23.Bölüm

PELİN
Halısaha günü,
Maç bitmişti.
Yalın en önde çıkıyordu. Bize doğru birkaç adım attığında Duru yanımızdan ayrılıp Poyraz'a doğru ilerledi. Yalın ise bana döndü.
— Gidelim mi?
Elini bana doğru uzattı.
Bir an ne yapacağımı bilemedim. Sonra elini tuttum.
Bugün yaşadıklarımızdan sonra gerçeklik algımı kaybetmiş gibiydim. Sanki olan hiçbir şey gerçekten yaşanmıyordu da birazdan uyanacaktım.
Yalın'la arabaya doğru yürüdük. Her zamanki gibi kapımı açtı. Çoğu zaman böyle yapardı. Küçük bir hareketti belki ama onun yanında kendimi hep özel hissettiren şeylerden biriydi.
Arabaya bindim. Kapımı kapattıktan sonra kendi tarafına geçti.
İkimiz de sessizdik.
Yalın arabayı sürüyor, ben ise camdan dışarı bakıyordum. İçimde binlerce düşünce vardı ama hiçbirini kelimelere dökemiyordum.
Bir süre sonra tanıdık sokaklardan geçtiğimizi fark ettim.
Bizim mahalleye gelmiştik.
Derken Yalın hiç beklemediğim bir yerde arabayı durdurdu.
Park.
Çocukken onunla tanıştığım park.
Yalın arabadan indi, benim kapımı açtı. Kemerimi çözüp arabadan indim.
— Neden buraya geldik?
Bana baktı.
— Anlatacağım.
Yine elimi tuttu.
Bu kez garip gelmedi.
Sanırım onun elini tutmaya çoktan alışmıştım.
Birlikte parktaki banka oturduk. Yalın birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana döndü.
— Pelin, sana bir şey anlatacağım şimdi.
— Anlat.
Sesim heyecanlı çıkmıştı.
Yalın derin bir nefes aldı.
— Ben tam şu an oturduğumuz bu parkta, daha çocukken Güneş adında bir kız çocuğuyla tanıştım.
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
— Bal rengi gözleri, sarı saçları vardı. Çok tatlı bir kızdı. Her gün burada buluşmaya başladık. Birlikte oyunlar oynardık. Saatlerce konuşurduk.
Onu dinliyordum.
Her kelimesi geçmişten bir kapıyı açıyordu.
— Sonra bir gün Güneş bu mahalleden taşındı. Bir daha onu hiç görmedim.
Başımı kaldırıp ona baktım.
Beni hatırladığını bilmiyordum.
Yıllar önce yaşanmış, onun için önemsiz bir çocukluk anısı olduğunu düşünmüştüm.
Ama hatırlıyordu.
Yalın elini cebine attı ve küçük bir kutu çıkardı.
Kutuyu bana uzattı.
— Bu senindi. Ama sonra benim oldu. Hep sakladım, güzelim.
Kutunun üzerinde çocukça yazılmış küçük bir not vardı:
Çocukluğum.
Kutuyu açtım.
İçinden bir toka çıktı.
Benim tokam.
Çocukken taktığım ve kaybettiğim toka.
Demek Yalın bulmuştu.
Demek bütün bu yıllar boyunca saklamıştı.
Gözlerim doldu.
Yalın çenemin altından nazikçe tutup yüzümü kendisine çevirdi.
—Beni unuttuğumu sanmıştım... dedim.
Sesim titriyordu.
— Seni hiç unutmadım.
Gözlerimin içine baktı.
— Yıllar sonra seni ilk gördüğümde o kız çocuğu olduğunu anlamadım. Sana çok benziyordu. Yıllar önce sen de bu mahallede yaşıyordun. Her şey aynıydı. Ama senin adın Güneş'ti. Yıllar sonra karşıma çıkan kızın adı Pelin'di.
Bir an sustu.
— Ben Pelin'e âşık oldum. Sonra Pelin'in, çocukken çok sevdiğim, hoşlandığım ve çocukluğumdaki en güzel şeylerden biri olan Güneş olduğunu anladım.
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.
— Nasıl anlayabildin?
Yalın hafifçe gülümsedi.
— Sen bana neden söylemedin, önce onu söyle.
Başımı eğdim.
— Unuttuğunu düşündüm. Senin için önemsiz bir anı olduğunu sandım. Hatırlasan bile Pelin'i tanımanı istedim.
Yalın'ın bakışları yumuşadı.
— Şimdi sıra sende. Sen anlat. Dedim
Bir an sustu.
— İki hafta önce akşam burada yürüyüş yapıyordum. Seni bu bankta otururken gördüm. Selam vermek için yanına gelecektim ama telefonda olduğunu fark ettim. Ağlıyordun.
Yalın sessizce dinliyordu.
— Arkanda durup konuşmanın bir kısmını duydum. "Benim adım Güneş değil. Benden uzak dur. Arama." dedin ve telefonu kapattın.
Boğazım düğümlendi.
