BÖLÜM 15

‘Demet, bunu bana yapmayacaktın' dedi Elif Hanım, kendi odasında bir o yana bir bu yana gidip gelerek. ‘Hem kim benimle bu kadar uğraşan. Oysaki elim her yere uzanıyor, ama benimle uğraşanı bir türlü bulamıyorum’
Kendi kendine düşünürken telefonunun çalmasıyla birden irkildi. Bir haftadır aynı saat ve dakika da telefon çalıyor, açınca da birileri cızıltılı ve hırıltılı bir sesle ‘İntikamım acı olacak’ diyordu. Yine aynı mı olacak düşünceleri içerisinde eli titreyerek telefonu aldı ve alo dedi. Evet, tam da düşündüğü gibiydi. Yine aynı ses ve aynı ton ‘intikamım acı olacak'
‘Sen kimsin be kardeşim. Bir haftadır beni neden rahatsız ediyorsun. Hem sen benim kim olduğumu biliyor musun’ dedi telefonda bağırarak.
Onun bu tepkisi karşısındaki ses yine aynı ses tonuyla ‘Beni korkutamazsın Elif Çil, sen kim olduğunu ve neler çevirdiğini çok iyi biliyorum. O yüzden intikamım acı olacak. Ha bu arada beni bulmak için boşuna uğraşma, bulamazsın' dedi ve kahkaha atarak telefonu kapadı.
‘Bir bu eksikti’ dedi kendi kendine ‘O kızdan sonra birde bu çıktı karşıma, ama dur elbet senin kim olduğunu öğreneceğim. İşte o zaman ölümlerden ölüm beğen'
Elif Hanım, sinirden kendi kendini yerken odasının kapısı aniden açıldı. Telefondan sonra kapının aniden açılması korkusunun artmasına sebep olmuş bu yüzden havalara zıplamıştı.
‘Elif Hanım' dedi hizmetçi Rana ‘Mahir Bey geldi, sizi aşağıda bekliyor'
‘Sen miydin?’ dedi Elif Hanım, kızgınlıkla ‘sana kaç defa dedim kapıyı vurmadan odaya girme diye'
‘Özür dilerim efendim, Mahir Bey acil deyince kapıya vurmadan girmek zorunda kaldım'
‘Tamam, sen git sen geliyorum'
Hizmetçi gittikten sonra her zaman ki gibi yerlere kadar sürünen siyah elbisesini giydi. Elbisesini yere süre süre aşağıya indi. Öyle kibirli, öyle gururla yürüyordu ki sanki dünya kendi etrafında dönüyordu.
‘Hanımefendi, her zaman ki gibi çok şık görünüyorsunuz’ dedi Mahir Bey, onu görünce.
‘Kes tıraşı' dedi Elif Hanım, burun kıvırarak ‘Mahalleli evlerini verdiler mi, bana ondan haber ver'
‘Hanımefendi, bazıları verdiler ama çoğusu karşı çıkıyor'
‘Demek karşı çıkıyorlar ha!’
‘Evet, hanımefendi karşı çıkıyorlar'
‘Mademki güzellikle halledemiyoruz, öyleyse anladıkları dilden konuşalım'
‘Tamam, efendim, siz nasıl isterseniz'
Mahir Bey, aldığı emir üzerine gece yarısı adamlarıyla beraber mahalleyi bastılar. Başta evlerini vermek istemeyenler olmak üzere herkesi evlerinden, yerlerinden yurtlarından ettiler.
‘Ben sizi uyarmıştım' dedi Mahir Bey, pis pis gülerek.
Mahallelinin gözleri yaşlıydı, ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Yıllardır yaşadıkları, kâh kavga ettikleri kah güldükleri yer orasıydı. Bu yüzden ayrılmak zor geliyordu. Adamlara güçleri de yetmediği için süklüm püklüm ayrıldılar, nereye gideceklerini bilemeden.
İçlerinden bir kaçı bu duruma razı olmadığı için gidip polise şikâyet ettiler. Onları dinleyen Murat Komiser:
‘Mahir Yüksel ha! Şu tefeci Mahir Yüksel, demek bu işlere de elini attı’ dedikten sonra onlara ‘siz şimdilik beklemede kalın. En kısa sürede onu yakalayıp adalete teslim edeceğiz’
‘Komiserim’ dedi adam ‘bizim beklemeye tahammülümüz kalmadı. Zira tüm mahalleli evlerinden edildi ve gidecek yerimiz yok'
‘Mademki gidecek yeriniz yok. Öyleyse size kalıcı bir yer bulana kadar misafir evlerinde ağırlayalım. Bizde bu arada sizin şu ev işlerinizi halletmeye çalışırız’