22.Bölüm

Poyraz ve annesi akşam yemeği için bizdeydi. Anneme hazırlık konusunda yardım ettikten sonra odama geçip ne giyeceğimi düşündüm. Sonunda kararımı verdim ve hazırdım.
İçimde tarifsiz bir heyecan vardı. Yarın Poyraz'la yemeğe gidecektik. Hem de abim olan Poyraz'la değil, sadece Poyraz'la...Hayat gerçekten çok garipti. Daha birkaç gün önce bunun olmasının mümkün olmadığını düşünürken şimdi her şey bambaşka bir hâl almıştı. Bunları daha fazla düşünmek istemeyip salona geçtim. Babam salondaydı. Yanına oturdum.— Babacığım, nasılsın? dedim gülümseyerek.— İyiyim kızım, sen nasılsın birtanem?— Çooook iyiyim babacığım.Gülümseyerek yanağını öptüm. Bir süre sohbet ettik. Tam o sırada kapının zili çaldı. Ayağa kalktığım gibi hemen kapıyı açmaya gittim.Kapıyı açtığımda Tuğçe ablayı gördüm.
Hoş geldin Tuğçe abla, dedim.O içeri geçerken gözlerim Poyraz'ı buldu. O da bana bakıyordu. Önce üzerimdeki elbiseye baktı, ardından gözlerini tekrar gözlerime çevirdi.— Yıldızları kıskandıracak kadar güzel parlıyorsun, dedi.Yanaklarımın ısındığını hissettim. Öylece ona bakakaldım. Gözleri çok güzeldi. En az söylediği kelimeler kadar...— Peki ya senin gözlerinle benim hâlim ne olacak? dedim.— Ne olacak?— Böyle bakmaya devam edeceksin.Gülümsedi. Aramızdaki mesafe sanki fark etmeden her saniye biraz daha kapanıyordu. Tam o güzel anın içinde kaybolmuşken abimin sesi arkadan geldi.— Hoş geldin Poyraz.Sinirle ona baktım. Poyraz da abimle sarıldı ama gözleri hâlâ bendeydi. Bana belli belirsiz göz kırptı. Ben de ona göz kırptım.Hep birlikte içeri geçip masaya oturduk. Güzel, sıcak bir aile sohbeti başladı. Poyraz yanımda oturuyordu. Kendimi sürekli istemsizce ona bakarken buluyordum. O akşam çok yakışıklı olmuştu. Üzerindeki gömlek de ona fazlasıyla yakışmıştı.Bir süre sonra benim ona baktığımı fark etti ve o da bana baktı. Elim masanın altında bacağımın üzerindeydi. Bir anda elimi tuttu. Kimse görmüyordu. Başparmağıyla elimin üzerinde hafifçe gezdirdi.Gülümseyerek ona baktım.O kadar güzeldi ki...Bu anlar, en az didişmelerimiz kadar güzeldi. İçimden derin bir nefes verdim.Tam o sırada annemin sesini duydum.— Duru.Hemen elimi çektim ve anneme döndüm.— Efendim anneciğim?— Tatlıları getirelim kızım, balkonda yeriz.Tatlıları alıp balkona geçtik. Babam televizyon izlemek için salonda kaldı. Bir süre sonra annemle Tuğçe abla da mutfağa geçti. Balkonda abim, Poyraz ve ben kalmıştık.Derken abim bir anda ayağa kalktı.
— Nereye abi? dedim.— Pelin'le konuşacağız. Odama geçiyorum, sonra gelirim.— Tamam, dedim.Abim içeri gidince balkonda Poyraz'la yalnız kaldık.Karşılıklı oturmuş, birbirimize bakıp duruyorduk. Ne söyleyeceğimizi bilmiyorduk sanki. Sonra bir yıldızın kayması dikkatimi çekti. Arkama yaslanıp gökyüzüne baktım.Poyraz da karşımdan kalkıp yanıma geldi ve gökyüzüne baktı.— Çok güzel değil mi? dedim.— Çok güzel, dedi.Kafamı ona çevirdiğimde bana baktığını fark ettim. Söylediği şeyin yıldızlarla ilgili olmadığını anlamıştım.Bir anda daha önce söyledikleri aklıma geldi.— Evet, Poyraz abi, dedim.Dirseğimi hafifçe karnına geçirdim.— Of kızım ya! Sen hep bu konuyu açacaksın.— Evet, açacağım. Bir süre katlanamaz mısın? dedim gözlerimi açarak.Saçım yüzüme düşmüştü. Tam elimle düzeltmek üzereyken Poyraz bana yaklaştı. Eliyle saçımı yavaşça kulağımın arkasına attı. Ardından bir an daha saçlarıma dokundu.— Geç olsa da anladım. Senin için her şeye katlanırım, güzelim. Hak ettim zaten, dedi.Heyecanla ona baktım.— Neyi anladın?Burnuma hafifçe fiske vurdu.— Şimdi değil.— Ne zaman?— Belki yarın... Belki yarından da yakın.Alaycı bir gülümsemeyle baktı.— Öyle olsun, Poyraz abi, dedim sinirle.Bana doğru yaklaştı. Boynuma hafifçe dokunup başımı kendisine doğru yaklaştırdı ve yanağıma kısa, hafif bir öpücük kondurdu.
Sanki o an zaman durmuştu.Bana baktı.— Abi de şimdi bakalım, dedi.Afalla­dım.— Ne? dedim.Ne demek istediğini anlamaya çalışırken kafam resmen bulanmıştı. Sonra ben de ona yaklaşıp iki yanağından öptüm.— Sıra bendeydi yalnız, dedim.Gülümsedi.Tam o sırada Poyraz'ın telefonuna bir bildirim geldi.
Telefonuna baktı.— Kimden? dedim.— Annem. "Gidelim mi?" yazmış.— Tamam, dedim.Ayağa kalktım, o da ayağa kalktı. Tam içeri geçecekken beklemediğim bir şey oldu. Bir anda bana sarıldı.— Yarın akşam yemekte görüşürüz, sevgilim, dedi.Öylece kalakaldım.Sonra geri çekilip bana gülümsedi ve gitti.Arkasından bakarken hâlâ olduğum yerdeydim.
Ya bu adam benim bütün dengemi bozuyordu. Sonra da bana dengesiz diyordu.Ah be Poyraz...Duru'yu en sonunda deli edeceksin.Bunları kendi kendime söylediğimi fark edince gülerek odama geçtim. Yatağıma uzanıp tavana baktım. Bir süre bizi düşündüm.Derin bir nefes aldım.Çok huzurluydum.Çok mutluydum.

Güzel okurlarım oylamayı,yorum atmayı ve hesabımı takip etmeyi unutmayın lütfenn 💞😻💞😻💞💞💞💞