1.Bölüm

Ben Duru. 19 yaşındayım.
Abim sayesinde Poyraz’ı 15 yaşımdan beri tanıyorum.
İlk zamanlar benim için gerçekten bir abiden farksızdı. Ama zaman geçtikçe ona karşı hislerimin değiştiğini fark ettim. 17 yaşımdan beri de bu hislerimin adını biliyorum.
Ben ona âşığım.
Poyraz 23 yaşında. Aramızda dört yaş var. Kimine göre fazla olabilir ama bana göre hiç değil.
Hayatımda öyle büyük bir yeri var ki…
Sorun şu ki, o bunu bilmiyor.
Çünkü her fırsatta, “Ben senin abin sayılırım.” deyip duruyor.
Hislerimi nasıl belli edebilirdim ki?
Beni kıskandığını hissettiğim anlar oluyordu ama bunu hep “abicilik” diye açıklıyordu.
“Sen abini mi kıskanıyorsun?” diyordu.
Hayır Poyraz…
Ben abimi değil, âşık olduğum adamı kıskanıyordum.
Beni 15 yaşımdan beri tanıdığı için hâlâ çocuk gibi görüyordu.
Ama ben büyümüştüm.
Ve ona artık çocuk olmadığımı gösterecektim.
Son zamanlarda okuduğum “abimin arkadaşı” kurgularına kendimi fazla kaptırmıştım. Oradaki taktiklerden birini denemeye karar verdim.
Fiziğimi güzel gösteren birkaç elbiseyle fotoğraf çekildim.
Planım basitti.
Fotoğrafları ona atacak, sonra da yanlışlıkla en yakın arkadaşım Pelin’e gönderecekken ona attığımı söyleyecektim.
Nasıl olsa inanırdı.

(Fotoğraflar temsilidir)
Siz:

Siz:

Siz:

Siz:

Siz:

Siz

Siz:

Siz

Siz: Aşkım, elbisemi seçecektin ya. Fotoğrafları attım, yorumlarsın.
Birkaç dakika boyunca sadece görüldü oldu.
Hiçbir şey yazmadı.
Kesin fotoğraflara bakıyordu.
Poyraz: Bu fotoğraflar ne Duru? Bunları giymeyi düşünmüyorsundur umarım.
Poyraz: Aşkım mı?
Siz: Çok affedersin Poyraz. Pelin’le baş harfiniz aynı. Dün de seninle konuşuyorduk. Yanlış kişiye gitmiş.
Poyraz: Kızım bende kafa bırakmadın. Bir an noluyoruz dedim.
Poyraz: Bir de Poyraz yazmışsın, abi nerede? Yine mi başladın ergenlik zamanlarındaki gibi “abi demeyeceğim” inadına? Öz abine bile demiyordun.
Siz: Salaksın Poyraz. Sen “Niye abi demiyorsun?” deyince ben de “Abime de demiyorum.” diyerek yırtmıştım.
Mesaj gönderilmedi.
Siz: Abi demişim, dememişim… Ne fark eder? Sen beni zaten kardeşin olarak gördükten sonra.
Poyraz: Doğru söylüyorsun. Önemli olan bizim düşüncemiz. Hem kız kardeşim yok, iyi oluyor.
Siz: Her boşluğu dolduracaksak sevgilin de yok şu an.
Mesaj gönderilmedi.
Siz: Benim zaten bir abim var. Sen de kendine başka bir kız kardeş bul.
Poyraz: Yine huysuzluğun tuttu.
Siz: Madem fotoğrafları atmışken, sen seçsene. Tekrar galeriden uğraşmayayım. Akşam Pelinlerle kulübe gideceğiz. Hangisini giyeyim?
Mesajı gördü.
Uzun süre yazmadı.
Poyraz: Hepsi birbirinden beter.
Poyraz: 4 ve 6’yı giymeyi aklından bile geçirme.
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
Tam beklediğim tepkiydi.
Poyraz: Kulübe gideceğinizden abinin haberi var mı? Senin abin de her şeye izin veriyor.
Siz: Çünkü bana güveniyor. Kimileri gibi mağarada yaşamıyor, salak.
Siz: Sen öyle dediğine göre kesin onlardan birini giyeceğim.
Poyraz: Saçmalama Duru. Abin o kadarına izin vermez. O fotoğraflar abine gitmesin istiyorsan giymeyeceksin.
Siz: Göndersen ne diyeceksin? “Bu fotoğraflar bende niye var?” diye sorarsa?
Bir süre yazmadı.
Poyraz: Kızım, benim sabrımı sınamak için mi yazıyorsun? İyiliğin için söylüyorum, giyme.
Siz: Hadi bakalım. On saniye içinde içlerinden birini seçersen onu giyerim.
On saniye bile dolmadan cevap geldi.
Poyraz: Hepsi birbirinden beter ama son attığın biraz daha uzun. Onu giy.
İçimden sırıttım.
Demek gerçekten dikkat etmişti.
Siz: Tamamdır. Ben kaçıyorum, hazırlanmam lazım.
Görüşürüz…
Abicim;)
Mesajı görür görmez yazdı.
Poyraz: Bir Poyraz oluyorum, bir abi oluyorum.
Dengesiz kız çocuğu.
Görüşürüz.:::