilmiyordum. Tam dalıp gitmişken bir ses beni kendime getirdi. "Arin, telefonun çalıyor!"
İrkildim. "Efendim?" dedim, ne dediklerini tam anlamadan.
"Telefonun çalıyor. Duymuyor musun?"
Hızlıca çantamı karıştırıp telefonu çıkardım. Ekrandaki ismi görünce iç geçirdim.
Bu şimdi niye arıyor ya…
İstemeyerek de olsa telefonu açıp kulağıma götürdüm.
"Arin, neredesin?"
Yine o ses… Allah’ım, bu anı durdurmak yerine direkt zaman atlaması yapabilir misin?
"Ne yapacaksın?" dedim, bıkkın bir sesle.
"Gelinliğini getirdim. Gel al, kapıdayım."
"Tamam, geliyorum."
Telefonu kapatıp çantama geri koydum. Abim, kimin aradığını anlamış gibi kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Şey ya… Civan. Gelinliği getirmiş," dedim isteksizce.
Bu sözümle birlikte abimin yüzü anında sertleşti. Belli ki geçen olaydan sonra hâlâ ona siniri geçmemişti.
"Tamam, hadi gidelim." dedi, kısa ve net bir şekilde.
Başımı sallayıp onunla birlikte konağın ön kapısına yürüdüm.
Civan, arabaya yaslanmış, elinde büyük bir kutuyla bekliyordu. Bizi görür görmez hemen dikleşti, neredeyse hazırola geçti. Abimden korktuğunu bu kadar belli etmese iyiydi. Korkak Civan.
Yüzünde hâlâ birkaç yumruk izi vardı, ama pişmiş kelle gibi sırıtmaktan da geri kalmıyordu.
Abim gözlerini ona kilitlerken, elindeki kutuyu sertçe çekip aldı.
"Gidebilirsin."
Tek kelimeyle mükemmel bir sözcüktü.
Civan, abimin sinirli hâlini fark etmişti ki daha fazla oyalanmadan hemen arabasına binip toz olmuştu.
Abim derin bir nefes alıp bana döndü.
"Hadi Arin, içeri geç." Gözlerimi devirdim ama bir şey demeden konağa doğru yürüdüm. Abim, Civan'ı görünce bana da emir kipleriyle konuşmaya başlıyordu. "Hemen, Yaman Ağam." dedim alayla.
"De hayde, laf cambazlığını bırak."
"Ne dedim ki Ağam?"
Abim durdu, elindeki kutuyla bana döndü.
"Arin." dedi uyarıcı bir sesle. "Bana 'Ağa' demek ağzına hiç yakışmıyor. Lütfen bir daha söylemesen çok mutlu olurum."
Bıyık altından hafifçe gülümsedi.
"Nedenmiş o? Hem sana 'Ağa' demek benim de hakkım."
"O hakkı şu an elinden alıyorum. Sen bana abi demeye mahkûmsun, tamam mı?"
Bunu söylerken işaret parmağını hafifçe burnuma dokundurdu.
"Tamam, abim benim."
Abim… Hayatımdaki en değerli insan. Küçük bir tebessümle yanağına hızlıca bir buse kondurdum.
Beraber konağın kapısından içeri adım attığımız an, aklıma bir yıldırım gibi düşen şeyle olduğum yerde durdum.
Abim yan profilden bana bakarak kaşlarını kaldırdı.
"Niye durdun?"
"Abi, ben Asi'yi unuttum ya!" dedim panikle.
Abim derin bir nefes aldı.
"Yine mi? Tamam, dur, ben birini gönderirim şimdi."
"Yok abi, Asi yabancıları görünce daha da hırçınlaşıyor. Ben bir koşu gidip alayım onu."
Dediğim gibi hızla koşmaya başladım. Arkamdan abimin sesi yükseldi:
"Dikkatli ol!"
Ayaklarıma daha da hız vererek konağın arka tarafına geçtim. Tam tahmin ettiğim gibi, Asi bıraktığım yerde değildi. Zaten ağaca da bağlamamıştım.
Bir kez daha böyle unutmuştuk onu… O zaman bir hafta boyunca tüm Mardin’i arşınlamıştık. Fazla uzağa gitmemiş olmasını umarak gidebileceği her yeri gözden geçirdim. Ama yoktu. Sanki yer yarılmış da içine girmişti.
Ya bir şey olduysa?
Bu düşünce içimi sıkmaya başladı. Elbisemin eteğinden tutarak arazinin sonuna kadar koştum. Ama Asi hâlâ ortada yoktu.
Umudumu kaybederek dizlerimin üzerine çöktüm. Kalbim hızla çarpıyordu.
Tam o sırada uzaklardan bir atın sesi yükseldi.
Kalbim heyecandan daha da hızlandı.
Dizlerimin üzerinden doğrulup gelen sese doğru koşmaya başladım. Birkaç saniye içinde Asi’nin dört nala bana doğru geldiğini gördüm. Onu görünce hızımı daha da artırdım.
Tam yanına vardığımda adımlarımı yavaşlattım. Ellerimi uzatarak boynuna sarıldım, sıkı sıkı… Bir daha kaybetmemek istercesine.
Ellerimle tüylerini okşadım, yüzümü ona yasladım.
"Bir daha seni asla yalnız bırakmayacağım, söz."
Bir kez daha sımsıkı sarıldım ona.
Tam o sırada arkamdan bir ses yükseldi:
"Bırakmasan iyi olur. Çünkü az önce ezilmekten kıl payı kurtuldu."
Asi’den ayrılıp sese doğru döndüm.
Yine o yeşil gözler.
Bu adam son zamanlarda her yerden çıkıyordu.
Ellerini cebine koymuş, kendinden emin bir şekilde bana bakıyordu. Üstten bakışı gözümden kaçmadı.
"Teşekkür ederim onu kurtardığın için." dedim, içten bir sesle.
"Ne demek." dedi, kocaman bir gülümsemeyle.
Arkasını dönüp giderken onu izledim.
Asi’yi bulduğum için içimde büyük bir rahatlama vardı. Onu da kaybetseydim ne yapardım, bilmiyorum.
