21.Bölüm

Tuğçe abla, elinde çay tepsisiyle yanımıza geldiğinde ikimiz de konuşmayı kesmiştik. Çayımı alırken ona gülümseyip,

“Teşekkür ederim,” dedim.

Tuğçe abla da yanımızdaki tekli koltuğa oturdu. Yüzünde meraklı bir ifadeyle önce bana, sonra Poyraz’a baktı.

“Eee, anlatın bakalım.”

“Neyi?” dedim şaşkınlıkla.

Tuğçe abla kaşlarını kaldırdı.

“Nasıl neyi? Siz birbirinize abi kardeş diyordunuz. Bu aşk nasıl başladı?”

O an gözlerim Poyraz’a kaydı. Kolunu hafifçe dürttüm.

Sen anlat, dercesine.

Poyraz bana baktı. Sanki ne söyleyeceğini toparlamaya çalışıyordu. Ardından derin bir nefes aldı.

“Anne… Ben onu kardeşim gibi gördüm, evet,” dedi.

Sözlerinin devamını merakla beklerken gözlerini benden ayırmadı.

“Ama zamanla… onun, bunu anlamam için verdiği uğraşlar sayesinde aslında abi kardeş olmadığımızı anladım. Her hareketinde mest olduğumu fark ettim.”

Gözlerinde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“O kaşlarını çatıyor, sinirleniyor, çocuk gibi inat ediyor… Ben gülümsüyorum. O gülümsüyor, ben yine mest oluyorum.”

Ne diyeceğimi bilemeden öylece ona bakıyordum.

“Bir baktım ki onu göremeyince iyi hissetmiyorum. Bir bakışıyla, iki gülüşüyle hayata dönüyorum sanki. Sonra anladım ki…”

Kısa bir an durdu.

Gözlerindeki ifade değişmişti. Şakacı hâlinden eser yoktu artık.

“‘Kardeşim’ dediğim kız, aslında hep merak ettiğim aşkmış.”

Kalbim o an hızlandı.

“Aşkı hep uzakta arardım. Meğer asıl hata, yakınıma hiç bakmamammış.”

Öylece kalakaldım.

Hâlâ bana derin derin bakan gözlerindeydi gözlerim. Bu bir oyun değildi sanki. Söyledikleri de, bakışları da… fazla gerçekti.

Ama…

Böyle olmamalıydı.

Tuğçe ablanın sesiyle kendime geldim.

“Vay be oğlum!” dedi hayranlıkla. “Şair olmuş benim oğlum. Öyle bir aşk, ha?”

Ardından kahkaha attı.

Sonra bakışlarını bana çevirdi.

“Peki senin diyeceğin bir şey var mı, Duru?”

Bir an düşündüm. Sonra ben de kendi bildiğim şekilde anlatmaya başladım.

“İster istemez mi bilmiyorum ama…” dedim. “O benim için hiç abi olmadı ki zaten.”

Poyraz’ın gözleri bana döndü.

“Ben her zaman aramızda bir şey olduğunu biliyordum. O bana her ‘kardeşim’ dediğinde içimin sıkışmasından bile anlıyordum bunu. Sadece…”

Gülümseyerek ona baktım.

“O beni çok geç fark etti.”

Poyraz kaşlarını kaldırdı.

“Ben onun hep farkındaydım zaten,” diye devam ettim. “E, tabii ondan daha zeki olduğum için.”

Son cümlemle birlikte gülmeye başladım.

Poyraz ise hemen söylenmeye başladı.

“Şimdi de salak olduk, iyi mi?”

Tuğçe ablanın kahkahası salona yayılırken ben daha da gülmeye başladım.

Poyraz söylenmeye devam etse de yüzündeki o belli belirsiz gülümsemeyi kaçırmamıştım.

Ve o an…

İçimde ilk kez hiçbir şeyden kaçmak istemediğimi fark ettim.

