18.Bölüm

Dün akşam Poyraz’a siktiri çekip rahat bir nefes aldıktan sonra, aylardır uyumadığım kadar güzel ve deliksiz bir uyku çekmiştim. Bütün o stres, kafa karışıklığı yataktan fırlayıp gitmiş gibiydi.Gözlerimi açıp uykulu uykulu komodinin üzerindeki telefona uzandığımda, ekranda beliren cevapsız arama ve mesaj bildirimi günün ilk sürprizi oldu. Arayan Tuğçe ablaydı... Yani Poyraz’ın annesi.Bir an duraksadım. Sakin ol, dedim kendi kendime. Maddem bir oyun başlatmıştık, sonuna kadar oynayacaktım. Zaten en büyük kazancım, bu saatten sonra Poyraz’a yeni bir kız ayarlamaya çalışmayacak olmalarıydı! Üstelik Tuğçe ablayı gerçekten çok severdim. Tatlı, anlayışlı ve her zaman benim yanımda duran o anaç tavrı içimi ısıtırdı.Derin bir nefes alıp aramayı geri çevirdim. İkinci çalışta açıldı telefon.— "Günaydın kızım!" dedi sesindeki o neşeli, cıvıl cıvıl tonla.— "Günaydın Tuğçe abla," dedim sesimi yeni uyanmış ama uysal bir tona çekerek.— "Poyraz bir şeyler anlattı dün akşam... Kızım, o kadar sevindim ki anlatamam!"Gülümsedim. Valla kaynanam şeker kadındı ya, yalan yok. İçimden bir an "Keşke gerçekten kaynanam olsaydı" diye geçirmedim değil.— "Çok teşekkür ederim Tuğçe abla," dedim utangaç bir sesle. Utandığımı hissettiği an telefonda kıkırdadı.— "Peki ama ailenize neden söylemediniz bakayım? Öyle gizli kapaklı işler olmaz ama," diye tatlı tatlı sitem etti.— "Tuğçe abla, biliyorsun daha çok yeni... O yüzden şimdilik ailemize yansıtmak istemedik. Biraz otursun, yakında söyleriz. Sen de şimdilik çaktırma olur mu?"— "Ah kızım, o iş bende, rahat ol sen! Vallahi inşallah gerçekten gelinim olduğun o günleri de sağlıkla görürüm," dedi içtenlikle.— "Amin..." döküldü dudaklarımdan Aklıma bir an dünkü kız mevzusu gelince kıkırdamadan edemedim. Aramızdaki o samimiyete güvenerek takıldım:— "Bu arada Tuğçe abla... Poyraz’a kız ayarlamaya çalışmanı da unuttum sanma ha!"Telefondaki hat bir an sessizleşti, ardından Tuğçe ablanın telaşlı sesi duyuldu:— "Ayy kızım! Ben bilsem hiç öyle bir şey der miyim? Çok üzgünüm vallahi, bilmiyordum ki aranızda bir şey olduğunu!"— "Biliyorum Tuğçe abla, takılıyorum sadece, şaka yaptım!"Birlikte kocaman bir kahkaha attık. Sonrasında daldan dala atlayıp mahallenin ve akrabaların sıradan dedikodularını yaptık, dakikalarca konuştuk. Telefonu kapattığımda yatakta öylece kalakaldım.İçimde çok garip bir his vardı. Bir yanım suçluluktan kıvranıyor, "Çok kötü yapıyorsun, yalan söylüyorsun" diyordu. Ama diğer yanım... Diğer yanım Tuğçe ablanın o "gelinim olduğun gün" lafına sımsıkı sarılmak istiyordu. Keşke bu bir oyun olmasaydı. Ama içimden bir ses, bu yalanın arkasında gizlenen gerçek bir geleceğin bizi beklediğini fısıldıyordu.Hemen telefonu elime alıp Poyraz’a yazmaya başladım. Bu anın tadını çıkarmadan duramazdım

Siz: Poyraz, annen beni aradı.
(Çevrimiçi oldu. Yazıyor...)
Poyraz: Sakın gerçeği söyledim deme.
Siz: Tabiki gerçeği söyledim.
Poyraz: Ne diyosun? Ne söyledin kızım?!
Siz: Senin bana deli gibi aşık olduğunu söyledim. 😉
Poyraz: Ne diyorsun sen ya? Ben öyle bir şey demedim ki!
Poyraz: Başka ne dedin güzelim?Siz: "Ama ben sadece gönül eğlendiriyorum, o sebeple aileme söylemedim" dedim. 😇
Poyraz: Kızım sen ne saçmalıyorsun?!
Poyraz: Ben iki günlük adam mıyım?
Poyraz: Annem ne dedi? Baya kızmıştır sana herhalde?
Siz: Yok ya, tam aksine. "İyi kızım, şans vermen bile büyük şey bizim öküze" dedi. 💅
Poyraz: Annem öyle bir şey demez.
Siz: Dedi.
Poyraz: Demez.
Siz: Dedi diyorum!
Poyraz: Tamam... Diyebilir. Offff!
Siz: Şaka lan şaka, gül diye dedim PUASHJDASHJD!
Poyraz: ...
Siz: "Daha çok yeni olduğu için aileme söylemedik" dedim.
Siz: Zaten annem çok mutlu şu an, müstakbel gelini olduğum için. 😎
(Birkaç saniye yazıyor ibaresi göründü, kayboldu. Sonra tekrar yazdı.)
Poyraz: İnşallah bir gün...
Siz: Ne? Bu bir itiraf mı yoksa?
Poyraz: "İnşallah bir gün bu yalan ortaya çıkmaz" diyecektim.
Siz: İlla çıkar. Ben uzun süre yalan söyleyemem biliyorsun.
Poyraz: Göreceğiz ne olacağını.
Siz: Görelim bakalım..