Bir kez daha ona sarılıp semerinden tuttum ve ahıra doğru yürümeye başladım.
Asi’nin hırçınlık yapmadığı tek insan Meriç’ti. Ben bile kendimi ona hemen alıştıramamışken, Asi bunu nasıl başardı?
Neyse, ne bulduysa buldu. Önemli olan, şu an Asi’nin yanımda olmasıydı.
Ahıra vardığımda onu yerine yerleştirdim. İçim biraz olsun rahatlamıştı.
Ve çok geçmeden odama çıktım.
Yatağımın üzerindeki beyaz kutuya doğru yürüyüp kapağını açtım.
İçinde, bütün kızların ortak hayali olan bembeyaz bir gelinlik vardı.
Doğru ya…
Benim de böyle bir hayalim vardı. Ama hayallerin böyle gerçekleştiğini bilmiyordum.
Apar topar evlendirilmek.
İstemediğim biriyle evlenmek.
Bunların hiçbiri hayallerimin arasında yoktu.
Yıllar sonra, doluluğunu hiç hissedemediğim annemin eksikliğini derinden hissettim.
Tam o anda kapı çaldı.
Kutunun kapağını kapatıp buğulanan gözlerimi sildim.
"Gir."
Sesim o kadar kısıktı ki, neredeyse duyulmayacak kadar.
Bizim ayrılmaz ikili girdi içeri.
Onlar da olmasa şu koca konakta tek başıma kalacaktım.
Her ikisi de merhaba bile demeden, yataktaki kutuya hevesle yöneldi. Kutuyu açıp içindeki gelinliği çıkararak hayranlıkla incelediler.
"Arin, bu çok güzel! Bunu giyince prensesler gibi olacaksın!"
"Evet, gerçekten harika!"
Gözlerimi devirdim. "Abartmayın. Alt tarafı bir gelinlik."
Kimse bir gelinlik giyince prenses olmuyordu. Bu ancak dizilerde, başrol erkeğin sevdiği kadına kurduğu klişe bir cümleydi.
"Hadi gel dene bakalım. Annemler seni aşağıda bekliyor."
"Yarın zaten göreceksiniz."
Giyip çıkarmaya hiç mecalim kalmamıştı.
"Biliyoruz ama yine de şu an görmek istiyoruz."
"Şükran doğru söylüyor."
Her zaman olduğu gibi, biri ne derse diğeri hemen onaylıyordu.
İç çekerek pes ettim. "Tamam, hadi giydirin bakalım."
İkisi de 23 Nisan’daki çocuklar gibi sevinçle zıpladı. Bu hallerini özleyeceğim aklıma bile gelmezdi.
Onların yardımıyla gelinliği giyip salona indik. Gelinlik o kadar ağırdı ki merdivenlerden inerken üç kez düşmekten kıl payı kurtuldum.
İçeri adım attığımda herkesin gözleri bana çevrildi.
"Çok güzel olmuşsun, Arin kızım."
"Sağ ol, Ayşe hala."
Diğerlerinden de benzer iltifatları aldıktan sonra, gelinliğin içinde daha fazla kalmak istemediğimi söyleyerek kızlardan çıkarmalarını istedim.
Yarın bu işkenceye nasıl dayanacaktım bilmiyorum.
Keşke bunların hepsi bir rüya olsa ve yarın hiç gelmese...
Bu derin kuyuya kendimi ben attım.
Eğer en başında abime her şeyi söylemiş olsaydım, belki de bu kadar acıya katlanmak zorunda kalmazdım.
Gerçi... Benim yaşadığım daha hiçbir şeydi.
Bir de o Civan denen adamla evlenirsem, başıma neler gelecek kim bilir...
İki yıl önce, onun beni sevdiğini söylediklerini duymuştum. Ne kadar da kolay söylemiş herkese, utanmadan...
İşte bu yüzden erkeklere güvenmiyorum. Seviyorum diyorlar ama başka kadınlarla görüşmekten, hatta onları öpmekten geri durmuyorlar. Kim bilir daha neler yapıyorlar da kimse bilmiyor.
Akşam yemeği vakti çoktan gelmişti. Son günlerde zaman su gibi akıp gidiyordu.
Son kez, abime en sevdiği yemekleri yapmak için mutfağa indim. Bugün Selma ve Esma abla hasta ziyaretine gittikleri için her şeyi tek başıma hazırlayacaktım.
Benim için çocuk oyuncağı.
Önlüğümü takıp ellerimi yıkadıktan sonra işe koyuldum.
Yaklaşık bir saat içinde üç çeşit yemek yaptım. Abim, çalışma odasındaydı ama mutfağa birkaç kez uğrayıp durmuştu. Yemeklerin kokusunu aldığı belliydi.
Masayı hazırladıktan sonra yukarı çıkıp onu çağırdım. Birlikte salona geçip yerlerimize oturduk.
Çok geçmeden babam da geldi. Sabah nasılsa şimdi de öyleydi, değişen hiçbir şey yoktu.
Abim, büyük bir iştahla yemeğini yemeye başladı. Babam da aynı şekilde sessiz ve düşünceliydi. Onu bu kadar düşündüren, tedirgin eden şey neydi?
Babam, masaya bıraktığı dosyayı eline alıp abime uzattı.
Abim de dosyayı eline alıp incelemeye başladı.
"Bu yurt dışındaki ihale işini aldık."
"Çok iyi."
"Evet, çok iyi ama şöyle bir sorunumuz var. Gidecek bir temsilcimiz yok."
"Nasıl yok?"
"Aslında var." Babam kısa bir duraksamadan sonra devam etti. "Ama ben kimseye güvenmiyorum. Bu yüzden sen gideceksin. Hem bu işte çok büyük emeğin var."
Abimin yüzü anında gerildi. Sinirlendiğini anlamamak imkânsızdı.
"Bu ihaleye girmeden önce de söylemiştim sana. Yurt dışında çalışmayacağım diye."
"Gitmek zorundasın, çünkü adamlara çoktan senin geleceğini söyledim."
Abimin kaşları çatıldı. "Bana sormadan nasıl böyle bir şey yaparsın?"
Sesi bir hayli yükselmişti.
