BÖLÜM 4

‘Kızım’ dedi annesi yattığı yerden Aysel'e ‘İş bulabildin mi?’ dedi inleyerek.
‘Hayır’ dedi Aysel üzgün bir vaziyette. O sırada çocukları ayaklarına dolanmış ‘anne açız açız’ diyerek ağlıyorlardı.
Annesinin durumu, kocasının erken ölümü ve kocasının ailesi tarafından kötü muamelede bulunulmaları, onu iyice yıpratmıştı. Bunun üstüne birde ailesini geçindirme eklenmişti. Üstelik talihsizlik üzerine talihsizlik yaşıyordu.
‘Kızım umudunu kaybetme’ dedi annesi ‘bakarsın Allah Teâlâ öyle bir yerden kapı açar ki, sen bile şaşar kalırsın’
‘Öyle ama’ dedi Aysel sıkıntılı bir şekilde ‘bazen çok daralıyorum. Buralardan çekip gidesin geliyor, sonra çocuklarım aklıma gelince vazgeçiyorum düşüncelerimden’
‘Kızım her karanlığın sonunda aydınlık olduğu gibi her karanlığın sonunda da bir aydınlık vardır. Yavrum Allah Teâlâ hiç kimseye çekemeyeceği yükü yüklemez. O yüzden ümidini kaybetme’ dedikten sonra ona ‘bak halime, yatalağım ve senin eline bakıyorum. Buna rağmen hiçbir zaman ümidimi kaybetmedim’ dedi annesi onun ellerinden tutarak.
‘Haklısın anne, ama baksana çocuklara. Çocuklar benden bir şeyler istiyorlar, fakat onlara verecek hiçbir şeyim yok’ dedi iç çekerek ‘Biz bir şekilde dayanıyoruz, ya onlar onlarla da nasıl dayansınlar. O yüzden onları gördükçe içim parçalanıyor’ dedi Aysel derin bir nefes alarak ‘Ah Kasım ah! O başımızda olaydı, bu kadar sıkıntı çekmezdim’ dedi gözleri dolarak.
‘Kızım, yapma. Bak, çocuklar seni görüp etkileniyor’ dedi annesi.
‘Haklısın, anne’ dedi Aysel ‘Kendimi toparlamalıyım. Sırf çocuklarım için bunu yapmalıyım. Senin dediğin gibi, bakarsın Yüce Mevlam, bir yerden kapı açar ve bizde bu sıkıntılardan kurtuluruz’
‘Ah kızım!’ dedi annesi ‘kardeşim, bizi dışlamasaydı, şimdi bu durumlarda olmazdık’
Kardeş lafını şimdiye kadar duymayan Ayşe, şaşırarak:
‘Ne kardeşi anne’ diye soru sordu.
‘Kızım, benden küçük bir kız kardeşim daha var. Yalnız şuan yaşayıp yaşamadığını bilemiyorum. Tek bildiğim, bir oğlu olduğu ve işlerinin başına da onu geçirdiği’
Bir teyzesinin olduğunu duyan Aysel:
‘Anne! Bundan benim niye haberim yok’ dedi, serzenişli bir sözle.
‘Kızım, söylesem ne yazar ki’ dedi annesi serzenişli bir ifade ile ‘O, bizi kabul etmiyor’
‘Nasıl yani anne?’ dedi Ayşe ‘Neden bizi kabul etmiyor ki’
‘Çünkü ona göre ben aile dışı biriyim’ dedi annesi, utanarak.
‘Anne, lafını dolandırmadan anlatsana’ dedi Ayşe, sert bir ifadeyle.
‘Ben’ dedi sustu annesi, nasıl diyecekti kızına kendisinin evlilik dışı dünyaya geldiğini.
‘Anne, niye sustun’ dedi Ayşe, onu konuşturabilmek için.
‘Kızım, annem ve babam, ben dünyaya geldiğimde evli değillerdi. Yani, senin anlayacağın evlilik dışı dünyaya gelmiştim. Dünyaya geldiğimde annem, kokumu bile almadan bu dünyadan göçüp gitmiş. Annemin vefat etmesine rağmen, babamın ailesi beni kabul etmemiş. Bu yüzden de yetimhanelerde büyüdüm’ dedi annesi, ağlayarak.
‘Teyzemi hiç görmedin mi?’ dedi Ayşe, merak içerisinde.
‘Gördüm’ dedi annesi ‘Görmesine gördüm, ama benimle konuşmak yerine alay etti. O yetmezmiş gibi onun annesi de benimle alay etti. Sırf evlilik dışı olduğum için bunlara maruz kalmıştım. Hatta bunlarla kalmadı. Babanla evlendiğimizden, onun vefat edişine kadar olan zamanda bile bizimle uğraştı’