BÖLÜM 14

Galip, Remzi Efendinin sözlerinden sonra içi rahatlamış, yüzü gülmüştü.
‘Allah Teâla, senden razı olsun Remzi amca, sen olmasan ben ne yapardım' dedi, Remzi Efendiye sarılarak.
Galip, Remzi Efendi ile konuştuktan sonra onun çalıştığı departmana gitti. Kimseye görünmeden Aysel'in yanına vardı.
‘Aysel’ dedi nazik bir sesle ‘annene söyle yarın gelip onunla tanışacağım'
Tanışma lafını duyan Aysel, sevinçten Galip'e tam sarılacaktı ki yanlış anlaşılacağından korkarak bundan vazgeçti.
‘Tamam’ dedi yüzü kızararak.
*****
‘Anne’ dedi Aysel, neşe içerisinde ‘Galip, yarın seninle tanışmaya gelecekmiş'
‘Kızım’ dedi annesi ‘önce sakin ol, ondan sonra ne yapacağımızı konuşalım. Zira sesinden ne kadar heyecanlı olduğun belli oluyor'
‘Öyle heyecanlıyım ki yerimde duramıyorum' dedi Aysel ‘Bir an evvel yarın olsa da onu seninle tanıştırabilsem'
‘Benim tatlı kızım, yıllar sonra seni böyle gülerken görmek ne güzel bir duygu. Bende şimdiden senin yüzünü güldüren adamı merak ediyorum'
Ertesi gün beklenilen misafir nihayet gelmiş kapının önünde görünmüştü.
‘İşte geldi anne' dedi Aysel, pencereden bakarak.
‘Önce bir sakin ol' dedi annesi ‘Böyle heyecanlı oldukça hiç bir şey yapamazsın’
‘Tamam, anne kendimdeyim' dedi Aysel. Ardından gidip kapıyı açtı. İşte, sevdiği adam tüm endamıyla karşısındaydı.
‘Hoş geldin' dedi Aysel ‘annem içeride seni bekliyor’
Galip, teyzesiyle karşılaşmadan evvel derin bir nefes aldı. Ardından da başını eğerek odaya girdi.
O, içeriye girerken Aysel'de arkasındaydı ve kalbi yerinden çıkacakmış gibi atıyordu.
‘İşte anne, bu Galip’ dedi Aysel, Galip'i göstererek.
‘Hoş geldin oğlum’ dedi annesi ‘Öyle ayakta bekleme, şöyle yakınıma gel de seni daha iyi tanıyayım'
Galip, teyzesinin yanına giderek önce elini öptü ve büyük bir edeple yanına oturdu.
‘Kızım' dedi annesi ‘Bizi biraz yalnız bırakır mısın, onunla yalız konuşmak istiyorum?’
Aysel, annesinin sözlerinden sonra odadan çıktı ve mutfağa gitti. Orada annesinin kendisine seslenene kadar bekleyecek, bu arada çay demleyip içecekti. O, çay demlemeye koşuşmuşken o sırada annesi gözlerini kısmış Galip'e bakıyordu.
‘Sen, sen Elif'in oğlu değil misin?’
‘Evet’ dedi Galip ‘ben onun oğluyum teyze'
‘Demek sen onun oğlusun ha! Peki, Aysel, bu durumu biliyor mu?’
‘Hayır, teyze bilmiyor’ dedi Galip ‘Aslında bu durumdan benim de haberim yoktu, ta ki onun sizinle konuşmasını duyana kadar’
‘O gün siyah arabayla bekleyen sen miydin?’ dedi, Aysel'in annesi.
‘Evet, teyze bendim’
‘Peki, neden gelip bizimle konuşmadın?’
‘Annemden çekindim teyze. O, sizi bulduğumu anlarsa hem sizin için hem bizim için çok kötü olabilirdi. O yüzden kimliğimi gizlemek zorunda kaldım’
‘Öyleyse kapının önüne gazeteyi koyan da sendin’
‘Evet, teyze bendim. Böyle yaparak hem Aysel'i ve çocuklarını korumayı düşündüm hem de size ait olan serveti bir şekilde geri verebilirdim. Zaten Aysel'in haberi olmadan onun adına bankada hesap açtım ve o hesaba da yüklü bir miktar para aktardım'
Aysel'in annesi Galip'i dinledikten sonra ona:
‘Galip sana bir şey soracağım'
‘Ne soracaksın teyze' dedi Galip, merak içerisinde.
‘Kızıma yardım etmek için mi onu sevdiğini söylüyorsun. Yoksa gerçekten onu seviyor musun?’
‘Onu gerçekten çok seviyorum teyze. O, şimdiye kadar karşılaştığım kadınların en iyisi ve en hayırlısı. O yüzden onu hiçbir zaman bırakmayacağım'
İçi rahatlayan Aysel'in annesi:
‘Peki, annen olacak o kadın yaşıyor mu?’
‘Evet, teyze yaşıyor’
‘Yine kötülük peşinde değil mi?’
‘Evet, teyze, ne kadar engellemeye çalıştıysam bir türlü muvaffak olamadım’
Aysel’in annesi şefkatle Galip'in omuzundan tutarak:
‘Bak Galip, kızım benim gözümün nuru ve kocamdan kalan tek hatıra. Şimdiye kadar onun kılına bile zarar gelmemesi için elimden geleni yaptım. Bundan sonra da yapmaya devam edeceğim. Evlat, şunu bilmiş ol ki onun kılına bile zarar gelirse bunu senden bilirim’
‘Teyze, o ve evlatları önce Allah Teâlâ’ya sonra bana emanet. O yüzden gözün arkada kalmasın'
‘Peki, öyleyse’ dedi annesi. Ardından kızını çağırdı. O gelince de ‘kızım, Galip çok iyi bir insana benziyor. Ondan dolayı senin adına çok memnun oldum'