"Onları arayıp benim yerime başkasını göndereceğini söyle."
Elindeki dosyayı sertçe masaya bırakıp hızlı adımlarla salondan çıktı.
İşten pek anlamıyordum ama bu, her neyse abimi sinirlendirmişti. O, kendisinden habersiz alınan kararlardan nefret ederdi.
Ben de arkasından çıktım. Nereye gittiğini bildiğim için tereddüt etmeden adımlarımı terasa çevirdim.
O, sinirli olduğunda hep buraya gelir, kafasını toparlamaya çalışırdı.
Terasa adım attığımda, gözleri kapalı bir şekilde yüzünü gökyüzüne çevirdiğini gördüm.
Onun gibi yapıp başımı kaldırdım. Pek yıldız olmasa da gökyüzü pırıl pırıl parlıyordu.
"Abi, gitmeyeceksin değil mi?"
Eğer giderse... Gerçekten bu kadar uzak mesafeye dayanamazdım.
Bunun uzun süreli bir iş olduğunu anlamıştım. Sinirinin sebebi de buydu.
"Tabii ki de gitmeyeceğim." dedi, yüzünü bana çevirerek. "Senin gibi bir kız kardeşi bırakıp nasıl giderim?"
Kendimi tutamayıp hafifçe gülümsedim. "Tabii ki de bırakıp gidemezsin. Benim gibi bir kız kardeşi hiçbir yerde bulamazsın. Hem dünyada benden sadece bir tane var."
Neşesini biraz yerine getirmek için söylemiştim.
"Öyle mi?" dedi, yanağımı sıkarak.
Yüzümü buruşturdum. "Ya abi! Kaç defa diyeceğim, yanağımı sıkma diye?"
"Ben de kaç defa diyeceğim, abiye ya denmez diye?" dedi yalancı bir kızgınlıkla.
Elleri hâlâ yanağımdaydı ama sonunda bıraktı ve sımsıkı sarıldı bana.
Ben de ona, aynı şekilde karşılık verdim.
"Arin'im benim."Ellerini saçlarıma atıp okşamaya başladı. O an, yelkovanın durmasını, güneşin hiç doğmamasını diledim.
Ama eğer biraz daha kalırsam, hüngür hüngür ağlayacaktım.
Şimdi sırası değildi. Zor da olsa ondan ayrılıp "Abi, çok uykum geldi. Hadi sana iyi geceler." dedim.
Acele ettiğimi anlamasa da "İyi geceler." dedi ve alnıma hafif bir öpücük kondurdu.
Ben de, gözlerimde biriken yaşları fark etmemesi için arkamı dönüp hızla odama yürüdüm.
Yorganın altına girip buz gibi olan ellerimi ısıtmaya çalıştım.
Ve aklıma yine yarın geldi.
Gerçi... Ne zaman unutmuştum ki?
Bu konaktaki, bu odadaki tüm anılarım gözlerimin önüne geldi. Ne kadar çok şey vardı unutamadığım…
Bir yarısında abim, diğer yarısında ise diğer sevdiklerim vardı. Behram Demirhan hariç. O, tüm kötü anılarımın içinde yer alıyordu, diğer babaların asla olmak istemediği yerde.
Yine gözlerimden yaşlar süzüldü, yanaklarıma doğru. Kuruyana kadar, sessizce içimde ağladım ve gözlerim, kendiliğinden pes edip kapanana kadar…
Sabah erkenden uyanıp, bütün konağı temizlemeye başladım. Sonuçta birkaç saat sonra gidecektim ve biraz kafamı dağıtmak da iyi geliyordu. Abim bugün evdeydi.
Temizliği bitirip banyomu yaptım, dolaptan kıyafetlerimi çıkarıp giyindim. Birazdan gelirlerdi, bu yüzden aceleyle saçımı topladım. Yarım saat sonra geldiler.
Yanlarında, ne kadar getirmemelerini söylesem de, kuaför getirmişlerdi.
"Arin, hadi otur, başlasınlar saç ve makyaj."
Evin'i hiç istemesem de dinleyip oturdum. Onlar çoktan hazırlanmışlardı, hepsi çok güzel olmuştu. Saçımı alttan topuz yapmışlardı, makyajım da sadeydi. Nasıl olduğu umurumda değildi, sadece bugünün erkenden bitmesini istiyordum.
Her şey bir işkence gibiydi. Canım yanıyordu, ama o acının bıraktığı iz bile yoktu. En büyük yara izi kalbimdeydi, bedenimde değil.
"Ayy, gitti elbisem!" Şükran üzerine içecek dökmüştü. Elbisesi açık renkte olduğu için büyük bir leke oluşmuştu.
"Bu leke gitmez ki şimdi düğüne kadar." Peçeteyle hâlâ silmeye çalışıyordu.
Üzerimde gelinlik olduğu için kolay hareket edemiyordum, bu yüzden oturduğum yerden kalkmadım.
"Aslında evde yedek elbisem vardı, Zehra benimle gelir misin, bir koşu gidip alalım?"
"Bak, erken giyinirsen gelirim."
"Tamam."
Beraber aceleyle çıkıp gittiler. Odaya yalnız kaldım, o sırada Evin'in telefon sesi odanın sessizliğini bozdu.
"Efendim, Kadriye hala."
Bir süre karşısındaki kişiyi dinledikten sonra, "Tamam, hemen geliyorum" dedi ve telefonu kapatıp bana döndü.
"Arin, halamlar beni düğün salonuna çağırıyorlar, acilmiş."
"Tamam, sen git."
Başını sallayıp beni onayladıktan sonra, odadan çıktı.
Şimdi yalnızdım. Güneş çoktan yerini aya bırakmıştı. Zaman o kadar hızlı geçiyordu ki, su gibi akıp gidiyordu.
Hep keşkelerle yaşıyoruz. Bütün ömrümüzü, "keşke" diyerek geçiriyoruz. Milyonlarca kelime arasında en çok kullandığımız kelime "keşke."
Keşke hiç "keşke" diye bir kelime olmasaydı. Belki de kimsenin hayal kırıklığı olmazdı.
