3.Bölüm

Sabah gözlerimi zar zor açtım.
Daha doğrusu açar açmaz aklıma dün gece geldi.
Poyraz’ın beni kucağında taşıması…
Bana “Çok güzelsin Duru.” deyişi…
Ve alkolün verdiği cesaretle boynuna bıraktığım o öpücük…
Dudaklarım istemsizce yukarı kıvrıldı.
Hâlâ inanamıyordum.
İşin en güzel yanı ise yaptıklarımdan en ufak bir pişmanlık duymamamdı.
Aksine…
Aklım hâlâ yapamadıklarımdaydı.
Bence Poyraz içten içe benden etkilenmeye başlamıştı.
Sadece bunu kendine bile itiraf edemiyordu.
O zaman bana düşen şey belliydi.
Üzerine biraz daha gidecektim.
Hem de en sevdiği yerden…
“Abi.”
Bakalım bu kelimeye ne zamana kadar tahammül edebilecekti.
Telefonumu elime alıp ona mesaj attım.
Siz: Günaydınnn
Siz: Dün beni sen bırakmışsın sanırım Poyraz abi, teşekkür ederim.
Siz: Umarım sana çok zorluk çıkarmamışımdır.
Siz: Bir rezillik yapmadım inşallah.
Mesajı gönderdikten kısa bir süre sonra telefon titredi.
Poyraz: Günaydın Duru.
Poyraz: Demek hiçbir şey hatırlamıyorsun…
Poyraz: Neyse.
Poyraz: Böylesi daha iyi.
Kaşlarımı kaldırıp gülümsedim.
Siz: Neden?
Siz: Ne yaptım ben?
Siz: Söylesene bari.
Mesaj görüldü.
Uzun süre cevap gelmedi.
Sanki yazıyor, siliyor, tekrar yazıyordu.
En sonunda telefon yeniden titredi.
Poyraz: Bir ara kaldırıma oturdun.
Poyraz: “Ben eve gitmeyeceğim.” diye tutturdun.
Kahkaha attım.
Siz: Sonra beni nasıl ikna ettin?
Yine sessizlik…
Bu sefer beklediğimden daha uzun sürdü.
Sanki aklına bir şey gelmişti.
Sonunda cevap geldi.
Poyraz: İkna edemedim.
Poyraz: Kucağıma alıp eve çıkardım.
İstemsizce gülümsedim.
Siz: Umarım seni yormamışımdır Brandon
Cevap anında geldi.
Poyraz: Brandon kim?
Poyraz: Duru.
Poyraz: Kim bu Brandon?
Kahkaha atarak yazdım.
Siz: TikTok’ta bir akım.
Siz: Boş ver.
Siz: Zaten sen yine anlamazsın.
Siz: Canım abim. 🤍
Bu sefer biraz daha geç yazdı.
Poyraz: Sen niye böylesin?
Poyraz: Bir gün “abi” dersin.
Poyraz: Bir gün demezsin.
Poyraz: Bir gün kavga edersin.
Poyraz: Bir gün hiçbir şey olmamış gibi davranırsın.
Poyraz: Sonra da…
Mesaj yarım kaldı.
Ben gülümseyerek yazmaya başladım.
Siz: Sonra da ne?
Yazıyor…
Silindi.
Yazıyor…
Silindi.
En sonunda sadece tek mesaj geldi.
Poyraz: Boş ver.
Telefonun ekranına bakıp sırıttım.
Az kalsın yazıyordu.
“Sonra da boynumu öpersin.”
Ama vazgeçmişti.
Siz: Belki de dengemi bozan tek kişi sensindir…
Siz: Abisi. 😉
Bu sefer cevap beklediğimden hızlı geldi.
Poyraz: Neyse…
Poyraz: Bu konuyu kapatalım.
Poyraz: Zaten son zamanlarda benim de dengem bozuk.
Mesajı görünce kaşlarım çatıldı.
Siz: Neden?
Siz: Bir sorun mu var?
Poyraz: Yok.
Poyraz: Sadece biraz kafam karışık.
Kalbim hızlandı.
“Acaba…”
Yok.
Henüz o kadar değil.
Siz: Tamam.
Siz: Ben kaçıyorum.
Siz: Görüşürüz.
Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra telefon tekrar titredi.
Poyraz: Bu sefer öpmedin.
Mesajı okuyunca istemsizce güldüm.
Bunu yazmasını hiç beklemiyordum.
Siz: Nasıl yani?
Birkaç saniye geçti.
Poyraz: Boş ver.
Telefonu elimde çevirip sırıttım.
Tam da beklediğim gibiydi.
Siz: Anladım ben.
Siz: Öpüyorum o zaman.
Siz: Muah. 😘
Mesajı gönderip telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Bir yandan kahkaha atıyor, bir yandan da tek bir şeyi düşünüyordum.
Sözde abim…
Galiba yavaş yavaş “abi” olmaktan çıkıyordu.