BÖLÜM 9

Elif Hanım, onun altına işediğini görünce burnunu tutarak:
‘Aptal herif, bu kadar korkak olduğunu bilmiyordum’
‘Ne olur öl, öl, öldürme be, be, beni’ dedi Orhan Kaptan.
‘Seni öldürmeyeceğim, fakat serbest de bırakmayacağım. Bana silah çekmenin cezasını fazlasıyla çekeceksin' dedi, sesli bir şekilde. Ardından adamlarına seslenerek ‘Alın şunu gözümün önünden ve farelerin cirit attığı zindana götürün’
Adamlar emri alır almaz Orhan Kaptan’ın kollarından tutup sürükleye sürükleye götürdüler.
******
Aysel’in ilk iş günüydü ve çok heyecanlıydı. Bu yüzden elleri ayakları birbirine dolanıyordu.
‘Allah’ım, yardım et' dedi kendi kendine ‘çocuklarıma bakabilmem için bu işi başarmam lazım' diye de telkin veriyor bu şekilde rahatlamaya çalışıyordu.
‘İşte, burası olmalı benim çalışacağım yer' dedi kendi kendine. Biraz daha ilerleyip kapıyı açacaktı ki, günler evvel çarpıştığı ve onu tanımadığı halde derdini anlattığı gençle karşılaştı.
‘Siz, o sunuz hani şu...’ dedi ve sustu. O an aklına geldiğimden dolayı utanmış, yüzü kızarmıştı.
‘Hanımefendi, burada ne arıyorsunuz?’ dedi Galip, bilmezliğe vererek.
‘Şey’ dedi Aysel başını kaldırmadan ‘bugün, burada çalışmaya başlayacağım. Bu arada umarım başarılı olurum’
‘Yaa, demek iş arkadaşı olacağız'
‘Sizde mi burada çalışıyorsunuz?’ dedi Aysel, şaşkınlıkla.
‘Evet' dedi Galip, uzun süredir burada çalışıyorum. Ayrıca patronu da yakından tanımaktayım. O, çalışanlarına önem vermekte ve yakından ilgileniyor’
‘Mademki onu yakından tanıyorsunuz öyleyse bana yardımcı olabilir misiniz?’ dedi Aysel,
‘Hangi konuda yardım istiyorsunuz?’
‘Nerede çalışacağımı bilemiyorum. O yüzden sizden yardım isteyecektim'
‘Tabiî ki’ dedi Galip ‘Siz buraya gelmeden patron, bana nerede çalışacağınızı söylemişti’
‘Öyleyse beni çalışacağım yere götürebilir misiniz?’
‘Elbette, zaten patron bana söylemişti, onu çalışacağı yere götür diye'
Elif Hanım, onların konuştuğunu görmüş sinirden kendi kendini yiyordu. Galip'in onunla gittiğini görünce de’
‘Demek, yeni oyuncağın bu ha! Ama o da diğerleri gibi fazla dayanamayacak' dedi kendi kendine.
Yarım saat sonra Galip, ofisine gelmiş, annesinin burnundan soluduğunu görmüştü.
‘Ne oldu anne?’ dedi, merak içerisinde ‘Yine kime kızdın. Gerçi sen vara yoka kızıyorsun ama neyse’ dedikten sonra ‘Böyle aniden geldiğine göre yine benden bir şey isteyeceksin'
‘Kimdi o konuştuğun? Yoksa yeni oyuncağın mı?’
‘Onlara oyuncak deme anne. Onlar da senin benim gibi birer insan'
‘Demek ki duyduklarım doğruymuş’ dedi, annesi hırlayarak
‘Kim dedi sana, yoksa beni evlendirmek istediğin Demet Hanım mı?’
‘Evet, o olmasa hiç bir şeyden haberim olmayacak'
‘Anne, sana kaç sefer söyledim o olmaz diye’
‘Nedenmiş, boy desen onda, güzellik desen onda, zenginlik desen onda’
‘Evet, bütün bu saydıkların var anne. Fakat onda şunlarda var; Her türlü entrika, yalancılık, küçümseme... daha sayayım mı anne’ dedi, Galip sinirle.
‘Onunla evlenmezsen seni her şeyden mahrum ederim'
‘Bunu nasıl yapacaksın anne' dedi Galip, gülümseyerek ‘Unuttun mu bütün yetkilerini bana devretmiştin. Hatta bununla kalmayıp noterde de tasdik ettirmiştin’
Onun bu sözlerinden sonra annesi hınçla kalktı. Bir şeyler mırıldanarak kapıyı sertçe açarak odadan çıktı.