Benim de bu zamana kadar keşke dediğim bir sürü şey vardı.
Keşke Behram Demirhan'ın kızı olmasaydım.
Keşke ölü doğsaydım da annem hayatta olsaydı.
Daha hatırlayamadığım bir sürü keşkem vardı.
Bugün çiçeklerin suyunu değiştirmeyi unutmuştum. Oturduğum yerden kalkıp pencerenin önünden gülleri aldım. Hâlâ canlılardı.
Sularını değiştirmek için banyoya girdim, eski sularını döküp musluktan yenisini doldurdum.
Banyodan çıkıp pencerenin olduğu yöne doğru yürüyordum ki birden kapı açıldı. Kim geldi diye kafamı çevirip baktığımda hem şaşırmış hem de tedirgin olmuştum. Ne işi vardı burada, hem de benim odamda? Şaşkınlıktan elimdeki bardağı yere düşürmüştüm. Düşen bardağın içindeki siyah güller yere saçıldı. O kadar çok şaşkındım ki sadece onu izliyordum.
Onun gözleri ise yeri boylayan güllerdeydi. Hala aynı yere bakmaya devam ederken yüzünde bir sırıtma belirdi. Yavaş ve sakin adımlarla yürüyüp siyah güllerin yanına ilerledi. Güller ayakkabısının ucuna değdiğinde durdu, bir dizini kırarak yere eğildi. Siyah gülleri eline alıp çöktüğü yerden bana bakmaya başladı.
"Siyah gül demek..." dedi.
Ne diyeceğimi bilemiyordum. Donmuş bir şekilde ona bakıyordum, o ise gayet rahat bir tavırla sırıtıyordu.
Çöktüğü yerden kalkıp bana doğru yaklaşmaya başladı. Refleksle ben de geri adım attım. Yavaş adımları beni ürkütse de bunu belli etmemeye çalışıyordum. Üzerime doğru gelmeye devam ederken sırtım soğuk duvara çarptı, ellerimle sıkıca gelinliğimi kavradım. Yeşil gözlü adamdan kaçışım yoktu. Nefret ettim. Olduğum yerden ve bulunduğum konumdan.
Kendinden emin ve korkutucu derecede ürkütücü adım sesleri, gelinliğimin kabarık eteğinin ucuna değince durdu.
"Senin gibi kıza layık güller değil," dedi. Bir anda boynunu eğip göz hizama geldi. Sigara kokan nefesi genzimi yakıyordu ama garip bir şekilde rahatsız olmamıştım. Normalde olsa gıcık tutardı. "Bunları hak etmiyorsun."
"Hak edip etmediğim seni hiç ilgilendirmez." Duruşumdan taviz vermedim. "Şimdi odamda ne işin olduğunu öğrenebilir miyim?"
Uygunsuz pozisyonunu sürdürürken bana bu denli yakın olduğunu yeni fark etmiş gibi geri çekildi. Hareketleri kadar sert olan nefesi de keskin bir tavır sergiliyordu. Bu adamdan ürkmeye başladığımı söylemeliyim.
Yüzüne yuva olmuş sırıtış, beni hiç de umru saymadığının gözle görülür kısmıydı. Resmen benimle dalga geçiyor. Evlenecek bir kadının odasına girmesi yetmezmiş gibi bir de karşıma geçmiş pişkince sırıtıyor.
Bu adam kendini ne sanıyor?
"Ben komik bir şey söylediğimi düşünmüyorum." Gelinliğimin düz beyaz tülünü avucumda daha da sıktım. Eğer ellerimi zapt edemezsem, kesin yüzünde patlatırım. Bu yüzünden kendime hakim olmalıyım, yoksa dışarıdan herhangi biri onun odama girdiğini fark eder. "Derhal çık bu odadan, abimin arkadaşısın diye istediğin gibi odama giremezsin."
Donuk yeşil gözleri bir anda alev aldı. "Merak etme, birazdan abinin arkadaşından daha fazlası olacağım."
Bu da ne demek şimdi?
"Hangi hakla odama girersin? Derhal terk et!" Sesim sert ve baskındı. Alttan almak huyum değildir. Aynı düzlükteki gözleri bu sefer parmağıma takılı alyansa kaydı.
"Bir saat sonra hangi hakla odana girebildiğimi görürsün." Zoraki bir şekilde yutkunduğumda yutkunuşumu duydu. Bu, sırıtmasına neden oldu.
Ne demek istiyordu bu ya? Kafayı sıyırmış, bana da kafayı sıyırtacak.
"Ne demeye çalışıyorsun sen ya? Kafayı mı yedin?! Hemen çıkıyorsun odamdan!"
Sesim ne yüksek ne de kısıktı. Bulunduğumuz pozisyondan kurtulmak için sağ taraftan geçecektim ki elini arkamdaki duvara yaslayıp gitmemi engelledi. Yüzüne öfkeyle bakıp, şansımı sol taraftan çıkmakla kullanacaktım ki bu sefer elinde taşıdığı gül ile çıkmamı engelledi. Böylece onun kıskacı altında kalmıştım.
Bu durumdan rahatsızlanmaya başlamıştım artık. Meriç'in bu hareketlerine hiçbir anlam veremiyordum. Yaptığı hareketler beni rahatsız ediyor ve tedirginliğimi had safhaya ulaştırıyordu. Bu şekilde görülsek nasıl bir açıklama yapacağımı da bilmiyorum. Çünkü kim görse yanlış anlaşılmaya müsaittik. Ve bu da sinirlerimi daha da bozuyordu.
"Ne yaptığını zannediyorsun sen?! Hemen çekil önümden! Yoksa avazım çıktığı kadar bağırırım."
Biri bu adama daha fazla sırıtmaya devam ederse, o gülen dudaklarına bir tane geçireceğimi söyleyebilir mi acaba? Bunu o kadar çok yapmak istiyorum ki. Ona vurduktan sonra korkudan ölmeyeceğimi bilsem, yapardım.
"Bağır istersen ama sesine üzülüyorum. Boşuna ses tellerini yoracaksın."
