2.Bölüm

Biraz sarhoş olmaya başladığımı hissediyordum. Kendimi bildiğim için daha fazla içmemeye karar verdim.
Pelin ise alkolsüz kokteyl içiyordu. Zaten alkolü pek sevmezdi.
Bu arada Pelin’in de abim Yalın’dan hoşlandığını biliyordum. Gerçi abim hoşlanılmayacak gibi değildi. Arada sinir bozucu olsa da annemle babamın yetiştirme tarzı sayesinde oldukça açık görüşlü, anlayışlı biriydi. Pelin’in ondan hoşlandığı çok belliydi ama Yalın tam bir kapalı kutuydu. Onun Pelin’e karşı bir şey hissedip hissetmediğini anlamak imkânsızdı.
Siz: Dans edelim mi?
Pelin: Olur.
Dans pistine karıştık. Birkaç şarkı boyunca doyasıya eğlendik. Sonra masaya dönüp biraz soluklanmak istedim.
Tam o sırada telefonum peş peşe titreşmeye başladı.
Poyraz: Durum ne Duru?
Poyraz: Neredesiniz?
Poyraz: Neden şu telefonuna bakmıyorsun kızım?
Poyraz: Umarım alkolü fazla kaçırmamışsındır.
Poyraz: Bir de o elbiseyle gittin…
Poyraz: Cevap ver.
Poyraz: Kızım beni delirtme.
Mesajları görünce istemsizce gülümsedim.
Siz: Dans ediyorduk Poyraz.
Siz: Biliyorsun, kendimi kaybedecek kadar içmem.
Siz: Ne memuru kesildin başıma?
Siz: Bir de bildirimlerimin içinden geçmişsin ayı.
Poyraz: Bence biraz sarhoşsun.
Poyraz: Ama çok değil.
Poyraz: Aferin. Önceki gibi kendini dağıtmamışsın.
Poyraz: Neredesiniz? Gelip alayım.
Siz: Gerek yok abisi.
Siz: Pelin alkol almadı. Arabayı o kullanacak.
Siz: Bu kadar merak etmenin sebebi ne?
Siz: Dur tahmin edeyim…
Siz: Abim olduğun için, değil mi?
Poyraz: Abin olduğum için.
Gülümseyerek başımı salladım.
Siz: Aynı cümleyi yazacağını biliyordum.
Siz: Seni ezberledim artık.
Siz: Neyse canım, birazdan eve geçeriz.
Siz: Öpüyorum, muah.
Poyraz: “Canım” mı?
Poyraz: “Öpüyorum” mu?
Poyraz: Kafada bırakmadın beni.
Poyraz: Tamam, dikkatli olun.
Poyraz: Bir sorun olursa ara.
Poyraz: Hatta canlı konum at.
İçim istemsizce ısındı.
Demek gerçekten merak ediyordu.
Pelin omzuma dokundu.
Pelin: Canım, istersen bugün erken kaçalım. Pek iyi hissetmiyorum.
Siz: Bir şeyin mi var?
Pelin: Yok. Sadece eve geçmek istiyorum.
Siz: Tamam.
Kulüpten çıktık.
Pelin arabayı bizim apartmanın önüne kadar sürdü.
Arabadan iner inmez ona döndüm.
Siz: Seni Yalın bıraksın.
Pelin: Alt tarafı bir alt sokak Duru.
Siz: Olmaz. Gece gece içim rahat etmez.
Telefonumu çıkarıp abimi aradım.
Yalın: Alo güzelim.
Siz: Abi geldik. Pelin’i eve bırakabilir misin?
Yalın: İyi yapmışsın arayarak. Geliyorum.
Telefon kapanınca Pelin’in yanaklarının kızardığını görünce gülümsememi tutamadım.
Çok geçmeden apartmanın kapısı açıldı.
Önce Yalın…
Hemen arkasından da her zamanki gibi ekürisi Poyraz.
Yalın, Pelin’e dönüp gülümsedi.
Yalın: Hadi, seni bırakayım.
Pelin heyecanını belli etmemeye çalışsa da yüzündeki gülümseme her şeyi ele veriyordu.
Arabaya binip uzaklaştılar.
Apartmanın önünde sadece ben ve Poyraz kalmıştık.
Poyraz bana dikkatlice baktı.
Poyraz: Tek başına yürüyebilecek durumda mısın?
Siz: Gayet iyiyim…
Apartmana doğru yürümeye başladım.
İki adım attıktan sonra hafifçe yalpaladım.
Aslında biraz numara yapıyordum.
Poyraz hemen kolumdan tuttu.
Poyraz: Duru!
Başımı iki yana salladım.
Siz: Ben sarhoş değilim…
Kaldırımın kenarına oturdum.
Siz: Burada biraz oturacağım.
Poyraz derin bir nefes verdi.
Poyraz: Sen gerçekten başıma belasın.
Bir anda eğilip beni kucağına aldı.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
Sokak lambasının ışığı kahverengi gözlerine vuruyordu.
İlk defa bu kadar yakından bakıyordum.
Siz: Çok yakışıklısın…
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Poyraz: Biliyorum.
İstemsizce güldüm.
Siz: Bir de egolusun…
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra cesaretimi toplayıp sordum.
Siz: Ben güzel miyim?
Adımları yavaşladı.
Bakışları gözlerime takıldı.
Sanki ilk defa bana gerçekten bakıyormuş gibiydi.
Poyraz: Çok güzelsin Duru…
Kalbim deli gibi atmaya başladı.
Alkolün verdiği cesaretle biraz daha yaklaştım.
Başımı omzuna yasladım.
Sonra düşünmeden boynuna kısa bir öpücük kondurdum.
Poyraz olduğu yerde kaldı.
Nefesi bir anlığına kesilmiş gibiydi.
Şaşkınlıkla bana baktı.
Ben ise gözlerimi kapattım.
Siz: Ben… uyuyorum galiba…
Kelimeler ağzımdan güçlükle çıkıyordu.
Poyraz birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra kendi kendine mırıldandı.
Poyraz: Sen bana aklımı oynatacaksın…
Kucağında biraz daha kıvrıldım.
Bu kez gerçekten göz kapaklarım ağırlaşmaya başlamıştı.
Apartmanın kapısını sessizce açtı.
Çantamdan anahtarımı çıkarıp ailemi uyandırmamaya dikkat ederek beni odama kadar taşıdı.
Beni yavaşça yatağa bıraktı.
Ayakkabılarımı çıkardı, üzerimi örttü.
Tam çıkacakken eli istemsizce saçlarıma gitti.
Bir tutam saçımı kulağımın arkasına bıraktı.
Sonra yaptığı şeyin farkına varmış gibi elini hemen geri çekti.
Başını öne eğip kısık bir sesle kendi kendine konuştu.
Poyraz: Ne yapıyorsun sen salak…
O gece duyduğum son şey onun sesiydi.
Sonrasını ise derin bir uyku aldı.