— Bir süre sonra yanına geldim. Hâlâ ağlıyordun. O an bütün taşlar yerine oturdu. Pelin... Ben çocukken hoşlandığım o kız olduğunu anlamadan,sana âşık olmuştum. Senin duygularından da emin değildim.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Ta ki sarhoşken odama gelene kadar.
Utançla başımı eğdim.
Yalın elimi tuttu.
— Neden ismini değiştirdiğini anlatmak ister misin, güzelim?
Gözlerim yeniden doldu.
— Kısaca anlatacağım.
Yalın hemen araya girdi.
— Anlatmak istemiyorsan anlatma.
Elini sıktım.
— Sorun değil.
Derin bir nefes aldım.
— Ben on altı yaşındayken babam annemle beni terk etti. Her şey çok zordu. Bir gece annemin odasından ağlama sesleri geldi. Sayıklıyordu.
Sesim gittikçe kısıldı.
— "Âşık olduğu kadının adını kızıma koymuş..." diye hıçkırıyordu.
Yalın'ın yüzündeki ifade değişti ama sözümü kesmedi.
— Aslında ismim hiç değiştirilmedi. Babam bana Pelin ismini, annem ise Güneş ismini koymuş. Ben Güneş ismini hayatımdan çıkardım. Kimliğimden sildim. Hayatımı yeniden kurmaya çalıştıkça her şey daha da kötü oldu.
Gözümden bir yaş daha süzüldü.
— Sonra annemin evi burada olduğu için yeni bir hayata başlamak amacıyla bu şehre, bu mahalleye geri döndük. Ben artık babasının kızı Güneş değildim. Annemin kızı Pelin'dim.
Yalın parmaklarını elimin üzerinde yavaşça gezdirdi.
— İki hafta önce burada otururken babam aradı.
Bir an durdum.
— "Güneş, kardeşin oldu. En azından onu görmeye gel." dedi.
Yutkundum.
— Beni hayatından silip yıllarca aramayan adam, şimdi arayıp bana kardeşim olduğunu söylediği bir çocuktan bahsediyordu. Üstelik benim ismimi bile sildiğimden haberi yoktu. Bizden hiçbir haberi yoktu.
Artık gözyaşlarımı tutamıyordum.
— Yıllarca annemle babamın neden sürekli kavga ettiğini anlamayan o küçük kız, on altı yaşında babasının annesini de kendisini de sevmediğini anlamıştı.
Cümlemi bitirdiğimde sessizlik çöktü.
Yalın elini kaldırıp yanağımdaki yaşı sildi.
Sonra bana baktı.
— Her şey geride kaldı, güzelim. Ben varım yanında.
O cümleyle içimde bir şey çözüldü.
— Sen varsın...
Başımı göğsüne yasladım.
Kollarını bana sardı.
Kokusunu içime çektim.
İşte huzurum buydu.
Yalın.
Çocukluğumdan kalan en güzel anının sahibi, yıllar sonra hayatıma yeniden giren ve şimdi âşık olduğum adam.
— Seni çok seviyorum, dedim.
Yalın saçlarımı okşadı.
— Ben de seni çok seviyorum.
Bir süre öylece sarıldık.
Sonra Yalın geri çekildi ve cebine elini attı.
Küçük bir çikolata çıkardı.
Bir an şaşkınlıkla baktım.
Benim çocukken en sevdiğim çikolataydı.
Bunu ona yıllar önce söylemiştim.
Hatırlamıştı.
Çikolatayı bana uzattı.
— Küçükken bu mahallede kalsaydın ve biz hiç kopmasaydık... Belki birkaç yıl sonra bu çikolatayı sana uzatıp "Benimle çıkar mısın?" diyecektim.
Gülümsedi.
— Ama biz yıllar sonra tekrar buluştuk.
Çikolatayı elime bıraktı.
Sonra gözlerimin içine baktı.
— Şimdi sana soruyorum. Sevgilim olur musun, güzelim?
Gülümsedim.
Bu kez hiçbir şeyden korkmadan ona sarıldım.
— Olurum.
Yalın güldü.
— Senin "sevgilim" diyen ağzını...
Cümlesini tamamlamadan geri çekildi bana baktı
Yalın gülümseyerek sustu.
Sonra bana yaklaşıp dudağıma kısa bir öpücük kondurdu.
Sonra gülümsedi öperim dedi ve göz kırptı
O an dünyadaki hiçbir şey umurumda değildi.
Çünkü yıllar önce kaybettiğim çocukluğum, yıllar sonra bana aşkım olarak geri dönmüştü.
Ve ilk kez geçmişimden kaçmak istemiyordum.
Çünkü geçmişimin içinde Yalın vardı.
Ve artık geleceğimde de o olacaktı.

(Fotoğraf temsilidir akşam gibi düşünün)

Bölümü beğendinizmi yorumlarda buluşalım pelinden okumayı seviyor musunuz?
Lütfen oy vermeyi unutmayın birde takip ederseniz güzel olur 💞💞😻😻💞😻💞