Bunları dedikten sonra, sanki yakın değilmişiz gibi, daha fazla yaklaştı. Başını eğip gözlerini gözlerimle aynı hizaya getirdi. Alıp verdiği nefesler yüzüme değmeye başladı. Gözleri gözlerimde, beni duvarla kendi arasına hapsetmişti.
Artık dayanamayıp elimi göğsüne koyup onu itmeye çalıştım ama sadece çalışmakla kalmıştım çünkü adam hiç bir şekilde kımıldamamıştı. Yuh yani. Bir ara duvara mı dokundum diye düşünmedim değil. Vücudu çok sertti. O, hiç bir şey olmamış gibi davranmaya devam ediyordu.
Ondan nasıl kurtulacağımı düşünürken aklıma Esma abla ve Selma abla gelince hemen gülümsedim. Tam ağzımı açıp onları çağıracaktım ki…
"Evdeki yardımcılara sesleneceksen, onlar gittiler. Anlayacağın konakta sadece sen ve ben varız."
Bizden başka mı? Selma ablalar burada değiller miydi? Aptal kafam, ya onlar da gitmişti erkenden.
Gözlerimi yeşil gözlerine dikip, "Utanmıyor musun, evlenecek olan bir kızın odasına girmeye?" dedim.
Bu şehirlilerde ne utanma vardı, ne de geleneklere saygı.
"İşte ben de tam bunun için geldim."
Dediklerinden hiç bir şey anlamıyordum hâlâ. Bu sırada gözlerini gözümden bir an olsun çekmemişti.
Rahatsız hissettiriyordu bakışları.
Sorularıma istediğim cevabı alamayınca, sinirim kat ve kat daha da arttı.
"Hemen çık git odamdan!"
Sesim o kadar yüksek çıkmıştı ki yankı yaptı. Yüzündeki gülümseme gitti, yerini sinirli bir hal aldı.
"Buraya gelinimi almaya geldim. İstese de istemese de."
Dediği şeyi yanlış anlayıp anlamadığımı düşünürken, beklemediğim bir anda bileğimden tuttuğu gibi arkasından çekiştirmeye başladı. Ağzım açık bir şekilde ona bakıyordum. Hemen kendime gelip elinden kurtulmaya çalıştım. "Bırak beni! Bırak! Eşkiya mısın sen?!" Bileğimi çok sıkı kavradığı için ne kadar çeksem de kurtaramadım.
Her iki elim de bileğimi tutan ellerini çekmeye çalışıyordu ama nafile, hiç etkilenmiyordu.
Merdivenlere kadar çekiştire çekiştire getirmişti beni.
Tam inecekti ki kendimi yere bıraktım, çekemesin diye. Öyle de oldu, adımları durdu. Bana dönük olan sırtını çevirip benimle aynı hizzaya gelebilmek için eğildi. Az önce gülen suratının aksine şimdi çok sinirliydi.
"Direneceğim diyorsun he, bana uyar," dedi. Cümlesiyle, sakinliğini kaybettiğini görebiliyordum. O an ne yapmam gerektiğini anladım. Tüm gücümü topladım, topuklularıma aldırış etmeden, ayağımı karnına sert bir şekilde geçirdim.
Meriç birkaç adım geriye sendelerken, şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. Yavaşça dengeyi kurmaya çalışırken, ondan aldığım mesafeyi hemen değerlendirmem gerektiğini düşündüm. Ama bu kadar basit olmayacaktı. O kadar kolay teslim olmazdı. Yüzündeki öfkenin artığını, omuzlarındaki gerginlikten anlayabiliyordum.
"Senin bu direncin beni daha da sinirlendiriyor," diye mırıldandı.
Gözlerim ona her adımda daha da yaklaşıyordu. Ama ben, hâlâ yere oturup olduğum pozisyonda kalmadım. Hızla ayağa kalktım, bedenim biraz daha güvenli hissetmeye başlamıştı.
Fakat Meriç'in bana yaklaşma şekli, sanki bütün bu olayı zorla kontrol altına alıyormuş gibi bir his veriyordu. Bunu engellemek için yeni bir şeyler yapmalıydım. Bir yandan biraz daha fazla mesafe koymaya çalışırken, bir yandan da hızlıca düşünmeye devam ediyordum. Onun içinde bulunduğu kararlılığı, beni daha dikkatli olmaya sevk ediyordu.
Bir adım attım ve o anda Meriç’in gözlerindeki nefretle karışık gülümseme tekrar belirdi.
Adımlarım hızlı ve kararlıydı, ancak Meriç'in gözlerindeki o kararlılığı hissedebiliyordum. Her ne kadar ona karşı direnmeye çalışsam da, sanki her hareketimde biraz daha köşeye sıkışıyordum. Geriye çekildim, daha fazla mesafe yaratmaya çalıştım ama o, her zaman bir adım daha yaklaşıyordu.
"Hadi ama geç kalıyoruz nikahımıza" dedi, sesindeki alaycı tınıyı net bir şekilde duyabiliyordum. "Gelin ve damadın kendi düğünlerine geç kaldığı görülmüş bir şey değil."
O an, her şeyin kontrolden çıkması an meselesiymiş gibi hissettim. Gözlerimle onu izlerken, aklımdan geçen tek şey, burada bu durumdan nasıl sıyrılacağımdı. Meriç’in ne yapacağını, nasıl bir hamle yapacağını kestiremiyordum.
Bir an için, Meriç’in gözlerinin içine bakarken, bedenimdeki tüm gerilimin kaybolduğunu düşündüm. Ama bu, sadece bir anlık bir yanılgıydı. Gözlerindeki tehditkâr parlama beni yeniden uyandırmıştı.
"Ne yapacaksın?" dedim, sesi bir tık bile titremeden. "Hadi, yap ne istersen! Ama unutmaman gereken bir şey var."
Meriç aniden bir adım daha yaklaştı. Sadece birkaç santim kalmıştı. Ve o kadar yakındı ki, nefesini hissettim. Sadece birkaç saniye sessiz kaldık, o an her şey dondurulmuş gibiydi.
Birden hızla hareket ettim. Aynı anda topuklularımın zeminle teması, bana ne kadar güçlü bir zemin sağladığını fark etmemi sağladı. Geriye doğru hızlıca sıçradım, bu sefer Meriç’in hemen önünde kalmak yerine ona daha fazla mesafe yaratmayı başarmıştım.