Çaylarımızı içtikten sonra biraz daha sohbet ettik. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile. Bir süre sonra saate göz atıp ayağa kalktım.
“Ben artık gideyim,” dedim. “Sen de dinlen, yorgunsundur, Tuğçe abla.”
“Tamam kızım,” dedi gülümseyerek. “Zaten akşam yemeğinde sizdeyiz. Annenle konuştuk bile. Görüşürüz.”
Bir anda afalladım.
“Ne?” dedim, gözlerim büyüyerek. “Anneme çaktırmazsın, değil mi Tuğçe abla?”
Gülümsemesi daha da genişledi.
“Tamam, siz ne zaman isterseniz o zaman söylersiniz. Ama çok da uzatmayın, kızım.”
“Tamam,” dedim, rahat bir nefes vererek.
Ayağa kalktığımda Poyraz da ayağa kalktı.
“Ben seni geçireyim, sevgilim.”
Bu kelimeyi ondan duymaya hâlâ alışamamıştım.
Gülümsememi saklayamadan,
“Olur,” dedim.
Salondan çıkıp dış kapının önüne geldik. Tam kapıyı açmak için uzanmıştım ki Poyraz bir anda elimi tuttu.
Gözlerimiz yine birbirine kenetlendi.
Ve o an...
Sanki dünya yeniden sessizleşti.
Bana öyle güzel bakıyordu ki ne yapacağımı bilemedim.
“Şey...” dedi.
Diğer elini ensesine attı.
Gülümsemem büyüdü.
“Ne?”
Bir süre gülüşüme baktı. Sonra o da gülümsedi.
“Ben galiba gerçekten salağım.”
“Nasıl yani?” dedim.
Gülüyordum ama... gerçekten merak etmiştim.
“Cidden salaktım,” diye ekledi.
“Neden?”
Bir an sustu.
“Sebebini sonra söylerim. Ama bence anladın zaten.”
“Anladım zaten,” dedim ve gülmeye başladım.
Bir anda ciddileşti.
Bakışları gözlerime yerleşti.
“Yarın benimle akşam yemeğine gelir misin?”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Sen... bana çıkma teklifi mi ediyorsun?”
Poyraz bir anda afalladı.
“Hayır, yani... evet... yani hayır...”
“Lütfen sus,” dedim.
Bana baktı.
“Tamam, sustum. Gelecek misin?”
Gülümsememi bastırmaya çalışarak başımı hafifçe yana eğdim.
“Gelirim, Poyraz.”
Yüzündeki ifade değişirken ekledim:
“Sonuçta Poyraz abimi nasıl reddedebilirim ki?”
Kaşlarını çatıp bana sinirle baktı.
E, intikam severim. Ne yapayım yani
Ardından gözlerini devirip,
“Hay abine...” diye söylendi.
Gülmeye başladığımı görünce onunla uğraştığımı anladı.
“Tamam,” dedi başını iki yana sallayarak. “Hak ettim.”
“Hak ettin,” dedim gülümseyerek.
Bir anlığına birbirimize baktık.
Sonra Poyraz bir anda bana doğru yaklaştı.
Kalbim o kadar hızlı atmaya başladı ki nefes almayı unutmuş gibiydim.
Yanağıma küçük, kısa bir öpücük bıraktı.
Donup kalmıştım.
Ardından kulağıma doğru yaklaşıp alçak bir sesle,
“Sıra bendeydi sanırım,” dedi.
Yanaklarımın kıpkırmızı olduğundan emindim.
“Y-ya... sanırım,” diyebildim.
Poyraz gülümserken ben daha fazla orada durursam kalbimin yerinden çıkacağına emindim.
“Akşam görüşürüz, Poyri,” dedim hızlıca.
Kapıyı açıp kendimi dışarı attım.
Arkamı bile dönmeden yürümeye başladım.
Kalbim resmen ağzımda atıyordu.
Yarın...
Yarın onunla akşam yemeğine gidecektim.
Ve kabul etmek istemesem de...
yarın için inanılmaz heyecanlıydım.