Bir saniye bile düşünmeden, kafamda her şeyi toparlayıp hızla oda kapısına yöneldim. Meriç bir adım geriye gitse de, hemen beni takip etmeye başladı. Ama bu sefer, onu geçmek için ne kadar çabuk olduğumu fark etti. Kollarımı ellerimle sarmak zorunda kalmadan kapıyı hızla çekip, arkasında sımsıkı kapattım.
Kapıdan uzaklaşırken, Meriç’in kapıyı açmaya çalıştığını fark ettim. Hızla geri dönüp bağırdım: "Bu yaptığın suç, hemen polisi arıyorum!" Telefonumu almaya fırsat bulamadan, kapı büyük bir gürültüyle açıldı. O az önce koca kapıyı mı kırmıştı?
Bir anda, barut gibi bir hızla yanımda belirdi. Hiç beklemeden beni bacaklarımdan tutup omzuna attı. Hızla sırtına alırken, kendimi savunmaya çalıştım ama hiçbir şey başaramadım. Güçlü kolları arasında savrulurken, dünyam başıma yıkılmış gibiydi.
Sırtında savrulurken, her hareketiyle vücudumda adeta bir sarsıntı hissediyordum. Ne olduğunu anlamadan, hızla merdivenleri inmeye başladı. Başım dönüyor, kalbim deli gibi çarpıyordu. Ellerimle onu itmeye çalıştım, ama hiç bir şey fark etmiyordu. Meriç, kararlı adımlarla ilerlerken bana bir an bile bakmadı, sadece sırtında taşıdığı yükle kendi yolunda ilerlemeye devam ediyordu.
"Aşağıya inemezsin!" diye bağırdım, nefesim hızla tükeniyordu. Ama sesimi duymuyordu bile. O kadar öfkeliydim ki, her geçen saniye içimdeki hırs daha da büyüyordu. Ona ne yapabilirim diye düşünürken, birden aşağıya doğru çökerek sırtımdan kendimi kurtarmak için her şeyimi zorladım. Ama nafile… O kadar güçlüydü ki, hareket etmem imkansızdı.
"Ne yaptığını sanıyorsun sen! Bu yaptığını abim yanında bırakmayacak!" diye bağırdım, artık sinirim doruktaydı. Ama Meriç'in yüzündeki o gülümseme hala oradaydı, sanki her şey onun için bir oyun gibiydi. Sırtına yumruk yaptığım elimle defalarca vurdum ama adam demirdendi sanki.
Konağın kapısından sanki kendi evinden, omzunda gelinliğiyle bir kızı kaçırmıyormuş gibi rahatça çıktı.
Beni yere bıraktıktan sonra, o sinirli bakışlarını yine üzerimden çekmemişti. Sırtını arabanın kapısını açmak için çevirdiğinde, bir an için biraz daha fazla alana sahip olabileceğimi düşündüm, ama kafamda bir strateji kurmaya çalışırken bile bileğimi çok sert kavrayıp beni hala kontrol ediyordu. Vücudu sanki demir gibi sertti ve her hareketimde beni daha da sıkıştırıyordu.
O an bir şey fark ettim; birdenbire, onu savuşturmak için fazlasıyla fiziksel gücümü kullanmam gerektiğini anladım. Durumdan çıkmak için, onu zorlamalıydım. Gözlerim kararlılıkla parladı. Bileğimi sıkıca kavrayıp, hızla kendimi sağa doğru döndürdüm. Adamın elinin gücünü hissederek, yine bir adım geri gitmek zorunda kaldım ama bu sefer dayanacak daha fazla gücüm vardı.
Başını eğip gözlerime doğru yaklaştı. "Kaçmanın bir anlamı yok," dedi. "Her adımınla bana daha çok yaklaşıyorsun."
Onun bu sözleri, içimde bir korku yaratmak yerine, daha çok hırs doğurdu.
"Senin gibi bir adamla daha fazla zaman geçirecek değilim," dedim, gözlerim ona çok daha sert bakıyordu.
Meriç'in sert bakışları yerine, yavaşça bir gülümseme belirdi. Bu, işlerin bambaşka bir yöne kayacağı anlamına geliyordu. Gülümsemesi, bana bir şeyler anlatıyordu. Ve ben, o an, ne olursa olsun, ondan kaçıp kurtulmayı kafama koymuştum. Bu kadar yakından gelmişken, onu durdurmak için her şeyi yapmalıydım.
Fakat her hareketim, onun daha da sıkı kontrolünde oluyordu. Yine de azmimle ellerinden kurtuldum kuş uçmaz kervan geçmez Allah'ın sokağında ikimizden başka kimse yoktu, yardım isteyeceğim hiç kimse.
Nefes nefese vardığım yol ayrımında, yorgunluktan tükenmiş halde etrafıma bakındım, yardım isteyebileceğim birilerini bulmak adına. Kolumda ve belimde taşıdığım altınların ağırlığı bedenimi iyice bitap düşürmüştü.
"İlla kucağımda olmak istiyorsun, değil mi?"
Terli boynuma çarpan sıcak nefesi tüylerimi diken diken etti. Daha ne olduğunu anlayamadan, sol kolunu bacaklarımın altına, sağ elini belime doladı ve aniden beni kucağına aldı. Öyle hızlı hareket etmişti ki dengesizliğimi kaybedip istemsizce kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Dudaklarımdan yükselen tiz çığlığa engel olamamıştım.
"İndir beni! Manyak mısın sen?!"
Beni tamamen görmezden gelerek, az önce peşimden koştuğu yolu yürümeye koyuldu. Bir yabancının kucağında olmak, isteyeceğim son şey bile değildi. Çırpınarak bağırdım:
"Beni duymuyor musun? İndir beni hemen!"
Aniden durdu.
"Kes sesini."
Gözleri öfkeyle parlıyordu. Neden böyle davrandığını bilmiyordum, ama şu an içimi ürperten tek şey, o bakışlardı. Korktuğumu saklayamadığımın farkındaydım, ama yine de konuşmaktan geri durmadım.
"Kesmezsem ne yaparsın?"
Kaşlarını çatarak bakışlarını gözlerime dikti. Yüzüme vuran sıcak nefesiyle iyice yaklaştı. Ağzını kulağıma götürdüğünde, nefesleri kulaklarımın içinde yankılandı ve bu mesafe beni fazlasıyla huzursuz etti.
Az önceki sert tonunun aksine, şimdi fısıltıyla konuştu:
"Seni bütün Mardin’de kucağımda dolaştırırım."
Bunu duyduğum an yutkundum.
Bu, "sessiz ol" demekti. Gözlerindeki ciddiyet susmam gerektiğini açıkça söylüyordu. Normalde karşı çıkardım, ama şu an tek yapabildiğim, içimde yükselen korkuya rağmen dudaklarımı mühürlemekti.
Konağın çıkış kapısına vardığımızda, arabasının önünde durdu. Beni yavaşça yere indirip kapıyı açtı.
"Bin."
Emir verir gibi konuşması, içimdeki öfkeyi körükledi. Öylece dikilip ona baktım. Binmeyeceğimi anladığında dişlerinin arasından kısık bir sesle… birşeyler mırıldandı.
"Ya şu arabaya binersin ya da seni kucuğımda oturtturum. Seçim senin."
Söylediği şey şoka girmemi sağlarken ciddi olup olmadığına baktım.
Ciddiydi.
Gözlerim öfkeyle ona bakarken arabaya bindim. Kollarımı göğüsümde bağlayıp karşıma baktım. O da gelinliğimin dışarıda kalan eteklerini toplayıp önüme sıkıştırdı. Hiç nazik olmayan bir hareketle kapıyı kapattığında irkildim. Arabanın etrafında dönerek şoför koltuğuna oturdu. Arabayı çalıştırıp son gaz sürmeye başladı. Bütün sinirini böyle çıkartmaya çalışıyordu. Peki siniri kimeydi ?
Nereye gittiğimiz hakkında hiç bir fikrim yoktu. Acaba abimler beni bulamayınca ne olacaktı. Ortalık karışacaktı.
Düğün günü gelin kayıp diye tarihe bir ilki yaşatacaktım galiba.
Yol boyu hiç konuşmamıştım. Sesiz geçen bu yolculukta sadece düşünmüştüm. Meriç'in bu yaptığına gerçekten hiç bir analam veremedim. Niye düğün günümde beni alıkoymuştu? Bunu yapmasının nedeni neydi? Abimin iş yaptığı adamın benimle ne işi vardı? Bunlara mantıklı cevap arıyordum. Ama bunları neden yaptığını hiç anlamadım.
Arabayı o kadar hızlı sürmüştü ki arabanın acı dolu çığlığı her yerden duymulmuştur. Çok hızlı sürdüğü için öne çarpacaktım ki son anda elimle arabanın üzerine koyup başımı vurmaktan kurtardım. O kadar korkmuştum ki nefes nefese kalmıştım. Oturduğum yerin kapısı sertçe açılınca Meriç kolumu tutarak beni peşinden sürüklemeye başladı.Kolumu sıkıca tuttuğu için elleri arasından kurtulmam mümkün değildi. Yürürken gelinlik yüzünden tökezledim bir kaç kere ama Meriç bunu umursamadan yürümeye devam ediyordu.
"Beni nereye getirdin?"
"Yeni cehennemine."
Ne demekti bu? Bu adam bütün dengelerimi alt üst ediyordu.
Gözümü etrafta gezdirdiğimde her yer dağlıktı. Buraya hiç gelmemiştim ilk defa görüyordum.
Az ileride de kocaman bir villa vardı bizim buradaki taş konaklara hiç benzemiyordu son derece moderndi.
Kocaman siyah bir kapının önünde durduğumuzda kapıyı siyah takım elbiseli birisi açtı aynı onun gibi sayısız koruma vardı bahçede ve dışında.
Giriş kapısına geldiğimizde kapıyı kendisi açtı.
İçeriyi girdiğimizde gözüme ilk çarpan salonun ortasındaki imam oldu. İmamın başında dışarda bulunan iki koruma daha vardı. İmamın şaşırdığı her halinden belliydi. Korumalardan biri elinde eşarpla bana doğru gelmeye başladı.Tam karşıma geldiğinde başını eğmiş bir şekilde eşarbı bana uzattı. Ben şaşkın bir şekilde bir adama bir de elindeki eşarba bakıyordum.
Umarım aklımdan geçeni yapmaz.
Meriç'in sıcak nefesini kulağımda hissetiğimde yine huylandım ama bunu göstermedim.
"Eğer şimdi yaptıklarıma ayak uydurmazsan olacaklardan ben sorumlu değilim."
" Ne saçmalıyorsun sen?"
Dedim dişlerimi sıkarak artık ileri gitmeye başlamıştı. Yüzündeki tehlikeli gülümseme ile elini cepine atıp telefonunu çıkardı. Bir kaç şey yaptı.Birini görüntülü aramıştı.
"Hedefi göster."
Dedikten sonra telefonu bana çevirdi.
Gözlerim telefonuna kayınca gördüklerime inanamayıp istemsiz bir şekilde ellerim ağzıma gitti. Beynimden vurulmuşa döndüm. Bu kadarını yapmış olamaz dimi. Bu kadar ileriye gitmiş olamaz.
Abim dışarıda bir yerde telefon ile konuşurken kalbinin üzerinde kırmızı bir nokta vardı. Gözlerim bulanıklaşmış yanağımdan akan sıcak yaşlar yüzümden gelinliğin üzerine damlıyordu.
Meriç telefonu önümden çekip aldığında yaşlı gözlerim onu buldu. Yüzündeki tehlikeli gülümseme hala kendini koruyordu.
"Ya şimdi benimle burda imam nikahıyla nikah kıyarsın ya da abini sonsuza dek kaybedersin. Seçim senin."
Gözlerim sanki bütün yaşları bugüne saklamış gibi akıyordu. Meriç'i bile zor seçiyordum. Gözlerim buğulanmıştı. Boğazımdaki yumruk bir türlü geçmiyordu. Zorla nefes alıp veriyordum. Bunların arasından zorlukla
"Neden yapıyorsun bunu? Ben sana ne yaptım? "
Sesim ağlamkatan çatallı çıkmıştı. Ama bu soruların cevabını merak ediyordum. Neden bunları yapıyordu? Amacı neydi?
Ellerimle gözlerimdeki yaşları sildiğimde gözlerine baktım. Gözlerinde nefret vardı.
Gözündeki ifade beni öldürmeye yetiyordu. Ne yapmıştım da böyle bakıyordu bana ? Ne yaptımda bu duyguları besliyordu ?
"Daha fazla konuşmaya devam edersen abin ölür ve inan bu sadece iki dudağımın arasında. Şimdi bana kararını ver."
Abim.
Bu hayattaki beni seven tek varlığım. Benim ondan başka ailem yok ki. O olmazsa ben asla yaşayamam. Tek ailem o benim. Tek dayanağım. Babamın yapamadığı yapan. Sevgisinden mahrum bırakmayan ailem o benim. Kimse olmasa da bir tek o vardı hayatımda. Şimdi beni tehdit ederek onu benden alıyorlar. Tek ailemi.
Meriç duygusuzca bakarak telefonu işaret etti.
"Üç dediğimde cevabımı almazsam abin ölür. Bir,iki, ü-."
Donmuş ifademden kurtulup hemen Meriç'in yanına vardım. Yüzümde yaşlar görmemi engellese de umursamadım.
"Tamam. Tamam. Dur Allah'ın belası kabul ediyorum. Dokunma. Abime dokunma."
Ayağımdaki gücün bittiğini hissetiğimde Meriç'in ayağının dibine çöktüm. Omuzlarım sarsıla sarsıla ağlamaya başladım.
"Tamam geri çekil."
Meriç bunu söyleyerek telefonu kapattı. Oturduğum yerden iki kolumu tutarak kaldırdığında ona nefretle baktım.
"Şimdi uslu bir kız ol ve dediklerimi yap."
Kollarımı ondan kurtarıp yüzümdeki yaşları sildim.
"Bu yaptığına pişman olacaksın. Öyle çok pişman olacaksın ki o gün geldiğinde sakın karşıma çıkma. Yoksa andım olsun seni vururum. Anladın mı?"
Yüzüne bağırarak konuştuktan sonra arkamdaki adamın elindeki eşarbı alıp saçlarımı örtüm. Gelinlik dekolteli olmadığını için vücudumu göstermiyordu. Hızlı adımlarla imamın karşısına oturdum. Bir kaç saniye sonra Meriç yanıma oturduğunda bana baktığını hissettim ama ona bakmadım. Karşımdaki imama bakıyordum. İki koruma da şahit olarak yan tarafa oturduğunda imam bize döndü.
"Ana adı? Baba adı?"
"Azade Demirhan. Behram Demirhan."
Meriç'e dönüp sordu bu sefer.
"Ana adı? Baba adı?"
"Dila Karadağ . Fırat Karadağ."
İmam söylediğimiz isimleri kağıda yazarken başımı çevirip ona baktım soy ismi 'Karadağ' ve bizi kandırmıştı. Soy ismi yalandı demekki. Hayatımızı mahvetmek için yapmıştı. Yüzümde buruk bir gülümse ile imama döndüm. O da bana bakıp
"Mihr için ne istiyorsun kızım?"
Diye sordu.
"Hiçbir şey."
İmam şaşırarak baktı.
"Olur mu öyle şey. Bir şey istemek zorundasın."
Tam konuşup reddedecektim ki Meriç'in dedikleriyle şaşırarak ona baktım.
"Bu kart ve benim olan herşey."
Dedi önüme siyah bir kart bıraktı. Bu yaptığı şey yetmezmiş gibi bir de bana mal varlığı da mı veriyor.
"İstemiyorum."
"Sana sorduğumu hatırlamıyorum. Konuşmayı kes yoksa bıraktığım işi tamamlarım."
Sinirle önüme döndüm. İmam Meriç'in saydıklarını kağıda yazıp ellerini açıp bir şeyler okumaya başladı. Okuduklarını bitirdikten sonra elini yüzünü koyarak 'Amin ' dedi. Bakışları beni buldu.
"Behram kızı Arin yanında oturan Fırat oğlu Çağan Adar'ı kocalığa kabul ettin mi?"
İsmi de yalanmış, dostluğu gibi.
Çağan Adar Karadağ...
"Kızım sana soruyorum ettin mi?"
Gözlerim dolmak için can atıyordu. Ama bunu onun önünde yapmayacaktım. Onu mutlu etmeyecektim.
"Ettim."
"Ettin mi?"
"Ettim."
"Ettin mi?"
"Ettim."
Son 'ettim' deyişimden sonra gözümden bir yaş düştü. Hızla o yaşı silip dik durmaya çalıştım. İmam bu sefer ona dönüp
"Sen Fırat oğlu Çağan Adar, Behram kızı Arin'i karılığa kabul ettin mi?"
"Ettim."
"Ettin mi?"
"Ettim."
"Ettin mi?"
"Ettim."
"Ben de Allah'ın ve şahitlerin huzurunda sizi karı koca ilan ediyorum. Allah mesut etsin."
Bir insanın hayatını mahvetmek bu kadar kolay mı? Bir karıncayı bile incitmeyen ben kaç gündür neler yaşıyorum. Kötü biriyle evleneceğimi düşünürken daha kötü birisiyle evlendim.Şimdi ben ne yapayım? Herkes kendi kafasına göre beni evlendiriyor bense oturup seyretmekle kalıyorum. Bu benim kaderim mi yoksa kör talihim mi? Bilemiyorum ama bildiğim tek şey var şu an hiç ummadığım biriyle evlendim.Hiç olmaması gereken birisi olan o adam
Çağan Adar Karadağ...
Artık yaşayan ölüydüm ben hem kendim için hem de arkamda kalan ailem için.Bir daha yüzme bile bakmazlar
Hele ki abim onun yüzüne nasıl bakacağım...
.....
BÖLÜM SONU
Bölüm etkileşimi
